I FZ 39/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P spółka z o.o. z siedzibą w S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 455/13 w przedmiocie wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi kasacyjnej P. spółka z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 455/13 odrzucające skargę P. spółka z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 18 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. oraz luty, marzec i kwiecień 2010 r. postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ustalił spółce, na podstawie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej również jako "rozporządzenie"), wpis od skargi kasacyjnej od postanowienia tego Sądu odrzucającego skargę spółki na oznaczoną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 18 marca 2013 r., w wysokości 50.000 zł. Na powyższe zarządzenie skarżąca pismem z dnia 3 lutego 2014 r. wniosła zażalenie. Zdaniem żalącej wysokość wpisu ustalona w zaskarżonym zarządzeniu nie znajduje uzasadnienia w przepisach rozporządzenia, a w sprawie zastosowanie powinien znaleźć § 2 ust. 6 w zw. z § 3 tego rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 P.p.s.a. należny jest w niej wpis stały. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniesionej do WSA w Szczecinie skargi była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 18 marca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 14 września 2012 r., określające spółce wysokość podatku od towarów i usług do zapłaty, za poszczególne miesiące 2009 i 2010 r. w łącznej wysokości 31.622.661,00 zł. Decyzja organu odwoławczego, bez wątpienia więc – zdaniem NSA – była aktem kreującym należność pieniężną. Zatem od skargi na tę decyzję należny był wpis stosunkowy. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjął, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Spółka, we wniesionej w sprawie skardze, decyzję organu odwoławczego z dnia 18 marca 2013 r. zakwestionowała w całości. Wartością przedmiotu zaskarżenia była więc cała kwota podatku VAT do zapłaty, określona w tej decyzji. Tak ustaloną wartość przedmiotu sporu w kwocie 31.622.661,00 zł podała strona w skardze, jak i organ w odpowiedzi na skargę, Przewodniczący Wydziału WSA w Łodzi nie powziął więc wątpliwości co do wartości przedmiotu sporu, nie musiał zatem zarządzać dochodzenia w tej kwestii na podstawie art. 218 P.p.s.a. Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wpisu wpis stosunkowy w sprawach w których wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi ponad 100.000,00 zł ustala się w wysokości 1% w.p.z. nie większej jednak niż 100.000,00 zł. Ze względu na powyższe wpis stosunkowy od skargi w rozpoznawanej sprawie wynosił 100.000,00 zł., a wpis od skargi kasacyjnej 50.000,00 zł, zgodnie bowiem z § 3 rozporządzenia wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. Nie ma zatem racji skarżąca twierdząc, że w sprawie zastosowanie powinien znaleźć § 2 ust. 6 w zw. z § 3 rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 i 198 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.