I GZ 380/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1306/13 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Spółki z o.o. w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie zwolnionego zabezpieczenia z tytułu zaliczkowej refundacji wywozowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1306/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wstrzymał wykonanie, zaskarżonej przez E. spółkę z o.o. z siedzibą w W., decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie zwolnionego zabezpieczenia z tytułu zaliczkowej refundacji wywozowej. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że wniosek skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługiwał na uwzględnienie, bowiem w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na znaczną kwotę stanowiącą przedmiot postępowania (610.775,00 zł wraz z odsetkami), jak również na okoliczność prowadzenia przed tym Sądem kilku innych spraw skarżącej o analogicznych stanach faktycznych. W ocenie Sądu, ewentualne zablokowanie środków pieniężnych strony skarżącej w tak znacznej kwocie, wskutek wdrożonej przez wierzyciela egzekucji należności, może naruszyć dalsze funkcjonowanie spółki i niekorzystnie wpłynie na jej płynność finansową zwłaszcza, że z uzasadnienia złożonego wniosku wynika, iż spółka zamknęła rok obrotowy 2012 ze stratą finansową. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia organ podniósł w szczególności, że skarżąca spółka dobrowolnie dokonała spłaty zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji ustalającej kwotę nienależnie zwolnionego zabezpieczenia z tytułu zaliczkowej refundacji wywozowej. W ocenie organu nie było wobec tego podstaw do rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż rozstrzygnięcie Sądu nie mogło zapobiec wystąpieniu przesłanek określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie przed Sądem I instancji w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji było bowiem bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istota ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym sprowadza się zatem do tego, by do czasu rozpoznania skargi przez sąd strona skarżąca nie musiała wykonywać obowiązku nałożonego na nią w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Instytucja ta ma zatem zapobiec wystąpieniu po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jakie wystąpiłyby, gdyby zaskarżona decyzja została wykonana. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania decyzji ma zapobiec wystąpieniu tychże negatywnych okoliczności, a nie odwrócić skutki ich wystąpienia. W niniejszej sprawie rozpoznany przez Sąd I instancji wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został złożony w dniu 26 kwietnia 2013 r. (data prezentaty Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, karta akt sądowych: 17). Natomiast z informacji zawartych w zażaleniu wynika, że w dniach 21 czerwca 2013 r. – 28 czerwca 2013 r. skarżąca spółka dokonała spłaty wszelkich zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji, ustalającej kwoty nienależnie zwolnionego zabezpieczenia z tytułu zaliczkowej refundacji wywozowej, a więc zwróciła środki określone w decyzji Prezesa ARR z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...]. Zaskarżone postanowienie, wstrzymujące wykonanie decyzji, zostało wydane w dniu 28 czerwca 2013 r., a zatem w czasie, gdy decyzja ta została już wykonana. W tej sytuacji nie było podstaw do rozpoznawania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Nawet bowiem w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., rozstrzygnięcie sądu nie mogłoby zapobiec ich wystąpieniu, gdyż przed wydaniem tego orzeczenia znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki już by nastąpiły. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OZ 836/08, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wobec powyższego, zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu wpadkowym, które w dacie orzekania przez Sąd I instancji było już bezprzedmiotowe. Postanowienie to podlegało zatem uchyleniu, zaś postępowanie w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. podlegało umorzeniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.