VI SA/Wa 474/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skarg M. T. na postanowienia Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] i z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Wycieraczka do obuwia – [...]" 1. odrzuca skargę na postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r.; 2. odrzuca skargę na postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r. w części dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie: stwierdzenia przekroczenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz w przedmiocie uzupełnienia postanowienia z dnia [...] marca 2007 r.; 3. w pozostałej części skargę na postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r. oddala; 4. zwraca skarżącej M. T. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi na postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r. M. T. (dalej skarżąca) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienia Urzędu Patentowego RP z [...] czerwca 2011 r. w całości oraz postanowienie z [...] lipca 2012 r. w części b i c. Do wydania tych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Urząd Patentowy RP decyzją z 1998 r. udzielił prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Wycieraczka do obuwia" - Ru [...], na rzecz R. K. Następnie w dniu [...] marca 2003 r. R. K. sprzedał to prawo małżeństwu – R. R. (dalej uczestnik postępowania) oraz M. R. (obecnie T.), czyniąc to w formie aktu notarialnego. Na wniosek skarżącej i uczestnika postępowania Urząd Patentowy decyzją podjętą w 2003 r. dokonał zmiany uprawnionego w rejestrze. W lutym 2006 r. skarżąca wniosła o unieważnienie prawa ochronnego na ww. wzór użytkowy udzielonego na rzecz R. K. podnosząc, że pozwem z czerwca 2004 r. wystąpiła do sądu powszechnego o unieważnienie ww. aktu notarialnego o przeniesieniu prawa do tego wzoru w drodze sprzedaży. Wskazała, że przedmiotowy wzór nie posiadał zdolności ochronnej w chwili jego zgłoszenia przez R. K. ze względu na brak cechy nowości. W odpowiedzi uczestnik postępowania stwierdził, że prawo ochronne na przedmiotowy wzór wygasło z mocy prawa z dniem 27 września 2004 r., zatem wniosek o unieważnienie tego prawa jest bezprzedmiotowy. Skarżąca w piśmie z [...] maja 2006 r. podniosła, że uczestnik postępowania nie posiada interesu prawnego do przystąpienia do niniejszej sprawy, z czym nie zgodził sie uczestnik stwierdzając w piśmie z sierpnia 2006 r., że jego interes prawny w niniejszej sprawie z faktu, iż jest on współwłaścicielem przedmiotowego prawa ochronnego. Skarżąca w toku dotychczas przeprowadzonego postępowania podtrzymywała swoje stanowisko sprzeciwiające się udziałowi w sprawie uczestnika postępowania jako strony niniejszego postępowania. Dnia [...] stycznia 2007 r. na rozprawie Urząd Patentowy RP postanowieniem z tej samej daty: 1. rozprawę odroczył; 2. przesłał odpis wniosku skarżącej o unieważnienie spornego prawa R. K.; 3. wezwał skarżącą w terminie 2 miesięcy od otrzymania tego postanowienia do: a. uzupełnienia wniosku o unieważnienie prawa poprzez wskazanie podstawy prawnej żądanego unieważnienia; b. nadesłania przetłumaczonego szwedzkiego odpisu patentowego nr [...]; c. przedłożenia wraz z tłumaczeniem dowodów na to, że rzeczywiście wprowadzono w Polsce do obrotu szwedzkie wycieraczki przed datą pierwszeństwa przedmiotowego prawa ochronnego; d. przeprowadzenie technicznej analizy przedmiotowego wzoru i szwedzkiego, wprowadzonego na rynek polski; 4. zobowiązał skarżącą do przesłania ww. dokumentów stronom przeciwnym; 5. skierował sprawę na posiedzenie niejawne przed wyznaczeniem rozprawy. Organ pouczył, że postanowienie to nie podlega zaskarżeniu. W związku z pkt 2 postanowienia z [...] stycznia 2007 r. tj. przesłaniem wniosku skarżącej R. K., skarżąca pismem z [...] lutego 2007 r. zwróciła się do organu o rozstrzygnięcie czy w niniejszej sprawie stroną dla niej przeciwną będzie uczestnik postępowania – R. R., czy twórca wzoru – R. K. Następie pismem z [...] lutego 2007 r. skarżąca wniosła o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy odbytej [...] stycznia 2007 r. Postanowieniem z [...] marca 2007 r. organ sprostował oczywistą omyłkę w protokole rozprawy z [...] stycznia 2007 r. oraz sprostował i uzupełnił wypowiedź pełnomocnika skarżącej, zgodnie z wnioskiem. Dnia [...] i [...] kwietnia 2007 r. skarżąca w wykonaniu postanowienia z [...] stycznia 2007 r. uzupełniła akta o żądane dokumenty. Postanowieniem z [...] sierpnia 2007 r. organ dopuścił dowód z zeznań świadka W. T. i wezwał go na rozprawę. Rozprawę ostatecznie odroczono z uwagi na to, że świadek przebywał poza granicą kraju i nie mógł stawić się na przesłuchanie. Pismem z [...] października 2007 r. skarżąca ponownie wniosła – odwołując się do swojego pisma z [...] lutego 2007 r., o rozstrzygnięcie czy R. R. jest stroną niniejszego postępowania oraz o przywrócenie terminu do ponownego rozpoznania tego wniosku. Na wstępie wskazała, że postanowieniem z [...] marca 2007 r. organ rozpoznał jej wniosek w zakresie sprostowania i uzupełnienia protokołu rozprawy z [...] stycznia 2007 r., jednak w żaden sposób nie odniósł się do kwestii R. R. jako strony niniejszego postępowania. Skarżąca poinformowała także organ, że zmieniła nazwisko z R. na T. Następnie w piśmie z [...] października 2007 r. skarżąca wniosła – w przypadku utrzymania, że R. R. jest stroną niniejszego postępowania, o uznanie za stronę także szwedzkiego przedsiębiorstwa K. – producenta mat gumowo-aluminowych. Na rozprawie [...] czerwca 2008 r. skarżąca wyjaśniła, że pismo z [...] października 2007 r. nie jest wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale o ustalenie stron postępowania. Jej zdaniem stronami tego postępowania jest ona i R. K. W ocenie uczestnika postępowania – R. R., stronami tego postępowania jest on, skarżąca oraz R. K. Wobec powyższego oświadczenia skarżącej, co do charakteru pisma z [...] października 2007 r. Urząd Patentowy RP decyzją z [...] czerwca 2008 r.: 1. umorzył postępowanie w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z [...] marca 2007 r.; (dotyczącym sprostowania j.w.) 2. przekazał wniosek o ustalenie stron niniejszego postępowania do rozpoznania w toku dalszego postępowania o unieważnienie przedmiotowego prawa ochronnego. Organ pouczył, że od tego postanowienia przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Pismem z [...] stycznia 2009 r. skarżąca ponownie wniosła o rozstrzygnięcie przez organ - na posiedzeniu niejawnym, kto jest stroną niniejszego postępowania. Jej zdaniem kwestia ta winna zostać rozstrzygnięta jak najszybciej, tj. zanim strony zaczną przedstawiać dowody i wypowiadać się co do nich. Pismem z [...] stycznia 2009 r. R. K. przyłączył się do stanowiska R. R. o oddalenie wniosku skarżącej o unieważnienie ww. prawa ochronnego i poinformował, że z uwagi na stan zdrowia nie będzie mógł uczestniczyć w rozprawie. Postanowieniem z [...] stycznia 2009 r. Urząd Patentowy RP: 1. rozprawę odroczył; 2. odpis pisma skarżącej z [...] stycznia 2009 r. (wniosek o rozstrzygnięcie kto jest stroną niniejszego postępowania) przesłał R. R. i R. K.; 3. poinformował, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstaw do wydania odrębnego orzeczenia w przedmiocie określenia stron postępowania administracyjnego, dlatego rozstrzygnięcie tej kwestii nastąpi w decyzji, podjętej w sprawie o unieważnienia prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy. Organ pouczył, że od postanowienia tego przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wobec pkt 3 ww. postanowienia, skarżąca w dniu [...] marca 2009 r. zwróciła się do Sądu Okręgowego w P. z pozwem o ustalenie czy R. R. ma interes prawny do działania w opozycji do niej w sprawie przed Urzędem Patentowym RP o unieważnienie ww. prawa ochronnego i w konsekwencji – pismem z [...] marca 2009 r. wniosła do Urzędu Patentowego RP o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcie tego powództwa. Pismem z [...] marca 2009 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z: pisma Prezesa P. w L., które załączyła do akt oraz z przesłuchania w charakterze świadka tego Prezesa, na okoliczność, że sporny wzór przemysłowy był wystawiony na widok publiczny już w czerwcu 1992 r., w restauracjach M. Natomiast w dniu [...] marca 2009 r. skarżąca zwróciła się do organu – na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. o wyjaśnienie wątpliwości co do pkt 2 decyzji z [...] czerwca 2008 r. tj. przekazania wniosku o ustalenie stron niniejszego postępowania do rozpoznania w toku dalszego postępowania o unieważnienie przedmiotowego prawa ochronnego. Wyraziła przy tym, że użycie przez organ zwrotu "w toku dalszego postępowania" znaczyło dla niej, że Urząd Patentowy RP formalnie rozstrzygnie ową kwestię przed wydaniem decyzji w sprawie, a nie w owej decyzji. Następnie pismem z [...] marca 2009 r. skarżąca uzupełniła ww. wniosek o wyjaśnienie wątpliwości, poprzez podanie dlaczego w decyzji z [...] czerwca 2008 r. organ nie odniósł się do kwestii uznania za stronę niniejszego postępowania także szwedzkiego przedsiębiorstwa. W jej ocenie zapewnienie udziału tego przedsiębiorstwa w sprawie dałoby możliwość porównania wzoru szwedzkiego ze spornym wzorem wycieraczki. R. R. - odnosząc się do wniosku skarżącej o zawieszenie niniejszego postępowania, z uwagi na złożenie przez nią pozwu do sądu powszechnego o ustalenie jego interesu prawnego, uznał, że jego interes prawny jest bezsprzeczny - wynika z faktu, że jest on współwłaścicielem spornego wzoru i złożenie tego pozwu nie ma wpływu na postępowanie o unieważnienie przedmiotowego prawa ochronnego. Podobne stanowisko zajął również R. K. i wniósł o oddalenie wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania (pismo z [...] kwietnia 2009 r.). Postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. Urząd Patentowy RP, odnosząc się do wniosku skarżącej o wyjaśnienie wątpliwości decyzji, wskazał, że ocena istnienia lub też braku interesu prawnego stron, będzie przedmiotem jego analizy podczas rozstrzygania w trybie spornym wniosku skarżącej o unieważnienie ww. prawa. Organ wyjaśnił, że kwestia ta nie może stać się przedmiotem "wydzielonego" postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego i nie stanowi ona wstępnej oceny przez inny organ czy sąd. Na potwierdzenie takiego stanowiska przywołano orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2006 r. w sprawie IIGSK 11/06. Reasumując organ wskazał, że w decyzji kończącej niniejsze postępowanie w sprawie unieważnienia prawa ochronnego odniesie się do interesów prawnych stron. W pouczeniu wskazano, że od tego rozstrzygnięcia przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z [...] maja 2009 r. skarżąca - mając na uwadze postanowienie z [...] kwietnia 2009 r., złożyła kolejny wniosek o wyjaśnienie wątpliwości, odnośnie decyzji z [...] czerwca 2008 r. Natomiast uczestnik postępowania – R. R., w odpowiedzi na wnioski skarżącej wskazywał, że szwedzkie przedsiębiorstwo nie ma w tym postępowaniu interesu prawnego bowiem patent szwedzki nr [...] nie był w Polsce chroniony i wygasł kilkanaście lat przed zgłoszeniem spornego wzoru do ochrony. Stanowisko to podzielił również R. K. w piśmie z [...] listopada 2009 r. Pismem z [...] lipca 2009 r. skarżąca wniosła o potraktowanie jej pisma z [...] maja 2009 r., jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. Postanowieniem z [...] lutego 2010 r. organ zobowiązał skarżącą do sprecyzowania jej żądania w związku z postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. W wykonaniu ww. postanowienia skarżąca w piśmie z [...] maja 2010 r. wskazała, że wnosi o: 1. wyjaśnienie w trybie postanowienia (art. 123 k.p.a.), na czym w ocenie organu polega interes prawny R. R. w niniejszej sprawie oraz czy interes ten istnieje wobec okoliczności podanych poniżej; 2. zobowiązanie R. R. do wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego kwestii rozliczenia się z R. K. w zakresie stosunków majątkowych, wynikających ze sprzedaży spornego prawa na wzór, poprzez złożenie do akt odpisów z aktów notarialnych, zawartych z R. K. na okoliczność umorzenia postępowania egzekucyjnego, wszczętego wobec skarżącej i R. R. przez R. K., w skutek odmowy zapłaty uzgodnionej ceny zakupu prawa do spornego wzoru. Skarżąca w piśmie tym wskazała m.in., że [...] września 2005 r. zawarła z byłym mężem – R. R., umowę rozdzielności majątkowej, a jego interes prawny w tym postępowaniu sprowadza się jej zdaniem de facto do wspierania R. K. w obaleniu wniosku o unieważnienie spornego prawa ochronnego. Jednocześnie podniosła, że ma prawo żądać od organu rozstrzygnięcie kwestii kto jest stroną niniejszego postępowania i poinformowała, że jej pozew do sądu powszechnego o ustalenie interesu prawnego R. R. został prawomocnie odrzucony, bowiem Sąd uznał, że właściwym w rozstrzygnięciu tej kwestii jest właśnie Urząd Patentowy RP. W związku z powyższym skarżąca cofnęła swój wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania. Postanowieniem z [...] lipca 2010 r. Urząd Patentowy RP: 1. uchylił postanowienie z [...] kwietnia 2009 r.; 2. wyjaśnił, iż użyty w pkt 2 decyzji z [...] czerwca 2008 r. zwrot "wniosek o ustalenie stron zostanie rozpoznany w toku dalszego postępowania o unieważnienie przedmiotowego prawa" oznacza, iż rozstrzygnięcie kwestii ustalenia i usytuowania stron postępowania nastąpi w decyzji rozstrzygającej tę sprawę co do istoty lub w inny sposób kończący tę sprawę; 3. w pozostałym zakresie oddalił wniosek. W uzasadnieniu organ raz jeszcze wyjaśnił, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstaw do wydania odrębnego orzeczenia administracyjnego o tym czy konkretna osoba jest, czy nie jest stroną postępowania. Na potwierdzenie przywołano orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ pouczył, że od postanowienia przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Następnym pismem z [...] września 2010 r. skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 5, 6 i 7 k.p.a. nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z 1998 r., którą udzielił na rzecz R. K. prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy; 2. umorzenie niniejszego postępowania – z wniosku o unieważnienie ww. prawa ochronnego i przekazanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji udzielające prawo do rozpoznania w trybie zwykłym przez inny zespół orzekający lub 3. zawieszenie niniejszego postępowania - z wniosku o unieważnienie ww. prawa ochronnego do czasu rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej prawo; 4. rozstrzygnięcie w zw. z art. 253 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej jako p.w.p. czy przedstawione we wniosku z 2006 r. o unieważnienie ww. prawa ochronnego okoliczności, uzasadniają wznowienie postępowania zakończonego decyzją udzielająca to prawo R. K., bądź uzasadniając stwierdzenie nieważności owej decyzji, udzielającej sporne prawo; 5. sprostowanie na podstawie art. 2556 ust. 3 p.w.p. protokołu rozprawy z [...] stycznia 2007 r.; 6. sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. omyłki pisarskiej w osnowie postanowienia z [...] stycznia 2007 r.; 7. uzupełnienia na zasadzie art. 111 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. postanowienia z [...] stycznia 2007 r. poprzez zamieszczenia pouczenia o przysługującym od niego zażaleniu; 8. przywrócenie na podstawie art. 243 w zw. z art. 25511 w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 112 k.p.a. terminu do ewentualnego zaskarżenia postanowienia z [...] stycznia 2007 r.; 9. zobowiązanie uczestnika postępowania R. R. do przedłożenia skutecznego pełnomocnictwa o ile przedmiotowe postępowania miałoby toczyć się nadal w trybie postępowania spornego przeciwko R. R.; 10. uzupełnienie na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 3, art. 2553 ust. 2, art. 256 ust. 1 i art. 25511 p.w.p. postanowienia z [...] marca 2007 r. poprzez zamieszczenie pouczenia o przysługującym od niego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; 11. przywrócenie na podstawie art. 243 w zw. z art. 25511 w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 112 k.p.a. terminu do ewentualnego zaskarżenia postanowienia z [...] marca 2007 r.; 12. sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. oczywistej omyłki pisarskiej w osnowie postanowienia z [...] sierpnia 2007 r.; 13. rozstrzygnięcie w trybie postanowienia na zasadzie art. 25510 p.w.p. wniosków skarżącej zawartych w piśmie z [...] maja 2006 r. lub udzielenie w trybie art. 9 k.p.a. wyjaśnień, na czym polega interes prawny R. R. do występowania w charakterze strony przeciwnej względem skarżącej, jako współuprawnionego do wygasłego prawa ochronnego spornego wzoru; 14. rozstrzygnięcie w trybie postanowienia na podstawie art. 25511 p.w.p. lub wyjaśnienie w trybie art. 9 k.p.a., czy w zaistniałych okolicznościach sprawy w świetle prawa unijnego (korzystającego z pierwszeństwa przed prawem krajowym), niezbędne jest zawiadomienie szwedzkiego przedsiębiorcy, następcy prawa do patentu na opisany w sprawie wynalazek o niniejszym postępowaniu administracyjnym; 15. w sytuacji nieuwzględnienia ww. wniosków z pkt 1 i 4 i kontynuowania postępowania spornego z wniosku o unieważnienie przedmiotowego prawa ochronnego na ww. wzór, w zw. z przepisami art. 11 i 77 ustawy o wynalazczości skarżąca wniosła o udzielenie dodatkowego terminu do zgłoszenia istotnych wniosków dowodowych. W odpowiedzi na powyższe R. R. stwierdził: 1. odnośnie pkt 1, że skarżąca winna jednoznacznie określić czy cofa swój wniosek o stwierdzenie nieważności prawa ochronnego na sporny wzór, czy tez go podtrzymuje i w przedmiocie tego prawa powinny toczyć się dwa odrębne postępowania; 2. odnośnie pkt 2 i 3, że skarżąca wnosi tam zarówno o zawieszenie, jaki i umorzenie niniejszego postępowania, co w jego ocenie nie jest możliwe; 3. odnośnie pkt 4, że skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, powinna sama rozstrzygnąć ową kwestę. Ponadto wskazał, że z punktu tego wynika, iż de facto skarżąca chce kontynuować niniejsze postępowanie, co jego zdaniem jest sprzeczne z pkt 1-3 ww. pisma skarżącej; 4. odnośnie pkt 5 i 6, że sprostowań i uzupełnień można żądać w określonych terminach (art. 256 ust. 3 p.w.p.), które minęły już; 5. odnośnie pkt 7, że pełnomocnik skarżącej jako profesjonalista powinien wiedzieć kiedy przysługuje zażalenie; 6. odnośnie pkt 8, że art. 243 p.w.p. nie dotyczy postępowania spornego; 7. odnośnie pkt 9, że fakt zmiany przez niego nazwy prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, nie ma znaczenia dla ważności pełnomocnictw przez niego udzielonych w tej sprawie; 8. odnośnie pkt 10, 11 i 12, że wnioski tam zawarte są bezprzedmiotowe i nic nie wnoszą do sprawy; 9. odnośnie pkt 13, że wniosek ten w istocie zmierza - jak wszystkie inne, do podważenia jego prawa do występowania w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie wskazał, że skarżąca miała prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia organu z [...] lipca 2010 r., wydanego właśnie w kwestii rozstrzygnięcie o stronach tego postępowania; 10. odnośnie pkt 14, odwołał się do swojego stanowiska wyrażonego w piśmie z [...] października 2009 r.; 11. odnośnie pkt 15, że oczywistym jest, iż prawo ochronne na przedmiotowy wzór musi być oceniane - zgodnie z art. 315 ust. 1 p.w.p., na podstawie ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (DZ. U. z 1993 r., nr 26 poz. 117). Postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. Urząd Patentowy RP rozpoznał wnioski skarżącej zawarte w piśmie z [...] września 2010 r. i : 1. odmówił sprostowania protokołu rozprawy z [...] stycznia 2007 r.; Organ uznał, że wniosek o sprostowanie jest spóźniony gdyż stosownie do treści art. 2556 ust. 3 p.w.p. strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu, nie później jednak niż na następnym posiedzeniu, a po wydaniu decyzji - w terminie 30 dni od jej wydania. Natomiast w rozpoznawanej sprawie następne rozprawy przed Urzędem Patentowym odbywały się w dniach [...] marca 2007 r., [...] października 2007 r., [...] czerwca 2008 r., 2. odmówił sprostowania osnowy postanowienia z [...] stycznia 2007 r.; Organ kierując sie treścią art. 256 p.w.p. w związku z art. 113 § 1 k.p.a. uznał, że wniosek o sprostowanie przez zamianę zwrotu ; "p-ko; R. R." na zwrot "przeciwko R. K." nie jest zasadny. 3. stwierdził przekroczenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia z [...] stycznia 2007 r.; Jako podstawę tego rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 111 § 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. ponieważ wniosek wpłynął po upływie 14 dni od doręczenia stronie odpisu postanowienia , zaś doręczenie to miało miejsce w dniu 15 lutego 2007 r. 4. oddalił wniosek o przywrócenie terminu do ewentualnego zaskarżenia postanowienia z [...] stycznia 2007 r.; Zdaniem organu przedmiotowe postanowienie jest niezaskarżalne jako dotyczące kwestii proceduralnych związanych z uzupełnieniem wniosku i uporządkowaniem materiału dowodowego - w tym przesłania odpisu wniosku twórcy wzoru użytkowego , zatem czynności innych niż wymienione przepisie art. 2553 ust. 2 p.w.p. Ponadto stosownie do art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast w myśl art.142 k.p.a. postanowienie na które służy zażalenie strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. 5. zobowiązał pełnomocnika R. R. do przedłożenia w terminie miesiąca pełnomocnictwa do działania w jego imieniu w przedmiotowym postępowaniu; 6. oddalił wniosek o uzupełnienie postanowienia z [...] marca 2007 r.; Organ wskazał, że pouczenie "o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy " zostało zawarte w postanowieniu z [...] stycznia 2007 r. 7. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie z [...] marca 2007 r.; Zdaniem organu wniosek w tym przedmiocie został złożony z przekroczeniem terminu z art. 58 § 2 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. Postanowienie z [...] stycznia 2007 r. zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 25 maja 2007 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu pochodzi z 30 września 2010 r. 8. odmówił sprostowania osnowy postanowienia z [...] sierpnia 2007 r.; W tym zakresie organ wyjaśnił, że wniosek skarżącej dotyczący zamiany zwrotu ; "p-ko; R. R." na zwrot " przeciwko R. K." jest bezzasadny. Organ podkreślił, że R. R. jako uprawniony do spornego wzoru miał prawo być wymienionym jako strona postępowania, zaś organ ma obowiązek uznania go jako stronę postępowania; 9. stwierdził, że w kwestii ustalenia stron niniejszego postępowania skarżąca została poinformowana postanowieniem z [...] lipca 2010 r.; 10. oddalił wniosek dotyczący zawiadomienia o niniejszym postępowaniu szwedzkiego przedsiębiorcy; 11. wyznaczył skarżącej dwumiesięczny termin na podanie przez nią wszystkich twierdzeń i dowodów, pod rygorem utraty powołania ich w tym postępowaniu. Organ pouczył strony, że w zakresie pkt 1-4 i 6-8 przysługuje prawo złożenia w terminie miesiąca wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych postanowienie to pełnomocnik skarżącej otrzymał 15 lutego 2011r. Pismem z [...] marca 2011 r. skarżąca wniosła o sprostowanie osnowy postanowienia z [...] grudnia 2010 r. w części poprzedzającej samo rozstrzygnięcie w punktach oraz o wyjaśnienie czy zobowiązanie z pkt 5 tego postanowienia, jest zgodne z obowiązującym prawem. Pismem z [...] marca 2011 r. (nadanym na adres organu [...] marca 2011 r.) skarżąca założyła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. i wniosła o: 1. uchylenie w całości lub zmianę postanowienia z [...] grudnia 2010 r.; 2. wydanie na podstawie art. 245 w zw. z art. 252 p.w.p. w zw. z art. 104 § 2 k.p.a. decyzji częściowej o umorzeniu postępowania w zakresie dotyczącym działania w przedmiotowym postępowaniu nieuprawnionego podmiotu – R. R.; 3. ponowne rozpoznanie wniosków zawartych w jej piśmie z [...] września 2010 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. Urząd Patentowy RP : 1. utrzymał w mocy postanowienie z [...] grudnia 2011 r. w zakresie pkt 1-4 oraz pkt 6-8; 2. w pozostałym zakresie tj. odnośnie pkt 5 i 9-11 stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ pouczył, że od postanowienia tego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącej dnia 23 grudnia 2011 r. Pismem z [...] stycznia 2012 r. skarżąca wniosła o: 1. rozpoznanie jej wniosku z [...] marca 2011 r. odnośnie pkt 2, tj. w kwestii wydania decyzji częściowej; 2. wyłączenie na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. od orzekania w niniejszej sprawie Przewodniczącego Kolegium Orzekającego, który orzekł postanowieniem z [...] lipca 2010 r.; 3. uzupełnienie postanowienia z [...] czerwca 2011 r. o pouczenie o zażaleniu; 4. sprostowanie osnowy postanowienia z [...] czerwca 2011 r.; 5. uzupełnienie osnowy postanowienia z [...] czerwca 2011 r.; 6. nadesłanie zmienionego postanowienia z [...] czerwca 2011 r., celem zaskarżenia go do sądu administracyjnego. Postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r. organ oddalił wniosek skarżącej zawarty w pkt 2 ww. pisma z [...] stycznia 2012 r. tj. odnoszący się do wyłączenia Przewodniczącego Kolegium Orzekającego. Organ pouczył, że od tego postanowienia nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Następnie organ postanowieniem z [...] lipca 2012 r.: a. sprostował osnowę postanowienie z [...] czerwca 2011 r.; b. odmówił uzupełnienia postanowienia z [...] czerwca 2011 r. w zakresie pouczenia; c. w pozostałym zakresie wnioski skarżącej zawarte w piśmie z [...] stycznia 2012 r. oddalił. W pouczeniu organ wskazał, że odnośnie pkt a postanowienia przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 17 grudnia 2012 r. Na postanowienie z [...] czerwca 2011 r. w całości oraz postanowienie z [...] lipca 2012 r. w części b i c skarżąca złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze na postanowienie z [...] czerwca 2011 r. wniosła o: 1. uchylenie: a. postanowienia z [...] lipca 2012 r.; b. postanowienia z [...] czerwca 2011 r.; c. postanowienia z [...] stycznia 2007 r.; d. postanowienia z [...] marca 2007 r.; e. postanowienia z [...] sierpnia 2007 r.; f. decyzji z [...] czerwca 2008 r.; g. postanowienia z [...] stycznia 2009 r.; h. postanowienia z [...] kwietnia 2009 r.; i. postanowienia z [...] lipca 2010 r.; j. postanowienia z [...] grudnia 2010 r.; k. postanowienia z [...] kwietnia 2012 r.; 2. umorzenie postępowania administracyjnego w zakresie w jakim brał udział R. R.; 3. określenie w wyroku stron oraz przedmiotu tego postępowania; 4. uznanie za bezskuteczne doręczenia dokonane przez organ na rzecz R. R. wszelkich pism i orzeczeń zapadłych w tym postępowaniu oraz uznanie stanowiska R. R. za niebyłe; 5. nieuwzględnienie jako uczestnika postępowania R. K.; W skardze tej zarzucono naruszenie art. 235, art. 237 ust. 2; art. 243 ust. 1 i 2; art. 2551 ust. 3 pkt 1, ust. 5 i ust. 6, art. 2552 p.w.p. Z kolei w skardze na postanowienie z [...] lipca 2012 r., zarzucając naruszenie art. 2551 ust. 1, ust. 3 pkt1, ust. 5 i ust. 6 p.w.p. oraz art. 6-8, art. 11, art. 61 i art. 77 k.p.a. wniosła o zobligowanie organu do wydania decyzji częściowej w sprawie dopuszczenia lub niedopuszczenia R. R. i zobligowanie do ustalenia czy R. R. posiada interes prawny do występowania w niniejszej sprawie. Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę, wnosząc o oddalenie skargi wskazał, że na tym etapie postępowania spornego nie może pozbawić żadnej ze stron przywileju występowania w sprawie, gdyż byłoby to sprzeczne z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego i zasadami konstytucyjnymi. Nadto podniósł, że zarzucanie mu braku rozpoznania całokształtu sprawy jest przedwczesne, ponieważ postępowanie sporne wszczęte wnioskiem skarżącej o unieważnienie prawa ochronnego na sporny wzór, nie tylko jest w toku, ale organ większość tego postępowania zajmuje się zagadnieniem, kto jest stroną tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Na wstępie należy zaznaczyć, że przedmiotem rozpoznania przez Sąd były dwie skargi M. T., a mianowicie; 1. na postanowienie Urzędu Patentowego z dnia [...] lipca 2012 r., w części dotyczącej pkt b i c; 2. na postanowienie Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2011 r. Ad.1. Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do skargi na postanowienie Urzędu Patentowego z dnia [...] lipca 2012 r. należy zauważyć , że skarga dotyczy punktów b i c spornego postanowienia. Z akt sprawy wynika , że postanowienie z [...] lipca 2012 r. w zaskarżonej części obejmowało następujące kwestie; odmowę uzupełnienia postanowienia z [...] czerwca 2011 r. w zakresie pouczenia ( pkt b) oraz oddalenia w pozostałym zakresie wniosków skarżącej zawartych w piśmie z [...] stycznia 2012 r. (pkt c). Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że to pismo skarżącej zawierało - oprócz żądania wyłączenia na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. od orzekania w niniejszej sprawie Przewodniczącego Kolegium, o czym organ rozstrzygnął postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r. oddalając wniosek, - także wniosek o sprostowanie osnowy postanowienia z [...] czerwca 2011 r.; wniosek ten organ uwzględnił w pkt a rzeczonego na wstępie postanowienia. Natomiast pozostałe wnioski dotyczące; rozpoznania wniosku z [...] marca 2011 r. odnośnie pkt 2, tj. w kwestii wydania decyzji częściowej; nadesłania zmienionego postanowienia z [...] czerwca 2011 r. celem zaskarżenia go do sądu administracyjnego zostały przez organ oddalone. Badając zatem skargę na postanowienie z [...] lipca 2012 r. po względem dopuszczalności wniesienia jej do Sądu należy uznać, że skarga ta podlega odrzuceniu w całości. Sąd zauważa, że stosownie do art. 3-5 p.p.s.a. wyznaczono zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Przepis art. 5 p.p.s.a. wylicza sprawy, których możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego jest wyłączona, zaś normy art. 3 i 4 tej ustawy wskazują pełny zakres spraw, które poddane mogą być orzecznictwu sądownictwa administracyjnego. Z dyspozycji art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje (pkt 1) oraz postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). W ocenie Sądu, kwestionowane skargą na postanowienie z [...] lipca 2012 r. rozstrzygnięcie w pkt b i c nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej, w szczególności nie jest postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, tj. rozstrzygnięciem wymienionym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd zauważa, iż co do zasady kwestie związane dotyczące uzupełnienia orzeczeń organu administracji publicznej reguluje art. 111 k.p.a. Stosownie do treści art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Przepis ten z mocy art. 126 k.p.a. stosuje się do postanowień. Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji (postanowienia) lub o odmowie jej uzupełnienia, inaczej niż w procedurze cywilnej, nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym - zażaleniowym (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1783/98, ONSA 2002, Nr 1, poz. 23). Zatem postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Jego wydanie ma tylko ten skutek, iż termin dla strony do wniesienia odwołania (zażalenia), powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (art. 111 § 2 w związku z art. 126 k.p.a.). Jednocześnie należy wskazać, iż postanowienie wydane w trybie art. 111 § 1 k.p.a. nie jest zaskarżalne. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lutego 1998 r. (sygn. akt II SA 1434/97, Lex nr 41281) zażalenie przysługuje tylko na niektóre postanowienia, enumeratywnie wyliczone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Oznacza to, że katalog postanowień, na które może być wniesione zażalenie, jest zamknięty i organ orzekający w sprawie nie może go rozszerzać. W art. 142 k.p.a. ustawodawca przewidział, że postanowienia, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Skoro zatem przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji lub postanowienia, to zażalenie na takie postanowienie jest niedopuszczalne. W takim przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 256 ust.1 p.w.p., w myśl którego do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Takie też rozstrzygnięcie zostało zawarte w pkt b zaskarżonego postanowienia Urzędu Patentowego. Co do pkt c zaskarżonego postanowienia z [...] lipca 2012 r. to nie ulega też wątpliwości , że pozostałe kwestie podnoszone przez skarżącą w piśmie z [...] stycznia 2012 r. tj. dotyczące wydania decyzji częściowej; nadesłania zmienionego postanowienia z [...] czerwca 2011 r., nie są zaskarżalne w toku postępowania przez Urzędem Patentowym, zatem nie podlegają one także oddzielnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Konsekwentnie organ również nie pouczył skarżącej o prawie zaskarżenia postanowienia w tej części. Ponadto wnioski skarżącej zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. zostały już wcześniej rozpatrzone przez organ w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2010 r. a następnie w postanowieniu z [...] czerwca 2011 r. Ad. 2 Odnośnie zaskarżonego postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2011 r. trzeba podnieść, że skarga jest niedopuszczalna jeśli chodzi o rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia przekroczenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia z [...] stycznia 2007 r. oraz w przedmiocie uzupełnienia postanowienia z [...] marca 2007 r. Niedopuszczalność skargi w tej części wynika z faktu, że skarżone czynności organu dotyczyły kwestii uzupełnienia postanowień, co , jak wyżej wskazano w punkcie Ad.1 uzasadnienia Sądu , nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W pozostałej części Sąd uznał , że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Sąd badając szereg niezwykle drobiazgowych i pracochłonnych czynności procesowych Urzędu Patentowego podejmowanych w związku z licznymi wnioskami składanymi przez skarżącą nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa. W tym miejscu należy z całą mocą podkreślić, że zarzuty skargi i wnioski tam zawarte sprowadzają się w głównej mierze do kwestionowania zasadności uczestniczenia w postępowaniu o unieważnienie spornego prawa ochronnego R. R. oraz R. K. W konsekwencji wszystkie zarzuty i wnioski skargi ukierunkowane są na wyeliminowanie tych osób, dopuszczonych do udziału w sprawie przez Urząd Patentowy. tj R. R., jako współwłaściciela spornego prawa oraz R. K. jako byłego właściciela, będącego twórcą wzoru użytkowego. Ustosunkowując się zatem do tak sformułowanych zarzutów skargi Sąd zauważa, że nawet w razie wszczęcia postępowania na żądanie strony, organ administracji publicznej jest obowiązany ustalić, czy w postępowaniu tym powinny uczestniczyć inne osoby będące stronami postępowania i zawiadomić je o wszczęciu postępowania na żądanie strony. Oznacza to, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony mogą uczestniczyć osoby, które wprawdzie nie żądały czynności organu administracji publicznej, lecz postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Są zatem stronami postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. ( por. Wróbel A. komentarz LEX/el. 2013). Jednocześnie trzeba zaznaczyć , ze udział właściciela unieważnianego prawa ochronnego w postępowaniu spornym nigdy nie był kwestionowany ani w orzecznictwie sądowym ani też w doktrynie ( vide; wyrok NSA sygn. akt II GSK 11/06 powoływany przez organ). W konsekwencji nie jest także uzasadnione żądanie skargi dotyczące nakazania Urzędowi Patentowemu przez Sąd wydania postanowienia w przedmiocie odmowy dopuszczenia ww. uczestników postępowania do udziału w sprawie. Z akt sprawy wynika, że Urząd Patentowy wielokrotnie lecz bezskutecznie wyjaśniał skarżącej te kwestie (vide postanowienia; z [...] stycznia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] lipca 2010 r., decyzja z [...] czerwca 2008 r.) W tych okolicznościach i na tym etapie postępowania administracyjnego zarzuty skargi nie mogą podważać ustaleń organu co do prawidłowości dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania R. R., któremu wspólnie ze skarżącą przysługuje własność spornego wzoru użytkowego oraz R. K. byłego właściciela spornego prawa i twórcy wzoru. Należy jedynie wskazać, iż ewentualne zarzuty w tej kwestii mogą być podnoszone w ramach procedury odwoławczej, a mianowicie w ramach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub też skargi do sądu administracyjnego , a zatem po wydaniu przez Urząd Patentowy decyzji kończącej postępowanie sporne w tej sprawie. Stosownie do treści art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Z powyższych względów, w pozostałym zakresie (nie podlegającym odrzuceniu) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zatem naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby w świetle art. 145 p.p.s.a. spowodować uchylenie zaskarżonych postanowień. W myśl z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 przedmiotowego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wskazuje T. Woś "ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej kategorii przesłanek dopuszczalności zaskarżenia - odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymagań skargi - prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna; w każdym przypadku stwierdzenia braku którejś z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 276). W tym stanie rzeczy skarga na postanowienie z [...] lipca 2012 r. została odrzucona w całości (pkt 1 wyroku), zaś skargę na postanowienie z [...] czerwca 2011 r. odrzucono w części (pkt 2 wyroku). W pozostałej części (pkt 3 wyroku) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O zwrocie wpisu na rzecz skarżącej od skargi odrzuconej w całości (pkt 4 wyroku) orzeczono na mocy art. . 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.