II GSK 1595/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "K." Spółki z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Po 830/13 w sprawie ze skargi "K." Spółki z o.o. w P. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "K." Spółki z o.o. w P. na rzecz Zarządu Województwa [...] 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego; Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 10 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Po 830/13 oddalił skargę "K." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. (dalej: skarżąca Spółka, wnioskodawca) na informację Zarządu Województwa W. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozytywnej oceny wniosku o dofinansowanie w ramach [...] Regionalnego Programu Operacyjnego (dalej: WRPO). Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] kwietnia 2012 r. "K." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. "[...]" w ramach konkursu Nr 14/I/2012 dla Osi Priorytetowej I "Konkurencyjność przedsiębiorstw", Działanie 1.2 "Wsparcie rozwoju MSP" realizowanego w ramach [...] Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013. W wyniku przeprowadzonej przez Komisję Oceny Projektów oceny merytorycznej wnioskodawca pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. został poinformowany przez Departament Wdrażania Programu Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] o pozytywnej ocenie merytorycznej. Projekt uzyskał łącznie 33 pkt, co stanowiło 91,67% maksymalnej liczby punktów do uzyskania. W uzasadnieniu organ podkreślił, że ocena projektu, której wynikiem była przyznana punktacja nie wskazywała na rozbieżności w opinii ekspertów. Jednocześnie przedstawiono uzasadnienie przyznania określonej liczby punktów w ramach poszczególnych kryteriów oceny wniosku. W ramach kryterium nr 5, 6, 7, 8, 10, 11 i 13 wniosek otrzymał maksymalną liczbę punktów. Z uwagi na to, że projekt nie będzie realizowany na obszarach wiejskich to w ramach kryterium nr 12 nie otrzymał punktów. Natomiast w ramach kryterium nr 9 – "Projekt zawiera innowacyjne rozwiązania technologiczne i/lub produktowe i/lub organizacyjne wniosek oceniono na 11 pkt (z 12 możliwych). Uzasadniając swoją ocenę w zakresie kryterium nr 9 Komisja Oceny Projektów wyjaśniła, że rozwiązania technologiczne i produktowe wskazane we wniosku wskazują na innowacyjność na poziomie kraju – łącznie 8 pkt. W zakresie rozwiązań organizacyjnych oceniono, że projekt zawiera rozwiązania na poziomie województwa – 3 punkty. Komisja wyjaśniła, że wnioskodawca błędnie założył, iż sam fakt stosowania rozwiązań przez okres krótszy niż 5 lat oznacza automatycznie innowacyjność w skali kraju. Rozwiązanie takie klasyfikowane jest pomimo upływu lat, nadal jako innowacja, jednak jej poziom może być zróżnicowany na co wpływ mają różne czynniki, w tym m.in. indywidualna skłonność danej technologii do rozprzestrzeniania się terytorialnego i "popularyzacji". Komisja Oceny Projektów wskazała, że wdrożone rozwiązanie w znacznym stopniu zmieni strukturę wewnętrzną pracy firmy, wykorzystując jednak technologię zarządzania pracą ludzką i maszyn już dostępne na rynku i nie tworząc rozwiązania unikatowego w skali kraju. W dniu [...] października 2012 r. do organu wpłynął protest wnioskodawcy dotyczący oceny merytorycznej projektu. W uzasadnieniu projektu spółka nie zgodziła się z liczbą punktów przyznanych w ramach kryterium nr 9 – innowacyjność organizacyjna. Odwołując się do regulaminu konkursu zdaniem wnioskodawcy z opisu kryterium jasno wynikało, że innowacyjność w skali kraju występuje wtedy, gdy jest stosowana krócej niż 5 lat. W proteście podniesiono, że rozwiązanie opisane w biznes planie punkt 3.1.3 jest specyficzne i dedykowane dla firmy "K.", uwzględnia specyfikę procesów technologicznych w firmie. Wraz z protestem przedłożono dokument potwierdzający innowacyjność organizacyjną w skali kraju. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej [...] Regionalnego Programu Operacyjnego orzeczeniem z dnia [...] maja 2012r. nr [...] oddaliła protest w całości, nie znajdując podstaw do podwyższenia przyznanej liczby punktów. W uzasadnieniu Komisja Odwoławcza zaznaczyła, że przedmiotem jej oceny była poprawność i zasadność przeprowadzonej weryfikacji wniosku, a w szczególności czy ocena merytoryczna dokonywana była pod kątem zgodności i istotności projektu z punktu widzenia realizacji polityki regionalnej. Bazując na definicji innowacji przedstawionej w Słowniczku dla Beneficjentów Działania 1.2. zaczerpniętej z podręcznika Oslo Manual z 2005. Wyd. III. OECD Komisja uznała, że w świetle tej definicji, aby można było uznać innowacyjność rozwiązań organizacyjnych na poziomie regionu, musi być ona nowością (nieoczywistością) lub znaczącym udoskonaleniem rozpatrywanym z punktu widzenia konkurencyjności przedsiębiorstw działających na terenie woj. [...], co oznacza, że żadna inna firma w województwie nie może posiadać podobnych rozwiązań organizacyjnych. Na podstawie przeprowadzonej analizy dokumentacji aplikacyjnej, treści kart ocen ekspertów oraz protestu Komisja Odwoławcza uznała, że Eksperci Oceny Projektów prawidłowo ocenili, że wprowadzone rozwiązanie organizacyjne wykazuje innowacyjność na poziomie województwa. Podniosła, że oprogramowanie tego typu stosowane jest także przez inne przedsiębiorstwa krajowe z branży wnioskodawcy. Błędnie zdaniem Komisji, co już zauważyli eksperci, Spółka założyła, że sam fakt stosowania rozwiązań przez okres krótszy niż 5 lat oznacza automatycznie innowacyjność w skali kraju. W orzeczeniu zwrócono uwagę, że wnioskodawca w biznes planie powinien dokonać precyzyjnego opisu źródeł, na podstawie których określił poziom innowacyjności zastosowanych rozwiązań, zaś informacje podane przez Spółkę we wniosku były ogólnikowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargę "K." Sp. z o.o. wskazując w uzasadnieniu, że projekt strony skarżącej otrzymał merytoryczną ocenę pozytywną – 33 pkt z 36 możliwych do uzyskania, co stanowiło 91,87% maksymalnej liczby punktów do uzyskania. Został umieszczony na liście rankingowej, co nie oznaczało wyboru projektu do dofinansowania. Skarżąca Spółka zarówno w proteście, jak i w skardze nie zgadzała się z oceną projektu w ramach kryterium wyboru nr 9 "Projekt zawiera innowacyjne rozwiązania technologiczne i/lub produktowe i/lub organizacyjne. Uważała, że projekt zgłoszony do dofinansowania zawierał innowacyjne rozwiązania organizacyjne w skali kraju (stosowane krócej niż 5 lat), a nie w skali województwa jak przyjęła Komisja Oceny Projektów. Zdaniem skarżącej kryterium wyboru nr 9 było niejasne, niepełne, niewyczerpujące, albowiem nie definiowało pojęcia "innowacji", a odwoływanie się do dokumentu "Manual Oslo" nie znanego uczestnikom konkursu przez Komisję Odwoławczą w orzeczeniu z dnia [...] maja 2012r., spowodowało że nie był zapewniony równy dostęp do środków przyznawanych w ramach konkursu. Sąd I instancji odnosząc się do tego zarzutu skargi podkreślił, że w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju lub u.z.p.p.r.) została sformułowana zasada równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Jeżeli ocena projektu byłaby przeprowadzona bez uwzględnienia powyższej zasady, to oznaczało to konieczność uznania że ocena została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Zdaniem Sądu I instancji treść kryterium nr 9 zapewniała zasadę równego dostępu do pomocy i przejrzystość reguł oceny. Kryterium to podmiotom przystępującym do konkursu było znane, a w swoim zapisie na tyle ogólne i zgodne z "Założeniami systemu wyboru produktów" [...] Regionalnego Programu Operacyjnego (Dział 7.11.), że umożliwiało dostęp do pomocy wszystkim kategoriom beneficjentów. To na wnioskodawcy spoczywał obowiązek zapoznania się z regulaminem konkursu, kryteriami wyboru oraz całą dokumentacją konkursową dostępną na stronie internetowej Instytucji Zarządzającej WRPO na lata 2007-2013. Zaznaczono, że wśród dokumentów udostępnionych w ramach konkursu na stronie internetowej instytucji zarządzającej znajdował się Słowniczek, który podawał sposób rozumienia pojęcia "innowacja" i "innowacyjność" oraz wskazywał na źródło rozumienia pojęcia "innowacja" – Oslo Manual. Wyd. III z 2005r. OECD. Przyjęta w słowniczku definicja innowacji odnosiła się do sposobu rozumienia tego pojęcia w dokumencie Oslo Manual. Nie tworzyła nowego, odmiennego kryterium w odniesieniu do zapisów kryterium wyboru nr 9, miała jedynie charakter pomocniczy dla beneficjentów w przygotowaniu wniosków. Organy administracji od samego początku informowały jak będą rozumiały powyższe pojęcia zawarte w Regulaminie Konkursu. W pakiecie dokumentów konkursowych znajdował się w oddzielnym pliku "Słowniczek". W ocenie Sądu Komisja Oceny Projektu oraz Komisja Odwoławcza mogły, uzasadniając swoją ocenę projektu w ramach kryterium nr 9, odwołać się do definicji innowacyjności i innowacji zamieszczonej w Słowniczku. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Komisji Odwoławczej i Komisji Oceny Projektów, że strona skarżąca we wniosku i części opisowej biznes-planu nie przedstawiła danych wskazujących, że rozwiązanie organizacyjne spełnione poprzez zakup oprogramowania do zintegrowanej obsługi i kontroli procesu produkcji jest rozwiązaniem w skali kraju. W pkt 3.4 – opis przedmiotu projektu wnioskodawca zawarł bowiem zapis "Program ten poprzez bardzo rozbudowaną konstrukcję i liczne innowacyjne funkcje w znaczny sposób zmieni i ułatwi zarządzanie procesem produkcji w zakładzie. Planowana inwestycja przyczyni się do lepszej organizacji pracy w przedsiębiorstwie, przez co będzie możliwe byłoby zwiększenie efektywności pracy oraz wykonywanie wyrobów w przypadku pilnym i ponad planowanych zadań". W części opisowej biznes planu 3.1.3 wnioskodawca przedstawił oprogramowanie, wskazał jakie jego zdaniem rozwiązania oprogramowania potwierdzają jego innowacyjność w skali kraju. Natomiast w pkt 3.2 biznes planu, w którym był proszony o podanie na jakiej podstawie oparł stwierdzenie o innowacyjności, wyjaśnił, że rozwiązania innowacyjne opisane w oprogramowaniu zostały wskazane przez producenta tego programu – wnioskodawca posiada dokument potwierdzający ten opis. Bezsporne jest, że dokument ten nie został załączony do wniosku. Sąd I instancji zauważył, że w pkt 3.2. formularza części opisowej biznes-planu skarżąca Spółka miała wskazane jakie źródła mają potwierdzać stwierdzenia dotyczące innowacyjności i jej zakresu. Pomimo tego odwołała się do dokumentu pochodzącego od producenta oprogramowania, którego nie przedstawiła na etapie oceny wniosku. Prawidłowo zatem Komisja Oceny Projektów dokonała oceny projektu w ramach kryterium nr 9 na podstawie zapisów wniosku i części opisowej biznes planu. Zdaniem Sądu dokument przedłożony przez skarżącą wraz z protestem i argumenty wnioskodawcy wskazujące na poziom innowacyjności oprogramowania w skali kraju podnoszone dopiero w proteście nie mogły być brane pod uwagę przy ocenie projektu. Stanowiłoby to naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Co prawda w Regulaminie Konkursu nie ma wyrażonego stwierdzenia, że ocena projektu będzie odbywała się wyłącznie na podstawie dokumentacji aplikacyjnej i zapisów w niej zawartych. Jednakże Sąd podkreślił, że procedura odwoławcza nie służy modyfikacji, czy uzupełnieniu wniosku, bowiem jej celem była ocena przez Komisję Odwoławczą czy wniosek został zweryfikowany zgodnie z zamkniętym katalogiem reguł postępowania i oceny projektów w ramach ogłoszonego konkursu. "K." Sp. z o.o. z siedzibą w P. na podstawie przepisu art. 30 d ust. 1 oraz art. 30 c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju złożyła skargę od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia [...] lipca 2013 r., zaskarżając go w całości wniosła na podstawie przepisu art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że Zarząd Województwa [...] - Instytucja Zarządzająca [...] Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] a następnie Komisja Odwoławcza dokonując oceny wniosku o dofinansowanie złożonego przez spółkę "K." Sp. z o.o. nie naruszyły zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów pomimo tego, że przy tej ocenie zastosowano arbitralne kryteria nie ujęte w dokumentacji konkursu. W uzasadnieniu skargi wskazano, że dokonując oceny wniosku Instytucja Zarządzająca "bazowała na definicji innowacji przedstawionej w Słowniczku dla Beneficjentów Działania 1.2, która zaczerpnięta jest z podręcznika Oslo Manuał z 2005r., wyd. III OECD". W ocenie skarżącej ewentualne korzystanie przez organ przy sporządzaniu uzasadnienia oceny merytorycznej z dokumentu pn. "Manuał Oslo" pozostaje niezgodne z dokumentacją konkursową, w tym w szczególności z regulaminem konkursu. W "Słowniczku dla Beneficjentów Działania 1.2" jednoznacznie wskazano, iż dokument pn. "Manuał Oslo" jest jedynie źródłem tworzenia definicji innowacji dla potrzeb konkursu. Dokument ten nie stanowił jednak części dokumentacji konkursowej, w tym w szczególności dokumentacji, w oparciu o którą dokonywana jest ocena merytoryczna projektów. Za słusznością powyższego stanowiska w ocenie Spółki przemawiała okoliczność, iż w żadnym z dokumentów konkursowych nie wskazano, by dokument Manuał Oslo stanowił część dokumentacji konkursowej a ponadto, że dokument ten nie został opublikowany na stronie [...] jako część dokumentacji konkursowej. Dokumentacja konkursowa nie zawierała informacji, by "innowacyjność" miała być weryfikowana na podstawie "Manuał Oslo", a jedynie informację, że innowacyjność będzie oceniana "w oparciu o Kryteria Wyboru". Nadto kasator podniósł, że jedną z przyczyn nie uznania innowacyjności rozwiązań organizacyjnych na poziomie kraju było niedołączenie do wniosku dokumentu w postaci informacji od producenta oprogramowania. Znalazło to wyraz w treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wobec tego skarżąca podniosła, że zgodnie z regułami obowiązującymi przy składaniu wniosków nie miała ona prawa załączać jakichkolwiek innych materiałów, niż obligatoryjne. Załączenie takich materiałów mogłoby ją narazić na odrzucenie wniosku z przyczyn formalnych. Tym samym brak takiego dokumentu załączonego do wniosku nie mogło jej obciążać. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Zarządu Województwa [...] wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej jako nieodpowiadającej wymogom z art. 176 p.p.s.a. ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej jako nieuzasadnionej, gdyż wbrew twierdzeniom strony wyrażonym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrok Sądu I instancji odpowiadał prawu, nadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przystąpienie do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi kasacyjnej było możliwe wobec tego, iż spełniała ona warunki formalne określone w art. 175 § 1 p.p.s.a., art. 176 p.p.s.a. i art. 177 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (a zatem nie w całokształcie, jak sąd pierwszej instancji), bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Skargę kasacyjną w myśl art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowy środek odwoławczy oparty został na obydwu podstawach kasacyjnych wskazanych w wymienionym wyżej przepisie. Wnoszący skargę kasacyjną zawarł w niej jeden zarzut podnosząc naruszenie prawa materialnego tj. art. 26 ust 2 u.z.p.p.r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w postępowaniu administracyjnym nie naruszano zasad zawartych w tym przepisie tj. równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów oraz przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu pomimo, że przy tej ocenie zastosowano arbitralne kryteria, nieujęte w dokumentacji konkursu. Wynika z tego, iż skarżący miał zastrzeżenia do 1) arbitralności zastosowanych kryteriów 2) do tego, że nie były one ujęte w dokumentacji konkursu. Naruszenie prawa materialnego w formie błędnej wykładni zachodzi wówczas gdy doszło do błędnego zrozumienia sensu przepisu. Stawiając tego rodzaju zarzut wnoszący skargę kasacyjną winien wykazać w jakim zakresie rozumienie określonego przepisu przyjęte w zaskarżonym wyroku jest wadliwe i jakie rozumienie należy przyjąć jako prawidłowe. Skarga kasacyjna w istocie tego zaś nie czyni. Z treści omawianego środka odwoławczego (w tym z jego uzasadnienia) nie wynika aby nawiązywano do kwestii sensu (rozumienia) określonego przepisu. Podkreślić też należy, iż wnoszący skargę kasacyjną podnosząc naruszenie dwóch zasad zawartych w powoływanym przepisie nie porządkuje rozważań w odniesieniu do tych dwóch odrębnych zasad. Dodać też wypada, że wywody skargi kasacyjnej dotyczą nie tyle wykładni art. 26 ust 2 u.z.p.p.r. co zagadnienia rozumienia reguł (kryteriów) przyjętych w ramach konkretnego konkursu i zakresu dokumentacji konkursowej. Nie sposób przy tym nie zauważyć, iż skarga kasacyjna podnosi klarowne jej zdaniem ujęcie kryterium innowacyjności wskazując, iż jedynym takim kryterium jest stosowanie określonego rozwiązania, ale nie dłużej niż 5 lat. Skoro zaś tak, to niezrozumiałe jest podnoszenie w petitum skargi kasacyjnej braku przejrzystości reguł stosowanych w ramach konkursu. Twierdzenie skargi kasacyjnej, iż jedynym kryterium wiążącym w ramach konkretnego konkursu jest stosowanie określonego rozwiązania, ale nie dłużej niż 5 lat jest nietrafne chociażby już z tego względu, że przy przyjęciu takiego stanowiska pomija się poprzedzające słowa "(stosowane krócej niż 5 lat)" słowa "w skali kraju". Zważyć też należy, iż z brzmienia kryterium nr 9 wynika przyznawanie punktów za poziom "innowacyjności poszczególnych elementów ".Przyjęcie stanowiska skargi kasacyjnej oznaczałoby brak w istocie możliwości różnicowania punktacji innowacyjności między innowacyjnością w skali województwa i w skali kraju skoro w obu przypadkach obowiązywałoby to samo kryterium. Nie można się zgodzić z uwagą skargi kasacyjnej, iż w sprawie zastosowano arbitralne i nieostre kryteria jak "skłonność do pauperyzacji". Tego rodzaju sformułowania użył organ, jednakże nie jako oddzielne kryterium konkursowe, a jako wyjaśnienie błędności założenia wnioskodawcy, iż sam fakt stosowania rozwiązań przez okres krótszy niż 5 lat oznacza automatycznie innowacyjność w skali kraju. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wprowadzenie do kryteriów nr 9 słów "stosowanie krócej niż 5 lat" miało na celu jedynie podkreślenie, iż nowe lub ulepszone opracowane teoretycznie rozwiązanie (w tym objęte patentem), może być uznane za innowacyjne jedynie w takim przypadku, gdy wprawdzie było już w innym miejscu stosowane (w przypadku innowacyjności w skali kraju – poza jego granicami), ale przez niezbyt długi okres czasu tzn. 5 lat. Odróżnienia wymaga też pojęcie innowacyjności, którego istota łączy się z wdrażaniem określonego nowego lub ulepszonego tj. zastosowaniem go w praktyce (w danym przedsiębiorstwie) od samego pojęcia nowego lub znacznie ulepszonego rozwiązania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafne jest stanowisko zaprezentowane przez organy w postępowaniu administracyjnym, zaakceptowane też przez Sąd I instancji co do tego, iż o innowacyjności na poziomie kraju (na gruncie konkretnego konkursu) można mówić wtedy jeżeli dany podmiot miałby wprowadzić określone rozwiązanie jako pierwszy w skali całego kraju. W toku postępowania administracyjnego podniesiono, że rozwiązanie jakie chce wprowadzić strona skarżąca jest już stosowane na terenie kraju. Tego ustalenia faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji z całą pewnością nie można zwalczać zarzutem prawa materialnego. Nie są też zasadne zastrzeżenia skargi kasacyjnej dotyczące wykorzystania w sprawie "Słowniczka da Beneficjentów Działania 1 i 2". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wadliwości w posłużeniu się przez organy w toku postępowania administracyjnego "Słowniczkiem", skoro stanowi on dokument opublikowany na stronie konkretnego konkursu. Przy tej okazji podkreślić trzeba, że zastrzeżenia skarżącego w rzeczywistości sprowadzają się jedynie, do samej kwestii wykorzystania tego "Słowniczka", bez podniesienia ewentualnych sprzeczności w rozumieniu kryteriów konkursowych, związanych z wykorzystaniem pojęcia innowacyjności zawartego w tym "Słowniczku". Wnoszący skargę kasacyjną podnosząc wykorzystanie definicji zawartych we wskazywanym "Słowniczku" podkreśla, iż stosowanie tego dokumentu oznacza dowolność i arbitralność oceniającego, skoro wnioskodawca ma prawo znać wszystkie kryteria, którymi kieruje się oceniający wniosek. Uwagę tę czyni z jedynym nota bene nawiązaniem wprost do zasad wynikających z powołanego w petitum skargi kasacyjnej przepisu (zasada równego dostępu). Zastrzeżenie to jest nietrafne. Po pierwsze z tego względu, że naruszenie zasady "równego dostępu" wymaga wykazania dyskryminującego w stosunku do konkretnego podmiotu (w porównaniu do innych) zachowania organu. Po drugie wnioskodawca miał niewątpliwie obowiązek zapoznania się z całą dokumentacją konkursową przystępując do danego konkursu. Wykorzystanie w postępowaniu administracyjnym kwestionowanego przez skargę kasacyjną "Słowniczka" było możliwe i przydatne w rozumieniu kryterium nr 9. Nie miało też wpływu na wynik sprawy podnoszenie, że jedną z przyczyn nieuznania innowacyjności na poziomie kraju było niedołączenie do wniosku dokumentu w postaci informacji od producenta oprogramowania. O ile bowiem w tym kierunku uwag można by się doszukać w treści uzasadnienia Sądu I instancji, o tyle w postępowaniu administracyjnym (vide orzeczenie Komisji Odwoławczej) wprost podniesiono, iż wnioskodawca nie miał obowiązku dołączać żadnych dokumentów, a jedynie powołać źródła na podstawie których przyjmuje innowacyjność danego rozwiązania. Z tego względu zaistnienie nawet wadliwości w uzasadnieniu Sądu I instancji nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Dodać w tym miejscu trzeba na marginesie, iż w stosownej rubryce formularza biznes planu podano jako przykład tych źródeł, wyłącznie źródła niezależne do których nie można zaliczyć informacji od producenta. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 30 e u.z.p.p.r. oddalił skargę kasacyjną jako niezawierającą usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do postanowień art. 204 pkt 1 p.p.s.a.