II SAB/Po 64/13

Dnia 03 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 lipca 2013 roku sprawy ze skargi M. M. i J. M. na bezczynność "A" S.A. Oddział w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; I. zobowiązuje "A" S.A. Oddział w [...] do załatwienia wniosku skarżących z dnia [...] marca 2012 roku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, III. zasądza od "A" S.A. Oddział w [...] na rzecz skarżących kwotę [...],- ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 28 marca 2012 r. znak L.dz. [...] zatytułowanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji", M. i J. M. (dalej wnioskodawcy) reprezentowani przez fachowego pełnomocnika procesowego zwrócili się do A S.A. w K. do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez Spółkę z nieruchomości - działek rolnych o nr ewid. [...],[...] położonych w m. S., dla których Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą nr [...], oraz ustanowienia na tych nieruchomościach za wynagrodzeniem służebności przesyłu. W uzasadnieniu wnioskodawcy, powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tired pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej udip), zwrócili się do operatora energetycznego o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych przebiegających przez opisaną powyżej nieruchomość. W odpowiedzi z dnia 17 kwietnia 2012 r., znak [...], A S.A. Oddział w K. (dalej operator energetyczny) poinformował, że przez działki o nr [...] i [...] położone w m. S. przebiega linia napowietrzna niskiego napięcia 0,4 kV, pobudowana w latach 60-tych ub. stulecia, zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami. Zdaniem operatora energetycznego, z uwagi na znaczny upływ czasu od momentu usytuowania opisanej powyżej infrastruktury energetycznej na nieruchomości wnioskodawców, doszło do nabycia wskutek zasiedzenia prawa do nieruchomości wnioskodawców, która w swojej treści odpowiada służebności gruntowej. Zasiedzenie służebności następuje z mocy samego prawa (k. 10 akt sądowych). Podniesiono również, że w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej Spółka nie jest obowiązana do udostępnienia informacji. Wskazano, że Operator Systemu Dystrybucyjnego, jakim jest Spółka, nie dysponuje środkami publicznymi w zakresie realizacji powierzonych zadań. Podano, że dwie równoległe linie elektroenergetyczne średniego napięcia 15kV, przebiegające przez teren przedmiotowych dwóch działek nie są na majątku ani w eksploatacji spółki A SA Oddział w K., a ewentualne roszczenia należy kierować do ich właściciela. Pismem z dnia 11 maja 2012 r. wnioskodawcy zwrócili się do operatora energetycznego o udowodnienie, że nabyli służebność gruntową w drodze zasiedzenia. Wnioskodawcy zwrócili się również o wyjaśnienie, czy w okresie od dnia budowy urządzeń do dnia obecnego zmieniano położenie urządzeń stanowiących część linii przesyłowej, usytuowanej na wymienionych działkach, a jeżeli tak, to kiedy. Zwrócili się o udostępnienie kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji administracyjnych lub ich oznaczenie, dotyczących budowy lub przebudowy linii energetycznych, pod rygorem wniesienia skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej (k. 11 akt sądowych). W odpowiedzi z dnia 27 czerwca 2012 r., operator energetyczny podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 17 kwietnia 2012 r. wskazując, że w sposób wyczerpujący opisał rodzaj infrastruktury elektroenergetycznej Spółki znajdującej się na nieruchomościach wnioskodawców oraz sytuację prawną tej infrastruktury (k. 12 akt sądowych). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) z dnia 28 marca 2013 r. wnioskodawcy (dalej skarżący) zarzucili operatorowi energetycznemu bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 28 marca 2012 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 udip przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 udip. Skarżący wnieśli o stwierdzenie bezczynności operatora energetycznego oraz o jego zobowiązanie do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący zwrócili uwagę, że w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w trybie udip nie byli zobowiązani do wyczerpania trybu zaskarżenia ani też nie byli związani jakimkolwiek terminem do jej wniesienia. Z kolei argumentem przemawiającym za obowiązkiem udzielenia przez operatora energetycznego informacji publicznej jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 udip, który stanowi, że zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (k. 3-4 akt sądowych). Pojęcie "zadania publiczne" nie jest przypadkowe i ma na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego, w tym znaczeniu, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadania publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Wykonywanie tych zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są "zadaniami publicznymi". W konsekwencji żądane przez skarżących informacje dotyczą "sprawy publicznej" i nakładają na Spółkę obowiązek ich udzielenia. Skarżący do dnia sporządzenia skargi nie otrzymali wnioskowanych przez siebie dokumentów w żądanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej albo umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę z dnia 8 maja 2013 r. operator energetyczny wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Operator energetyczny wskazał, że skarżący nie podali dokładnej podstawy prawnej na jakiej domagają się od spółki prawa handlowego, jaką jest A SA w G. udostępnienia informacji, którą nazywają informacją publiczną. Żądanie udostępnienia dokumentacji oraz decyzji administracyjnych dotyczących budowy linii nie mieści się w kategoriach "informacji publicznej" albowiem dokumentacja związana z budową i eksploatacją linii objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa, a decyzjami administracyjnymi dotyczącymi budowy linii dysponują organy, które je wydawały i one zgodnie z art. 4 ust. 1 udip zobowiązane są do ich udostępnienia (k. 15-16 akt sądowych). Dalej podniesiono, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. 2012 poz. 1059) A S.A. zajmuje się dystrybucją energii elektrycznej, a nie obrotem energią elektryczną, czyli sprzedażą energii elektrycznej czy to odbiorcom detalicznym czy hurtowym. Obrotem tym zajmuje się odrębna spółka B S.A. Natomiast A S.A. w G. jest operatorem sieci dystrybucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była odmowa udzielenia skarżącym przez operatora energetycznego informacji publicznej w postaci odpowiedzi na wniosek z dnia 28 marca 2012 r., następnie uzupełnionym pismem z dnia 11 maja 2012 r. Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teks jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślenia wymaga, że w przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA powyższego dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Przedmiotem skargi jest bezczynność Spółki w zakresie udostępnienia skarżącym decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działce wskazanej we wniosku. Koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było zatem ustalenie, czy żądane dokumenty (decyzje) są informacją publiczną oraz czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia takiej informacji. W dalszej kolejności należało również ustalić, czy działania Spółki nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej, a jeżeli nie, to czy działanie takie znajdowało uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. Podstawę rozstrzygania w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie (art. 1 ust. 1 udip). Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze powołanej powyżej ustawy). Trzeba przy tym zaznaczyć, że informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów, zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. Uwagi powyższe prowadzą do wniosku, że dokumenty (kserokopie decyzji) żądane przez skarżących posiadały status informacji publicznej (podobne stanowisko zajmują sądy administracyjne, na tle identycznych stanów faktycznych, por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Po 87/12; z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 66/12 i II SAB/Po 70/12; z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 65/12 i II SAB/Po 68/12, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskowane informacje dotyczą bowiem treści dokumentów urzędowych (decyzji administracyjnych), odnoszących się do przedsiębiorstwa Spółki (i jej prawnych poprzedników). Zarazem, w ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę – żądanie skarżących zostało dostatecznie sprecyzowane. W piśmie (wniosku) z dnia 28 marca 2012 r. pełnomocnik skarżących wniósł bowiem o przekazanie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych przebiegających przez działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w m. S. Tym samym zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej został dostatecznie uszczegółowiony, tak co do przedmiotu, jak i zakresu przestrzennego wymienionych decyzji. Równocześnie Sąd wyjaśnia, że żądana przez skarżących informacja publiczna (kserokopie decyzji) nie może być uznana za tzw. informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 udip. Pojęcie "informacji przetworzonej: – niezdefiniowane w tej ustawie, w orzecznictwie sądowym jest zwykle utożsamiane z informacją publiczną, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków oraz na podstawie kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę. Informacją przetworzoną będzie więc informacja, która została przygotowana (opracowana) specjalnie dla wnioskodawcy, według podanych przez niego kryteriów (np. w formie tabelki, zestawienia, wykazu – zawierających wnioskowane dane) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 09 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1942/09, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). "Przetworzenie" informacji, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, polega na dokonaniu zmian w jej treści, a nie na odjęciu z jakiegoś dokumentu elementów niezwiązanych z jego treścią. Informacją przetworzoną będzie tylko taka informacja, w przypadku której podmiot zobowiązany do jej udzielenia nie dysponuje taką "gotową" informacją na dzień złożenia wniosku, lecz jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, polegających przykładowo na sięgnięciu do dokumentacji źródłowej, dokonaniu stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Jednakże – jak trafnie wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1072/11, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl – takie czynności organu, jak selekcja dokumentów i protokołów, ich analiza pod względem treści, są zwykłymi czynnościami, które nie mają wpływu i nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanych dokumentów jako informacji przetworzonej. W wyniku stosowania takich czynności organu nie powstaje bowiem żadna nowa informacja. O przetworzeniu informacji nie stanowi też sięganie do materiałów archiwalnych czy też źródłowych. Także czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać zobowiązanego podmiotu z tego obowiązku, a tym samym kwestie te nie mogą ograniczać prawa do uzyskania informacji publicznej przewidzianego w art. 3 udip. W ocenie Sądu sporządzenie kopii określonych dokumentów (decyzji administracyjnych) znajdujących się w zasobach (choćby archiwalnych) danego podmiotu – co stanowiło przedmiot żądania Skarżących w niniejszej sprawie – nie powinno być kwalifikowane jako żądanie informacji przetworzonej, a to z tego względu, że ich sporządzenie nie prowadzi do powstania nowych informacji, składających się z cząstkowych informacji prostych. Niewątpliwie decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych są dokumentami, w których posiadaniu pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to decyzje te służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Z tego względu dostęp do takich dokumentów należy traktować jako dostęp do informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 65/12, dostępny jw.). W świetle wprowadzenia do wyliczenia zawartego w art. 4 ust. 1 udip, podmiotami obowiązanymi do udzielenia informacji publicznej na podstawie powołanej ustawy są nie tylko szeroko rozumiane "władze publiczne", ale także "inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd zaakceptowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, w myśl którego zakres terminu "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu terminu "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, a zatem zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05, OTK-A 2006/7/87). Obowiązkiem władz publicznych jest zatem zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, przy czym zadanie to jest realizowane zarówno przez organy administracji publicznej, jak i inne podmioty. Do tych ostatnich należy również zaliczyć przedsiębiorstwa energetyczne, które de facto posiadają status zbliżony do przedsiębiorstw użyteczności publicznej. Szeroki krąg uprawnień przypisanych takim przedsiębiorstwom i ich przedstawicielom, w zestawieniu z brzmieniem art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1059) – w którym mowa o polityce energetycznej i bezpieczeństwie energetycznym państwa – a także rola, jakie przedsiębiorstwa te odgrywają w systemie gospodarczym kraju, muszą prowadzić do wniosku, że wykonują one zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 udip, a zatem są podmiotami obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej. Pogląd, że przedsiębiorstwo energetyczne w sprawach związanych z dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami przezeń wykonywanymi, noszącymi znamiona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 udip, jest zobowiązane do przekazywania odnośnych informacji w trybie tej ustawy, można już uznać za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 02 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 112/09; wyrok z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Po 87/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2013 r., II SAB/Po 70/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2013 r., II SAB/Po 65/12 – dostępne jw.). Tym samym Spółka jest podmiotem obowiązanym do udzielania określonych informacji publicznych. W świetle art. 2 udip każdemu przysługuje, co do zasady, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1), a od wnioskodawcy nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub choćby faktycznego (ust. 2). Skoro, jak to już wyżej wskazano, żądana informacja nie miała charakteru informacji przetworzonej, to tym samym brak podstaw do badania na mocy art. 3 ust. 1 udip, czy w niniejszej sprawie uzyskanie wnioskowanych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dane wnioskowane przez Skarżących składały się bowiem jedynie z prostych informacji (kserokopii – a więc wiernego odwzorowania techniką elektrofotograficzną – decyzji), które nie wymagały od podmiotu zobowiązanego poniesienia nadmiernych nakładów w celu opracowania i przekazania informacji końcowej. Dlatego, zdaniem Sądu, Spółka nie może się skutecznie zasłaniać ewentualnie, brakiem interesu publicznego po stronie Skarżących w uzyskaniu przedmiotowych informacji. Rozpoznając sprawę Sąd wziął również pod uwagę, że w skardze zarzucono bezczynność A S.A. Oddział w K., a więc w istocie zakwestionowano działanie Oddziału A S.A. z siedzibą w G. Sąd podziela jednakże pogląd zaprezentowany w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13, dostępnym na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, że oddział A S.A. z siedzibą w G. ma zdolność sądową w rozumieniu art. 25 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wyjaśnił sąd sprawy dotyczące udostępnienia informacji publicznej należą do kategorii spraw szczególnych, rozstrzyganych na podstawie ustawy z o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 5 powyższej ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis powyższy stanowi przy tym przepisem szczególnym w stosunku do art. 25 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednostka organizacyjna o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 5 udip nie stanowi jednostki organizacyjnej o jakiej mowa w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, czy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt.5 udip jest to każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część Spółki powołaną przez Spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie. W ocenie Sądu taką jednostką zobowiązaną do udzielenia informacji publicznej jest oddział w K. Spółki A S.A. z siedzibą w G. Dodatkowo wskazać należy, że z odpisu KRS wynika, że do zadań Spółki należy m. in. wytwarzanie, przesyłanie i dystrybucja energii elektrycznej. W konsekwencji Spółka oraz jej oddział wykonują zadania publiczne i są to zadania stanowiące przedmiot regulacji ustawy Prawo energetyczne. Mając na względzie powyższe ustalenia należało uznać, że żądane informacje miały charakter informacji publicznej, a Spółka (jej Oddział) była podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Zgodnie z art. 13 ust. 1 udip udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, co w niniejszej sprawie nie miało jednak miejsca. W aktach brak również jakiegokolwiek pisma powiadamiającego, w trybie art. 13 ust. 2 udip, o późniejszym terminie udostępnienia żądanych dokumentów. Nadto, udostępnienie informacji publicznej powinno, według art. 14 ust. 1 przedmiotowej ustawy nastąpić w formie zgodnej z wnioskiem. Dopiero wtedy ustępuje stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji. Gdyby jednak środki techniczne, jakimi dysponuje podmiot zobowiązany, nie umożliwiały udostępnienia informacji w opisany wyżej sposób, podmiot ten powinien pisemnie poinformować o tym fakcie wnioskodawców, wskazując przyczynę zaistniałego stanu rzeczy oraz możliwy sposób udostępnienia żądanych informacji. Powyższe rozważania nakazuje przyjąć, że spółka A S.A. Oddział w K. do dnia wydania wyroku nie zakończyła postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego z dnia 28 marca 2012 r. w prawem przewidzianej formie. Należy zatem stwierdzić, że podmiot ten dopuścił się i nadal pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Okoliczność dysponowania przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej stosownymi dokumentami stanowiącymi informację publiczną (a przynajmniej brak wiarygodnego, przekonującego wyjaśnienia nieposiadania takich dokumentów), przy braku udzielenia informacji w formie wskazanej przez Skarżących uzasadnia przyjęcie, że Spółka pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku Skarżących. W opinii Sądu nie można uznać, iż zawarte w piśmie z dnia 17 kwietnia 2012 r. odesłanie wnioskodawców do właściciela linii elektroenergetycznych stanowiło odpowiedź o jakiej stanowią przepisy udip. Po pierwsze, w tym odesłaniu operator energetyczny wskazuje do kogo należy kierować roszczenia w zakresie przedmiotowych linii elektroenergetycznych, a przypomnieć należy, że wnioskiem z dnia 28 marca 2012 r. wezwano Spółkę do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości skarżących. Zatem uprawnione jest stwierdzenie, iż powyższe wskazanie dotyczy tychże roszczeń. Po drugie, w tym zakresie Spółka w swojej argumentacji jest niekonsekwentna, bowiem w piśmie z dnia 27 czerwca 2012 r. pisze o "naszej infrastrukturze elektroenergetycznej znajdującej się na nieruchomościach wnioskodawców". W udzielonych stronie skarżącej odpowiedziach brak jakiejkolwiek informacji, czy żądanymi dokumentami Spółka dysponuje. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązał Spółkę do załatwienia przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku (punkt 1 sentencji wyroku). Równocześnie wyjaśnienia wymaga, że w ocenie Sądu działanie Spółki nie wyczerpywało przesłanki rażącego naruszenia prawa, a to z tego względu, że jakkolwiek nie budzi wątpliwości (o czym była mowa wyżej), że Oddział Spółki w K. był podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądanej przez skarżących informacji publicznej, to jednakże wziąć należy pod uwagę, że powyższy ustawowy obowiązek został nałożony na takie podmioty jak Spółka, w drodze wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej ukształtowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych. Stąd Sąd na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.