I SA/Kr 502/11

Sygn. akt I SA/Kr 502/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r., sprawy ze skargi "E" Sp. z o.o. w C., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 17 stycznia 2011 r. Nr [...], w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne - skargę oddala - Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku spółki z o.o. "E" w C. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] do [...] wystawionych na podstawie decyzji z dnia 3 kwietnia 2006r. nr [...] w sprawie orzeczenia odpowiedzialności solidarnej spółki z o.o. "E" spółka jawna R. P. i R. C. za powstałe przed dniem nabycia środka trwałego (nieruchomości położonej w C.) zobowiązania zbywcy - PPM "E" spółka jawna R. P. i R. C. z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, kosztów egzekucji administracyjnej oraz odsetek za zwłokę. W toku postępowania egzekucyjnego, organ podjął próbę zajęcia rachunku bankowego spółki w Banku Millenium SA. Zawiadomienia o zajęciu wraz z kopiami tytułów wykonawczych doręczono spółce w dniu 1 czerwca 2010r. Pismami z dnia 7 czerwca 2010r. spółka złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zarzucając organowi wystawienie tytułów i wszczęcie postępowania egzekucyjnego pomimo przedawnienia zobowiązań składkowych wynikających z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej na podstawie art. 118 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 31 ustawy z dnia 3 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009r. Nr 205, poz. 1585 ze zm., powoływanej dalej jako "u.s.u.s."), w świetle którego przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Skoro zatem decyzja z dnia 3 kwietnia 2006r. została spółce doręczona jeszcze w tym samym miesiącu – to tym samym zobowiązanie wynikające z tej decyzji uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009r. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2010r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uznał zarzuty spółki za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny wyjaśnił, iż w okresie do dnia 31 grudnia 2002r. zobowiązania wynikające z decyzji przenoszących odpowiedzialność na osoby trzecie oraz następców prawnych, przedawniały się po upływie 3 lat od końca roku, w którym wydano decyzje - zgodnie z treścią art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej. Od 1 stycznia 2003r. przedawnienie należności z tytułu składek wynikających z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej lub następcy prawnego następuje, zgodnie z art. 24 ust. 5d u.s.u.s. po upływie 5 lat. licząc od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja została wydana. W związku z powyższym zarzut przedawnienia roszczeń objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi uznano za nieuzasadniony. Spółka zaskarżyła to postanowienie w drodze zażalenia, w który zarzucono organowi naruszenie art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 u.s.u.s., a w konsekwencji zażądano uchylenia zakwestionowanego postanowienia i umorzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2011r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności przypomniano, że wprawdzie zarzuty na postępowanie egzekucyjne, zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.e.a.") organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, przy czym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca - tym niemniej zbytecznym jest wyrażanie przez wierzyciela stanowiska w oddzielnym postanowieniu skoro jest on jednocześnie organem egzekucyjnym (tak uchwała NSA z dnia 25 czerwca 2007r., sygn. akt I FPS 4/06). Zarzut przedawnienia zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi objęty jest regulacją art. 33 pkt 1 u.p.e.a., co do którego wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W ocenie organu odwoławczego nie przysługuje mu prawo badania wymagalności i zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Skoro stanowisko wierzyciela zostało zawarte w postanowieniu organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, to organ odwoławczy powinien honorować stanowisko w tym zakresie. W dalszej kolejności potwierdzono stanowisko organu pierwszej instancji odwołując się dodatkowo do wypowiedzi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w wyroku z dnia 9 września 2008r., sygn. akt I SA/Gd 437/08, gdzie stwierdzono, że skoro ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych posiada samodzielną regulację terminu przedawnienia obowiązków takich, jak w wypadku skarżącego, art. 24 ust. 5d, nie ma podstaw do korzystania z regulacji w tym zakresie zawartych w innej ustawie. Końcowo podkreślono, że z uwagi na treść art. 23 § 4 pkt 2 u.p.e.a. w toku postępowania zażaleniowego organ drugiej instancji dokonuje sprawdzenia czy organ egzekucyjny rozpatrzył wszystkie podnoszone przez stronę zarzuty i czy w sposób wystarczający uzasadnił swoje stanowisko. Ponadto, dokonuje sprawdzenia, czy postanowienie organu pierwszej instancji było poprawne pod względem formalnym i czy spełnia wymogi art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W związku z tym, Dyrektor Izby Skarbowej ma ograniczone możliwości co do kwestionowania stanowiska wierzyciela, zawartego w postanowieniu organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne dotyczących zarówno zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, jak i stanowiska wierzyciela w sprawie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej naruszenie: - art. 24 ust. 5d i art. 31 u.s.u.s., poprzez ich błędne zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym, - art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 u.s.u.s. poprzez bezzasadne niezastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym wskutek przyjęcia, że przedmiotowa sprawa powinna być rozpatrywana w oparciu o art. 24 ust. 5d u.s.u.s., -art. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, -art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 31 u.s.u.s. w zw. z art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że do zaległości podatkowych wynikających z decyzji z dnia 3 kwietnia 2006r. stosuje się pięcioletni okres przedawnienia - mniej korzystny dla obywatela, -art. 59 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. w zw. z 59 § 1 pkt. 9 w zw. z 118 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 u.s.u.s. poprzez bezzasadne niezastosowanie i nieumorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W konsekwencji tych zarzutów zażądano uchylenia postanowień organów obu instancji oraz przekazania do ponownego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Uzasadniając tak sformułowane zarzuty skarżąca spółka podniosła, iż u.s.u.s. zawiera odesłanie do Ordynacji podatkowej, przepisy te należy stosować z uwzględnieniem charakteru świadczeń z tytułu składek. Ustawa nie stanowi przy tym, że przepisy Ordynacji podatkowej mają zastosowanie tylko w przypadkach nieuregulowanych u.s.u.s. W jej ocenie, sytuacja z jaką mamy do czynienia w zaistniałym stanie faktycznym jest sprzeczna z wyrażoną w art. 2 Konstytucji, zasadą demokratycznego państwa prawnego i wynikającą z niej zasadą zaufania obywateli do państwa, a tym samym i prawa przez nie stanowionego oraz zasadą bezpieczeństwa prawnego obywateli. Akty normatywne konkretyzujące obywatelskie obowiązki powinny być bowiem jasne i precyzyjne do tego stopnia, aby nie przysparzały ich adresatom problemów ze zrozumieniem. Od racjonalnego ustawodawcy można bowiem oczekiwać stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. W kontekście tej konkretnej sprawy zwrócono uwagę na fakt, że odpowiednie stosowanie norm Ordynacji podatkowej, oznacza, że należy uwzględnić specyfikę ubezpieczeń oraz ich odmienność od zaległości podatkowej. Tymczasem w zaistniałym stanie faktycznym mamy do czynienia z kolizją przepisów. Do instytucji przedawnienia zaległości można zastosować dwa przepisy. W konsekwencji w procesie stosowania prawa należy zatem wyeliminować jeden z tych przepisów. Stwierdzono dalej, że jeśli obie - pozostające ze sobą w sprzeczności - normy wyrażają ten sam stopień szczegółowości brak jest możliwości zastosowania zasady lex spceialis derogat legi generali. Skoro natomiast obie regulacje obowiązują od dnia 1 stycznia 2003r. nie może znaleźć zastosowania klauzula derogacyjna "lex posteriori derogat legi priori". Spostrzeżenia te doprowadziły spółkę do konkluzji, iż mamy tu do czynienia z ewidentnym błędem legislacyjnym. Zasadą działania w takiej sytuacji powinno być rozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony, w tym wypadku następcy prawnego odpowiadającego za zobowiązania osoby trzeciej, co oznacza, że zastosowanie winien znaleźć 3 letni termin przedawnienia, wynikający z Ordynacji podatkowej. Niejasności i wątpliwości interpretacyjne co do stanu prawnego nie powinny być tłumaczone na niekorzyść adresata obowiązków ze względu na normy konstytucyjne, zwłaszcza art. 2 Konstytucji (zasada demokratycznego państwa prawnego). Nie można twierdzić, że podmiot zobowiązany do świadczeń z tytułu składek ma obowiązek wykładania wzajemnie sprzecznych przepisów na swoją niekorzyść, bo obowiązek taki z żadnego przepisu prawa nie wynika. Nie sposób również wymagać od adresata przepisów, że wydedukuje jakie zamiary przyświecały ustawodawcy na etapie tworzenia prawa. Przerzucenie negatywnych konsekwencji, wynikających z wadliwych i niedostatecznie precyzyjnych przepisów na zobowiązanych jest bowiem niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji (postanowień) z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy). W przeciwnym przypadku sąd skargę oddala (art. 151 tej ustawy). Ponadto z przepisu art. 134 § 1 w/w ustawy wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Z kolei stosownie do art. 135 ustawy, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W tak zakreślonej kognicji, Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) możliwość zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nastąpić może w ściśle określonym przypadkach, a podstawą zarzutu może być jedynie: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu. wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Ponadto, przy egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym wierzyciel powinien zająć stanowisko w każdym przypadku, z wyjątkiem wniesienia zarzutu na podstawie przesłanki zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a, w tym wykonania obowiązku, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca - stosownie do dyspozycji art. 34 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 34 § 4 tej ustawy, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem zajętym przez Dyrektora Izby Skarbowej, że w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba wydawania przez wierzyciela odrębnego postanowienia w sprawie stanowiska co do zgłoszonych zarzutów. W sytuacji, gdy organem egzekucyjnym jest dyrektor oddziału ZUS, wydanie odrębnego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela byłoby bezprzedmiotowe, skoro ZUS jest zarówno wierzycielem jak i organem egzekucyjnym. Obwiązująca w postępowaniu egzekucyjnym zasada działania wnikliwie i szybko, przy zastosowaniu najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 u.p.e.a.), wyłącza w takiej sytuacji konieczność uzyskania przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela. Trudno uznać za celowe zwracanie się organu egzekucyjnego "do samego siebie" o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów, skoro ich rozpoznanie i wydanie w tym przedmiocie postanowienia należy do kompetencji organu egzekucyjnego będącego wierzycielem (vide także uchwała NSA z dnia 25 czerwca 2007r., sygn. akt I FPS 4/06). Przechodząc do oceny zasadności podnoszonego przez skarżącą spółkę w toku postępowania egzekucyjnego oraz w skardze zarzutu przedawnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr [...] – [...] stwierdzić należy, że powyższy zarzut jest bezzasadny. Zgodnie z treścią art. 24 ust. 5d ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (u.s.u.s.), obowiązującego w chwili wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności, przedawnienie należności z tytułu składek wynikających z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej lub następcy prawnego następuje po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja została wydana. Z kolei w myśl postanowień art. 24 ust. 5b tejże ustawy, bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Niewątpliwie art. 31 u.s.u.s. nakazuje do należności z tytułu składek odpowiednio stosować m.in. art. 118 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa. W tym miejscu należy jednak zauważyć, iż "odpowiednie stosowanie" przepisów należy rozumieć jako powinność pełnego lub ze zmianami stosowania tych przepisów, ewentualnie jako powinność ich niestosowania w ogóle (to ostatnie ze względu na odmienne uregulowanie pewnych kwestii). Przepisy Ordynacji podatkowej mogą mieć zastosowanie do należności z tytułu składek wówczas, gdy dana kwestia nie jest w ogóle unormowana w u.s.u.s. Przy tym przyjmuje się, że także przy częściowym uregulowaniu danej instytucji prawnej w ustawie zawierającej odesłanie możliwe jest uzupełnienie tej regulacji poprzez wykorzystanie elementów normy zawartych w regulacji, do której skierowane jest odesłanie. Skoro u.s.u.s. posiada samodzielną regulację terminu przedawnienia obowiązków takich, jak w wypadku skarżącej spółki, w postaci art. 24 ust. 5d, nie ma podstaw do korzystania z regulacji w tym zakresie zawartych w innej ustawie. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010r., sygn. akt II FSK 8/09, gdzie stwierdzono, że "art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, obowiązujący od 1 stycznia 2003r. oraz art. 118 § 2 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej regulują – w odmienny sposób i w odniesieniu do różnych zobowiązań tę sama kwestię; przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania innego podmiotu. Inny jest termin przedawnienia (odpowiednio – 5 i 3 lata) oraz początek biegu terminu (koniec roku, w którym decyzja została wydana w odniesieniu do należności z tytułu składek, a przy odpowiedzialności podatkowej, w którym została doręczona). Są to dwie różne regulacje prawne. Stąd też "odpowiednie" stosowanie do należności z tytułu składek art. 118 Ordynacji podatkowej dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy nie ma odpowiedniej regulacji prawnej w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych. Wobec powyższego w zakresie objętym dyspozycją § 2 tego artykułu odpowiednie zastosowanie będzie miało tylko zdanie drugie (przerwanie biegu przedawnienia). Jeśli chodzi o termin przedawnienia i jego bieg zastosowanie ma art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych". Skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela przedstawione stanowisko, uznając, iż w pełni znajduje ono zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Na potwierdzenie zasadności powyższego stanowiska można przytoczyć także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2010r., sygn. akt II UK 37/10, gdzie stwierdzono, że "decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe, a więc i składkowe ma charakter konstytutywny. Odpowiedzialność osoby trzeciej powstaje zatem dopiero w dniu wydania i doręczenia decyzji i wtedy otwiera się możliwość egzekwowania zobowiązania określonego tą decyzją, co do której zastosowanie będzie miał przepis art. 24 ust. 5d ustawy z 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych". Sąd stwierdza zatem, że prawidłowo oceniono kwestię przedawnienia w niniejszej sprawie w oparciu o przepis art. 24 ust. 5d u.s.u.s. zasadnie uznając, że zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, co do przedawnienia zobowiązań składkowych objętych tytułami wykonawczymi nr [...] – [...] wystawionymi na podstawie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 kwietnia 2006r. są nieuzasadnione. W kontekście powyższego należało odrzucić zarzuty skargi, co do naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 w związku z art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w związku z art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej, albowiem w sytuacji, gdy nie upłynął jeszcze termin przedawnienia, o którym mowa w art. 24 ust. 5d u.s.u.s. brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP i przyjętej na jego poparcie argumentacji. Jak bowiem wyżej wykazano w zaistniałej sytuacji nie mamy do czynienia z kolizją przepisów i wbrew temu, co próbowała wywieść strona skarżąca, do instytucji przedawnienia należności z tytułu składek wynikających z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej może być zastosowany tylko jeden termin, a mianowicie termin 5 letni określony w art. 24 ust. 5d u.s.u.s. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.