III SA/Kr 1711/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki SO del. Janusz Bociąga Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 września 2012r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Decyzją z dnia [...] 2012 r. [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając na podstawie art. 104, art. 108 § l i art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego /DzU z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm/, art. 8, art. 61 ust 1 i 2, art. 64 pkt 2, art. 106 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004r. o pomocy społecznej /tekst jedn. DzU z 2009r. Nr 175 poz. 1362 z późn. zm./ po rozpatrzeniu wniosku T. P. z dnia 04.06.2012r. - - zmienił decyzję nr [...] z dnia [...] 2007r. ustalającą odpłatność, jaką winien ponosić T. P. za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w C w ten sposób, że: a) w okresie od dnia 01.06.2012r. do dnia 31.07.2012r. dodatkowo odstąpił od żądania odpłatności za pobyt w DPS w kwocie 20,00 zł miesięcznie, w związku z czym w w/w okresie czasu T. P. winien ponosić odpłatność za pobyt w DPS w C w kwocie 428,00 zł miesięcznie, b) w okresie od dnia 01.08.2012r. do dnia 30.11.2012r. odstąpił od żądania części ponoszonej odpłatności za pobyt w DPS, tj. odpłatności w kwocie 170,00 zł miesięcznie, w związku z czym w w/w okresie czasu T. P. winien ponosić odpłatność za pobyt w DPS w C w kwocie 428,00 zł miesięcznie, - odmówił zmniejszenia ponoszonej przez T. P. odpłatności za pobyt w DPS dodatkowo o kwotę 30,00 zł miesięcznie - odmówił dodatkowego zmniejszenia ponoszonej przez T. P. odpłatności za pobyt w DPS w miesiącach kwietniu i maju 2012r. Z uwagi na wyjątkowo ważny interes Strony, na podstawie art. 108 § 1 kpa, nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Pozostałe postanowienia decyzji pozostawił bez zmian. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] 2012r. zmieniono odpłatność, jaką winien ponosić T. P. za pobyt w DPS na kwotę 598,00 zł miesięcznie, gdyż uzyskiwany przez niego dochód wynosił wówczas 854,29 zł. Nadto z uwagi na szczególną sytuację życiową, w okresie od dnia 01.02.2012r. do dnia 31.07.2012r. Dyrektor Ośrodka odstąpił od żądania części w/w odpłatności, tj. odpłatności w kwocie 150,00 zł miesięcznie. W związku z powyższym w w/w okresie czasu faktycznie ponoszona przez T. P. odpłatność za pobyt w DPS kształtuje się w kwocie 448,00 zł miesięcznie. W dniu 04.06.2012r. T. P. zwrócił się z wnioskiem o obniżenie od kwietnia 2012 r. odpłatności, którą winien ponosić za pobyt w DPS o kwotę 200,00 zł miesięcznie. Wnioskujący oświadczył, że w związku ze zwiększeniem od kwietnia 2012r. odpłatności za pobyt w DPS, do jego dyspozycji pozostaje miesięcznie kwota ok. 100,00 zł, która nie wystarcza na wykup niezbędnych leków. Organ stwierdził, co następuje : w myśl art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: mieszkaniec domu - nie więcej jednak niż 70 % swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka - nie więcej jednak niż 70 % tego dochodu, małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 2 pkt. 1 i 2 cytowanej ustawy. Uzyskiwany przez T. P. dochód od marca 2012r. wynosi 854, 29 zł (tj. renta inwalidzka w kwocie 701,29 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153.00 zł). Ponadto dochód ten jest pomniejszony o potrącenia z tytułu należności alimentacyjnych, które przekazywane są na rzecz Funduszu Alimentacyjnego. Tymczasem zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. W ocenie organu potrąceń należności alimentacyjnych na rzecz Funduszu Alimentacyjnego nie należy traktować jako alimentów świadczonych na rzecz innych osób, gdyż Fundusz nie jest osobą, względem której dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany bezpośrednio. Uprawnienie Funduszu ma tutaj charakter pośredni i wynika z niewywiązywania się przez dłużnika z nałożonych na Niego obowiązków alimentacyjnych. Stąd też w/w potrącenia należy traktować jak każde inne zobowiązanie cywilno-prawne dłużnika, a nie zobowiązanie alimentacyjne, o którym mowa w art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej. Za powyższą interpretacją przemawia również fakt, iż osoby uprawnione do świadczeń alimentacyjnych wymienione są w § 128-144 kriop a Fundusz Alimentacyjny do nich nie należy. Tym samym dochód, jaki ośrodek winien uwzględnić przy ustalaniu odpłatności T. P. za pobyt w DPS to kwota 854,29 zł. Dlatego zgodnie z art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej T. P. winien ponosić odpłatność za pobyt w DPS w kwocie 598,00 zł miesięcznie (854,29 zł x 70% = 598,00 zł). Zgodnie z art. 64 pkt 2 przytaczanej ustawy osoby wnoszące opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej można zwolnić, na ich wniosek, częściowo lub całkowicie z tej opłaty, w szczególności jeżeli występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych. T. P. jest osobą niepełnosprawną i długotrwale chorą. Obecnie jest po kilku zabiegach operacyjnych w związku z czym ponosi wysokie koszty leczenia, które - jak wynika z przedłożonych faktur - w okresie od marca 2012r. do maja 2012r. wyniosły ok. 168,62 zł miesięcznie. Środki finansowe, jakimi dysponuje T. P. nie wystarczają na pokrycie kosztów leczenia oraz odpłatności za pobyt w DPS. W związku z powyższym w przypadku wnioskującego występuje szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający odstąpienie od żądania części odpłatności jaką winien ponosić za pobyt w DPS w taki sposób, aby był w stanie opłacić ponoszone koszty leczenia. Dlatego organ rozpatrujący sprawę postanowił zmniejszyć ponoszoną przez T. P. odpłatność za pobyt w DPS w czerwcu i lipcu 2012 r. dodatkowo o kwotę 20,00 zł miesięcznie (tj. łącznie o kwotę 170,00 zł miesięcznie), a w okresie od sierpnia 2012r. do listopada 2012r. odstąpić od żądania odpłatności w kwocie 170,00 zł miesięcznie. Natomiast organ nie uwzględnił wniosku o odstąpienie od żądania odpłatności w kwocie 200,00 zł miesięcznie (tj. o 30,00 zł więcej). Organ nie miał również możliwości orzec o zmniejszeniu odpłatności za pobyt w DPS od kwietnia 2012r, gdyż wniosek w przedmiotowej sprawie wpłynął do MOPS w dniu 04.06.2012r. a w myśl obowiązującej wykładni przepisów prawa decyzje wydawane w toku postępowań o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej charakter konstytutywny i mogą wywierać wyłącznie skutki ex nunc, tj. na przyszłość. Zgodnie z art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z powyższych przyczyn organ orzekł jak w sentencji. W odwołaniu od powyższej decyzji T. P. zakwestionował odmowę zmniejszenia odpłatności za pobyt w DPS za miesiące kwiecień i maj 2012 r. wobec udokumentowanego załączonymi fakturami przeznaczenia określonych kwot na zakup nieb jednych leków w tych miesiącach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 września 2012 r. , [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 8 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej , oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że w myśl art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania. Z akt sprawy wynika, że Pan T. P. przebywa w Domu Pomocy Społecznej w C, ul. S od 5 lat. Źródłem utrzymania strony jest renta, która wynosi netto 701,29 zł miesięcznie i zasiłek pielęgnacyjny 153 zł miesięcznie. Zatem organ pierwszej instancji ustalił wysokość odpłatności Pana T. P. za pobyt w Domu Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...] 2012r, nr [...], a także częściowo zwolnił tą decyzją p. T. P. z ponoszonej opłaty za pobyt z uwagi na stan zdrowia do kwoty 150 zł miesięcznie. W dniu 4 czerwca 2012r p. T. P. zwrócił się z prośbą o dalsze zmniejszenie odpłatności za pobyt w DPS do kwoty 200zł miesięcznie od miesiąca kwietnia 2012r, w związku ze złym stanem zdrowia. W tym samym dniu pracownik OPS wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego z p. T. P. Wywiad ten wpłynął do MOPS w dniu 26 czerwca 2012r. Na podstawie rachunków ustalono, że koszty leczenia T. P. miesięcznie wynoszą 168,62zł miesięcznie. Zatem dokonana kontrola wydatków, jakie strona ponosi na leczenie potwierdziła celowość zmiany decyzji o ustaleniu opłaty za pobyt. Organ zmniejszył odpłatność za DPS o kwotę 170 zł miesięcznie od chwili złożenia wniosku o kwotę, jaka wynikała z rachunków za leki. Nie jest jednak możliwe orzekanie niższej odpłatności wstecz, tzn. przed złożeniem przez stronę wniosku, czyli za miesiące kwiecień i maj. Zgodnie bowiem z art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego T. P. powtórzył zarzuty odwołania dotyczące nieuwzględnienia wniosku o zmniejszenie odpłatności za pobyt w DPS za kwiecień i maj 2012 r. Nadto opisał szczegółowo swoją sytuację finansową wskazując na wysokość ponoszonych płatności ponoszonych z tytułu potrącanych alimentów, oraz zakupu niezbędnych w jego sytuacji zdrowotnej leków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 1 par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną- art. 134 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Sądowa kontrola dokonana z uwzględnieniem powyższych reguł prowadzi do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej podnoszone. Zgodnie z trescią art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362) dalej u.p.s. : 3. Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Jak wynika z akt sprawy, skarżący jest obciążony alimentami na rzecz córki M. Ś. w kwocie 270,- złotych miesięcznie, a to na mocy wyroku Sądu z dnia 22 listopada 2010r., sygn. akt [...] (k. 133 akt adm., notatka służbowa). W aktach administracyjnych brak chociażby kserokopii wyroku zasądzającego alimenty od skarżącego. Z zaświadczenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z dnia 8 czerwca 2012 r. (k. 105 akt adm.) wynika, że Komornik przekazał w maju 2012 r. kwotę 274,12 złotych na rzecz funduszu alimentacyjnego z tytułu świadczenia przyznanego na rzecz wierzycielki M P. Ś., reprezentowanej w toku postępowania egzekucyjnego przez T. Ś. Z powyższego wynika więc, że alimenty zasądzone od skarżącego na rzecz córki egzekwowane są na rzecz Funduszu Alimentacyjnego. Organ pierwszej instancji uznał, że w takiej sytuacji potrącenia dokonywanego przez Komornika nie można uznać za "świadczenie alimentów na rzecz innych osób" w rozumieniu przepisu art. 8 ust. 3 pkt. 3 u. p.s. Taka interpretacja przepisu art. 8 ust. 3 pkt. 3 u.p.s. jest błędna i nie zasługuje na aprobatę. Zdaniem sądu, w sytuacji skarżącego zachodzą przesłanki do pomniejszenia dochodu skarżącego o kwoty egzekwowanych alimentów, należnych wierzycielce. Z przytoczonego przepisu art. 8 § 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, wynika bowiem obowiązek pomniejszenia dochodu strony o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Nie powinna budzić jakichkolwiek wątpliwości okoliczność, że skoro celem prowadzonej egzekucji jest uzyskanie od skarżącego zasądzonych od niego alimentów, to tym samym alimenty te świadczone są "na rzecz innych osób", w rozumieniu tego pojęcia przez normę zawartą we wskazanym przepisie. Okoliczność natomiast, na którą powołuje się organ, a mianowicie, że alimenty egzekwowane są na rzecz Funduszu Alimentacyjnego, co nie pozwala uznać, iż płacone są tym samym "na rzecz innych osób", stanowi niewłaściwą interpretację omawianej normy prawa materialnego. Płacone przez skarżącego alimenty niewątpliwie służą zaspokajaniu potrzeb jego córki, a Fundusz Alimentacyjny jako płatnik zastępczy uzyskuje alimenty za pośrednictwem organu egzekucyjnego. Nie zmienia to przeznaczenia kwoty egzekwowanej przez Komornika, jako kwoty służącej zaspokajaniu potrzeb osoby uprawnionej do świadczeń alimentacyjnych, czyli córki skarżącego. Zatem stanowisko organu pierwszej instancji, iż potrącenia, których dokonuje Komornik należy traktować jak "każde inne zobowiązanie cywilno-prawne", ponieważ podstawą tych potrąceń jest tytuł wykonawczy w postaci wyroku zasądzającego alimenty na rzecz córki skarżącego. Kwestia interpretacji normy wynikające z przepisu art. 8 ust. 3 pkt. 3 u.p.s. była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 15 września 2009r. (sygn. akt I OSK 94/09), w uzasadnieniu stwierdził, że : "Art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. mówi wyraźnie o alimentach świadczonych na rzecz innych osób, nie precyzując czy świadczenie to ma być dobrowolne czy nie, a także czy mają to być alimenty bieżące czy zaległe. Stanowi on, że przychód ma być pomniejszony o alimenty. Żadnych wyłączeń z pomniejszenia ustawodawca nie przewidział". Taki sam pogląd wyrażono również w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych: - w wyroku WSA w Szczecinie z 25.05.2010 r., sygn. II SA/Sz 250/10 (LEX nr 666961), w wyroku WSA w Bydgoszczy z 12.01.2011 r., sygn. II SA/Bd 1421/10 (LEX nr 752028). Podzielić jednak należy pogląd, zgodnie z którym : " Ustalenie dochodu, o kto rym stanowi art. 8 ust. 3 pkt. 3 u.p.s. nie może obejmować kosztów ponoszonych w związku z egzekucją alimentów, a więc wynagrodzenia komornika, kosztów korespondencji oraz operacji bankowych (tak WSA w Lublinie, w wyroku z dnia 6. 10. 2011 r., II SA/.Lu 528/11, LEX nr 984776). Powyższe obliguje do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego – art. 8 ust. 3 pkt. 3 ustawy o Pomocy społecznej, przez błędną interpretację – mającym wpływ na wynik sprawy. Trzeba nadto stwierdzić, że w toku postępowania organy obu instancji naruszyły przepisy art. 7 i 77 § 1 kpa a organ odwoławczy nadto naruszył przepisy art. 138 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z powyższymi przepisami, organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7). Organy te są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1), co winno zostać uwidocznione w uzasadnieniu decyzji administracyjnej, która winna zawierać w uzasadnieniu faktycznym sprawy wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w uzasadnieniu zaś prawnym - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3). Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji i nie może ograniczyć się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wspomniano, w aktach administracyjnych brak odpisu wyroku zasądzającego alimenty od skarżącego na rzecz córki, co uniemożliwia ustalenie wysokości kwoty, jaka podlega odliczeniu od dochodu skarżącego z tego tytułu. Dane dotyczące faktu obciążenia skarżącego alimentami wynikają wyłącznie z "notatki służbowej", która nie może być uznana za dowód w sprawie, oraz zaświadczeń Komornika o toczącej się egzekucji. Stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy, wbrew treści art. 138 § 1 kpa nie rozpoznał sprawy ponownie w całości, bowiem nie rozważał w ogóle kwestii odliczenia świadczonych przez skarżącego alimentów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jakichkolwiek ustaleń i rozważań w tym przedmiocie. Brak także wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakie dokumenty były podstawą ustalenia dochodu skarżącego. Za prawidłowe natomiast należy uznać stanowisko organu, że nie jest możliwe orzekanie w przedmiocie niższej odpłatności za pobyt w DPOS za okres przed złożeniem wniosku, czyli za kwiecień i maj 2012r. Ponownie rozpoznając wniosek skarżącego, organy winny wyeliminować wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania, oraz prawa materialnego, w szczególności dokonując właściwej interpretacji przepisu art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, przyjmując, że w sytuacji, kiedy wierzycielem, na którego wniosek prowadzona jest egzekucja alimentów jest córka skarżącego, zachodzi konieczność pomniejszenia jego dochodu o kwoty egzekwowanych alimentów. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, oraz przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na jego wynik, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.