I FSK 1666/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędzia NSA Ryszard Pęk, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. Sp. jawna w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Op 203/13 w sprawie ze skargi Z. Sp. jawna w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 18 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za czerwiec 2011 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. Sp. jawna w O. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr.1 – wyrok Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Op 203/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Z. Spółka jawna w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 18 lutego 2013 r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za czerwiec 2011r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy Ze stanu faktycznego wynikało, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z dnia 9 maja 2012 r. Stwierdził , że Spółka w złożonej deklaracji VAT za czerwiec 2011 r. wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 4.684.873 zł, zamiast kwoty tej nadwyżki w wysokości 23.657 zł (różnica 4.661.216 zł). Ustalono bowiem, że Spółka w miesiącu tym nieprawidłowo obniżyła podatek należny na podstawie faktur korygujących wystawionych na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w M. W złożonej skardze Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 art. 191, art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego dotyczącego: - rodzaju, zakresu, stanu wykonania składników rzeczowych wchodzących w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa, - zakresu zezwoleń, koncesji wymaganych do podjęcia eksploatacji gazociągu, - struktury technicznej aktywów niezbędnych do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej, w zakresie przesyłu, dystrybucji i obrotu gazem. W ocenie skarżącej wadliwość postępowania dowodowego i błędnej oceny dowodów doprowadziła do naruszenia art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) dalej: ustawy o VAT poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży było przedsiębiorstwo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji oddalając skargę wskazał, że zagadnieniem kluczowym w niniejszej sprawie stało się ustalenie, czy przekazany przez skarżącą na rzecz Spółki z o.o., w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego dnia 13 grudnia 2006 r., G., może być uznany za przedsiębiorstwo (z.) w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, przez co transakcja ta podlegałaby wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Sąd I instancji stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, wbrew zarzutom skarżącej, był wystarczający do rozstrzygnięcia kwestii kwalifikacji zbytego zespołu składników majątkowych i niemajątkowych jako samodzielnego oddziału (zakładu) przedsiębiorstwa Spółki Jawnej. Biorąc pod uwagę to, że przedmiotem zbycia był G., jak też i to, że sama skarżąca to wyodrębnienie funkcjonalne wiązała w niniejszej sprawie z faktyczną możliwością realizowania w oparciu o wybudowaną w części sieć gazową dostaw gazu do odbiorców, ocenę możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o przekazane składniki, zdaniem Sądu, należało odnieść właśnie do tego rodzaju działalności (przesył i dystrybucja gazu), przy czym w sprawie nie budzi wątpliwości, że do dnia sprzedaży Z. skarżąca takiej działalności nie prowadziła. Planowała natomiast jej rozpoczęcie, co wynika nie tylko z poczynionych w trakcie postępowania ustaleń. W ocenie Sądu I instancji brzmienie zapisów zawartych w części IV aktu notarialnego, nie mogło pozostawiać wątpliwości co do tego, że w skład G. wchodziły wyszczególnione i dokładnie nazwane przez strony aktywa, w szczególności będąca w budowie sieć gazowa relacji B. – P. Użyte w treści umowy i załączników do niej sformułowania jednoznacznie wskazują, że sieć gazowa relacji B. - P. jako jeden ze składników Z., była przez same strony rozumiana jako inwestycja w budowie; świadczy o tym także wyszczególnienie w punkcie 3 załącznika nr 1 do umowy tylko niektórych elementów sieci jako wykonanych. Zestawienie tych wykonanych elementów sieci z treścią pkt 2 tego załącznika dowodzi jednoznacznie, że nie zostały wykonane pozostałe elementy wymienione w pkt 2 załącznika nr 1. Tym samym oczywiście niezasadne i chybione są zawarte w skardze twierdzenia skarżącej, iż sieci i inne urządzenia zostały przed sprzedażą wykonane. Sąd wskazał, że wykładnia treści umowy przeprowadzona przez organ doznaje dodatkowo wsparcia w treści zeznań osób reprezentujących strony umowy: A.B. i D.B. Ten pierwszy wyraźnie wskazał na przedmiot sprzedaży (Zakład) jako m.in. "sieci gazowe w trakcie odbioru", który ponadto nie był wyodrębniony finansowo w strukturach Spółki Jawnej, nie prowadzono dla niego odrębnych kont księgowych ani rachunków bankowych, nie generował przychodów, nie był także wyodrębniony organizacyjnie i nie zatrudniał pracowników. Podobnie przedmiot sprzedaży ocenił D.B. podkreślając, że przejęte w ramach aktu notarialnego projekty nie były projektami gotowymi do eksploatacji. Nie dotyczyły obiektów gotowych do dystrybucji gazu. Za nietrafne uznał zarzuty skarżącej o pominięciu przez organ znaczenia treści § 6.8 aktu notarialnego, według którego wszystkie składniki Z. znajdują się w stanie całkowicie zdatnym do ich prawidłowego używania dla potrzeb prowadzonej działalności, w tym w szczególności w zakresie wymagań technicznych, przepisów BHP oraz o ochronie środowiska, a sieć gazowa (o której mowa w § 4 aktu) odpowiada aktualnemu stanowi techniki. Na treści tego zapisu opiera ona twierdzenie o zdolności Zakładu do prowadzenia działalności gospodarczej odpowiedniego rodzaju (przesył gazu) i zarazem upatruje w nim podstaw do podważenia wiarygodności zeznań świadka D.B., który podpisując taką treść aktu notarialnego bezzasadnie – w jej ocenie - w składanych zeznaniach twierdzi, iż przedmiotem nabycia były prawa do sieci gazowej w budowie. W ocenie Sądu konstruowanie na podstawie powyższego zapisu twierdzenia o zdolności zbywanej sieci do eksploatacji, a zatem do przesyłu gazu, na dzień sporządzenia umowy jest całkowicie nieuprawnione. Pozostaje ono po pierwsze, w wyraźnej sprzeczności z jasnym i niebudzącym wątpliwości brzmieniem § 4.1 umowy i załącznika nr 1, jak też z innymi zebranymi w sprawie dowodami, po wtóre zaś, treść tego przepisu dowodzi jedynie tego, że Zbywca zapewnił Kupującego o odpowiednim stanie zbywanych składników, co staje się oczywiste w kontekście udzielonej przez Zbywcę gwarancji. W jednoznaczny sposób wynika to choćby z protokołu odbioru z dnia 8 stycznia 2007 r. gazociągu wysokiego ciśnienia i średniego ciśnienia relacji B. –P. o długości 37 km, o którym mowa w załączniku nr 1 do aktu notarialnego, na którego zdolność do eksploatacji wskazuje Spółka. Skoro zatem w załączniku nr 1 do aktu notarialnego, określającym precyzyjnie stan zaawansowania robót na budowie gazociągu relacji B.-P., wymieniono wykonane elementy sieci i nie wskazano tam na zakończenie prób technologicznych (jedynie na ich rozpoczęcie) ani na niewniesienie sprzeciwu przez właściwy organ budowlany w odniesieniu do zgłoszenia do użytkowania, ani wreszcie na zagazowanie sieci, to takie postanowienie umowne jednoznacznie dowodzi niespełnienia wszystkich tych warunków, bez których nie było możliwe rozpoczęcie przesyłu gazu. Powyższe okoliczności dawały organom podstawę do stwierdzenia, że w dacie sprzedaży, w oparciu o przekazane składniki majątkowe, w tym sieć gazową B.-P, nie mogła być prowadzona działalność w zakresie przesyłu i dystrybucji gazu. Niewątpliwie dowodzi tego protokół odbioru z dnia 8 stycznia 2007 r. odzwierciedlający stan faktyczny istniejący na dzień sporządzenia tego protokołu, brak potwierdzenia, że rozruch technologiczny z wynikiem pozytywnym dla skarżącej został w całości przed dniem 13 grudniem 2006 r. zakończony, niewykazanie przez skarżącą, że przed dniem sprzedaży dokonała wymaganych zgłoszeń do właściwych organów budowlanych i że odnośnie tych zgłoszeń organy nie zgłosiły sprzeciwu. W ocenie Sądu nie stanowi o nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy dowodów w zakresie podjęcia przez Nabywcę działalności na nowym terenie, zakresu poniesionych przez niego robót i nakładów na to mienie po dniu nabycia. W sprawie nie było sporne, że Nabywca, tj. Spółka z o.o. taką działalność na nowym terenie podjęła, jednak nastąpiło to bezsprzecznie dopiero w 2007 r., a zatem już po nabyciu Zakładu. Nie budziło też wątpliwości, że do dnia zawarcia aktu notarialnego skarżąca (ani Zakład) żadnej tego typu działalności nie rozpoczęła, nie uzyskała z tego tytułu żadnych przychodów, W ocenie Sądu organ nie naruszył: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Również ocena materiału zgromadzonego w sprawie nie może być uznana za dowolną, skoro organ odwoławczy wskazał dowody, na których się oparł przy wydawaniu rozstrzygnięcia, którym dowodom dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności i z jakich przyczyn, przy czym znaczenie każdego z dowodów rozpatrywał we wzajemnym powiązaniu i z uwzględnieniem wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inną. Reasumując Sąd I instancji podkreślił, że w ustalonym niewadliwie stanie faktycznym istniały pełne podstawy do przyjęcia, że na dzień 13 grudnia 2006r. zbyty zespół składników majątkowych pod G. nie stanowił zorganizowanej części przedsiębiorstwa, wyodrębnionej funkcjonalnie, zdolnej do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej w zakresie przesyłu i dystrybucji gazu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik Spółki zaskarżając orzeczenie w całości. Orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1) przepisów praw materialnego, tj.: - art. 6 pkt 1 ustawy o VAT poprzez niezastosowanie, art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej i art. 65 § 2 k.c., 2) przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy art. 122, art. 187 § 1, art. 180, art. 191, art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej, - art. 141 § 4 P.p.s.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podkreślono, że nie jest jasne na czym faktycznie miałoby polegać wyodrębnienie organizacyjne w sytuacji faktycznego wyodrębnienia składników zakładu od pozostałego majątku skarżącej Spółki, która nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie przesyłu gazu. Sąd I instancji nie zajął stanowiska odnośnie zarzutów podniesionych w skardze, że w sprawie dla prawidłowego ustalenia, czy sprzedany zakład posiadał wymagane pozwolenie, do których dostarczenia zobowiązany był sprzedający, konieczne jest uprzednie ustalenie zakresu i rodzaju tych pozwoleń. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw-kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd. Uzasadnienie kasacji powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu " niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia tylko te zarzuty naruszenia prawa , które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 roku, sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 roku, sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy też uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Należy przy tym podkreślić, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 P.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na obu wymienionych w art. 174 P.p.s.a. podstawach. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają ostatnio wymienione zarzuty. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku stan faktyczny nie został skutecznie zakwestionowany przez jej autora . Sąd I instancji nie naruszył bowiem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego wyroku . W szczególności za uprawnioną należy uznać konstatację tego Sądu, że ocena, czy doszło do zbycia przedsiębiorstwa (zakładu) jest możliwa tylko na tle konkretnych okoliczności faktycznych, a więc miarodajne jest ustalenie, czy nabyto minimum środków, pozwalających na prowadzenie działalności gospodarczej określonego rodzaju. Zasadnie też Sąd stwierdził, że zbycie przedsiębiorstwa powinno obejmować co najmniej te składniki, które determinują funkcje spełniane przez przedsiębiorstwo, przy czym z samego brzmienia art. 6 pkt 1 ustawy o VAT wynika, że chodzi o zbycie przedsiębiorstwa lub jego części (zakładu), czyli funkcjonalnie powiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą majątku, który taką cechę wykazuje w momencie jego zbycia. Powyższe uzasadnia ocenę Sądu, że w rozpoznawanej sprawie za punkt wyjścia ustaleń prawidłowo przyjęto umowę zbycia Z. zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 13.12.2006 r. Rep. A 12047/2006 , poddając jego treść wraz z licznymi załącznikami szczegółowej analizie. Prawidłowo przy tym Sąd wskazał, że organ nie był związany terminologią użytą w akcie notarialnym, dotyczącą określenia przedmiotu sprzedaży jako: "zorganizowana część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55.1 K.c.", co uprawniało go do oceny rzeczywistego charakteru transakcji w aspekcie jej skutków podatkowych, z uwzględnieniem przedstawionego wyżej rozumienia art. 6 pkt 1 ustawy o VAT . Należy także zgodzić się z oceną Sądu I instancji, że brzmienie zapisów zawartych w akcie notarialnym, nie pozostawiało wątpliwości co do tego, że w skład stanowiącego przedmiot zbycia G. wchodziły wyszczególnione i dokładnie nazwane przez strony aktywa. Sąd zatem opierając się na użytych w treści notarialnej umowy i załącznikach do niej sformułowaniach zasadnie stwierdził, że wskazują one jednoznacznie, że sieć gazowa relacji B.-P., jako jeden ze składników Z., była przez same strony rozumiana jako inwestycja w budowie Zasadnie też zwrócił uwagę, że wykładnia treści umowy została dodatkowo wsparta materiałem dowodowym w postaci zeznań osób reprezentujących strony umowy: A.B. i D.B. Za zbieżne z tą oceną Sąd uznał też wyjaśnienia nabywcy E. Sp. z o.o., że zgodnie z umową z 13 grudnia 2006r. przedmiotem sprzedaży były wyłącznie otwarte projekty inwestycyjne z dokumentacją projektową, odpowiednimi decyzjami administracyjnymi, prawami własności do projektów i działek (nieruchomości). Sąd zwrócił także uwagę na jeden z dowodów potwierdzających dokonane w sprawie ustalenia, a mianowicie sposób ujęcia przez nabywcę w ewidencji księgowej wystawionych przez zbywcę faktur pierwotnych nr 61/XII/2006 i nr 62/XII/2006 z dnia 13 grudnia 2006 r. wskazując, iż nabyte składniki majątkowe były co najwyżej inwestycjami w toku , przy czym , co należy uznać za znamienne dla oceny argumentacji strony skarżącej, odrębnie wystawiona została faktura 62/XII /2006 dotycząca przejęcia dotychczasowych kosztów poniesionych przez zbywcę. Twierdzenia skarżącej o zdolności zbywanej sieci do eksploatacji, a zatem do przesyłu gazu, na dzień sporządzenia umowy zbycia zasadnie Sąd uznał za całkowicie nieuprawnione. W ocenie Sądu, wszystkie bowiem ustalone w sprawie okoliczności dawały organom podstawę do stwierdzenia, że w dacie sprzedaży, w oparciu o przekazane składniki majątkowe, w tym sieć gazową B.- P., nie mogła być prowadzona działalność w zakresie przesyłu i dystrybucji gazu. Posiadanie ogólnych pozwoleń i promesy koncesji, jak wywiódł, nie dowodzi pełnej zdolności przekazywanych składników majątkowych do prowadzenia w dacie sprzedaży, niezależnej i samodzielnej działalności w zakresie przesyłu gazu. Istotne jest bowiem to, aby wszystkie warunki – techniczne, ale także formalne, uprawniające do prowadzenia działalności tego rodzaju, zostały spełnione w odniesieniu do konkretnego zespołu składników majątkowych i to na dzień sprzedaży, gdyż tylko taki zespół składników majątkowych byłby zdolny do prowadzenia działalności w zakresie przesyłu gazu. Wskazywane przez skarżącą dokumenty, stanowiące załączniki do tej umowy, jak promesa koncesji na dystrybucję i obrót gazem, umowa kredytowa, umowy przedwstępne z odbiorcami gazu, umowa na przyłączenia i dostawę energii elektrycznej, same w sobie, jak trafnie ocenił, nie mogły dowodzić faktu prowadzenia działalności gospodarczej, skoro będący przedmiotem sprzedaży zespół składników majątkowych nie umożliwiał przesyłu gazu. W sprawie nie było sporne, jak trafnie skonkludował, że nabywca, taką działalność na nowym terenie podjął, jednakże nastąpiło to dopiero w 2007 r., a zatem już po nabyciu Z. Nie budziło natomiast wątpliwości, jak zasadnie wywiódł, że do dnia zawarcia aktu notarialnego skarżąca ani Z. żadnej tego typu działalności nie rozpoczęła, nie uzyskała z tego tytułu żadnych przychodów, Z. nie był na dzień sprzedaży wyodrębniony organizacyjnie i finansowo (brak pracowników, brak siedziby, osób kierujących tą strukturą czy brak oddzielnie prowadzonych finansów). Skoro na dzień 13 grudnia 2006r. nie można było w oparciu o jego składniki prowadzić jakiejkolwiek samodzielnej działalności gospodarczej w zakresie przesyłu gazu ani także tej działalności, którą już prowadziła skarżąca (co zostało wyżej wyjaśnione), to nie można też mówić o jego wyodrębnieniu funkcjonalnym. Powyższe stanowiło podstawę do oceny przez Sąd I instancji , że zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do takich ustaleń. Zbędne w tej sytuacji było przeprowadzenie na wniosek skarżącej dowodów odnoszących do okresu, następującego po dokonaniu sprzedaży zakładu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadami określonymi w Ordynacji podatkowej, nie naruszono także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Sąd wykazał, że w ustalonym stanie faktycznym istniały pełne podstawy do przyjęcia, że na dzień 13 grudnia 2006r. zbyty zespół składników majątkowych pod nazwą G. nie stanowił zorganizowanej części przedsiębiorstwa, wyodrębnionej funkcjonalnie, zdolnej do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej w zakresie przesyłu i dystrybucji gazu i ocena ta nie została w skardze kasacyjnej podważona. W ustalonym w sprawie stanie faktycznym bezzasadne są również podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Prawidłowo Sąd I instancji ocenił że w oparciu o wymienione w umowie składniki majątkowe działalność taka nie mogłaby być prowadzona zarówno u skarżącej, która do dnia sprzedaży nie zakończyła prowadzonej inwestycji dotyczącej projektu P., jak i u nabywcy, który po dniu nabycia kontynuował prowadzoną wcześniej w Spółce Jawnej inwestycję, z wykorzystaniem jej potencjału produkcyjnego. W konsekwencji uprawniona jest również ocena, że Skarżąca nie miała podstaw do wystawienia spornych faktur korygujących, co stanowiło o braku możliwości dokonania w związku z ich wystawieniem korekty podatku należnego. Uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.