II GSK 2225/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Po 395/13 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną I Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odrzucił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: w związku z wniesioną przez M. B. skargą na powołaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., skarżąca zarządzeniem z dnia 26 marca 2013 r. wezwana została do uiszczenia wpisu sądowego w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca to wezwanie, pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 2 i 10 kwietnia 2013 r. nie została podjęta w terminie. Jednocześnie wpis od skargi nie został uiszczony. W takim stanie sprawy Sąd I instancji stwierdził, że zastosowanie miała art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi należało uznać za doręczoną z upływem czternastu dni od dnia pierwszego awizowania przesyłki zawierającej to wezwanie, a więc z dniem 16 kwietnia 2013 r.. Sąd I instancji wskazał, że od tej daty rozpoczął bieg siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., do wykonania wezwania poprzez uiszczenie wpisu od skargi. Skoro do dnia 23 kwietnia 2013 r. skarżąca nie uiściła wpisu od skargi, w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a. podlegała ona odrzuceniu. II Skargą kasacyjną M. B. zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania: - art. 73 p.p.s.a., mające wpływ na wynik sprawy polegające na przyjęciu przez Sąd, że zarządzenie Przewodniczącego z dnia 23 marca 2013 r. wzywające skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, zostało M. B. skutecznie doręczone, w sytuacji gdy to zarządzenie z uwagi na naruszenie przez pracownika Poczty Polskiej regulacji dotyczących zasad doręczania pism sądowych, nigdy skarżącej nie zostało skutecznie doręczone. Podnosząc ten zarzut skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Wywiedziona od postanowienia Sądu I instancji skarga kasacyjna w swoim jedynym zarzucie zmierza do zakwestionowania prawidłowości przyjęcia przez Sąd domniemania doręczenia skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi poprzez wykazanie, że doszło do naruszenia procedury opisanej w art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a., a ściślej rzecz ujmując, iż nie doszło do faktycznego pozostawienia przez pracownika poczty zawiadomienia oraz zawiadomienia powtórnego o złożeniu i możliwości odebrania przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu w placówce pocztowej. Jak wynika z treści art. 74 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu o którym mowa w § 1 tego przepisu, a więc okresu czternastu dni na jaki składa się pismo w placówce pocztowej lub urzędzie gminy w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany przepisami art. 65 – 72 p.p.s.a. przy jednoczesnym pozostawieniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 73 § 2. Przepis ten z kolei określa, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia powiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej. W przypadku niepodjęcia pisma pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni do dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w palcówce pocztowej (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Analiza odcisków stempli pocztowych oraz adnotacji pracownika poczty umieszczonych na kopercie i potwierdzeniu odbioru załączonym do przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi nie daje podstaw do przyjęcia odmiennego stanowiska jak uczynił to Sąd I instancji w kwestii domniemania dokonania doręczenia tego wezwania skarżącej. Zwrotne poświadczenie odbioru załączone do korespondencji zawiera, bowiem adnotację, że przesyłki nie doręczono adresatowi z uwagi na niezastanie go pod wymienionym na przesyłce adresem, wobec czego pozostawiono ją w placówce pocztowej AG 30. Stwierdzony stan doręczenia potwierdzony został datą 2 kwietnia 2013 r. oraz podpisem doręczyciela. Na stronie adresowej przesyłki widnieje zaś informacja o jej awizowaniu w tej dacie oraz podpis tej samej osoby, która dokonała opisanych adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru. Na tej samej stronie przesyłki widnieje również odcisk stempla świadczący o dokonaniu powtórnego awizowania w dniu 10 kwietnia 2013 r. oraz o niepodjęciu przesyłki w terminie i jej zwrocie do Sądu I instancji przez placówkę pocztową w dniu 18 kwietnia 2013 r. Na podstawie tych informacji brak jest uzasadnionych podstaw do stwierdzenia aby czynności podejmowane przez doręczyciela, zmierzające do doręczenia przesyłki skarżącej były niezgodne lub uchybiały procedurze opisanej w powołanym art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a.. Nie są w tym zakresie wystarczające podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i poparte oświadczeniami, okoliczności przebywania pod wskazanym na przesyłce adresem w dniach, w których doszło do pierwszego i powtórnego awizowania tej przesyłki, dorosłych domowników – skarżącej w dacie pierwszego awizo i jej ojca w dacie powtórnego awizowania. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 368/11 i z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 180/12). Obalenie domniemania doręczenia nie może nastapić jedynie w oparciu o oświadczenie strony, czy jej sąsiadów w zakresie złego funkcjonowania doręczyciela, tj. Poczty Polskiej (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1861/11). Obalenie domniemania doręczenia zastępczego jest możliwe jeśli adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Procedurą zmierzająca do obalenia domniemania jest między innymi przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Jak wynika z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej, skarżąca złożyła w odpowiedniej placówce pocztowej reklamację (23 lipca 2013 r.). Jednakże do dnia rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny skarżąca nie przedłożyła jakiegokolwiek dokumentu będącego następstwem złożonej reklamacji. Brak jest wobec tego podstaw do stwierdzenia zaistnienia okoliczności podnoszonych przez skarżącą, że to nieprawidłowo podjęte przez pracownika poczty czynności były przyczyną nieodebrania przez nią przesyłki z wezwaniem oraz błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji domniemania doręczenia tego wezwania w trybie art. 73 p.p.s.a.. Konsekwencją takiego stanu sprawy było prawidłowe uznanie, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi doręczone zostało z upływem 16 kwietnia 2013 r.. Prawidłowo również Sąd I instancji stwierdził, że do tego dnia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do wykonania wezwania, a wobec nieuiszczenia wpisu do dnia 23 kwietnia 2013 r. odrzucił skargę w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a.. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.