II GSK 2123/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 237/13 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) oddala skargę; 3) zasądza od A. C. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 400 (słownie: czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 237/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. - po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] września 2012r. w miejscowości W. na drodze powiatowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika marki Scania o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Wielton o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował M. K., który wykonywał przewóz drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy – A. C. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3.900 zł, na którą składały się kary za następujące naruszenia: – za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi powyżej 9,0 t do 9,5 t – 1.200 zł; – za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo (3x900) - 2.700 zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż na wyznaczonym, legalizowanym miejscu do ważenia i mierzenia pojazdów w miejscowości W. dokonano ważenia zatrzymanego pojazdu wraz z ładunkiem za pomocą przenośnych legalizowanych wag do pomiarów statycznych typu SAW10C/II. W trakcie kontroli ustalono, iż rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wynosił 10,65 t (zgodnie z przyjętą procedurą ważenia - po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę). Odcinek drogi powiatowej, na którym zatrzymano kontrolowany pojazd, dopuszcza ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu tego typu do 8 t. W związku z powyższym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu o 2,65 t. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115; dalej: u.d.p.), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e) zał. nr 2 do ww. ustawy oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał m. in., że sporny pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. Waga o nr [...] legitymowała się w chwili kontroli ważnym świadectwem legalizacji ponownej, wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do 31 marca 2014 r., a waga o nr [...] świadectwem zgodności, wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w P. w dniu 9 marca 2011 r. na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 90/2009/23/WE. W wyniku ważenia stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm tj. nacisk 10,65 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł A. C. Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wskazał, że za zasadne uznał zarzuty naruszenia w sprawie, art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a. co do poczynionych ustaleń w zakresie wyników spornego ważenia wagami przenośnymi typu SAW 10C/II. WSA wskazał, że zasady użytkowania urządzeń określają ich producenci, co potem jest weryfikowane w oparciu o obowiązujące normy zarówno w świadectwach homologacji, certyfikatach zatwierdzenia typu oraz świadectwach legalizacji. Ze świadectwa Homologacji UE nr [...] wynika, że waga nieautomatyczna SAW 10C/II służy jedynie do pomiaru nacisków kół i osi (w układzie dwóch połączonych wag). Urządzenie to nie posiada homologacji na dokonywanie pomiarów masy całkowitej pojazdów. Wagi przenośne nieautomatyczne do pomiarów statycznych typu SAW10C, jak to wynika ze świadectwa ich homologacji, są przeznaczone wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi, nie posiadają zatem homologacji do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych. W "Instrukcji postępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych i pobierania kar pieniężnych" wprowadzonej zarządzeniem Głównego Inspektora nr 3/2006 z dnia 7 lutego 2006 r., polecono obniżenie wyników pomiarów, dokonywanych za pomocą wag przenośnych (typu SAW i LP), o 200 kg i 2% celem skorygowania ewentualnych błędów w zakresie wskazań wag, co miało poprawić wiarygodność tych pomiarów. W tej sytuacji WSA uznał, że pomiar nacisku na osie pojazdu dokonany w toku kontroli na drodze przy użyciu wag posiadających co prawda aktualne świadectwa legalizacji, jednak dokonany niezgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń określonych w świadectwie legalizacji oraz niezgodnie z instrukcją producenta wag, nie był wystarczający do uznania za prawidłowy i zgodny z zasadami określającymi sposób ustalania kar za przejazd pojazdem nienormatywnym. Nadto Sąd I instancji zauważył, że wagi użytkowane przez organy inspekcji drogowej, jako przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej, mogą być wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważną legalizację. Zdaniem Sądu, kompensowanie ograniczeń w zakresie stosowania urządzeń, które wynikają z treści świadectw homologacji i instrukcji ich użytkowania, poprzez wydawanie zarządzenia, w którym polecono obniżenie wyników pomiarów należy uznać za działanie wadliwe. Powyższe unormowania mają bowiem wyłącznie charakter wewnętrzny i nie mają statusu norm powszechnie obowiązujących. Zatem wartości pomiaru nacisków osi ustalone w sprawie, przekładające się na wysokość kary pieniężnej, zostały stwierdzone nie tylko na podstawie przeprowadzonego ważenia, ale również przy zastosowaniu współczynnika korygującego podanego w ww. zarządzeniu nr 3/2006. Już z tego powodu w ocenie WSA sporny pomiar nie może być uznany za przeprowadzony prawidłowo, a w konsekwencji, jego wynik nie może stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej na skarżącego. W toku ponownego rozpoznania sprawy, Sąd I instancji nakazał organowi dokonania oceny wyników ważenia uzyskanych przy użyciu wag do pomiarów statycznych opisanych w załączniku do protokołu kontroli, mając na uwadze przepis art. 153 p.p.s.a. Skargę kasacyjną złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego. Wyrok zaskarżył w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ wnoszący skargę kasacyjną, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., przejawiające się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nie dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie i nie wyjaśniły, że wagi SAW 10C/II mogły być użyte do pomiarów masy i nacisku osi wielokrotnych kontrolowanego pojazdu, podczas gdy prawidłowość uzyskanych za pomocą wag typu SAW 10C wyników pomiaru nie może budzić żadnych wątpliwości, a skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że były on błędne, a jeśli tak, to w jakim stopniu, zaś organy dowiodły w toku postępowania, iż w oparciu o obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz dokumenty dopuszczające wagi do użytkowania, za ich pomocą prawnie dopuszczalne i w pełni uprawnione było dokonanie ustaleń także w zakresie nacisku osi wielokrotnych pojazdu, za które to naruszenie m. In. Nałożona została kara pieniężna na skarżącego; 2. naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że pomiar nacisku osi wielokrotnych kontrolowanego pojazdu mógł być wadliwy, gdyż został przeprowadzony za pomocą wag SAW 10C/II, które w ocenie Sądu I instancji przeznaczone były wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi, podczas gdy z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym w szczególności ze Świadectwa Homologacji UE nr [...] oraz Instrukcji Obsługi wag typu SAW 10C/II zastrzeżenie takie wcale nie wypływa, a wręcz przeciwnie, Instrukcja Obsługi wag wprost dopuszcza przy ich użyciu pomiar zarówno osi wielokrotnych pojazdu jak i jego masy całkowitej; ponadto - z ostrożności procesowej - zarzucono także: 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 lit. a) pkt 2 i art. 3 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r. nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych (Dz. U. WE L 189 z 20 lipca 1990 r., str. 1-16, obecnie zastąpionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych), § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23), § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 26, poz. 152), polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że wagi typu SAW 10C/II przeznaczone są wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi pojazdu, podczas gdy zarówno z tych regulacji, jak i wydanych na ich podstawie: Świadectwa Homologacji UE nr [...], Deklaracji zgodności wydanej przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej Badenii W., Deklaracji Zgodności wydanej przez producenta wag, Świadectwa Zgodności wydanego przez Okręgowy Urząd Miar w P. oraz Instrukcji Obsługi wag typu SAW 10C/II, zastrzeżenie takie wcale nie wypływa, a wręcz przeciwnie, przepisy te oraz Instrukcja Obsługi wag wprost dopuszczają przy ich użyciu pomiar zarówno osi wielokrotnych pojazdu, jak i jego masy całkowitej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie. Postawiony Sądowi I instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. - które stanowiły podstawę prawną uchylenia kontrolowanych przez ten Sąd decyzji - jest bowiem usprawiedliwiony. W myśl zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i skonkretyzowanej art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Należy jednak mieć na względzie, że celem powyższego jest dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Tym samym to normy prawa materialnego decydują o tym, jakie fakty mają znaczenie dla sprawy, wyznaczają zakres ustaleń faktycznych koniecznych do jej załatwienia. Chodzi więc o fakty mające obiektywnie znaczenie dla załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 13 g ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym, w myśl art. 2 pkt 35a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jest - pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Według art. 13 g ust. 2 ustawy o drogach publicznych wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do ustawy. Wskazany załącznik, określający wielkości parametrów oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13 g ust. 1 ustawy, pod (powołaną w podstawie prawnej rozstrzygnięcia) liczbą porządkową 6, w punkcie 7-mym lit. d i e przewiduje za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczonych ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 ton, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi: powyżej 9,0 t do 9,5 t – karę 1.200 zł (lit. d) oraz za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t - dodatkowo karę 900 zł (lit. e). Tak więc w sprawach o nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych i l.p. 6 pkt 7 lit. d i e wskazanego załącznika do ustawy, ustalenia wymaga, czy miał miejsce przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jak i czy miało miejsce takie przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi, o których mowa w przytoczonych regulacjach. Ustalenia takie zostały w sprawie poczynione. Brak zezwolenia jest niesporny, fakt zaś, że pojazd, którym przewożono ładunek był nienormatywny w postępowaniu administracyjnym ustalono na podstawie protokołu kontroli, znajdującego się w aktach administracyjnych. Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1062/09 (oraz w powołanych w uzasadnieniu tego wyroku orzeczeniach), że dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten - podpisany przez osoby uczestniczące w czynności kontroli, tj. przez inspektorów i kierowcę - stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Istota sporu - w świetle rozstrzygnięcia zawartego w kontrolowanych decyzjach - sprowadzała się jednak tego, czy do pomiaru nacisków osi dla pojedynczej osi napędowej kontrolowanego pojazdu silnikowego mogły być użyte wagi, zastosowane podczas przeprowadzonej kontroli. Jak bowiem wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji za zasadniczą w sprawie uznał kwestię oceny, czy wagi - przy pomocy których dokonano ustaleń prawotwórczych faktów - pozwalały na rzeczywiste ustalenie stanu rzeczy co do tych nacisków. W rozpoznawanym przypadku - z uwagi na istotę sporu, zakreśloną podstawami skargi kasacyjnej - oceny wymagało, czy WSA miał podstawy by uznać, że materiał dowodowy nie został we wskazanym zakresie prawidłowo zgromadzony i wyczerpująco rozpatrzony, w szczególności czy w świetle tego materiału zaistniały podstawy do podważenia stwierdzonego protokołem kontroli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczonych ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 ton, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o wskazane wartości. Rozważenie tej kwestii wymaga przypomnienia, że Sąd I instancji - stawiając kontrolowanym decyzjom organów obu instancji zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 k.p.a. - stwierdził: "Ze świadectwa Homologacji UE nr [...] wynika, że waga nieautomatyczna SAW 10C/II służy jedynie do pomiaru nacisków kół i osi (w układzie dwóch połączonych wag). Urządzenie to nie posiada homologacji na dokonywanie pomiarów masy całkowitej pojazdów. Należy zauważyć także, że wagi przenośne nieautomatyczne do pomiarów statycznych typu SAW 10C, jak to wynika ze świadectwa ich homologacji są przeznaczone wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi, nie posiadają zatem homologacji do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych." Wobec powyższego oczywiste jest, że Sąd I instancji nie miał wątpliwości, co do tego, że zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do przyjęcia, że wagi użyte podczas kontroli mogły służyć do pomiarów nacisków osi dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie kary wymierzono właśnie za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczonych ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 ton, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych. W tym stanie rzeczy, zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie miał podstaw, by organom zarzucić użycie nieprawidłowych (bo nieprzeznaczonych do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych) wag pomiarowych, nie miał podstaw by negować stwierdzony protokołem kontroli wynik nacisku osi pojedynczej napędowej, a w konsekwencji, by w tym zakresie stwierdzić naruszenie w postępowaniu administracyjnym art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 1 k.p.a. Zaważyć trzeba, że wywody Sądu I instancji, odnośnie możliwości ustalania przy pomocy tych wag stanu faktycznego - co do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych - dotyczą natomiast kwestii pozostających poza zakresem okoliczności faktycznych koniecznych do ustalenia w sprawie o wymierzenie kary na podstawie przytoczonych wyżej regulacji art. art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych i l.p. 6 pkt 7 lit.d i e załącznika do tej ustawy. Postawiony organom w tym zakresie przez Sąd I instancji zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej - wyrażonej w ww. przepisach k.p.a. - jest niezrozumiały, nie może więc być w sprawie uznany za zasadny. Z podanych względów oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 k.p.a. usprawiedliwia wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zachodziły podstawy do zastosowania art. 188 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że w rozpoznawanej sprawie poza sporem było i jest, że w wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu w protokole kontroli stwierdzono nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego wynoszący 10,65 t. Wynik ważenia wskazany w tym protokole - z bezzasadnym zarzutem naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 k.p.a. - nieskutecznie podważany był przez WSA w zasadzie jedynie z uwagi na przyjęcie przez ten Sąd, że użyto wag nieprzeznaczonych do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych, co - jak już wskazano w dotychczasowych rozważaniach - wykracza poza okoliczności istotne z punktu widzenia podstaw prawnych wymierzenia kary pieniężnej, podanych w kontrolowanych decyzjach. Z kolei zastosowania współczynnika korygującego, zgodnie z zarządzeniem Głównego Inspektora nr 3/2006 z dnia 7 lutego 2006 r. (niewątpliwie niebędącego konstytucyjnym źródłem prawa) w istocie było korzystne dla skarżącego. W konsekwencji - ponieważ Sąd I instancji wadliwie zarzucił organom uchybienie ww. przepisów k.p.a. - stan faktyczny sprawy wynika z treści niepodważonego protokołu kontroli. Skoro zatem, zgodnie z tym protokołem, nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego wynosił 10,65 t, to wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 3.900 zł - w tym 1.200 zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi powyżej 9,0 t do 9,5 t, oraz 2.700 zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo - znajduje oparcie w treści art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych i l.p. 6 pkt 7 lit.d i e załącznika do tej ustawy. Wobec powyższego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 oraz art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania wydano na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit.a w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 li. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) - z uwzględnieniem art. 207 § 2 p.p.s.a. Powodem miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika organu był fakt rozpatrywania na jednym posiedzeniu NSA jego dwóch skarg, w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym, co miało istotny wpływ na nakład pracy pełnomocnika. Zasady słuszności, określone w art. 207 § 2 p.p.s.a., przemawiały zatem za zasądzeniem w ramach zwrotu kosztów postępowania wynagrodzenia pełnomocnika jedynie w części.