II GSK 115/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędziowie NSA Joanna Kabat-Rembelska Joanna Sieńczyło-Chlabicz Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 73/13 w sprawie ze skargi K. T. Spółki z o.o. w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. Spółki z o.o. w W. na rzecz K. T. Spółki z o.o. w K. 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 10 lipca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 73/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu skargi K. t. Spółki z o.o. w K., uchylił decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie oddalenia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Pismem z [...] maja 2010 r. K. t. Spółka z o.o. w K. (dalej: skarżąca) wniosła sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: UP) udzielającej prawa ochronnego na znak towarowy słowny "Glass Deco" o numerze R-220331 na rzecz T. Spółki z o.o. w W. k/P. (dalej: uprawniona). Znak ten został przeznaczony do oznaczania następujących towarów: farby witrażowe - kl. 2 oraz artykuły do malowania zawarte w tej klasie, kredki - kl. 16. Skarżąca podała, że od 2000 r. jest w Polsce wyłącznym importerem i dystrybutorem farb witrażowych produkowanych przez k. firmę A. C. (dalej: A.). Sporny znak jest w zasadzie identyczny ze znakiem towarowym, którym opatrywane są ww. farby wprowadzane przez nią na rynek – "Glass Deco" firmy A., który został zarejestrowany na jej rzecz w k. Urzędzie Patentowym w dniu [...] lutego 2005 r. pod numerem [...] dla oznaczania farby z substancją klejącą (farba z zawartością substancji klejącej, która sprawia, że obraz po namalowaniu nie zmywa się wodą i może zostać w całości odklejony - kl. 2). Opracowanie graficzne znaku towarowego "Glass Deco" powstało w zespole projektowym firmy A., na dowód czego skarżąca przedłożyła do akt sprawy oświadczenie pracownika tej firmy – dyrektora E.S. L.. W ocenie skarżącej, oznacza to, że osobiste prawa autorskie należą do pracowników ww. firmy k., zaś prawa majątkowe do samej firmy. Towary firmy A., opatrywane znakiem, którego znak sporny jest wierną kopią, są wprowadzane na rynek, w tym rynek polski od 2000 r. Znak ten był i jest dostępny również w katalogach i innych materiałach reklamowych, a firma A., posługując się tym oznaczeniem od wielu lat uczestniczy w targach i wystawach branżowych, podobnie jak uprawniona. W ocenie skarżącej prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410; dalej: p.w.p.), ponieważ znak towarowy "Glass Deco" jest powszechnie znany i kojarzony z firmą A. na rynku producentów i konserwatorów witraży. Skarżąca uznała, że zgłoszenie spornego znaku towarowego nastąpiło w złej wierze, ponieważ uprawniony, jako podmiot znający branżę, musiał wiedzieć, lub powinien był wiedzieć, że na polskim rynku w obrocie znajdują się farby witrażowe funkcjonujące pod marką "Glass Deco", której forma graficzna jest opracowana przez kogoś innego. Ponadto, uprawniony uzyskał ochronę na sporny znak towarowy w innym celu niż jego używanie, gdyż do czasu wniesienia sprzeciwu sporny znak nie został użyty do oznaczania towarów objętych zakresem ochrony. W piśmie z [...] grudnia 2010 r. uprawniona odrzuciła jako bezpodstawne zarzuty zawarte w sprzeciwie. Decyzją z [...] stycznia 2012 r. Urząd Patentowy oddalił sprzeciw K. t. Spółki z o.o. w K. wobec decyzji udzielającej T. Spółce z o.o. w W. prawo ochronne na znak towarowy. UP uznał, że skarżąca nie wykazała, aby firmie A. C. z siedzibą w K. przysługiwały autorskie prawa majątkowe do słowno-graficznego znaku towarowego "Glass Deco", zaś pracownikom tej firmy osobiste prawa majątkowe do ww. znaku, które zostały naruszone poprzez udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Przedłożone przez nią na tę okoliczność do akt sprawy oświadczenie dyrektora firmy A. - E.S. L. świadczy jedynie o tym, że ww. osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie o zawartej w nim treści. Oświadczenie to samo w sobie, niepoparte jakimikolwiek innymi obiektywnymi dowodami, w ocenie UP, nie dowodzi, że firmie A. rzeczywiście przysługują majątkowe prawa autorskie do spornego znaku towarowego, zaś jej pracownikom osobiste prawa autorskie do ww. znaku. O posiadaniu przez ww. firmę autorskich praw majątkowych do oznaczenia "Glass Deco" nie świadczy także fakt posiadania przez nią prawa ochronnego na ten znak w K., gdyż uprawnionym do znaku towarowego nie musi być jego autor. Tym samym brak było podstaw do uznania, że używanie spornego znaku towarowego narusza cudze prawa osobiste lub majątkowe. Organ nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Zdaniem UP, skarżąca nie przedstawiła takich materiałów, które uzasadniałyby twierdzenie o powszechnej znajomości na terytorium Polski słowno-graficznego oznaczenia "Glass Deco" i kojarzeniu go przez polskich odbiorców wyłącznie z firmą A. przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego. Załączone przez niego do akt sprawy dowody w postaci: oświadczenia członka zarządu K. t. Sp. z o.o. P. Z., plik 10 przykładowych faktur z lat 2000-2010, a także oświadczenia 6 przedsiębiorców sprzedających farby witrażowe "Glass Deco" firmy A. C., potwierdzają jedynie, że produkty te były wprowadzane do obrotu na terenie Polski przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego, a tym samym, że znak ten był używany na terenie Polski przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego. Używanie znaku towarowego jest jednak tylko jedną wśród wielu okoliczności, według których ocenia się obiektywną możliwość upowszechnienia się znaku towarowego, która sama w sobie nie uzasadnia powszechnej znajomości na terytorium Polski znaku towarowego "Glass Deco" firmy A. C.. Co prawda w rozpatrywanej sprawie skarżący przedłożył do akt sprawy także dowody, które potwierdzają, że farby witrażowe oznaczone znakiem towarowym "Glass Deco" firmy A. C. były reklamowe na terytorium Polski przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku w branżowych wydawnictwach, jednakże dowody te nie potwierdzają żeby znak ten był przedmiotem intensywnej reklamy przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających wydatki na reklamę i promocję farb witrażowych oznaczonych znakiem "Glass Deco" firmy A. C., a także ich udziału na polskim rynku przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku. Wobec powyższego UP stwierdził, że skarżąca nie udowodniła, że znak towarowy "Glass Deco" firmy A. C. jest znakiem powszechnie znanym na terytorium Polski, tj. aby znak ten był kojarzony przez znaczną grupę potencjalnych odbiorców farb witrażowych, których krąg jest w zasadzie nieograniczony i obejmuje nie tylko osoby zajmujące się zawodowo witrażami, ale także przeciętnych odbiorców, którzy nie posiadają specjalistycznej wiedzy we wskazanym powyżej zakresie (tworzenia witraży) z farbami witrażowymi jako pochodzącymi z firmy A. C.. W ocenie UP niezasadny był zarzut naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Jak stwierdził organ wykazanie złej wiary spoczywa na wnioskodawcy, a ten nie wykazał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o nagannym zachowaniu uprawnionego ze spornego prawa. Sam fakt wiedzy o używaniu danego oznaczenia przez innego przedsiębiorcę nie wystarcza do postawienia mu zarzutu zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze. Towarzyszący uzyskaniu prawa z rejestracji znaku towarowego zamiar zamknięcia konkurentom dostępu do rynku nie wystarcza do udowodnienia złej wiary. UP stwierdził, że załączone do akt sprawy dowody w postaci kopii branżowych publikacji, zawierających reklamy różnych produktów obydwu stron sporu nie pozwalają przesądzić, że uprawniony wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, że prawo do spornego oznaczenia przysługuje jedynie firmie A.. Ponadto, jak słusznie zauważył uprawniony, do wykazania działania w złej wierze należy powołać jeszcze inne okoliczności wskazujące na naganność zachowania zgłaszającego, tj. wykorzystanie lub zagrożenie renomy cudzego oznaczenia, bądź zgłoszenie do ochrony oznaczenia należącego do podmiotu, z którym zgłaszającego łączył szczególny stosunek zaufania, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że oznaczenie "Glass Deco" posiada pewną pozycję na rynku. Nie wykazał także, że obie strony kiedykolwiek współpracowały ze sobą. Wnosząca sprzeciw nie przedstawiła także dowodów na okoliczność, że uprawniony nabył prawo do spornego znaku towarowego w celach spekulacyjnych. Jak stwierdził sam skarżący w piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. uprawniony wprowadził do obrotu towary oznaczane spornym prawem ochronnym pod koniec 2010 r. Należało zatem stwierdzić, że uprawniony zgłosił sporny znak w celu używania go do oznaczania wprowadzanych przez siebie do obrotu towarów, a zatem zgodnie z funkcją jaką przypisuje znakom towarowym ustawa Prawo własności przemysłowej. UP zauważył, że w świetle obowiązujących przepisów uprawniony ze spornego prawa ma pięć lat na rozpoczęcie używania znaku towarowego, stąd też okoliczność, że uprawniona nie używała tego znaku przed złożeniem sprzeciwu, jak twierdzi wnosząca sprzeciw, nie uzasadnia twierdzenia o działaniu uprawnionej w jej złej wierze, zwłaszcza w sytuacji kiedy prawo ochronne na ten znak towarowy zostało udzielone w dniu [...] września 2009 r., a więc niespełna pół roku przed złożeniem sprzeciwu w rozpatrywanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę na powyższą decyzję. Sąd zgodził się z wykładnią pojęcia "złej wiary" przyjętą przez UP i uznał, że zła wiara zgłaszającego znak towarowy obejmuje wszelkie przypadki nieuczciwego zgłaszania znaków towarowych, a więc nie jest ona tylko kwestią subiektywnego przekonania osoby działającej, ale też kwestią obiektywnych zdarzeń. Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze należy łączyć z zamiarem szkodzenia prawom lub godnym ochrony interesom uczestnika postępowania bądź też innych podmiotów, które poprzez to zgłoszenie mogły zostać naruszone. Przy świadomości istnienia przeszkód rejestracji lub wcześniejszego używania znaku przez inną osobę muszą towarzyszyć tym zdarzeniom inne, dodatkowe obiektywne okoliczności. Okoliczności te powinny pozwolić ocenić czy zgłoszenie nie jest dokonywane jedynie w celu nieuczciwego konkurowania, było nieuczciwe w świetle ogólnych zasad prawnych, jak też zwłaszcza interesów innych przedsiębiorców. Zatem, pomimo że nie istnieje zamknięty katalog okoliczności przemawiających za złą wiarą zgłaszającego znak towarowy, czyni się założenie, że okoliczności te powinny dowodzić złej wiary w sposób jednoznaczny i obiektywny. Mając na uwadze domniemanie dobrej wiary, wnoszący sprzeciw powinien zatem wykazać, że okoliczności istniejące w dacie zgłoszenia znaku towarowego lub istniejące przed powyższą datą dowodzą, że uprawniony działał w złej wierze. Zdaniem WSA do okoliczności takich można zaliczyć sytuacje, gdy zgłoszenie znaku towarowego jest dokonywane w celu zablokowania zgłoszenia lub używania znaku przez osobę dysponującą tym znakiem o pewnej pozycji na rynku, a zatem z zamiarem przejęcia pozycji danego znaku towarowego. Zgłoszenie może nastąpić przy braku merytorycznych podstaw faktycznych np. spowodowanych zgłoszeniem w klasach nieuzasadnionych rodzajem prowadzonej działalności. W ocenie Sądu sama okoliczność, iż zgłaszający wiedział lub powinien wiedzieć, że osoba trzecia używa od dawna oznaczenia identycznego lub podobnego dla towaru identycznego lub do złudzenia podobnego do oznaczenia zgłoszonego do rejestracji, nie wystarczy, by stwierdzić istnienie złej wiary zgłaszającego. Jednak zamiar uniemożliwienia osobie trzeciej wprowadzania do obrotu towaru mógł w pewnych okolicznościach stanowić o złej wierze zgłaszającego. Podobnie okoliczność, że osoba trzecia od dawna używała oznaczenia dla towaru identycznego lub do złudzenia podobnego do zgłoszonego znaku towarowego i że oznaczenie to korzystało w pewnym stopniu z ochrony prawnej, jest jednym z czynników istotnych dla oceny istnienia złej wiary zgłaszającego. Sąd I instancji uznał, że organ, oceniając zarzut z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. nie rozpatrzył wszystkich dowodów przedstawionych przez wnoszącego sprzeciw. Organ skupił się na tym, czego skarżący nie przedstawił, uznając, że kopie branżowych publikacji, zawierające reklamy różnych produktów obu stron sporu nie są wystarczające. Zgłaszający sprzeciw zaś wskazywał, od kiedy w Polsce są sprzedawane farby z oznaczeniem "Glass Deco" k. firmy A.. Miało to miejsce na kila lat przed zgłoszeniem spornego znaku, na którą to okoliczność przedstawił faktury i świadectwa Państwowego Zakładu Higieny z 2000 r. Przedstawione kopie branżowych publikacji wskazywały, że reklama towarów firmy A. opatrzonych spornym znakiem dotyczyła konsekwentnie farb z klejem. W niektórych publikacjach, jeszcze sprzed daty zgłoszenia spornego oznaczenia (listopad 2005 r., kwiecień/maj 2008 r.) reklamy produktów obu firm znajdowały się w jednym publikatorze. Zatem T. dobrze wiedział o działalności firmy A. i skarżącego. Skarżąca przedstawiła także kopie katalogów z międzynarodowych targów artykułów biurowych, szkolnych i papierniczych, które odbyły się przed datą zgłoszenia oznaczenia i w ogłoszeniach dotyczących uprawnionego nie było ogłoszeń o współpracy z c. firmą S. (choć była mowa o współpracy z innymi firmami zagranicznymi), ani o dystrybucji farb witrażowych. Z kolei uprawniony, twierdząc, że sporne oznaczenie pochodziło od c. firmy S., przedstawił fotografie, ale nie wiadomo z jakiej daty, a przedstawione wydruki ze stron internetowych pochodziły z daty [...] stycznia 2012 r. W ocenie WSA organ nie rozpatrzył także oświadczeń firmy S. co do zmiany sposobu przedstawiania spornego oznaczenia (firma A. tego nie uczyniła). W tym kontekście i w kontekście innych wydruków przedstawiających różne sposoby prezentacji oznaczenia "Glass Deco" UP nie rozpatrzył twierdzenia uprawnionego co do braku pewności, skąd pochodzi oznaczenie, które następnie zgłosił jako znak towarowy i że nie miało ono jednoznacznego charakteru odróżniającego. Uprawniony podnosił także, że oznaczenie, którym posługiwała się firma A. nie odróżniało się na tle innych oznaczeń z branży przedstawionych przez niego, choć nie wyjaśnił, do jakich towarów oznaczenia te służyły. Skarżący także przedstawił, że T. w 2010 r., czyli, zdaniem organu, w ustawowym okresie zaczął używać spornego oznaczenia. Jednakże oznaczenie to znalazło się na towarze uprawnionego – farbach witrażowych - opatrzonym jeszcze innymi znakami towarowymi zgłoszonymi przez T. (znak: T. i Z.), które nie zostały zgłoszone dla klasy 2 towarów według klasyfikacji nicejskiej, obejmującej właśnie farby, w tym witrażowe. WSA stwierdził, że organ wspomniał, że wnoszący sprzeciw nie wykazał, aby posiadał pewną pozycję na rynku, jednak nie wyjaśnił, co bliżej rozumie pod pojęciem "pewnej pozycji na rynku" i w tym kontekście nie odniósł się dodatkowo do przedstawionych przez skarżącego faktur, oświadczeń firm zaopatrujących się u skarżącego w wyroby oznaczone spornym znakiem, oświadczenia członka Zarządu skarżącej w połączeniu z branżowymi publikacjami. Zdaniem Sądu I instancji brak odniesienia się przez UP do powołanych dowodów i innych dowodów dołączonych do akt uzasadniało zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 270 ze zm.; dalej: k.p.a.), polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego, na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił stanowisko UP co do braku przesłanek z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. (używanie spornego oznaczenia narusza prawa osobiste lub majątkowe) i art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. (znak towarowy jest dla towarów identycznych lub podobnych i znak ten jest identyczny lub podobny do znaku, który przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, był powszechnie znany i używany jako znak towarowy dla towarów pochodzących od innej osoby). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła T. Spółka z o.o. w W., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie przepisów: 1) postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez uwzględnienie skargi, pomimo faktu, że skarżąca w postępowaniu administracyjnym nie wykazała naruszenia przepisów (i) art. 131 ust. 1 pkt 1 [wnosząca sprzeciw nie wykazała, aby firmie A. C. z K. przysługiwały prawa autorskie majątkowe do słowno-graficznego znaku towarowego Glass Deco]; (ii) art. 131 ust. 2 pkt 1 [UP nie dopatrzył się złej wiary po stronie uprawnionej z prawa ochronnego do spornego znaku towarowego. Zdaniem organu wnosząca sprzeciw nie wykazała żadnych okoliczności, które świadczyłyby o nagannym zachowaniu uprawnionej ze spornego prawa]; (iii) art. 132 ust. 1 pkt 2 [wnosząca sprzeciw nie przedstawiła materiałów, które uzasadniałyby twierdzenie o powszechnej znajomości na terytorium Polski słowno-graficzny oznaczenia "Glass deco"] – ustawy p.w.p.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, pomimo braku naruszenia przez UP przepisów prawa materialnego i braku uchybienia przepisom postępowania, mającym wpływ na wynik sprawy; 2) prawa materialnego, tj. art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. poprzez przyjęcie, że zgłoszenie spornego znaku towarowego nastąpiło w złej wierze. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. W piśmie z [...] lutego 2015 r. skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o przyznanie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania w rozumieniu art. 183 § 2, która w niniejszej sprawie nie występuje. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze. Oznacza to powołanie konkretnych przepisów prawa (ze wskazaniem ewentualnych jednostek redakcyjnych), którym – zdaniem skarżącego – uchybił Sąd I instancji, uzasadnienie zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia naruszenia prawa procesowego wykazania, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnienie tych podstawowych zasad dotyczących badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i wymogów stawianych zarzutom składającym się na podstawy kasacyjne jest w niniejszej sprawie o tyle konieczne, że zarzuty nie zostały należycie sformułowane (o czym niżej). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest natomiast władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek zaskarżenia oparto. Wobec powyższego należy zauważyć, iż w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów naruszenia prawa procesowego, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Mianowicie Sąd I instancji stwierdził m.in., "(...) iż brak odniesienia się przez UP do powołanych dowodów i innych dowodów dołączonych do akt uzasadniało zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art.7, 77 i 80 k.p.a., polegająca na dowolnej ocenie materiału dowodowego oraz na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy (...)". W skardze kasacyjnej kasator podziela pogląd Sądu I instancji, iż UP nie miał podstaw do uwzględnienia sprzeciwu na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 i art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p., gdyż nie zachodziły przesłanki przewidziane w tych przepisach. Naruszenia zaś art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. upatruje w tym, iż Sąd I instancji wadliwie przyjął, iż zgłoszenie spornego znaku nastąpiło w złej wierze w rozumieniu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., pomimo iż UP nie naruszył przepisów prawa materialnego i nie uchybił przepisom postępowania mającym wpływ na wynik sprawy. Rzecz jednak w tym, iż Sąd I instancji nie naruszył art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a., gdyż orzekł w sposób przewidziany prawem i uwzględniając skargę powołał się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. mógłby okazać się skuteczny, gdyby kasator naruszenie tego przepisu "powiązał" z odpowiednimi przepisami procesowymi dającymi podstawę do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów postępowania, a zatem Sąd I instancji nie miał podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Tymczasem w tym zakresie kasator powołał się jedynie na naruszenie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Zarzut ten należy uznać za nieuzasadniony, gdyż Sąd I instancji nie przyjął, że zgłoszenie spornego znaku nastąpiło w złej wierze, a jedynie, że kwestia złej wiary nie została przez UP dostatecznie wyjaśniona. Kwestia "złej wiary", o jakiej mowa w powołanym wyżej przepisie, nie należy do sfery prawa materialnego, lecz przepisów o postępowaniu administracyjnym, gdyż dotyczy stanu faktycznego, a nie prawa. W szczególności w omawianej ustawie o znakach towarowych, w tym w powołanym art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. nie ma definicji, czy też bliższego określenia pojęcia "złej wiary". O zgłoszeniu znaku towarowego w złej wierze decydują zatem ustalenia faktyczne, które nie zostały zakwestionowane przez stronę skarżącą na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przez wskazanie naruszenia przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 tej ostatniej ustawy.