II GSK 1923/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1022/13 w sprawie ze skargi "B." Spółki z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie dotacji podmiotowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz "I. B." Spółki z o.o. z siedzibą w P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1022/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w P. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie przyznania dotacji, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego przyznał skarżącej Spółce dotację podmiotową w wysokości 5.000,00 zł na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2010 r. Od tej decyzji Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Minister uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wysokości przyznanej kwoty i przyznał dotację podmiotową w wysokości 80.000,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2008 r. Nr 169, poz. 1049; dalej: poprzednia ustawa) wniosek Spółki został skierowany do Zespołu Odwoławczego Rady Nauki, który uznał, że w sprawie brak dokładnych danych dotyczących zakresu i charakteru prowadzonej działalności badawczej. W tym celu w jednostce odbyła się wizytacja niezależnych ekspertów, powołanych przez MNiSW. Zespół Odwoławczy na posiedzeniu [...] grudnia 2010 r. wyraził opinię, z której wynikało, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona w zakresie przyznanej kwoty, a jej nowa wysokość na działalność statutową winna być zwiększona do kwoty 80.000,00 zł. W zaskarżonej decyzji Minister wskazał, że wysokość dotacji wynika z wielkości środków przewidzianych na ten cel w budżecie państwa oraz przyjętych przez MNiSW jednolitych zasad podziału tych środków dla poszczególnych jednostek naukowych. Zgodnie z przyjętymi zasadami w 2010 r. jednostki naukowe posiadające piątą kategorię nie uzyskały dotacji, zaś posiadające trzecią lub czwartą kategorię otrzymały ją w wysokości 92% dotacji otrzymanej w styczniu 2009 r. Z kolei jednostki posiadające kategorię pierwszą lub drugą uzyskały dotację w wysokości 91% dotacji otrzymanej w styczniu 2009 r., powiększoną o kwotę wyliczoną zgodnie z algorytmem uwzględniającym: kosztochłonność dyscypliny, liczbę pracowników uczestniczących w badaniach (według danych zawartych w ankiecie jednostki za 2008 r.), współczynnik uzależniony od kategorii jednostki, współczynnik zależny od pionu nauki. Wobec faktu, że skarżąca Spółka po raz pierwszy ubiegała się o dotację na podstawową działalność statutową, a zgodnie z przyjętymi w 2010 r. zasadami zasadniczą część dotacji przyznanych jednostkom stanowiła kwota wynikająca z odpowiedniego procentu dotacji otrzymanych w roku ubiegłym, suma środków, jakie Spółka mogła otrzymać była niewielka. Biorąc jednak pod uwagę, że jednostka prowadzi działalność naukową, której rezultatem są liczące się osiągnięcia naukowe, uznano za zasadne zwiększenie kwoty dotacji do 80.000,00 zł. Ustalenie nowej kwoty dotacji nastąpiło na podstawie propozycji Zespołu Odwoławczego, zaś wnioskowana przez spółkę kwota została uznana za nierealistyczną, ponieważ jednostka nie posiadała – poza komputerami i serwerami – własnej bazy badawczej i nie wskazała planu jej rozwoju. Na to rozstrzygnięcie skarżąca Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., zarzucając Ministrowi naruszenie przepisów procesowych, w tym art. 7, 10 § 1, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a., a także naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615 ze zm.; dalej: nowa ustawa) i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące system nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 620 ze zm.; dalej: p.w.u.r.s.n.) poprzez wadliwe zastosowanie tych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 835/11 oddalił skargę B. Sp. z o.o. Wskutek skargi kasacyjnej Spółki, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 lutego 2013 r. (sygn. II GSK 2199/11) uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, że skoro stosownie do art. 35 ust. 3 p.w.u.r.s.n. zdarzeniem prawnym warunkującym stosowanie przepisów nowej ustawy ma być nierozpatrzenie złożonego wniosku do dnia jej wejścia w życie, to w sytuacji gdy wniosek o przyznanie środków finansowych na działalność statutową został rozpatrzony do dnia [...] października 2010 r. (decyzja wydana w I instancji dnia [...] lipca 2010 r., doręczona stronie [...] lipca 2010 r.), choćby nieostatecznie i nieprawomocnie, to w sprawie należało stosować przepisy ustawy poprzedniej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał natomiast za trafny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 2 p.p.s.a., bowiem Sąd ten nieprawidłowo przyjął, że w sprawie zakaz wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącego uniemożliwia uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że decyzja ta uwzględnia podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żądanie strony. Ponadto za zasadny uznano również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut odnoszący się do niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a. Uznano też za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uznanie, że ocena działalności badawczej jednostki nie daje podstaw do realizacji wniosku w pełnym zakresie. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji powołując się na art. 190 p.p.s.a. uznał, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie sprostał wymogom określonym w art. 107 k.p.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się do podania kierunkowych, ogólnych kryteriów, którymi organ się kierował. Sąd wywiódł, że Minister – określając wysokość dotacji w drodze uznaniowej decyzji - powinien, wypełniając dyspozycję przepisu art. 107 § 3 k.p.a., wyczerpująco wskazać podstawy ustalenia dotacji w tej, a nie innej wysokości, a w szczególności winien odnieść się do spornej kwestii, jakie znaczenie w tej sprawie ma stosowanie określonego algorytmu. WSA w W. wskazał ponadto, że niezależnie od opinii Zespołu Odwoławczego Rady Nauki, obowiązkiem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego jest potraktowanie stanowiska Zespołu Odwoławczego Rady Nauki jako części materiału dowodowego w sprawie, następnie przeprowadzenie oceny tego stanowiska stosownie do odpowiednich przepisów k.p.a. a następnie wydanie decyzji odpowiadającej warunkom określonym w art. 107 k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem obowiązku sporządzenia prawidłowego uzasadnienia decyzji. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie działalności statutowej na rok 2010 w łącznej wysokości 2.000.000 zł, natomiast organ przyznał dotację ostatecznie w wysokości 80.000 zł (w pierwszej decyzji 5.000,zł), a więc w kwocie zdecydowanie niższej niż wnioskowana. Mimo to organ nie wyjaśnił szczegółowo przyczyn, z powodu których kwota dotacji została ograniczona do tej właśnie kwoty, wskazując jedynie na zastosowany algorytm i podnosząc ponadto, że w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego nie zostały stwierdzone uchybienia w zakresie zgodności procedury przyznania dotacji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że naruszenie tego miało istotny wpływ na wynik sprawy bez wskazania tego wpływu, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 133 § 1, art. 106 § 3 i 4 i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych wątpliwości i nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów a w konsekwencji przyjęcie, że lakoniczność uzasadnienia uchylonej decyzji czyni ją niemożliwą do zweryfikowania; 2) przepisów prawa materialnego tj.: art. 2 pkt 7 i art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U. z 2008 r. Nr 169, poz. 1049) poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że służy on przede wszystkim finansowaniu badań naukowych, podczas gdy temu celowi służyły przepisy art. 9, 10 i 13 ww. ustawy, zaś zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 1 finansowane było przede wszystkim utrzymanie jednostki naukowej. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ zarzucił, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane wyczerpująco, chociaż lakonicznie, wszystkie powody będące podstawą przyznania dotacji w określonej wysokości. Powody te były całkowicie zrozumiałe dla strony postępowania, co zostało wyraźnie wskazane zarówno w skardze, jak i w skardze kasacyjnej, w pismach tych strona kwestionuje bowiem kryteria, jakimi organ kierował się ustalając wysokość dotacji. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w jaki sposób naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. spowodowało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem organu uszczegółowienie uzasadnienia nie spowoduje przyznania dotacji w kwocie wyższej. Uchylenie decyzji, wyłącznie w celu szczegółowego omówienia wskazanych w uchylonej decyzji powodów nie zmieni rozstrzygnięcia, które odpowiada prawu i lakoniczność sformułowań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, samo przez się nie powinno być powodem jej uchylenia. Ponadto podkreślił, że działalność statutowa jest wyraźnie oddzielona od projektów badawczych i działalności wspomagającej badania - a to ich koszty zostały wskazane we wniosku strony. Działalność statutowa polega na realizacji określonych w statucie jednostki naukowej zadań (nie badań) związanych z prowadzonymi przez nią w sposób ciągły badaniami naukowymi lub pracami rozwojowymi (art. 2 pkt 7 ww. ustawy), nie zaś na finansowaniu badań naukowych w związku z prowadzoną przez jednostkę działalnością, na co wskazuje wzór wniosku, na podstawie którego został opracowany wniosek strony. Okoliczność ta została wyraźnie podkreślona na końcu uzasadnienia uchylonej decyzji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której w tej sprawie nie stwierdzono. Zważywszy na powyższe skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 1 poz. a/ petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że kontroli kasacyjnej poddany został wyrok Sądu I instancji wydany w oparciu o art. 145 § 1pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści tego przepisu wynika, że Sąd I instancji nie miał obowiązku wykazania, że stwierdzone naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, lecz wystarczające było uznanie, że uchybienie mogło mieć taki wpływ. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowień (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, W-wa 2005). Powyższe oznacza zatem, że w postępowaniu kasacyjnym kwestionowanie orzeczenia wydanego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., aby było skuteczne, musi opierać się na uzasadnionym poglądzie, że jego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).W sprawie, w której Sąd I instancji uchylił rozstrzygnięcie administracyjne z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc do wykazania, że bądź w ogóle nie doszło w toku postępowania administracyjnego do naruszenia przepisów postępowania, bądź też – w sytuacji gdy doszło do uchybień proceduralnych – do uprawdopodobnienia, że stwierdzone uchybienia nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik postępowania administracyjnego. Zważywszy na powyższe nietrafny jest więc argument, że Sąd I instancji nie wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w jaki sposób naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. spowodowało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji nie był do tego zobligowany wobec powołanej powyżej i wyjaśnionej treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Kasator podnosi na uzasadnienie omawianego zarzutu, że organ wskazał wyczerpująco, chociaż lakonicznie, wszystkie powody będące podstawą przyznania dotacji w określonej wysokości, a uszczegółowienie uzasadnienia nie spowoduje przyznania dotacji w kwocie wyższej. Taka argumentacja nie może być uznana za skuteczną. Podkreślić należy, że Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując, że została ona wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., a zakres stwierdzonych naruszeń uniemożliwia przeprowadzenie kontroli poprawności podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z regulacji powyższej wynika, że uzasadnienie decyzji w dziedzinie faktów musi wyjaśnić okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść jej rozstrzygnięcia, a w sferze prawa chodzi o wskazanie normy obowiązującej i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni; uzasadnienie ma zawierać wyjaśnienie zmierzające do ustalenia faktów, ustalenia ich znaczenia według normy prawnej oraz zastosowanie normy prawnej obowiązującej (J. Zimmermann "Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie" str. 118-122). Sąd I instancji uwzględniając powyższe regulacje, a także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w tej sprawie w wyroku z dnia 8 lutego 2013 r. (sygn. akt II GSK 2199/11) poddał wnikliwej kontroli uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W konkluzji tej oceny wyprowadził trafne wnioski, stwierdzając, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się jedynie do podania kierunkowych ogólnych kryteriów, którymi organ się kierował. Trafnie Sąd I instancji zarzucił, że organ nie odniósł się szczegółowo do spornej między stronami kwestii, tj. znaczenia zastosowania określonego algorytmu. Organ jedynie wskazał na zastosowany algorytm, ale bliżej nie wyjaśnił z jakich przyczyn dotacja została ograniczona do wskazanej kwoty 80.000 zł. Zwrócił też uwagę Sąd I instancji, że stanowisko Zespołu Odwoławczego Rady Nauki organ powinien potraktować jako część materiału dowodowego w sprawie. To zaś oznacza, że w świetle art. 107 § 3 k.p.a. dokument ten jako jeden z dowodów w sprawie winien podlegać weryfikacji zgodnie z regułami zawartymi w KPA, co z kolei powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Nie można w tej sytuacji twierdzić, że uzasadnienie uchylonej decyzji jest pełne, logiczne i spójne, a jedynie lakoniczne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera praktycznie uzasadnienia prawnego, gdyż organ nie odwołuje się do konkretnych norm prawnych mających zastosowanie w sprawie. W orzecznictwie za utrwalony należy uznać pogląd, że decyzje odmowne (negatywne) lub częściowo odmowne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wynikać m.in., że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, pominął istotne dla rozstrzygnięcia sprawy materiały dowodowe lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 1998 r., sygn. akt II SA 96/98 lex nr 41681). Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. należało uznać za bezzasadny. Zarzut sformułowany w pkt 1 poz. b/ petitum skargi kasacyjnej nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna m.in. powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wynika to z tego, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybić miał sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Każdy zarzut powinien być uzasadniony w taki sposób, aby z treści uzasadnienia podstaw kasacyjnych w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, z jakich przyczyn strona skarżąca kasacyjnie zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie wskazanych przepisów prawa. W pkt 1 poz. b/ petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 133 § 1, art. 106 § 3 i 4 i art. 141 § 4 p.p.s.a. "poprzez niewyjaśnienie istotnych wątpliwości i nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów i w konsekwencji przyjęcie, że lakoniczność uzasadnienia uchylonej decyzji czyni ją niemożliwą do zweryfikowania". Uzasadnienie skargi kasacyjnej w żadnym jej fragmencie nie odnosi się do przywołanych regulacji. Treść tego zarzutu wobec jego wysokiego stopnia ogólności i lakoniczności nie pozwala nawet stwierdzić zakresu i sposobu naruszenia przez Sąd I instancji powołanych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest usprawiedliwiony zarzut sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. W ramach tego zarzutu autor skargi kasacyjnej wywiódł, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 7, art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki. Podstawą prawną wydanego przez Sąd I instancji wyroku był przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., co oznacza, że przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji było stwierdzenie naruszenia przez organ przepisów postępowania. Sąd I instancji wyraźnie stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. Podstawą prawną wydanego przez Sąd I instancji wyroku nie był w żadnym razie przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., który zawiera kompetencje do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji jedynie stwierdził, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki, rozporządzenie MNiSW z dnia 17 października 2007 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania oraz rozliczania środków finansowych na działalność statutową (Dz. U. Nr 205, poz. 1489 ze zm.), a nadto przepisy postępowania określone w ustawie z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast Sąd I instancji nie dokonywał wykładni jakichkolwiek przepisów prawa materialnego, w szczególności tych, na które wskazuje autor skargi kasacyjnej. Wynikało to z tego, że Sąd I instancji stwierdził istotne naruszenie przez organ art. 107 § 3 k.p.a. Sąd wyraźnie podkreślił, że zaskarżona decyzja nie zawierała żadnych ustaleń, które stanowiłyby podstawę wyliczenia dotacji, które pozwoliłyby Sądowi dokonać oceny pod względem zgodności z prawem. Skoro Sąd I instancji nie stosował w żadnej formie wskazanych przez kasatora przepisów prawa materialnego, to nie mógł ich naruszyć poprzez błędną ich wykładnię. Zatem zarzut ten jest oczywiście chybiony. Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 204 pkt 2 p.p.s.a.