II SA/Kr 250/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 grudnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia 17 września 2012 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 kpa, ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wbudowanymi na działkach nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] wraz z wjazdem poprzez istniejący zjazd z ul. [...] - działka drogowa nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz infrastrukturą techniczną na działce nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K.". Organ I instancji wskazał, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 października 2011 r. uchylona została decyzja Prezydenta Miasta z 14 kwietnia 2011 r. wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Prezydent rozpatrzył sprawę ponownie i ustalił, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prezydent podał też, że w toku postępowania uzyskano uzgodnienia w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.: 1) opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 17 sierpnia 2009 r. w odniesieniu do pasa drogowego ulic pozostających w zarządzie ZIKiT; 2) postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 16 sierpnia 2012 r. w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską; 3) postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 18 lipca 2012 r. w odniesieniu do terenów górniczych. Organ I instancji uzyskał również następujące opinie: 1) Wydziału Kształtowania Środowiska UM z dnia 15 stycznia 2009 r. w zakresie ochrony zieleni, ochrony wód, gospodarki wodnej i geologii; 2) Rady Dzielnicy XIII Miasta Krakowa z dnia 16 grudnia 2008 r.; 3) Uzdrowiskowego Zakładu Górniczego "[...]" nr [...] z dnia 11 lipca 2012 r. w odniesieniu do terenów górniczych. Zdaniem Prezydenta spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (zgodnie z załącznikiem nr 1). Z załącznika nr 1 wynika też, że teren ma dostęp do drogi publicznej, zaś istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Prezydent stwierdził, że teren objęty decyzją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż zgodnie z art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266, ze zm.) przepisów tej ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Zdaniem Prezydenta decyzja jest też zgodna z przepisami odrębnymi, a projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Ponadto w toku postępowania strony nie wniosły żadnych uwag ani zastrzeżeń. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł L. C., podnosząc, że budowa budynku wielorodzinnego z garażami na działkach nr [...] i [...], czyli umieszczenie tego budynku w korytarzu przewietrzania, spowoduje zamknięcie całkowite tego korytarza i tym samym uniemożliwi przewietrzanie tej części terenu. Odwołujący się wskazał, że z przeprowadzonej analizy w układzie zamkniętym wynika, iż prędkość wiatru spadnie do minimum, a inwersja dolna wzrośnie do maksimum. Również do maksimum wzrośnie ilość wytrąconych drobnych frakcji o wysokiej aktywności chemicznej. Zdaniem odwołującego się w takich warunkach inwersji wystąpi maksymalny smog i maksymalne stężenie zanieczyszczeń i z tego powodu wystąpi zagrożenie utraty życia oraz zdrowia okolicznych mieszkańców pozbawionych przewietrzania. W związku z tym odwołujący się stwierdził, że ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jest błędem ze względu na naruszenie prawa i obowiązujących przepisów, tj. art. 68 ust. 1 i 4 Konstytucji RP oraz § 2 uchwały z dnia 28 listopada 2011 r. program ochrony powietrza dla Województwa w strefie [...]. Odwołujący się powołał się też na decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 marca 2012 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla tego zamierzenia inwestycyjnego z wniosku T. M.. Odwołujący się zwrócił uwagę, że w części rysunkowej występują kolizje budynku projektowanego na działce nr [...] z istniejącymi kablami zasilającymi stację transformatorową i kanałem betonowym ciekowym na głębokości około 4 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 i art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647), § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Kolegium decyzja organu I instancji zawierała wymagane określenia, o jakich mowa w art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tzn. rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, gospodarki wodnej, geologii oraz dziedzictwa kulturowego, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów podlegających ochronie, tj. terenów górniczych oraz linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Kolegium uznało, że organ l instancji wykazał, iż spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż teren ma dostęp do drogi publicznej oraz wystarczające jego uzbrojenie i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Nadto co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej - co zostało wykazane w analizie urbanistyczno - architektonicznej. Analiza ta (opracowana ponownie w związku z uchyleniem przez SKO decyzji z dnia 21 października 2011 r.) wykazuje istnienie w obszarze analizowanym działek sąsiednich (nr [...], [...], [...], [...] - obr [...]), dostępnych z tej samej drogi publicznej co teren objęty wnioskiem, zabudowanych w sposób pozwalający na określenie wymagań dla planowanej inwestycji. Analiza zawiera też szczegółową charakterystykę zabudowy w wyznaczonym do analizy terenie, wskazuje cechy istniejącej zabudowy oraz jej formę oraz podaje kształtujące się na poszczególnych działkach wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz parametry zabudowy, tj. szerokości elewacji frontowych oraz wysokości i geometrię dachów. Kolegium podkreśliło, że, opierając się o dokonane w analizie ustalenia, organ l instancji określił warunki zabudowy, tj. podstawowe parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego, czyli linię zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki, udział powierzchni biologicznie czynnej, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokości kalenicy oraz geometrię dachu. W ocenie Kolegium ustalone dla nowej zabudowy warunki odpowiadały charakterystyce urbanistycznej pod względem kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu i architektonicznej (co do gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Ponadto Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji zawierała wymagane załączniki, a w toku ponownego rozpatrywania sprawy organ l instancji uzupełnił wskazane przez Kolegium braki. Odnośnie zarzutu odwołania dotyczącego zakłócenia przepływu powietrza oraz częściowej kolizji z kablami zasilającymi stację transformatorową i kanałem betonowym ciekowym na głębokości około 4 m Kolegium wyjaśniło, że tego typu kwestie mogą być brane pod uwagę dopiero w toku postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję SKO w [...] wniósł L. C., który zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji postępowania wyjaśniającego w stosownym zakresie, niezebranie przez ten organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej ze względu na niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; a także nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zwłaszcza zaś nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący ponadto ponowił zarzuty dotyczące braku przepływu powietrza, do czego może doprowadzić wybudowanie kolejnego budynku wielorodzinnego w jego sąsiedztwie. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości w stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r. zwolnił skarżącego w połowie od kosztów sądowych, a w pozostałej części oddalił wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "ustawą" oraz aktu wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak w kontrolowanym postępowaniu, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy na wniosek inwestora (art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 i art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zasada tak zwanego "dobrego sąsiedztwa", opisana w przywołanym przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę, jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 950/04, Lex Omega nr 171198). Na podstawie analizy takiego obszaru organ sprawdza, czy planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Podkreślić trzeba, że treść przytoczonych wyżej przepisów jednoznacznie wskazuje, że organy rozpatrujące wniosek o ustalenie warunków zabudowy są uprawnione do badania przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy, a przepis ten zakreśla granice postępowania wyjaśniającego. Dlatego nie można żądać od organów, by rozszerzały zakres postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o czym wyraźnie mówi art. 52 ust. 3 ustawy. Gdyby organy rozpatrujące wniosek o ustalenie warunków zabudowy były zobowiązane do szczegółowego zbadania rozwiązań projektowych dotyczących planowanego zamierzenia inwestycyjnego, prowadziłoby to do pokrywania się zakresów postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tymczasem ustawodawca wyraźnie oddzielił te dwa postępowania spełniające dwie odmienne funkcje. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowi dla ewentualnego przyszłego inwestora określenie rodzaju inwestycji możliwej do zrealizowania na danym terenie. W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji prawidłowo przedstawiono podstawowe cechy tego rodzaju decyzji. Oczywistym jest, że w celu wydania rozstrzygnięcia co do złożonego przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy organy prowadzące postępowanie zobowiązane są wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy zgodnie z zasadami zawartymi w art. 7 i art. 77 § 1 kpa, zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu (art. 10 kpa), a także prawidłowo sformułować uzasadnienie decyzji z uwzględnieniem wymogów z art. 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu zasady te nie zostały naruszone, wszystkie kluczowe dla wydania decyzji o warunkach zabudowy przesłanki zostały przez organy zbadane, a uzasadnienia decyzji obu instancji oraz treść sporządzonej analizy urbanistyczno – architektonicznej umożliwiały stronom zapoznanie się z motywami podjętych przez organy rozstrzygnięć. Strony, w tym też skarżący, miały także możliwość zapoznawania się z aktami sprawy, składania pism procesowych oraz wnoszenia środków odwoławczych, a więc nie można mówić, że w kontrolowanym postępowaniu zostało naruszone prawo stron do czynnego udziału w postępowaniu. Brak naruszenia przepisów postępowania pozwala na przejście do badania zarzutów skargi wskazujących na naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy oraz przepisów rozporządzenia. Aby ustalić spełnienie wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, organy prawidłowo wyznaczyły granice analizy "wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków" z zastosowaniem koncepcji tzw. dobrego sąsiedztwa, zgodnie z którą, najprościej ujmując, należy dostosować nową zabudowę do dotychczasowej zabudowy, zarówno jeżeli chodzi o zagospodarowanie terenu, jak i cechy architektoniczne. Jeżeli chodzi o wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, to Sąd uznał, że organy zasadnie stwierdziły, iż istnieje co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Trafnie przyjęto, że sposób zagospodarowania działek nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] pozwalał na określenie wymagań z art. 61 ust. 1pkt 1 ustawy. W ocenie Sądu wyniki analizy urbanistyczno – architektonicznej sporządzonej przez organ I instancji nie budzą wątpliwości. Przeanalizowano bowiem zabudowę istniejącą na działkach znajdujących się w obszarze analizowanym. Zdaniem Sądu analiza uzasadniała wniosek, że zrealizowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wbudowanymi nie będzie stanowiło istotnego wyjątku od zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Z analizy wynika bowiem, że tego rodzaju zabudowa istnieje już w tym obszarze, np. na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...]. Trafnie zatem uznały organy, że w obszarze analizowanym planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację występującej już funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej. Podkreślić trzeba też, że parametry dla nowej zabudowy, takie jak forma architektoniczna, linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometria dachu, zostały określone po przeanalizowaniu cech zabudowy występujących obszarze analizowanym, zaś wnioski zawarte w analizie urbanistyczno - architektonicznej są prawidłowo uzasadnione oraz powiązane z konkretnymi wielkościami poszczególnych wskaźników obliczonych dla obszaru analizowanego. Jeżeli chodzi o spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy, to nie ulega wątpliwości, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej (ulica [...]). Nie budzą też wątpliwości Sądu ustalenia organów dotyczące istniejącego uzbrojenia terenu, a wniosek, że w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji zostały spełnione wymogi do ustalenia warunków zabudowy, jest uzasadniony. Przedmiotowy teren nie wymaga też uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, ponieważ przepisów zgodnie z treścią art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położone w granicach administracyjnych miast. Sąd nie dopatrzył się także, aby zaskarżona decyzja była sprzeczna z przepisami odrębnymi. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego zakłócenia przepływu powietrza przez planowaną inwestycję, zgodzić się należy z organami, że tego rodzaju kwestia wykracza poza granice postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W tym postępowaniu bada się bowiem przesłanki opisane w art. 61 ust. 1 ustawy. Wprawdzie w punkcie 5 tego przepisu wymieniony został wymóg zgodności z przepisami odrębnymi, jednakże wymóg ten nie może służyć do dowolnego rozszerzania zakresu postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W postępowaniu tym, jak już wskazano wyżej, organy nie badają rozwiązań projektowych dotyczących planowanego zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ kwestia ta należy do zakresu postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie można też zgodzić się, że zrealizowanie inwestycji w postaci budynku mieszkaniowego wielorodzinnego w obszarze typowej zabudowy miejskiej narusza istniejący ład przestrzenny. Podsumowując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że organ I instancji ustalił wszystkie istotne elementy stanu faktycznego i dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który, w ocenie Sądu, dawał podstawy do przyjęcia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Natomiast organ odwoławczy dokonał ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniu i trafnie przyjął, że decyzja organu I instancji była zgodna z prawem. Mając na uwadze powyższe okoliczności, należało uznać, że decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.