I SA/Wr 589/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Barbara Ciołek, Protokolant Agnieszka Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 10 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu. W dniu 10 października 2012 r. został złożony przez A S.A w L. (dalej: wnioskodawca/spółka/skarżąca/strona) wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych związanych z otrzymaniem faktur korygujących. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest wielooddziałowym podmiotem gospodarczym, będącym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podatku od towarów i usług. Obecnie spółka prowadzi działalność w wielu obszarach, m.in. zajmuje się produkcją nadrenianu amonu i renu metalicznego w peletach, wykorzystywanych głównie w technice lotniczej, którego finalnymi odbiorcami są podmioty zagraniczne. W latach 2008 - 2011 kontrahent spółki, dokonywał na rzecz wnioskodawcy dostaw renu zawartego w ścieku przemysłowym kwaśnym (ren to pierwiastek chemiczny z grupy metali mający postać jonów zawartych w ścieku). Odzyskiwany ze ścieku przez spółkę ren był wykorzystywany do produkcji takich produktów jak: nadrenian amonu i ren metaliczny (dalej łącznie: produkty). Proces produkcyjny rozpoczyna się w momencie odzysku renu ze ścieku (tj. elucji, w wyniku której powstaje eluat renowy), który jest kolejno wykorzystywany do wytwarzania wyżej wskazanych produktów. Proces ten ma charakter ciągły. W analizowanym okresie obowiązywania umowy dotyczącej dostaw renu, spółka otrzymywała faktury od kontrahenta, w których ilość renu będącego przedmiotem dostaw była ustalona (zgodnie z obowiązującą umową) w oparciu o przekazywane przez wnioskodawcę informacje o ilości renu zawartego w wytworzonych produktach spółki w danym miesiącu. Wydatki ponoszone na nabycie renu (na podstawie faktur wystawianych w okresie obowiązywania umowy) były kwalifikowane przez spółkę dla celów podatku dochodowego od osób prawnych jako koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami. Biorąc zatem pod uwagę przepisy dotyczące ujmowania wydatków związanych bezpośrednio z przychodami, tj. przepisy art. 15 ust. 4 - 4c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) dalej u.p.d.o.p., koszty te były pierwotnie ujmowane w kosztach uzyskania przychodów nie wcześniej niż w roku uzyskania przychodów ze sprzedaży produktów i odpowiednio nie później niż w roku następującym po roku, w którym uzyskano przychody ze sprzedaży produktów. W 2012 r. kontrahent uznał, że konieczne jest wystawienie faktur korygujących do analizowanych faktur w ten sposób, że faktury za poszczególne okresy miesięczne powinny wskazywać ilość renu odzyskanego w danym miesiącu przez wnioskodawcę, tj. ilość renu zawartego już w wytworzonym eluacie w danym okresie rozliczeniowym, a nie ilość renu zawartego w wytworzonych w danym miesiącu produktach wnioskodawcy, przy czym ustalenia cenowe nie uległy zmianie. Wartość dostaw zrealizowanych w okresie obowiązywania umowy nie uległa zmianie. W konsekwencji, kontrahent wystawił faktury korygujące do faktur dokumentujących dostawy renu w poszczególnych miesiącach lat 2008 - 2011 (dalej: faktury korygujące) w ten sposób, że w poszczególnych fakturach korygujących (obejmujących dostawy w okresach miesięcznych) wykazane zostały ilości renu odzyskanego przez spółkę w danym miesiącu do postaci eluatu. Nie zmienia to faktu, że łączna wartość netto dostaw renu za cały okres obowiązywania umowy pozostała niezmieniona (z uwagi na fakt, że nie zmieniła się metodologia kalkulacji ceny dostarczanego renu). Analizowane korekty spowodowały więc wyłącznie ewentualne przesunięcia wstecz momentu rozpoznania dostawy, przy czym przesunięcia te w żadnym przypadku nie przekroczyły 12 miesięcy. Z perspektywy VAT, z uwagi na zmianę ilości renu wykazanego na fakturach korygujących (wystawionych za okresy miesięczne), dla spółki jako nabywcy, zmianie uległy kwoty VAT naliczonego wynikające z poszczególnych faktur korygujących (kwoty te uległy albo podwyższeniu albo obniżeniu w poszczególnych okresach), przy czym dodatkowo z uwagi na zmianę stawki VAT z 22% na 23% na przełomie 2010 i 2011 r., niektóre dostawy wykazane uprzednio ze stawką 23% zostały zakwalifikowane przez kontrahenta jako dostawy ze stawką VAT wynoszącą 22%. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy spółka ma obowiązek dokonywania korekt rozliczeń w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2008 - 2011 w związku z otrzymaniem faktur korygujących dotyczących kosztów uzyskania przychodów związanych z przychodami lat 2008 – 2012. W pierwszym przypadku (A) zdaniem wnioskodawcy, w analizowanej sytuacji, spółka nie ma obowiązku korygowania rozliczeń w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w związku z otrzymanymi fakturami korygującymi. Strona powołując treść art. 15 ust. 4, ust. 4b i ust. 4c wskazała, że skoro moment potrącenia bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów determinowany jest przez moment uzyskania przychodu związanego z kosztem, to korekty związane ze zmianą momentu fakturowania, które nie zmieniają wartości tych kosztów ani ich związku z konkretnymi przychodami, nie powinny mieć wpływu na moment zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Konsekwentnie należy uznać, że skoro koszty nabycia renu (zaliczone do bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów) były, co do zasady potrącane dopiero w momencie (w roku) uzyskania przychodów, których te koszty dotyczyły, to otrzymanie korekt, które odzwierciedlają jedynie techniczne przesunięcie momentu fakturowania do wcześniejszego okresu i jednocześnie odniesionych w ciężar kosztów uzyskania przychodów w roku, w którym uzyskano odpowiadające im przychody, nie spowoduje obowiązku dokonywania korekt poszczególnych okresów rozliczeniowych w podatku dochodowym od osób prawnych w związku z otrzymaniem faktur korygujących. Drugim przypadkiem (B), który powinien być rozważony, jest sytuacja, w której faktury korygujące otrzymane obecnie przez spółkę stanowią korektę kosztów, które zostały ujęte przez spółkę pierwotnie w roku następującym po roku, w którym uzyskane zostały odpowiadające im przychody. Zdaniem spółki, także w takim przypadku brak jest po stronie spółki obowiązku dokonywania korekt rozliczeń podatku dochodowego od osób prawnych, gdyż zgodnie z przewidzianą przez art. 15 ust. 4c ww. ustawy regułą ujmowania kosztów bezpośrednich poniesionych po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego lub złożenia zeznania podatkowego, koszty te powinny zostać potrącone w roku następującym po roku, którego przychodów dotyczą, tj. w analizowanym przypadku w roku, w którym koszty te zostały już przez spółkę ujęte. Minister Finansów reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. w indywidualnej interpretacji z dnia 10 stycznia 2013 r. nr [...] uznał stanowisko spółki za: - prawidłowe - w części dotyczącej korekty kosztów, które uprzednio zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w roku, w którym osiągnięto odpowiadające mi przychody (tj. koszty poniesione w latach go poprzedzających i w roku uzyskania przychodów) (przypadek A), - nieprawidłowe - w części dotyczącej korekty kosztów, które zostały odniesione w ciężar kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym następującym po roku, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody (przypadek B). Organ wskazał, że na mocy przepisów art. 15 ust. 4 - 4c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami: - poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody (art. 15 ust. 4 ww. ustawy), - odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia: sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody (art. 15 ust. 4b cyt. ustawy), - odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie (art. 15 ust. 4c powołanej ustawy). Odnośnie przypadku B, faktury korygujące dotyczące kosztów nabycia renu (zaliczonych do bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów ujętych przez spółkę pierwotnie w roku następującym po roku, w którym uzyskane zostały odpowiadające im przychody), skoro część tych kosztów w wyniku wystawionych faktur korygujących dotyczy przychodów roku, w którym uzyskano przychód (kontrahent uznał, że część tych kosztów powinna być zafakturowana wcześniej), powinny być one odniesione do tego momentu, w którym koszt ten powinien zostać prawidłowo ujęty przez wnioskodawcę, tj. w roku, w którym osiągnięto odpowiadające tym kosztom przychody (należy zatem dokonać korekty kosztów wstecz). Faktura korygująca nie dokumentuje bowiem odrębnego, niezależnego zdarzenia gospodarczego, lecz odnosi się ściśle do stanu zaistniałego w przeszłości. Faktura korygująca powoduje bowiem, iż w zeznaniu zostały wykazane koszty w nieprawidłowej wysokości. Zatem, w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 15 ust. 4c ww. ustawy. Wskazany przepis odnosi się bowiem do sytuacji, w której podatnik po określonym dniu ponosi koszt bezpośredni dotyczący minionego roku podatkowego. Skoro koszty zostały poniesione to nie można do nich stosować powyższego przepisu. Reasumując, w sytuacji korekty kosztów odniesionych uprzednio nieprawidłowo w ciężar kosztów uzyskania przychodów w roku następującym po roku, w którym uzyskane zostały odpowiadające im przychody, spółka ma obowiązek dokonania korekt rozliczeń w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2008 - 2011 (przypadek B). Po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i uzyskaniu odpowiedzi spółka złożyła skargę na indywidualna interpretację, wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej przypadku B, której zarzuca naruszenie: - przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 ust. 1, ust. 4, ust. 4b, ust. 4c i ust. 4e u.p.d.o.p. przez błędne uznanie, że w sytuacji otrzymania faktur korygujących dotyczących kosztów, które zostały uprzednio odniesione w ciężar kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym następującym po roku, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody spółka zobowiązana będzie do dokonania korekt rozliczeń w podatku dochodowym od osób prawnych za lata, w których uzyskane zostały odpowiadające tym kosztom przychody; - przepisów dotyczących postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 2 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. , poz. 749 ze zm.) dalej O.p,. przez niepełne ustosunkowanie się do stanowiska spółki przedstawionego we wniosku o interpretację, w szczególności przez brak odniesienia się do przytoczonych przez spółkę tez z orzecznictwa sądów administracyjnych, a tym samym naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a, stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadza się do ustalenie, czy otrzymanie faktur korygujących wykazujących wcześniejszy (w porównaniu do faktur pierwotnych) moment dostawy, a dotyczących kosztów bezpośrednich (które to koszty zostały faktycznie poniesione na podstawie uprzednio otrzymanych faktur po zakończeniu roku, w którym uzyskane zostały odpowiadające im przychody i które ujęte zostały uprzednio w roku następującym po roku uzyskania przychodów), powoduje konieczność uznania, że koszty te zostały faktycznie poniesione wcześniej i tym samym nabywca jest zobowiązany do korekty rozliczeń podatku CIT. Należy wskazać, że podobne zagadnienie było przedmiotem orzekania WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 28 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1457/10, a następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 1298/11 i stanowisko w tych wyrokach zawarte podziela składa orzekający w niniejszej sprawie Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) dalej u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zatem, warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest 1.istnienie pomiędzy nim a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo – skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu lub służy zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów, 2.istnienie przesłanek aby poniesiony wydatek wpływał na zachowanie lub zabezpieczenie istniejącego źródła przychodów. Ponadto, zaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest od tego, czy nie znajduje się on w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. w grupie wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów. Powyższe oznacza więc, że podatnik może zaliczyć w ciężar kosztów podatkowych wszelkie faktycznie poniesione wydatki, które mają lub mogą mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, z wyłączeniem wydatków wskazanych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. W myśl art. 15 ust. 4 ww. ustawy koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Zasadą jest, że koszty uzyskania przychodów można odliczyć od przychodów tylko w tym roku podatkowym, którego te koszty dotyczą. Oznacza to tyle, iż podatnicy powinni uwzględniać poniesiony koszt w tym roku, w którym został osiągnięty przychód, do którego dany koszt się odnosi. To znaczy, że są to koszty: - poniesione w roku podatkowym, w którym podatnik uzyskał przychód, - poniesione w latach poprzednich, gdy podatnik przychodu jeszcze nie miał i nie mógł dokonać odliczenia. Regulacja art. 15 ust. 4b u.p.d.o.p. stanowi, że koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia: 1.sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo 2. złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające i przychody. Ponadto zgodnie z ust. 4c powyższego przepisu koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie (podkr. Sądu). Z powyższego wynika, że ustawodawca ograniczył możliwość zaliczenia kosztów bezpośrednio związanych z przychodem danego roku podatkowego, a poniesionych po jego zakończeniu i sporządzeniu sprawozdania finansowego tylko do roku podatkowego bezpośrednio następującego po nim. Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca posłużył się zwrotem "poniesione po dniu, o którym mowa w ust.4b pkt 1 albo pkt 2" nie określając końcowego terminu poniesienia wydatku. Jeżeli zatem koszty bezpośrednio dotyczące przychodów lat 2008 – 2011 zostały poniesione po ich zakończeniu i sporządzeniu sprawozdania finansowego mogą być zaliczone tylko do kosztów podatkowych po sporządzeniu sprawozdania finansowego bądź złożenia zeznania podatkowego niezależnie od daty ich poniesienia. Podkreślić również należy, że przepis art.15 ust.4e u.p.d.o.p. stanowiący, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów (podkr. Sądu), z zastrzeżeniem ust.4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury – nie stanowi o zasadach potrącalności kosztów w czasie i nie modyfikuje zasad określonych art.15 ust.4, 4b i ust.4c. Czym innym jest bowiem normatywne ustalenie kiedy koszt został poniesiony (art.15 ust.4e) a czym innym kiedy taki poniesiony koszt może być zaliczony do kosztów podatkowych. Określenie kiedy koszt został poniesiony odnosi się do hipotezy poszczególnych ustępów art.15, natomiast w dyspozycji w/w przepisów określono zasady potrącalności kosztów w czasie. W przypadku kosztów bezpośrednio związanych z przychodami zastosowania mają reguły art.15 ust.4, 4b i 4c. Data poniesienia kosztu określona w ust.4e tylko w przypadku kosztów pośrednich wyznacza wprost moment ich potrącalności – art.15 ust.4d stanowi, że koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącane w dacie ich poniesienia (podkr. Sądu). W oparciu o art.15 ust.4c podatnik potrąca koszty podatkowe poniesione po sporządzeniu sprawozdania finansowego za poszczególne lata 2008 - 2011 a dotyczące przychodów lat 2008 - 2011 w roku podatkowym następującym po roku za które sporządzane jest sprawozdanie (potrącenie w roku następnym w których uzyskano przychody). Nie ma zatem możliwości potrącenia ich w latach wcześniejszych niż sporządzone zostały sprawozdania finansowe lub składane zeznania. Mając na uwadze powyższe pamiętać jednak należy, że przedmiotem pytania była kwestia potrącalności kosztów bezpośrednio związanych z przychodami wynikających z wystawienia faktur korygujących. W wydanej interpretacji wskazano, iż faktury korygujące dotyczące kosztów nabycia renu (zaliczonych do bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów ujętych przez spółkę pierwotnie w roku następującym po roku, w którym uzyskane zostały odpowiadające im przychody), skoro część tych kosztów w wyniku wystawionych faktur korygujących dotyczy przychodów roku, w którym uzyskano przychód (kontrahent uznał, że część tych kosztów powinna być zafakturowana wcześniej), powinny być one odniesione do tego momentu, w którym koszt ten powinien zostać prawidłowo ujęty przez wnioskodawcę, tj. w roku, w którym osiągnięto odpowiadające tym kosztom przychody (należy zatem dokonać korekty kosztów wstecz). Faktura korygująca nie dokumentuje bowiem odrębnego, niezależnego zdarzenia gospodarczego, lecz odnosi się ściśle do stanu zaistniałego w przeszłości. Faktura korygująca powoduje bowiem, iż w zeznaniu zostały wykazane koszty w nieprawidłowej wysokości. Zatem, w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 15 ust. 4c ww. ustawy. Organ argumentował, że wskazany przepis odnosi się bowiem do sytuacji, w której podatnik po określonym dniu ponosi koszt bezpośredni dotyczący minionego roku podatkowego. Skoro koszty zostały poniesione to nie można do nich stosować powyższego przepisu. W świetle powyższego należy uznać za niezasadny zarzut naruszenia przez Organ art.14c§2 OP bowiem interpretacja zawiera uzasadnienie. Odnosząc się do uzasadnienia organu trudno uznać, że faktura korygująca powoduje, iż w zeznaniu i księgach podatkowych zostały wykazane koszty w nieprawidłowej wysokości. Dopiero po upływie kilku lat dostawca zobowiązał się wystawić stosowne faktury korygujące. Są to zdarzenia zaistniałe po dokonaniu transakcji i wystawieniu faktur pierwotnych i nie są wynikiem błędu spółki. Przepisy u.p.d.o.p. nie regulują wprost zasad zaliczania do kosztów bezpośrednich podwyższonych kwot wynikających z faktur korygujących. Skoro jednak ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnej specjalnej regulacji zdaniem Sądu uzasadniony jest pogląd, że w przedmiotowej sprawie kwoty wynikające z faktur korygujących powinny być zaliczane w koszty podatkowe na ogólnych zasadach określonych w art.15 ust.4, 4b i 4c u.p.d.o.p. W przedmiotowej sprawie oznacza to, jak wywiedziono to powyżej, że spółka nie ma obowiązku korygowania rozliczeń w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w związku z otrzymanymi fakturami korygującymi.. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.146§1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. skargę uwzględnił i zaskarżoną interpretację indywidualną uchylił. O wykonalności i kosztach postępowania orzeczono odpowiednio na podstawie art.152 oraz art.200 ustawy procesowej.