VII SA/Wa 373/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2013 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] na podstawie art. 104, art. 107, art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2, 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 201 Or. nr 243, poz. 1623 ze zm.), po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. nr [...] z dnia [...] stycznia 1995r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i modernizację budynku usługowo - mieszkalnego przy ul. M. w U. postanowił stwierdzić nieważność wymienionej decyzji. Od powyższej decyzji odwołał się W. T. reprezentowany przez K. S.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, planowana inwestycja została zaprojektowana na działce nr [...],[...]. Ponadto zaprojektowana w ostrej granicy z działką nr ewid. [...]. Jak wynika z akt planowana inwestycja w części dachu została zaprojektowana od strony północno-zachodniej na działce nr ewid. [...]. Inwestor tj. W. T. wraz wnioskiem z dnia [...] stycznia 1995 r., o zatwierdzenie dokumentacji oraz wydanie pozwolenia na budowę, modernizację i rozbudowę istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego przy ul. M. przedłożył m.in. dokumenty stwierdzające prawo własności do działki nr ewid. [...], położonej przy ul. M. w U. oraz prawo do dysponowania nieruchomością nr ewid. [...] na cele budowlane. Tym samym odnośnie działek nr ewid. [...] i [...], W. T. przedstawił organowi stopnia podstawowego dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wskazał jednak, że sporna inwestycja została również zaprojektowana na działce nr ewid. [...], co do której brak jest jakiegokolwiek dokumentu stwierdzającego prawo W. T. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wskazał, ze tym dokumentem, - nie jest kserokopia pisma K. P.o właściciela działki nr ewid. [...], z dnia [...] maja 1996 r. oraz kserokopia pisma zatytułowanego "Porozumienie" z dnia [...] maja 1996 r., zezwalające inwestorowi na wykorzystanie swojej działki dostarczone przez stronę skarżącą wraz z odwołaniem skierowanym do GINB od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. (powinno być z dnia [...] marca 2012 r.). Organ wskazał, że ww. pismo K. P. z dnia 16 maja 1996 r., do W.T., dotyczyło natychmiastowego usunięcia szkód powstałych w wyniku budowy przedmiotowej inwestycji. Zaś kserokopia ww. pisma zatytułowanego "Porozumienie" z dnia [...] maja 1996 r., zawartego pomiędzy K. P. a W. T. dotyczyła wykonania robót w budynku przy ul. M., będących zadośćuczynieniem za szkody powstałe w wyniku realizacji planowanej inwestycji. Powyższe dokumenty są datowane na okres późniejszej niż kontrolowane pozwolenie na budowę z dnia [...] stycznia 1995 r. Ponadto nie stanowią żadnego dowodu potwierdzającego prawo W. T. do dysponowania nieruchomością nr ewid. [...] na cele budowlane. Organ wskazał także, że projektowana inwestycja została zaprojektowana w ostrej granicy z działkami: drogową ul. M. nr ewid. [...], nr ewid. [...] i część projektowanej inwestycji: tj. wykusz w elewacji frontowej zlokalizowany na III kondygnacji został zaprojektowany nad działką drogową nr ewid. [...], część dachu od strony południowo-wschodniej planowanego obiektu została zaprojektowana na działce nr [...], jak również część dachu od strony południowo-wschodniej planowanego obiektu została zaprojektowana na działce nr ewid. [...]. Inwestor nie przedstawił dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania powyższymi nieruchomościami na cele budowlane. Tym samym organ zauważył, że W. T. w dacie kontrolowanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1995 r., nie przedłożył dokumentu potwierdzającego jego prawo do dysponowania działkami nr ewid. [...], [...],[...],[...] na cele budowlane, a więc w konsekwencji prawa tego nie wykazał. Tym samym organ stwierdził, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. W razie braku zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, zatem decyzja budowlana dotknięta jest wadą nieważności o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, ze stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego obowiązującego w dacie wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1995 r., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Wraz z przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę spornej inwestycji W. T. przedłożył decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Sporna decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 1995 r. narusza w sposób rażący ustalenia ww. decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu co do maksymalnej wysokości rozbudowanego i modernizowanego obiektu (dopuszczalna - 2 pełne kondygnacje; projektowane - 3 kondygnacje). Jak wynika z rzutu poddasza, pomieszczenie oznaczone nr 2, 3, 4, 5 i 6 są poddaszem, czyli nie są kondygnacją w rozumieniu ww. § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. Natomiast pomieszczenia oznaczone nr 1, 7, 8, 9, 10, i 11 oraz pomieszczenie o powierzchni 4,96 m (łazienka) zlokalizowane na ww. rzucie poddasza rys. nr 4 projektu budowlanego, nie są poddaszem, czyli a contrario stanowią kondygnację. Pomieszczenia te nie są konstrukcyjne wydzielone "pod dachem", nie można ich zatem zakwalifikować jako poddasza. Nad tymi pomieszczeniami został zaprojektowany pełny strop drewniany, co nie pozwala uznać tej części budynku za poddasze, a tym samym jest to w istocie trzecia kondygnacja. Powyższe rozwiązanie w istocie prowadzi do obejścia zapisu zawartego ww. decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu co do maksymalnej wysokości rozbudowanego i modernizowanego obiektu. Wskazana wyżej rozbieżność pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją udzielającą pozwolenia na budowę, co do ilości kondygnacji rozbudowywanej i modernizowanej inwestycji stanowi podstawę do stwierdzenia, że ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1995 r., została wydana z rażącym naruszeniem ww. decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r., a w konsekwencji z rażącym naruszeniem ww. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przesłanki art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Rażąco zostały naruszone art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego. Są to przepisy, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Ponadto za niemożliwe do zaakceptowania trzeba uznać skutki stwierdzonego uchybienia. Odnośnie rażącego charakteru naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego, organ stwierdził, że z tego przepisu jasno wynika, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Z uwagi na brzmienie tego artykułu nie jest możliwe wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę bez spełnienia powyższego wymogu. Organ wskazał też, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne, bowiem naruszony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, wyjaśnił, iż przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym jest wyłącznie decyzja o pozwoleniu na budowę oraz działanie organu, który ją wydał. Wobec powyższego, bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia jest to, czy wadliwość decyzji była zawiniona przez inwestora, czy też wyłącznie przez organ stopnia podstawowego. Ponadto wyjaśnił, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują niedopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, po upływie określonego okresu czasu. Organ wydający pozwolenie na budowę tj. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. winien zbadać przedłożony projekt budowlany z przepisami prawnymi obowiązującymi w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę tj. w dniu [...] stycznia 1995 r. Tym samym zarzut strony skarżącej, jakoby dach budynku przed rozbudową był już usytuowany na działce należącej do K. P. nie ma wpływu na weryfikowane rozstrzygnięcie. Kwestia legalności zrealizowanego budynku przy ul. M., nie stanowiła przedmiotu postępowania, natomiast stosownie do § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62 ze zm.), obowiązującego w dniu 27 stycznia 1995, przepisy rozporządzenia stosuje się także przy odbudowie, przebudowie, rozbudowie i połączonym z modernizacją lub wymianą elementów remoncie w całości - w stosunku do nowo budowanych części budynków i urządzeń. Wbrew zarzutowi odwołania, organ wojewódzki wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2012 r., nie naruszył przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 Kpa. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzje złożył W. T.. Wniósł o uwzględnienie wniesionej skargi przez uchylenie w całości ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. i poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt Ic ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez jego błędną wykładnię w istniejącym stanie faktycznym, 2. naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, 7, 8, art. 10, 11, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. - przez nie ustalenie stanu faktycznego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, co bezpośrednio rzutuje na błędne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymującą mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. stwierdzającą nieważność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy nadzorcze prawidłowo oceniły, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. nr [...] z dnia [...] stycznia 1995 r. jest dotknięta wadami, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego względu organy nadzorcze zasadnie stwierdziły nieważność decyzji objętej ww. wnioskiem. Na wstępie trzeba zatem wskazać, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -czyli skutki, które wywołuje decyzja. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W innym miejscu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził natomiast, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2004 r. IV SA 3763/03, LEX 156952). Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyny rażącego naruszenia prawa może mieć zatem miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny (tj. rażący) narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie prawidłowo organ uznał, że weryfikowana decyzja rażąco narusza przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art 33 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz. U. z 1994r., nr 89, poz. 414 ze zm.). Zgodnie z art. 32. ust 4 pkt 2 prawa budowlanego, w brzmieniu na datę wydania badanej w trybie nieważności decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast zgodnie z art. 33 ust 2 pkt 2 prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z dnia [...] stycznia 1995 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i modernizację budynku usługowo - mieszkalnego przy ul. M. w U.. Jednakże jak wynika z akt sprawy W. T. rozbudowując i modernizując swój budynek znajdujący się na działce nr [...] w U. znacznie wysunął okap dachu tegoż budynku poza lico ściany co spowodowało wyjście z inwestycją poza obręb działki inwestora - na działkę K. P., która na takie rozwiązanie nie wyrażała zgody. Działka K. P. ma nr ew. [...]. Inwestor – W. T. nie dysponował prawem do działki nr [...], aby móc wysunąć okap rozbudowywanego budynku nad tę działkę. Nie był wówczas jej właścicielem, ani nie posiadał zgody właściciela – K. P.. Pomimo tego, Kierownik Urzędu Rejonowego w S. wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. Brak wymaganego prawem dokumentu powinien skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i odmową udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż prawo budowlane dopuszcza możliwość budowy jedynie wtedy, kiedy inwestor wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wyżej opisane naruszenie wskazanych przepisów nie było jednak jedynym, do którego doszło w sprawie. Należy wskazać także, że projektowana inwestycja została zaprojektowana w ostrej granicy z działkami: drogową ul. M.(działka nr ewid. [...]); nr ewid. [...] (działka ul. M.); nr ewid. [...] (nr ewidencyjny określony w wyrysie z mapy ewidencyjnej na dzień [...] grudnia 2011 r.). Sąd podziela zatem stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazujące, że część projektowanej inwestycji: tj. wykusz w elewacji frontowej zlokalizowany na III kondygnacji został zaprojektowany nad działką drogową nr ewid. [...], część dachu od strony południowo-wschodniej planowanego obiektu została zaprojektowana na działce nr [...], jak również część dachu od strony południowo- wschodniej planowanego obiektu została zaprojektowana na działce nr ewid. [...]. W aktach sprawy przy tym brak jest dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania przez inwestora powyższymi nieruchomościami na cele budowlane. Tym samym należy zauważyć, że W. T. w dacie kontrolowanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1995 r., nie przedłożył dokumentu potwierdzającego jego prawo do dysponowania działkami nr ewid. [...], [...],[...],[...] na cele budowlane, a więc w konsekwencji prawa tego nie wykazał. Sąd zgodził się zatem ze stanowiskiem, że w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia przywołanego wyżej art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Wydanie decyzji z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego wywołało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Wysuwając fragmenty dachu na sąsiednie działki zostały ograniczone prawa ich właścicieli do dysponowania tymi działkami. M. in. ograniczona została możliwość rozbudowy budynku znajdującego się na działce nr [...]. Obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając poszanowanie występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów trzecich, tym bardziej, że w omawianym przypadku zabudowa na obu działkach ma wspólną ścianę. Jeżeli inwestycja ujemnie oddziaływuje na nieruchomość sąsiednią to jest to równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. Sąd podzielił także stanowisko Głównego inspektor Nadzoru Budowlanego na temat naruszenia przez badaną decyzję przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji badanej w trybie nieważności przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę spornej inwestycji W. T. przedłożył decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 1995 r., narusza w sposób rażący ustalenia ww. decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu co do maksymalnej wysokości rozbudowanego i modernizowanego obiektu (dopuszczalna - 2 pełne kondygnacje; projektowane - 3 kondygnacje). Zgodnie z przepisem § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 ze zm.) - obowiązującym w dniu 27 stycznia 1995 r. - piwnice, sutereny oraz poddasza w budynkach nie stanowią kondygnacji w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Wskazać należy, że część budynku inwestycji W. T. posiada trzecią kondygnację, czego nie przewidywała decyzja Burmistrza Miasta U.i z dnia [...] stycznia 1995 r, ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Trzecia kondygnacja znajduje się nad pomieszczeniami oznaczonymi nr 1, 7, 8, 9, 10, 11 oraz nad pomieszczeniem o powierzchni 4,96 m (łazienka). Nad pomieszczeniami tymi przewidziano pełną konstrukcję dachu (pełny strop drewniany), która jest zlokalizowana całkowicie ponad tymi pomieszczeniami, tym samym jest to w istocie trzecia kondygnacja. Natomiast konstrukcja dachu nad pomieszczeniami 2, 3, 4, 5, 6 jest częścią ścian tych pomieszczeń (pomieszczenia 2, 3, 4, 6 są doświetlane oknami dachowymi typu velux). Czyli jak wynika z rzutu poddasza rys. nr 4 projektu budowlanego, pomieszczenie oznaczone nr 2, 3, 4, 5 i 6 są poddaszem, nie są zatem kondygnacją w rozumieniu ww. § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. Natomiast pomieszczenia oznaczone nr 1, 7, 8, 9, 10, i 11 oraz pomieszczenie o powierzchni 4,96 m (łazienka) zlokalizowane na ww. rzucie poddasza rys. nr 4 projektu budowlanego, nie są poddaszem, czyli stanowią kondygnację. Sąd zgadza sie z powyższymi ustaleniami, z których wynika, ze strona badana decyzja rażąco narusza ww. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, ze w sprawie pojawiły się przesłanki do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenie przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1k 1 lit b) Prawa budowlanego jest oczywiste, przepisy te mogą być stosowane w bezpośrednim rozumieniu, bez stosowania wykładni prawa. Skutki wywołane decyzją są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Naruszone przepisy są Drzeoisami bezwzglednie obowiązującymi. Tym samym niezasadny okazał się zarzut skargi naruszenia prawa materialnego art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a także naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, 7, 8, art. 10, 11, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. - przez nie ustalenie stanu faktycznego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił