I SA/Wa 151/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda (spr.) Sędziowie WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Emilia Lewandowska Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2011 r. sprawy ze skargi J. L. i A. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2010r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2010r. orzekającą o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w W. przy ulicy [...], oznaczonej jako działka nr [...] i [...] z obrębu [...] i działka nr [...] z obrębu [...], będącej częścią dawnej działki nr [...] z obrębu [...]. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i oceny prawne: Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. Prezydent W. odmówił zwrotu opisanej na wstępie nieruchomości uzasadniając swoje stanowisko zrealizowaniem na części w/w nieruchomości celu dla którego nastąpiło wywłaszczenie oraz realizacją na pozostałej części nieruchomości innego celu publicznego. Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej Wojewoda stwierdził między innymi, że nieruchomość objęta wnioskiem wchodząca w skład nieruchomości o łącznej powierzchni [...] m. kw. została nabyta na rzecz Skarbu Państwa od M. G. i S. L. aktem notarialnym z dnia [...] marca 1976 r. Rep. [...] w trybie art. 6 ustawy z 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości w związku z przeznaczeniem jej zgodnie z decyzjami Wydziału Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej W. o lokalizacji inwestycji nr [...] i [...] z dnia [...] czerwca 1973 r. pod lokalizację osiedla mieszkaniowego z usługami i lokalizację ulic miejskich w rejonie zespołu mieszkaniowego "[...]". W skład terenu objętego powyższymi lokalizacjami wchodził grunt o powierzchni [...] m.kw, a poza lokalizacją znajdował się obszar o powierzchni [...] m2. Na wniosek współwłaścicielek nieruchomości z dnia 30 września 1974r. wykupiono również część gruntu pozostającą poza lokalizacją. Do dnia wydania wymienionej na wstępie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2010r. zostały zwrócone wnioskodawcom następujące działki stanowiące część dawnej działki nr [...] o powierzchni [...] m2: działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 (decyzja Starosty [...] nr [...] z [...] marca 2002 r.), działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 (decyzja Prezydenta W. nr [...] z [...] lutego 2003 r.), działki nr nr [...] o powierzchni [...] m2 i [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] (decyzja Starosty [...] nr [...] z [...] marca 2004 r.) oraz działka nr [...] o powierzchni [...] m2 i nr [...] o powierzchni [...] m 2 z obrębu [...] (decyzja Starosty [...] nr [...] z [...] kwietnia 2004 r.). Z wnioskiem o zwrot pozostałej części wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako dawna działka nr [...], z dawnego obrębu [...] tj. działki o numerach [...], [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] wystąpili J. i A. L., którzy legitymując się postanowieniem Sądu Rejonowego W. z dnia [...] czerwca 2001 r. sygn. akt [...] wykazali swoje następstwo prawne po S. L. i M. G. Decyzją z dnia [...] styczni 2005r. Prezydent W. odmówił zwrotu przedmiotowej nieruchomości, a Wojewoda [...] decyzją nr [...] utrzymał w mocy tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 maja 2006r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1307/05 uchylił w/w decyzje Wojewody i Prezydenta W. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, iż nie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, czy działka nr [...], która była objęta decyzją o lokalizacji inwestycji, została w całości zagospodarowana na cel wywłaszczenia. Oparcie rozstrzygnięcia jedynie na spostrzeżeniach pracowników urzędu dokonanych podczas oględzin, nie mających statusu geodety, budzi w ocenie Sądu uzasadnione wątpliwości co do rzetelności takiego dowodu w sytuacji, gdy dowód ten nie jest poparty innym wiarygodnym dowodem. Decyzją z [...] stycznia 2007r. Prezydent W. odmówił zwrotu przedmiotowej nieruchomości a Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2008r. uchylił tą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Kolejną decyzją z [...] września 2008r. Prezydent W. ponownie odmówił zwrotu. Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2009r. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia podnosząc, iż organ I instancji nie zastosował się do zaleceń Sądu dotyczących oceny, czy nieruchomość objęta lokalizacją inwestycji została w całości zagospodarowana na cel wywłaszczenia. Powołaną na wstępie decyzją Prezydent orzekł o odmowie zwrotu wskazując, iż działki nr [...] z obrębu nr [...] i nr [...] z obrębu [...] znajdujące się w granicach lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie mogą być zwrócone, gdyż zostały zagospodarowane zgodnie z celem wywłaszczenia tj. pod ulicę [...] wraz z infrastrukturą. Działka nr [...] znajdująca się poza lokalizacją inwestycji nie może być zwrócona bowiem jest zajęta i użytkowana na cel publiczny tj. publicznych obiektów ochrony zdrowia. W odwołaniu od w/w decyzji J. L. i A. L. wnieśli o uchylenie decyzji i wydanie orzeczenia o zwrocie nieruchomości. Wojewoda [...] stwierdził, iż organ I instancji w sposób nie budzący wątpliwości, zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku WSA z 17 maja 2006r., ustalił linię przebiegu lokalizacji inwestycji na podstawie której Skarb Państwa nabył aktem notarialnym z dnia [...] marca 1976 r., zawartym w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64), nieruchomość stanowiącą dawną działkę nr [...] z dawnego obrębu [...] oznaczone obecnie jako działki nr [...] i [...] z obrębu [...]. Sporządzony też został szkic okazania granic w terenie działek nr [...], [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...]. Z mapy wykonanej przez uprawnionego geodetę R. P. wynika, iż działka nr [...] z obrębu [...] znajduje się poza lokalizację inwestycji będącej podstawą wywłaszczenia. Linia granicy lokalizacji inwestycji przebiega wzdłuż granicy działki nr [...] i nr [...]. Obecna działka nr [...] i [...] leży w granicach lokalizacji inwestycji budowy osiedla mieszkaniowego "[...]" wraz z usługami i ulicami miejskimi. Odnośnie zaś działki nr [...] z obrębu [...] ustalono, iż wchodziła ona w skład terenu nabytego na rzecz Skarbu Państwa na wniosek poprzednich właścicielek i znajdowała się poza lokalizacją. Oględziny, dokumentacja fotograficzna wykazały, iż: działki nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] stanowią pas ulicy tj. jezdnię, chodnik, teren zieleni i ścieżkę rowerową, a działka nr [...] z obrębu [...] położona jest na terenie Instytutu [...], ogrodzona, zagospodarowana zielenią, alejkami, na części terenu znajduje się również parking. Nie budzi wątpliwości, iż cel wywłaszczenia na działkach nr [...] i [...] został zrealizowany. Stanowią one obecnie część osiedla mieszkaniowego – znajdują się w części pod drogą publiczną oraz w części w liniach rozgraniczających ulicy [...], co wynika z w/w dowodów i szkicu okazania granic w terenie. W związku z powyższym – organ wojewódzki stanął na stanowisku, że zarówno nieruchomość stanowiąca część drogi publicznej, jak i usytuowana w liniach rozgraniczających drogi publicznej nie może zostać zwrócona na rzecz spadkobierców byłych właścicieli. Niezależnie od faktu, iż taka nieruchomość jest wyłączona z powszechnego obrotu podniesiono także, iż przedmiotowe działki nr [...] i [...] zostały zagospodarowane zgodnie z celem ich wywłaszczenia tj. zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji nr [...] i nr [...] z [...] czerwca 1973r. Działka nr [...] zgodnie z ustaleniami organu I instancji została nabyta na rzecz Skarbu Państwa na wniosek poprzednich właścicielek i znajduje się poza lokalizacją inwestycji celu publicznego określoną w akcie notarialnym z dnia [...] marca 1976 r., gdyż teren ten nie był objęty żadną decyzją lokalizacyjną. Wobec tego nieruchomość ta nie mogła stać się zbędna na cele wskazane w decyzji wywłaszczeniowej, gdyż od samego początku pod realizację tej inwestycji nie była potrzebna. W związku z tym w stosunku do tej nieruchomości brak było podstaw do zastosowania reguł prawnych przyjętych w art. 136 i art. 137 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz, że zwrot tej części nieruchomości byłby jedynie możliwy tylko wówczas, gdyby zostały spełnione warunki do zwrotu części nieruchomości nabytej na cele wywłaszczenia (wyrok NSA z 1 kwietnia 1996 r., sygn. akt IV są 1626/94, wyrok WSA z 9 października 2008r., sygn. akt I SA/Wa 675/08). Wskazano ponadto, że omawiany teren jest obecnie zagospodarowany pod infrastrukturę towarzyszącą Centrum [...] i w całości jest wykorzystywany na jego cele statutowe. Na części działki nr [...] znajdują się: parking i wewnętrzny układ drogowy wraz z infrastrukturą techniczną tj. przykanalik sanitarny i deszczowy, wodociąg, kabel zasilający, kable oświetlenia terenu. Taki sposób zagospodarowania wskazuje, iż jest ona wykorzystywana dla celów publicznych co przy uwzględnieniu dokonanych na niej nakładów stanowi przyczynę odmowy jej zwrotu. Ponadto potencjalny zwrot byłby sprzeczny z zasadami współżycia społecznego. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta W. o odmowie zwrotu objętej wnioskiem nieruchomości. Decyzja ta z kolei stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnieśli J. L. i A. L. Skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta zarzucili wydanie decyzji bez podstawy faktycznej i zawierającą błędną ocenę dowodów. W szczególności w skardze podniesiono, że zwrot nieruchomości może nastąpić, gdy w terminie 7 lat nie rozpoczęto realizacji inwestycji albo pomimo upływu 10 lat cel ten nie został zrealizowany i oba te warunki zostały spełnione w związku z tym tylko te przesłanki winny być podstawą wydania decyzji. Przekonanie organów co do publicznego charakteru parkingu jest wątpliwe i nie może być podstawą orzekania w sprawie niniejszej. Organy nie wykazały aby miały miejsce jakiekolwiek inwestycje w czasie określonym ustawą ani ich publicznego charakteru, przy czym skarżący nie kwestionują takiego charakteru samej jezdni ulicy [...]. W piśmie procesowym z 17 października 2011r. stanowiącym uzupełnienie skargi dodatkowo zarzucili naruszenie art. 7, 77, 80 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezupełne rozpatrzenie materiału dowodowego poprzez niewłaściwe określenie aktualnej numeracji działki opisanej jako działka nr [...] z obrębu [...] i nieprecyzyjne określenie sposobu jej zagospodarowania, brak dokładnego wskazania celu publicznego oraz zakresu wykorzystania działki nr [...], brak precyzyjnego wskazania które działki dotychczas zwrócone znajdowały się w lokalizacji inwestycji a które poza lokalizacja inwestycji celu publicznego określonego decyzjami nr [...] i [...], niewłaściwe określenie w treści uzasadnienia, na str. 1 decyzji, że aktualne oznaczenie działek to: dz. nr [...] i nr [...] z obr. [...] i nr [...] z obr. [...]. Nadto zarzucili naruszenie art. 136 ust. 3 w zw. z 137, 216 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 5 ust. 3 i art. 6 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. poprzez przyjęcie, że norma wyrażona tymi przepisami tworzy przesłankę zgodności z zasadami współżycia społecznego oraz uniemożliwia zwrot w sytuacji poniesienia nakładów przez podmiot który nieruchomość zajmuje i naruszenie art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997r. polegające na przyjęciu, że wykorzystywanie nieruchomości jako parking stanowi o wykorzystywaniu nieruchomości na cel publiczny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę – pod względem zgodności z prawem – zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej Sąd uznał, że nie miało miejsca tego rodzaju naruszenie, wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu mimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Punktem wyjścia dla rozważań Sądu w tej sprawie był prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1307/05, który – z mocy przepisu art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiązał organy zawartą w nim oceną i wytycznymi, co do dalszego postępowania. Zawartą w tym wyroku oceną prawną był również związany Sąd obecnie rozpatrujący sprawę. Jak wynika z treści sentencji w/w wyroku oraz jego motywów, Sąd - rozpatrując sprawę w dniu 17 maja 2006r. zalecił organom administracji przeprowadzić wnikliwe postępowanie dowodowe dla ustalenia, czy cała nieruchomość, która była objęta decyzją lokalizacyjną została zagospodarowana w całości na cel wywłaszczenia. W ocenie Sądu zalecenia te zostały zrealizowane w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Geodeta uprawniony R. P. na zlecenie organu I instancji oznaczył na aktualnej odbitce mapy zasadniczej przebieg łuku obliczonego na podstawie mapy dla celów wywłaszczeniowych [...] tj. linii przebiegu lokalizacji inwestycji na podstawie których Skarb Państwa nabył nieruchomości położone przy ulicy [...] na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] z [...] marca 1976r, stanowiącej dawną działkę z dawnego obrębu [...], z zaznaczonymi granicami działek ewidencyjnych według operatu ewidencji gruntów [...]. Z mapy sporządzonej przez geodetę wynika jednoznacznie, iż działka nr [...] znajduje się poza lokalizacją inwestycji będącej podstawą wywłaszczenia. Granica lokalizacji inwestycji została obliczona i wskazana przez w/w geodetę na podstawie mapy do celów wywłaszczeniowych [...] i przebiega po granicy - pokrywa się z granicą działek [...] i [...]. W oparciu o powyższe prawidłowo ustalono, iż działka nr [...] z obrębu [...] położona jest poza lokalizacją inwestycji budowy osiedla mieszkaniowego z usługami i lokalizacją ulic miejskich w rejonie zespołu mieszkaniowego "[...]" natomiast działka nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] leży w granicach lokalizacji w/w inwestycji i w liniach rozgraniczających ulicę [...]. Ustalenia powyższe nie zostały zakwestionowane podczas przeprowadzonej z udziałem pełnomocnika skarżących oględzin w dniu 29 października 2009r. podczas których geodeta R. P. wskazał w terenie punkty graniczne działek, przebieg granic działek poprzez wskazanie w terenie zabitych punktów granicznych. W trakcie wizji ustalono też, że działki nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] stanowią pas uliczny tj. jezdnię, chodniki, ścieżkę rowerową oraz teren zieleni, natomiast działka nr [...] z obrębu [...] położona jest na terenie Instytutu [...], jest ogrodzona, zagospodarowana zielenią, alejkami, na części terenu znajduje się parking samochodowy. Z wykonanego przez geodetę szkicu okazania granic przedmiotowych działek w terenie na którym zaznaczono także granice gruntów wykazanych na mapie [...] przeznaczonych pod ulicę wynika, że działki nr [...] i nr [...] znajdują się w liniach rozgraniczających ulicy [...] i granicach objętych lokalizacją ulic miejskich w rejonie zespołu mieszkaniowego "[...]", zaś działka nr [...] leży poza granicą ww. lokalizacji. Powyższe znajduje odbicie w dokumentacji fotograficznej załączonej do akt administracyjnych. Działki oznaczone obecnie nr: [...] z obrębu [...] i [...] z obrębu [...] zostały nabyte na rzecz Skarbu Państwa z przeznaczeniem pod budowę ulic miejskich w rejonie zespołu mieszkaniowego "[...]" - decyzja o lokalizacji inwestycji nr [...] z [...] czerwca 1973r. Znajduje się na nich ulica [...] wraz z infrastrukturą podziemną techniczną – linie rozgraniczające ulicy na aktualnej odbitce mapy zasadniczej miasta. Jest więc ewidentne, iż ww. cel wywłaszczenia został zrealizowany na działkach nr [...] i [...]. Trafne jest też stanowisko organów obu instancji, ze przeszkodą zwrotu nieruchomości będzie zawsze okoliczność usytuowania jej w obrębie pasa drogowego drogi – ulicy. Jak wynika z treści art. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) przepisy tej ustawy, w tym także dotyczące zwrotu wywłaszczonych nieruchomości nie mogą naruszać innych ustaw w zakresie gospodarki nieruchomościami. Stosownie do art. 2a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność samorządu województwa, powiatu lub gminy. Regulacja zawarta w tym przepisie uniemożliwia możliwość zwrotu nieruchomości prowadzącego do nabycia jej własności przez osobę fizyczną, skoro wynika z niej zakaz przenoszenia własności dróg publicznych na rzecz innych podmiotów aniżeli Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Dlatego też nawet w razie zbędności (co nie ma miejsca w sprawie niniejszej) wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu lub umowie zawartej w oparciu o art. 6 ustawy z 12 marca 1958r., w sytuacji, gdy stanowi ona w dacie orzekania drogę publiczną lub jej część stosownie do ustawy o drogach publicznych, nieruchomość nie podlega zwrotowi. Zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oznacza urządzenie na niej drogi zaliczanej do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym przez określenie to należy rozumieć zajęty pas gruntu w ramach linii rozgraniczających drogę obejmujących zarówno jezdnię jak i chodniki, ścieżki rowerowe, miejsca postojowe i parkingi, zieleń przydrożną a także usytuowane na nim obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a więc chodzi tu o usytuowanie na nieruchomości pasa drogowego lub jego części – art. 4 pkt 1, 5, 6, 22 ustawy z 21 marca 1985r. Ulica [...] w W. jest drogą powiatową – załącznik do uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lutego 2009r. W świetle wypływającego z art. 2a ustawy o drogach publicznych zakazu przenoszenia na własność osoby fizycznej gruntu na którym urządzono drogę, kategoria ulicy pozostaje bez znaczenia, istotnym natomiast jest, że stanowi ona drogę publiczną. W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje, iż na nieruchomości stanowiącej działki oznaczone obecnie nr [...] i [...] znajduje się: jezdnia, chodniki, ścieżka rowerowa oraz teren zieleni przydrożnej, w związku z tym prawidłowo organy przyjęły, iż nieruchomość ta zajęta została pod drogę publiczną, w związku z czym nie podlega zwrotowi. W tym kontekście, bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje, jak to zarzucają skarżący, brak ustaleń odnośnie spełnienia warunków czasowych z art. 137 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. Przywołany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawierał też ocenę którą Sąd rozpoznający sprawę niniejszą jest związany. I tak odnosząc się do działki oznaczonej nr [...] odpowiadającej obecnie działce oznaczonej nr [...] Sąd ten stwierdził w uzasadnieniu, iż działka ta nie była objęta żadną decyzją lokalizacyjną oraz wniesienie przez byłe właścicielki wniosku o jej wykup (vide: akta wywłaszczeniowe - pismo z dnia 30 września 1974 r.) ewidentnie dowodzi, że grunt ten nie był objęty celem wywłaszczenia. Sąd podzielił również utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, że jedynie w przypadku zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości, która objęta była decyzją lokalizacyjną, byłby ewentualnie możliwy zwrot tej części nieruchomości, która została nabyta w akcie notarialnym na wniosek byłych właścicielek. Z tych powodów – co dodatkowo podkreślono - ustalenia organu dotyczące działek oznaczonych aktualnie nr [...] i [...] winny być w pełni rzetelne, gdyż wywierać będą skutek nie tylko co do losów tej nieruchomości, ale również odnosić się będą co do zasadności wniosku o zwrot nieruchomości w części dotyczącej działki nr [...] - aktualnie działka oznaczona nr [...]. Biorąc pod uwagę, że działki nr: [...] i [...] w dacie orzekania o zwrocie zajęte zostały pod drogę publiczną, w związku z czym nie podlegały zwrotowi, to w świetle oceny wyrażonej w wyroku z 17 maja 2006r., a polegającej na uzależnieniu możliwości zwrotu tej części nieruchomości, która została nabyta w akcie notarialnym na wniosek byłych właścicielek od zwrotu działek oznaczonych aktualnie nr: [...] i [...] decyzja odmawiająca zwrotu mimo jej błędnego uzasadnienia co do odmowy dotyczącej działki nr [...] jest zasadna. Zauważyć należy, iż rozpoznając sprawę 17 maja 2006 r. Sąd wskazywał między innymi na fakt zwrotu spadkobiercom byłych współwłaścicielek części nieruchomości objętych aktem notarialnym z [...] marca 1976r. niemniej jednak w sposób wyraźny powiązał możliwość zwrotu działki nabytej na wniosek byłych właścicielek od zwrotu działek nr [...] i [...], a nie innych nieruchomości. Wyrok ten jest prawomocny i jest wiążący skoro odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie niewłaściwego określenia aktualnej numeracji działki stwierdzić należy, iż numeracja ta wskazana została m.in. w piśmie Urzędu Miasta W. [...] z 22 stycznia 2010r. informującym jakim aktualnie działkom ewidencyjnym odpowiada dawna działka nr [...] z dawnego obrębu [...] którego załącznikami są wypisy z rejestru gruntów dla działek objętych przedmiotowymi decyzjami. Numeracją tą posługiwał się wcześniej geodeta uprawniony R. P. sytuując przedmiotowe działki na gruncie w trakcie oględzin, sporządzając mapę z naniesieniem lokalizacji inwestycji pod którą nastąpiło nabycie nieruchomości [...] marca 1976r. i okoliczność ta nie była przez skarżących kwestionowana. Ze skargi nie wynika na czym polega ta ewentualna niewłaściwość w związku z czym zarzut uznać należy za gołosłowny. Jednocześnie stwierdzić należy, iż ma rację skarżący zarzucając niewłaściwe określenie w treści uzasadnienia na str. 1 decyzji aktualnego oznaczenia działek. Oznaczenie to odbiega od tego powołanego w sentencji decyzji organów obu instancji i przywoływanych na dalszych kartach uzasadnienia. Mimo tego błędu czytelnym pozostaje, które działki są przedmiotem wniosku skarżących i rozstrzygnięć organów obu instancji, gdzie są zlokalizowane przedmiotowe działki w związku z tym błąd ten potraktować należy w kategoriach omyłki pisarskiej, pozostającej bez wpływu na rozstrzygnięcie. Pozostałe podnoszone w skardze zarzuty pozostają w świetle treści uzasadnienia Sądu poza wpływem na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. Mając powyższe na uwadze Sąd – z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.