II SA/Gd 347/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 21 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatowego z dnia 19 maja 2010 r., nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącej E. S. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Gd 272/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę E. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 21 stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na następujących ustaleniach: Starosta decyzją z 19 maja 2010 r., wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 127 ust. 1 i 3, art. 128 ust. 1 pkt 4 i art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r - Prawo wodne (Dz. U. z 2005r., nr 239, poz. 2019 ze zm.), zw. dalej ustawą-Prawo wodne, § 19 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006r., nr 137, poz. 984), udzielił Gminie Miejskiej pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie podczyszczonych wód opadowych z terenu ulic: Wiśniowej, Słonecznej, Topolowej, Zielonej i Kwiatowej w miejscowości C. w ilości Q = 148,6 l/s do rowu melioracyjnego na działce nr [...] (obręb C.) i wykonanie wylotu kanalizacji deszczowej Dz 90PE. Organ zobowiązał Gminę do: 1. wykonania wszystkich robót zgodnie z operatem wodnoprawnym, 2. utrzymywania drożności rowu melioracyjnego na odcinku 70 m przed i 150 m za nowoprojektowanym wylotem wód opadowych z przedmiotowych ulic, 3. systematycznego oczyszczania kratek ściekowych i osadników studni rewizyjnych w celu niedopuszczenia do ich zamulenia, 4. odprowadzania wód opadowych o następujących wskaźnikach zanieczyszczeń: zawiesina ogólna < 100 mg/l, węglowodory ropopochodne < 15 mg/l, 5. prowadzenia dokumentacji eksploatacyjnej (książka dokumentacji czyszczeń studzienek kontrolnych), w której notowany będzie czas czyszczenia i ilość osadów, a na odbiór osadów zobowiązał do zawarcia umowy z przedsiębiorstwem posiadającym stosowne pozwolenie na gospodarkę odpadami, 6. wykonywania przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających co najmniej dwa razy w roku. Decyzję wydano w oparciu o operat wodnoprawny na odprowadzanie wód deszczowych do urządzeń melioracyjnych w ramach budowy ul. Wiśniowej, Słonecznej, Topolowej, Zielonej, Kwiatowej w miejscowości C. Organ I instancji stwierdził, że ujęcie wód opadowych oraz podczyszczenie ich w osadniku i separatorze ma na celu poprawę stanu środowiska i dodatkowe zabezpieczenie przed skutkami ewentualnej awarii, ponadto z operatu wodnoprawnego wynika, że odprowadzanie wód opadowych z przedmiotowych ulic do rowu jest optymalnym rozwiązaniem i jest zgodne z § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 24 lipca 2006 r. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca E. S. podniosła, że nie wyraża zgody na przepływ ścieków z kanalizacji deszczowej przez teren jej działek nr [...]. Obecnie do rowu odprowadzane są nie ujęte w decyzji ścieki komunalne z innych ulic bez osadników i studzienek, bez uregulowań prawnych. Ponadto Starosta nie zajął stanowiska odnośnie wpływu ścieków komunalnych, wód opadowych i roztopowych z ulic na jakość wód w studniach w szczególności w sytuacji wysokiego poziomu wód gruntowych. Inwestycja wskazana w decyzji Starosty nie jest zgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miejskiej. Odprowadzanie ścieków z ulic i hodowli ryb spowodowało i powoduje pogorszenie stanu środowiska w rowie, wystąpiła eutrofizacja (powodująca przyspieszony wzrost glonów oraz wyższych form życia roślinnego, w wyniku którego następują niepożądane zakłócenia biologicznych stosunków w środowisku wodnym oraz pogorszenie jakości tych wód), pogorszenie warunków zdrowotno - sanitarnych. Spełnienie wymagań ujętych w decyzji jest niemożliwe w sytuacji wysokiego poziomu wód gruntowych. Stanowi zagrożenie warunków zdrowotno - sanitarnych dla działki [...] (studnia z wodą pitną w pobliżu rowu) oraz zagrożenie podtopienia sadu i zabudowań na działce [...], upraw rolnych na działce [...]. Rów na działce [...] nie jest w stanie odbierać wody deszczowej z ulic C. W przypadku wprowadzania wód z kanalizacji deszczowej dojdzie do zalania działki [...] na powierzchni około 70 %. Zalana zostanie również działka sąsiednia. Fakt, że ścieki opadowe i roztopowe będą przepływały przez działki skarżącej jest naruszeniem własności. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z 21 stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji wskazał, że z akt sprawy oraz zebranej dokumentacji pokontrolnej wynika, iż na terenach okolicznych posesji przy ul. Topolowej 20, na której prowadzona jest przedmiotowa działalność - hodowla ryb oraz na terenie sąsiedniej działki nr [...], należącej do Gminy Miejskiej C., obecnie nie stwierdzono żadnych nielegalnych podłączeń i nie ma możliwości bezprawnego upuszczania ścieków powstałych w wyniku powyższej działalności. Fakt ten został również potwierdzony przez inspektora ds. ochrony środowiska, gospodarki odpadami i gospodarki wodno ściekowej, w trakcie przeprowadzonej przez organ I instancji, wizji lokalnej na terenie działki nr [...] w oraz rozprawy administracyjnej, które odbyły się w dniu 28 kwietnia 2010 r. Organ powołał się na art. 123 ust. 2 ustawy - Prawo wodne, który stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości ani urządzeń potrzebnych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń wodnych. Z tego względu organ przeprowadzający postępowanie wodnoprawne nie jest obowiązany do uzyskania zgody stron na wydanie pozwolenia wodnoprawnego, gdyż sama decyzja nie uprawnia wnioskodawcy do realizacji wynikającej z niej aprobaty na wskazane w decyzji korzystanie z wód, czy wykonanie urządzeń wodnych. Strona, której udzielono pozwolenia wodnoprawnego, chcąca zrealizować wynikające z niego uprawnienie musi uzyskać zgodę stron, jeżeli taka jest konieczna, ale czynności do tego prowadzące nie są przedmiotem postępowania wodnoprawnego, ani nie są prowadzone w trybie przepisów K.p.a. W sytuacji naruszenia prawa własności, w związku z realizacją pozwolenia wodnoprawnego, strona ma prawo dochodzić swoich roszczeń z tytułu naruszenia prawa własności w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. W operacie wodnoprawnym oraz decyzji wskazano maksymalne parametry zanieczyszczeń, które mogą występować w wodach opadowych odprowadzanych do ziemi. Są to wskaźniki zanieczyszczeń dopuszczalne, uznane za niewpływające szkodliwie na stan środowiska zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi. Zarzut skarżącej dotyczący optymalności odprowadzania wód opadowych z przedmiotowych ulic do kanalizacji sanitarnej organ uznał za nieuzasadniony, gdyż z treści operatu wodnoprawnego wynika, że zaprojektowane odprowadzanie wód opadowych z przedmiotowego terenu jest optymalnym rozwiązaniem i zgodnym z § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska. W przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego wnioskodawca obowiązany jest dołączyć decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli jest wymagana. Na terenie, na którym planuje się inwestycję objętą zaskarżoną decyzją Starosty Starogardzkiego, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W dniu 29 maja 2009r. wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, z którą projektowana inwestycja jest zgodna. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie może stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Z operatu wodnoprawnego wynika, że planowana ilość odprowadzanych wód opadowych nie będzie miała negatywnego wpływu na przyległy teren. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca zarzuciła niewyjaśnienie przez Starostę i zaakceptowanie przez organ odwoławczy niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzanie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego położonego na działce nr [...] (obręb C.), podczas gdy rów melioracyjny położony jest również na działkach nr [...], pominięcie odprowadzania wód roztopowych, brak uzasadnienia szczególnymi uwarunkowaniami lokalizacyjnymi tego, iż brak jest możliwości zastosowania innego rozwiązania technicznego, zezwolenia na odprowadzanie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, pomimo że dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwą gruntu o miąższości mniejszej aniżeli 3 metry, nadto niezapewnienie przez wprowadzającego ścieki wystarczającej ochrony wód przed zanieczyszczeniem oraz minimalizowania negatywnego oddziaływania na środowisko. Zarzucono też, że nie wskazano w decyzji, na którą stronę nakłada się obowiązki wyszczególnione w punkcie II decyzji oraz nieustalenie obowiązku uczestnictwa w kosztach utrzymania rowu melioracyjnego stosownie do odnoszonych korzyści, brak wskazania usytuowania i warunków wykonania urządzeń wodnych, jak też nieustalenie czy w sprawie istniał obowiązek uzyskania i przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji utrudniające w istotny sposób kontrolę prawidłowości tej decyzji. Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku z dnia 16 czerwca 2011r. oddalającego skargę Sąd ustalił, że istotą sporu sprowadza się do kwestii wpływu pozwolenia wodnoprawnego na przysługujące skarżącej prawo własności nieruchomości. Sąd powołał się na art. 125 ustawy-Prawo wodne w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń warunków korzystania z wód zlewni (pkt1), ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (pkt 2) oraz wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów (pkt 3). Natomiast w myśl art. 126 ustawy-Prawo wodne, wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2 lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 (pkt 1), bądź projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony (pkt 2). Sąd odnosząc się do przesłanek odmowy uzasadnienia wodnoprawnego uznał, że pozwolenie nie narusza ustaleń warunków korzystania z wód rejonu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni ani też wydanej przez Burmistrza Miasta decyzji z dnia 29 maja 2009r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do kwestii zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz środowiska Sąd uznał, że zarzut ten nie jest zasadny. Z operatu wodnoprawnego nie wynika, aby pozwolenie zagrażało zdrowiu ludzi bądź środowisku, wręcz przeciwnie planowana ilość odprowadzanych wód nie będzie miała negatywnego wpływu na przyległy teren. W ocenie Sądu decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego zawiera wszystkie niezbędne wymagania dla odprowadzania wody w zakresie wynikającym z art. 128 ust. 1 i 2 ustawy-Prawo wodne i jest zgodna z warunkami określonymi w treści operatu. Pozwolenia udzielono na okres 10 lat, a więc z uwzględnieniem art.127 ust. 3 ustawy –Prawo wodne. Za bezskuteczne Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia prawa własności skarżącej poprzez wydania pozwolenia. Sąd powołał art. 123 ust. 2 ww. ustawy, który stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Oznacza to, że wydanie pozwolenia uprawnia jedynie do korzystania z wód w sposób i na warunkach określonych w pozwoleniu. Natomiast zdaniem Sądu kontrola wykonania zaskarżonej decyzji nie może odbywać się na etapie badania jej zgodności z prawem, przy czym organ wydający pozwolenie wodnoprawne posiada kompetencje kontrolne w zakresie wykonywania pozwoleń. Zgodnie z art. 133 ustawy –Prawo wodne możliwa jest zmiana pozwolenia wodnoprawnego po jego wydaniu w przypadku, gdy określony w pozwoleniu sposób korzystania z wody narusza interesy osób trzecich albo nastąpi zmiana sposobu użytkowania wód w regionie wodnym. Z kolei stosownie do art. 136 ust. 1 ustawy pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania jeżeli zakład zmienia cel i zakres korzystania z wód lub warunki wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu. Nadto kompetencje kontrolne dotyczące gospodarowania wodami w zakresie przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach wydanych na podstawie ustawy zostały określone w rozdziale 7 działu VI ustawy. Organ może wydać decyzję o unieruchomieniu zakładu lub jego części do czasu usunięcia zaniedbań, w wyniku których powstał stan zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi lub zwierząt bądź środowisku. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że skarżąca dysponuje prawnymi środkami ochrony przed nieprawidłowym wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego, może też dochodzić roszczeń odszkodowawczych w trybie określonym w art. 186 ustawy. Sąd wskazał, że wprawdzie przedmiotowy rów melioracyjny, do którego będą odprowadzane wody opadowe znajduje się nie tylko na działce nr [...], ale również na działkach skarżącej nr [...], to wskazanie w decyzji jedynie działki nr [...] należącej do Gminy wynika z faktu, że jest to miejsce bezpośredniego odprowadzania wód opadowych, zgodnie z zaprojektowanym wylotem Dz 90PE. Miejsce tego wylotu, wbrew zarzutom skarżącej, zostało określone prawidłowo i zgodnie z mapami geodezyjnymi i rysunkami projektowymi oraz z planem zagospodarowania terenu i schematem rozmieszczenia kanalizacji deszczowej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, Sąd stwierdził, że w decyzji zostały nałożone obowiązki na adresata pozwolenia wodnoprawnego, tj. Gminę, natomiast zarzut dotyczący nieustalenia jakie osoby i podmioty powinny brać udział w postępowaniu nie został sprecyzowany i uzasadniony. W kwestii dotyczącej pominięcia wód roztopowych Sąd wskazał na wyjaśnienia organu- udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzania wód opadowych jest jednoznaczne z udzieleniem tego pozwolenia również na odprowadzanie wód roztopowych , gdyż nie ma możliwości realnego ich oddzielenia. Metody liczenia ilości odprowadzonych wód nie przewidują rozdziału na wody opadowe oraz wody roztopowe. Ilość odprowadzanych wód wskazana w decyzji Starosty obejmuje zarówno wody opadowe, jak i roztopowe. Zdaniem Sądu warunki określone w § 11 ust. 3 pkt 1-3 rozporządzenia z 24 lipca 2006r., a w szczególności wskazywane przez skarżącą wymogi dotyczące 3m miąższości warstwy gruntu, nie dotyczą rozpatrywanej sytuacji, albowiem odnoszą się do mieszanin różnego rodzaju ścieków i dlatego nie mogły mieć zastosowania w sprawie. Przedmiotem postępowania były wyłącznie ścieki jednego rodzaju, stanowiące wody opadowe. Warunki odprowadzania tego rodzaju ścieków reguluje § 19 ww. rozporządzenia, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia i zgodnie, z którym określono wymagania dla stopnia ich oczyszczenia przed wprowadzeniem do ziemi. Określenie wymogów dla oczyszczonych wód stosownie do wymogów wynikających z § 19 ust. 1 i 2 i § 24 rozporządzenia wskazuje że w pozwoleniu wodnoprawnym uwzględniono wymagania ochrony zdrowia ludzi, środowiska (art. 125 pkt 3 ustawy-Prawo wodne). Przy czym organ wyjaśnił, że niezgodne z prawem byłoby wprowadzanie tego rodzaju ścieków do kanalizacji sanitarnej, z uwagi na treść art.9 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków (Dz. U. nr 123, poz. 858 ze zm.). Z treści operatu oraz zaskarżonej decyzji wynika także, że zaprojektowane odprowadzanie wód opadowych z tego terenu jest optymalnym rozwiązaniem. Odnosząc się do kwestii dotyczącej kosztów utrzymania rowu melioracyjnego stosownie do odnoszonych korzyści sąd wskazał, że nie jest to obligatoryjny element pozwolenia wodnoprawnego, a skarżąca nie twierdziła nadto, że była taka potrzeba. Przedsięwzięcie nie wymagało również uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. W aktach administracyjnych znajduje się decyzja Burmistrza Miasta z 28 maja 2009r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia budowy nawierzchni bitumicznej ww. ulic w miejscowości C. E. S. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynika sprawy: 1)naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zw. dalej p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne w związku z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 21 stycznia 2011r. (zw. dalej decyzją z dnia 21 stycznia 2011r.) w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty dnia 19 maja 2010r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonania błędnych ustaleń faktycznych, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, z pominięciem wód roztopowych; 2)naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.a w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne, polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję organu II instancji, pomimo niewyjaśnienia przez ten organ wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonania błędnych ustaleń faktycznych, iż do rowu melioracyjnego wprowadzane będą wyłącznie wody opadowe, podczas gdy do rowu tego wprowadzane będą także wody roztopowe, które nie zostały objęte pozwoleniem wodnoprawnym; 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 §1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku prawo Wodne w zw. z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 roku w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, w związku z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję organu II instancji z dnia 21 stycznia 2011r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Sąd, że organ II instancji w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 19 maja 2010r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, pomimo braku ustaleń, że jest to uzasadnione szczególnymi uwarunkowaniami lokalizacyjnymi oraz, iż brak jest możliwości zastosowania innego rozwiązania technicznego; 4)naruszenie art. 145 § 1pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne w zw. z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 roku w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję z dnia 21 stycznia 2011r. mimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w kierunku dokonania ustaleń, że odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, uzasadnione jest szczególnymi uwarunkowaniami lokalizacyjnymi oraz, iż brak jest możliwości zastosowania innego rozwiązania technicznego; 5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne w zw. z § 11 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 roku w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego w związku z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję z dnia 21 stycznia 2011r. wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Sąd, Ze Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, pomimo iż z okoliczności sprawy wynika, że dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwą gruntu o miąższości mniejszej aniżeli 3 metry; 6) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.7 kpa, art. 8 kpa, art. 75 par. 1 kpa, art. 77 par. 1 kpa, art. 80 kpa w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14lit.c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a), art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy –Prawo wodne w zw. z apar. 11 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie warunków , jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska, w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję z dnia 21 stycznia 2011r. przez Sąd, mimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych, iż dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwą gruntu o miąższości co najmniej 3m, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwą gruntu o miąższości mniejszej aniżeli 3m; 7) naruszenie 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 42 ust. 1 oraz art. 128 ust. 1 pkt. 7a i 8 ustawy Prawo wodne w związku z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję z dnia 21 stycznia 2011r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Sąd, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, pomimo niezapewnienia przez wprowadzającego ścieki wystarczającej ochrony wód przez zanieczyszczeniem oraz minimalizowania negatywnego oddziaływania na środowisko; 8)naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 §1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 42 ust. 1 oraz art. 128 ust. 1 Pkt. 7a i 8 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi przez Sąd na decyzję z dnia 21 stycznia 2011r. mimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych iż wprowadzający ścieki zapewnił wystarczającą ochronę wód przez zanieczyszczeniem oraz minimalizuje negatywne oddziaływanie na środowisko; 9)naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 127 ust. 7 oraz art. 128 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję z dnia 21 stycznia 2011r. w wyniku nieprawidłowego przyjęcia przez Sąd , iż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, w której nie wskazano na którą stronę nakłada się obowiązki wyszczególnione w punkcie II decyzji; 10) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw.z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77§1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 127 ust. 7 oraz art. 128 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję z dnia 21 stycznia 2011r. przez Sąd, pomimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, w kierunku wskazania na którą stronę nakłada się obowiązki wyszczególnione w punkcie II decyzji Starosty Starogardzkiego z dnia 19 maja 2010 r.; 11) naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 128 ust. 2 pkt. 3 ustawy prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu przez Sąd skargi na decyzję z dnia 21 stycznia 2011r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego nieuwzględniającej potrzeby ustalenia obowiązku uczestniczenia w kosztach utrzymania rowu melioracyjnego stosowanie do odnoszonych korzyści; 12) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 128 ust. 2 pkt. 3 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionemu oddaleniu przez Sąd skargi na decyzję z dnia 21 stycznia 2011r. mimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych iż nie zachodzi potrzeba ustalenia obowiązku uczestniczenia w kosztach utrzymania rowu melioracyjnego stosowanie do odnoszonych korzyści; 13) naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 128ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo wodne, w związku z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym oddaleniu skargi na decyzje z dnia 21 stycznia 2011r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Sąd, iż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na wykonanie urządzenia wodnego w postaci wylotu kanalizacji deszczowej pomimo braku wskazania usytuowania i warunków wykonania tego urządzenia wodnego; 14) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75§ 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 128 ust. 1 pkt. 6 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu przez Sąd skargi na decyzję z dnia 21 stycznia 2011r. mimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w kierunku określenia usytuowania i warunków wykonania urządzenia wodnego w postaci wylotu kanalizacji deszczowej; 15)naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a polegające na bezpodstawnym pominięciu przez Sąd wniosku dowodowego strony postępowania z dokumentu w postaci poświadczonej za zgodność z oryginałem decyzji Starosty z dnia 14 maja 2009r. znak [...] na okoliczność wątpliwości co do miąższości gruntu oddzielającego dno rowu melioracyjnego od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych, mimo że jest to kwestia mająca ogromne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 20 marca 2013r. wydanym w sprawie o sygn akt II OSK 2225/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądził od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącej E. S. kwotę 500zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że przy rozpoznawaniu skargi nie przeanalizowano, czy przedmiotem decyzji może być co do zasady odprowadzanie ścieków do rowu melioracyjnego. Jak bowiem wynika z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c ustawy Prawo wodne, przez ścieki rozumie się wprowadzane do wód lub do ziemi wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów. Odprowadzane z takich powierzchni wody opadowe i roztopowe stanowią ścieki. NSA wskazał, że z kolei zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy-Prawo wodne melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy –Prawo wodne wynika, że do urządzeń wodnych melioracji wodnych szczegółowych zalicza się m.in. rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie, ale tylko wówczas-jeżeli służą celom, o których mowa w art. 70 ust. 1 ustawy, czyli służą celom poprawy stosunków wodnych na gruntach ornych. Powołując się na powyższe NSA wskazał, że w sprawie podlegało wyjaśnieniu, na jakiej podstawie zaakceptowane zostało przeznaczenie rowu melioracyjnego na kanał odpływowy dla ścieków. W tym zakresie Sąd uznał za trafne zarzuty skargi kasacyjnej nierozważenia skutków takiej zmiany funkcji rowu melioracyjnego, ujętych w art. 128 ust. 1 pkt 7a i 8. Zasadnie zatem zarzucono skardze (zarzut nr 1 i 2 oraz 3 i 4, a także łączące się z nimi zarzuty 7 i 8), naruszenie powyższych przepisów w kontekście niewyjaśnienia przez organy administracji problematyki odprowadzania ścieków do rowu melioracyjnego. Natomiast wobec wskazania naruszenia § 11 ust. 3 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2006r., w którym mowa o mieszaninach ścieków, Sąd wskazał, że brak jest argumentów do rozpoznania tej części zarzutu skargi, gdyż wymieniono w niej tylko ust. 3 § 11, chociaż ustęp ten posiada 6 punktów, a więc nie można zidentyfikować o naruszenie jakiego przepisu chodzi. Wskazano, że dopiero w zarzucie 5 i 6 przywołano § 11 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2006r., niemniej zarzutów tych nie można uznać za trafne. W § 11 ust. 3 rozporządzenia uregulowano sytuację dotyczącą mieszanin ścieków, co wprost wynika z treści tego przepisu. Ponieważ nie ma faktycznych podstaw do twierdzenia, że wody opadowe odprowadzane z nawierzchni utwardzanych będą tworzyły mieszaninę z którymś z rodzajów ścieków opisanych w dyspozycji § 11 ust. 3 rozporządzenia, nie ma też podstaw do uwzględnienia tego zarzutu. Nieuwzględnienie tego zarzutu powoduje, że nie można również uwzględnić zarzutu 15 dotyczącego naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. w zakresie dowodzenia miąższości gruntu, skoro przepis prawa materialnego, o którym mowa w zarzutach 5 i 6 nie był trafny. NSA uznał za trafny zarzut skargi kasacyjnej, że sformułowanie "zobowiązać stronę" nie identyfikuje wbrew ustaleniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dostatecznie adresata nałożonych obowiązków. Obowiązki te wykraczają bowiem poza teren działki nr [...] (stanowiącej własność gminy) i dotyczą m.in. utrzymywania drożności rowu melioracyjnego na odcinku 150m za wylotem wód opadowych, a zatem mogą wkraczać na działki skarżącej. Z decyzji nie wynika jednoznacznie, której ze stron przypisano ten obowiązek. Za zasadne NSA uznał również zarzuty 11 i 12 odnoszące się do niewyjaśnienia przez organy kwestii partycypacji w kosztach utrzymania rowu, stosownie do odnoszonych korzyści. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że pozwolenie dotyczy nie tylko działki gminnej, ale i gruntów skarżącej. W takiej sytuacji winien ocenić, czego nie uczynił, czy i kto będzie ponosił koszty i odnosił korzyści z tego przedsięwzięcia i czy w takim razie decyzja powinna rozstrzygnąć i ten problem. NSA wskazał nadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przeoczył, że zarówno decyzja z dnia 28 maja 2009r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, wydana przez Burmistrza Miasta, podobnie jak wydana przez niego w dniu następnym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji (na wniosek Gminy), nie dotyczyły posadowienia urządzeń na działce nr [...] objętych pozwoleniem wodnoprawnym, lecz budowy nawierzchni bitumicznej wymienionych w tej decyzji ulic miejskich. Błędny był zatem wniosek Sądu, że dla inwestycji polegającej na budowie urządzeń wodnych na działce nr [...] wydano decyzję lokalizacyjną, podobnie jak błędny był wniosek, że stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia objętego pozwoleniem wodnoprawnym. Również analiza rysunków projektowych załączonych do akt nie daje podstaw do dokładnego zlokalizowania umieszczenia urządzeń związanych z wyprowadzeniem odwodnienia do rowu. Nie stwarza takiej podstawy mapka zawierającą ogólny przebieg rowu melioracyjnego ani też schemat rozmieszczenia kanalizacji deszczowej, na którym wprawdzie urządzenia te umieszczono, jednakże nie umieszczono ich na mapie umożliwiającej zidentyfikowanie położenia urządzeń względem działek ewidencyjnych. Powyższe powoduje, że zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej nr 13 i 14. NSA wskazał, że uwzględnienie wymienionych wyżej zarzutów skutkuje uchyleniem w całości wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 2700 ze zm.) zw. dalej p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd o pewnej wartości, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do wydania takiej, a nie innej decyzji. Nadto stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zarzuty skarżącej wskazał, że ustalenia dotyczące stanu faktycznego poczynione przez organy nie były wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy, co uniemożliwiło w konsekwencji prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności przywołanych w skardze przepisów ustawy-Prawo wodne. Natomiast sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych ograniczając się do kontroli prawidłowości poczynionych ustaleń przez organ administracji. Celem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie jest bowiem ustalenie stanu faktycznego, lecz ocena czy właściwe w sprawie organy ustaliły stan faktyczny zgodnie z regulacjami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Nie jest dopuszczalnym ustalanie stanu faktycznego przez Sąd we własnym zakresie, skoro ocena legalności zaskarżonej decyzji nie może polegać na zastąpieniu organów przez sąd. Mając powyższe na uwadze oraz przy uwzględnieniu wiążących wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z dnia 20 marca 2013r. sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał, że w analizowanej sprawie wydanie decyzji dotyczącej udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych z terenu ulic Wiśniowej, Słonecznej, Topolowej, Zielonej i Kwiatowej do rowu melioracyjnego na działce nr [...] w C., powinno zostać poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego istotnego w sprawie stosownie do art. 7 i 77 § 1 kpa. Zakres tego postępowania został szczegółowo wskazany w uzasadnieniu wyroku Sądu II instancji. Z ustaleń tych wynika, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego winno poprzedzić wyjaśnienie kwestii podnoszonych przez skarżącą w jej zarzutach zawartych we wniesionej skardze kasacyjnej, a mianowicie w zarzutach wymienionych w pkt 1, 2 oraz 3 i 4, 7 i 8 , 9 i 10, 11 i 12 oraz 13 i 14. Za nieuzasadnione zostały natomiast uznane zarzuty zawarte w pkt 5 i 6 oraz 15. Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak to wyżej wskazano związany jest dokonaną oceną, a zakres okoliczności podlegających ustaleniu wskazuje, że organ winem ponownie przeprowadzić postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego mając na uwadze konieczność wyjaśnienia kwestii podniesionych przez skarżącą zawartych ww. zarzutach uwzględnionych przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej. Dodatkowo wskazać jedynie należy, że wyjaśnienie kwestii wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny takich jak ustalenie stron, na które nakłada się obowiązki wyszczególnione w decyzji, wyjaśnienie i ocena czy i kto będzie ponosił koszty i odnosił korzyści z przedsięwzięcia, wyjaśnienie dokładnej lokalizacji umieszczenia urządzeń związanych z wyprowadzeniem odwodnienia do rowu, winny zostać poprzedzone wyjaśnieniem na jakiej podstawie zaakceptowane zostało przeznaczenie rowu melioracyjnego na kanał odpływowy dla ścieków, wraz z wyjaśnieniem skutków takiej zmiany dla funkcji rowu melioracyjnego ujętych w art. 128 ust. 1 pkt 7a i 8 ustawy Prawo wodne, w związku z uwzględnieniem zarzutu, iż zaniechano wyczerpującego wyjaśnienia możliwości zastosowania innego rozwiązania technicznego (zarzuty 1 i 2 , 3 i 4 oraz 7 i 8). Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego. Nadto działając na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wobec uwzględnienia skargi, o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną na rzecz skarżącej kwotę kosztów postępowania składa się wpis sądowy w kocie 300zł, opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480zł (stawka minimalna 240zł x2) ustalone na podstawie § 18 ust. 1pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 461).