I OSK 2421/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia NSA Wiesław Morys, Sędzia del. NSA Jacek Hyla (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Telekomunikacji Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 172/13 w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Telekomunikacji Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 31 sierpnia 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Orange Polska S.A. z siedzibą w Warszawie na rzecz A. Z. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 172/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Telekomunikację Polską S.A. z siedzibą w Warszawie do rozpatrzenia wniosku skarżącej A. Z. z dnia 31 sierpnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy: A. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Telekomunikacji Polskiej S.A. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 31 sierpnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, tj. udostępnienie w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii telekomunikacyjnych stanowiących własność Telekomunikacji Polskiej S.A. posadowionych na jej nieruchomości. W uzasadnieniu skargi skarżąca odwołała się do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), który stanowi, iż zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej, oprócz władz publicznych są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W odpowiedzi na skargę Telekomunikacja Polska S.A. wniosła o jej odrzucenie, argumentując, iż nie jest podmiotem obowiązanym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy. Powoduje to, że nie ciąży na niej obowiązek udzielenia informacji publicznej oraz wydawania decyzji odnośnie ewentualnej odmowy przekazania takich informacji osobom trzecim. W uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ust. 1 ustawy oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu. W ocenie Sądu, Telekomunikacja Polska S.A. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż jako inny podmiot wykonuje zadania publiczne. A zatem jej działalność nie może być oceniana wyłącznie z punktu widzenia spraw kapitałowych, bowiem istotny będzie zakres prowadzonej przez niego szeroko rozumianej działalności telekomunikacyjnej w szczególności zakres świadczonych usług i ilość korzystających z nich podmiotów. Żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną (co nie jest sporne) i - jak wynika ze sprawy - nie doszło do jej upublicznienia ani też nie została wcześniej udzielona skarżącej. Telekomunikacja Polska S.A. nie rozpatrzyła wniosku skarżącej, bowiem do dnia wydania wyroku nie udzieliła informacji publicznej (nie podjęła czynności materialno - technicznej) ani też nie wydała decyzji odmownej w tym zakresie. Oceny tej nie zmienia fakt, że Telekomunikacja Polska S.A. poinformowała skarżącą, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż Sąd badając skargę na bezczynność, musi przede wszystkim uwzględnić upływ czasu, jaki następuje od chwili jej wniesienia, do dnia orzekania i czyni to zawsze pod kątem tego, co podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zrobił w celu uwolnienia się od zarzutu bezczynności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Telekomunikacja Polska S.A. z siedzibą w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania lub o jego zmianę poprzez oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Sądowi pierwszej instancji zarzucono: 1). naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. ) polegające na uznaniu Telekomunikacji Polskiej S.A. za podmiot wykonujący zadania publiczne w rozumieniu powyższej ustawy, a w konsekwencji przyjęcie, iż Spółka ta jest zobligowana do udostępniania informacji publicznej w zakresie opisanym w art. 1 ust 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, a w szczególności do udostępnienia skarżącemu kserokopii wszelkich dokumentów objętych jego wnioskiem z dnia 30 maja 20121, - art. 20 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 i 2 i art. 2 pkt 28 - 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) poprzez nierówne traktowanie Telekomunikacji Polskiej S.A. względem innych podmiotów gospodarczych działających na rynku usług telekomunikacyjnych co narusza konstytucyjne zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej, równości wobec prawa i zakazu dyskryminowania w życiu gospodarczym oraz poprzez błędne przyjęcie, iż Telekomunikacja Polska S.A. jest "innym podmiotem wykonującym zadania publiczne" w rozumieniu art. 4 ust 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, jak również że wyrażenia ustawowe zawarte w przepisach ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne takie jak "publiczna sieć telefoniczna", "publiczna sieć telekomunikacyjna", "publicznie dostępna usługa telefoniczna", "świadczenie usług telekomunikacyjnych o charakterze publicznym" czy "publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna" uzasadniają domniemanie wykonywania przez TP S.A. zadań publicznych, a tym samym nadają tej Spółce charakter osoby prawnej realizującej cele publiczne, 2 ) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a sprowadzające się do uchybienia art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 § 1 i art. 153 p.p.s.a. przez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych i błędnej kwalifikacji prawnej, co skutkowało zastosowaniem wadliwej normy proceduralnej i uwzględnieniem skargi na rzekomą bezczynność Telekomunikacji Polskiej S.A., jako podmiotu należącego do organów i instytucji wymienionych w art. 4. ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji publicznej przy jednoczesnym uznaniu, że nie jest ona organem władzy publicznej i nie zalicza się do osób prawnych, w których Skarb Państwa lub inne podmioty określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie o informacji publicznej mają pozycję dominująca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 244, poz. 2080 z późni. zm.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca spółka podniosła, że nie może się zgodzić z zawartym w uzasadnieniu wyroku wywodem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na temat publicznego charakteru świadczonych przez nią usług telekomunikacyjnych. Sąd pierwszej instancji przyjął bowiem mylnie, że TP S.A., jako całkowicie prywatny podmiot prawa handlowego, z uwagi na rodzaj i charakter prowadzonej działalności gospodarczej, wykonuje jednak zadania publiczne, a tym samym podlega rygorom ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Nie sprecyzował wszakże na czym ma polegać owa szczególność, tak w zakresie rodzajowym jak i w odniesieniu do charakteru wykonywanej działalności. Taka wykładnia narusza, zdaniem TP S.A., wyrażoną w art. 32 ust. 1 ustawy zasadniczej konstytucyjną zasadę równości wszystkich podmiotów wobec prawa oraz zakaz dyskryminacji w życiu gospodarczym (art. 32 ust. 2 Konstytucji RP). Podważa też swobodę prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 Konstytucji RP). Wykładnia dokonana przez Sąd winna w tym przypadku dążyć do ustalenia szerszego kręgu podmiotów zobowiązanych do respektowania przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, obejmującego na równych zasadach wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w tym także o mniejszym potencjale niż TP S.A. Pogląd zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wypacza zaś ratio legis tej ustawy oraz idee jakie przyświecały ustawodawcy na etapie jej tworzenia. Jest to też niewątpliwie naruszenie reguł konkurencyjności w zakresie usług telekomunikacyjnych. Powoduje również niepewność po stronie przedsiębiorcy (TP S.A.), który nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić które z obowiązujących w Polsce unormowań prawnych mają do niego zastosowanie. Telekomunikacja Polska S.A. nie pełni funkcji publicznego operatora telekomunikacyjnego, ani też nie jest tzw. operatorem telekomunikacyjnym "wyznaczonym" w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Sąd pierwszej instancji w sposób oderwany od uregulowań ustawowych przypisał zatem TP S.A. rolę, która nie została jej powierzona przez ustawodawcę i nie wynika z obowiązujących unormowań prawnych. Idea przewodnia wynikająca z zapisów Prawa telekomunikacyjnego jest wręcz przeciwna i opiera się na poszanowaniu zasady równości wszystkich operatorów działających na rynku. Powszechność jest nieodłączną cechą wspólną dla wszystkich przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie transmisji i przekazu danych oraz informacji. Koronnym dowodem jest tu szeroko rozumiany rynek medialny obejmujący wydawców prasy, a także nadawców radiowo-telewizyjnych. Podmioty te nie są wszakże obligowane do stosowania przepisów ustawowych w zakresie udostępniania informacji publicznej, w sposób analogiczny do tego jaki sugeruje Sąd pierwszej instancji w odniesieniu do Telekomunikacji Polskiej S.A. Jest to niezrozumiałe, gdyż przedsiębiorcy ci również korzystają w prowadzonej przez siebie działalności z bardzo szerokiego spektrum narzędzi teleinformatycznych oraz łączności. Praktyka taka musi zatem być odbierana jako przejaw nierównoprawnego traktowania TP S.A. w relacjach między państwem i przedsiębiorstwem. Prezentowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny teza o publicznym, w sposób szczególny reglamentowanym charakterze usług telekomunikacyjnych pozostaje w sprzeczności z całkowicie prywatną strukturą własnościową TP S.A. Elementarne zasady logiki przemawiają bowiem za tym aby zadania takie realizowały wyłącznie podmioty państwowe lub takie nad którymi Państwo jest w stanie sprawować skuteczny i zarazem dozwolony przez normy prawne nadzór własnościowy. Przesłanki te zaś nie mają już od dłuższego czasu zastosowania w odniesieniu do wspomnianej Telekomunikacji Polskiej S.A. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. Z. wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014r. pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie złożyła pismo informujące o zmianie z dniem 31 grudnia 2013r. nazwy Telekomunikacji Polskiej S.A. na Orange Polska S.A. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W sprawie niniejszej zarzuty zarówno materialnoprawne, jak i dotyczące prawa procesowego sprowadzają się w istocie do zakwestionowania przyjęcia przez sąd I instancji, że Telekomunikacja Polskiej S.A. (podmiot obecnie działający pod nazwą Orange Polska S.A.) podlega reżimowi ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą, jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie kwestionuje procesowe konsekwencje przyjętej przez sąd I instancji wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. W tej szczególnej sytuacji to zarzuty naruszenia prawa materialnego należy rozpatrzeć w pierwszej kolejności. Zdaniem skarżącej kasacyjnie brak podstaw do zaakceptowania stanowiska, Sądu I instancji i uznania jej za zobowiązaną do udostępnienia informacji publicznej, gdyż jest ona podmiotem w pełni prywatnym, w stosunku do którego Państwo nie sprawuje w żadnej mierze nadzoru właścicielskiego i nie należy do grupy podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności powołać treść art. 4 ust. 1 ustawy, który stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wyliczenie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej zawarte w art. 4 ust. 1-5 ustawy nie ma charakteru wyczerpującego. Przesądza o tym sformułowanie "w szczególności" zawarte w powyższej regulacji. Wskazuje ono na to, że elementem decydującym o tym, że określony podmiot ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej jest to, czy wykonuje zadania publiczne. Uszczegółowienie zawarte w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 ustawy ma charakter porządkujący i pozwala na rozstrzygniecie ewentualnych wątpliwości w odniesieniu do podmiotów tam wymienionych. Regulacja ta nie wyklucza natomiast istnienia innych podmiotów nie należących do żadnej z kategorii tam wymienionych, które z uwagi na to, że wykonują określone zadania publiczne pozostają zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, o ile ją posiadają. Struktura własnościowa takich podmiotów nie ma natomiast, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, decydującego znaczenia. W tej sytuacji rozważyć należy, czy trafna jest dokonana przez sąd I instancji ocena, co do tego, że skarżący kasacyjnie podmiot wykonuje zadania publiczne. Pojecie zadań publicznych nie jest definiowane w przepisach analizowanej powyżej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela wyrażony niejednokrotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd w myśl którego, jeśli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to niepodobna odmówić im przymiotu zadań publicznych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014r. sygn. akt I OSK 2994/13 Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie tym do zadań publicznych zalicza się między innymi wykonywanie funkcji operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego (por. wyroki NSA z dnia 4 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 102/13 i z dnia 26 września 2013r. sygn. akt I OSK 831/13). Jeśli pojecie zadania publicznego wiąże się zatem z realizacją określonego celu istotnego z punktu widzenia potrzeb obywateli, to dla ustalenia, czy działalność przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego obejmuje wykonywanie takich zadań, sięgnąć można posiłkowo do przepisu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 102 poz. 651 ze zm.), który stanowi, że celem publicznym w rozumieniu ustawy jest między innymi ... budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych obiektów i urządzeń transportu publicznego ... łączności publicznej i sygnalizacji. Natomiast art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012r. nr 647 ze zm.) nakazuje pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak przyjmuje się obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych inwestycją celu publicznego w rozumieniu powyższego przepisu jest zatem budowa urządzeń łączności publicznej takich jak stacje bazowe telefonii komórkowej. Zatem przedsiębiorcy telekomunikacyjni prowadzący przedsięwzięcia inwestycyjne w zakresie łączności publicznej korzystają, w świetle powołanych przepisów prawa, ze szczególnych, korzystniejszych unormowań z uwagi na to, że ich działanie zmierza do realizacji celu publicznego. Jak wynika ze złożonego do akt odpisu KRS skarżąca kasacyjnie spółka jest podmiotem gospodarczym, którego przedmiotem działalności jest między innymi wykonywanie usług telekomunikacyjnych, w tym w zakresie telefonii stacjonarnej, telefonii ruchowej, radiokomunikacji itd. Jest ona przedsiębiorcą telekomunikacyjnym - dostawcą i operatorem publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), zwanej dalej Prawem telekomunikacyjnym. Art. 176 tej ustawy stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany do wykonywania zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego w zakresie i na warunkach określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych. Kolejne przepisy ustawy konkretyzują nałożone na przedsiębiorców w powyższym zakresie obowiązki. Nie budzi żadnych wątpliwości to, że we współczesnym społeczeństwie zwanym nie bez przyczyny "informacyjnym", dostęp do usług telekomunikacyjnych polegających na łączności telefonicznej, zwłaszcza telefonii mobilnej oraz dostępu do Internetu ma fundamentalne znaczenie. Bezpieczne i możliwe najpełniejsze zaspokojenie potrzeb obywateli w tym zakresie jest niewątpliwie celem Państwa - porównywalnym z zapewnieniem bezpieczeństwa energetycznego. Odzwierciedleniem szczególnej roli usług o charakterze telekomunikacyjnym są powołane powyżej przepisy prawa, określające obowiązki przedsiębiorców telekomunikacyjnych związane z bezpieczeństwem państwa i społeczeństwa, a także szczególne uprawnienia dotyczące prowadzonych przez tych przedsiębiorców inwestycji. Powyższa ocena odnosi się w pełni do zadań wykonywanych przez skarżącą kasacyjnie spółkę jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego. Zadania te mają zatem charakter zadań publicznych, o ile dotyczą jej działania jako dostawcy i operatora publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Zatem Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy przez to, że uznał skarżącą kasacyjnie spółkę za podmiot podlegający obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej. Zaskarżony wyrok nie narusza także powołanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji RP i Prawa telekomunikacyjnego przez nierówne traktowanie spółki skarżącej kasacyjnie względem innych podmiotów gospodarczych działających na rynku usług telekomunikacyjnych. Wyrok ten nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, że skarżąca kasacyjnie traktowana jest odmiennie od innych podmiotów świadczących usługi telekomunikacyjne. Skarga skierowana do sądu I instancji przez A. Z. w przedmiocie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej dotyczyła konkretnego podmiotu prawnego - Telekomunikacji Polskiej S.A. Tylko tym żądaniem mógł zajmować się zatem sąd będąc związanym granicami sprawy zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie to w żadnej mierze nie oznacza, że żądanie skierowane w podobnej sytuacji faktycznej do innego podmiotu wykonującego podobne zadania nie przyniosłoby analogicznego efektu w postaci wyroku sądu I instancji uwzględniającego skargę. Prawidłowa ocena materialnoprawnych podstaw żądania skarżącej przez sąd I instancji, skutkująca uwzględnieniem skargi spowodowała zastosowanie przez ten sąd właściwych środków prawnych przewidzianych w art. 149§1 p.p.s.a. a zatem zarzut naruszenia tego przepisu w związku z art. 3 §1 pkt 8 p.p.s.a. był całkowicie nieusprawiedliwiony. Niezrozumiały jest natomiast podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. , który dotyczy mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w orzeczeniu sądu. Zarzut w tej części nie został w żadnej mierze uzasadniony i nie sposób odnieść się do niego, merytorycznie, skoro sprawa nie była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny i kwestia mocy wiążącej jakiegokolwiek wyroku sądu nie mogła być przedmiotem rozważań. Powyższe rozważania uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podzielenie poglądu wyrażonego przez inny skład NSA w postanowieniu z dnia 12 marca 2014r. sygn, akt I OSK 2131/13, w którym uznano, że Telekomunikacja Polska S.A. (obecnie Orange Polska S.A.) nie podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie należy do podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 tej ustawy. W tym stanie sprawy, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania oparto na 204 pkt 2 p.p.s.a. wobec oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku uwzględniającego skargę.