II OSK 1211/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędzia del. WSA Iwona Bogucka Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2768/12 w sprawie ze skarg Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad i A. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2768/12 oddalił skargi Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad i A. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w/w decyzją z dnia [...] września 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a. – uchylił decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] września 2010 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, dalej GDDKiA, pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, na odcinku [...] – [...]. (od km [...] do km [...] - odcinek [...] od km [...] do km [...]), w części zatwierdzającej projekt budowlany na terenie położonym na północny zachód od północno - zachodniej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], na którym na podstawie decyzji Wojewody Ł. z dnia [...] listopada 2002 r. ([...]) wybudowano zjazd publiczny z prawej jezdni drogi krajowej Nr [...] [...] – [...] – [...] km [...] poprzedzony pasem wyłączenia, do projektowanego obiektu obsługi uczestników ruchu w m. [...] gm. [...] oraz wyjazd publiczny z w/w obiektu na prawą jezdnię drogi krajowej nr [...] w km [...] z pasem włączenia, wraz z urządzeniami odwadniającymi, i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2010 r. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] września 2010 r. Nr [...]. Wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r., VII SA/Wa 222/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił powyższą decyzję wskazując, że nieruchomość L. K. i S. S. przylega do rozbudowywanej drogi krajowej nr [...] i posiadała dotychczas wjazd i wyjazd publiczny na tę drogę. Z akt wynika, że przed realizacją stacji paliw z obiektami towarzyszącymi, tj. parkingiem w tym i dla samochodów ciężarowych TIR, restauracją, motelem, stacją obsługi samochodów - Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w Ł. pismem z [...] grudnia 1998 r. wyraziła zgodę na lokalizację przy jezdni prawej drogi krajowej Nr [...] [...] – [...] (od km [...] do km [...]) wjazdu i wyjazdu wyposażonego w pasy wyłączenia i włączenia z zastrzeżeniem, iż drogę Nr [...] należy traktować jako przyszłą drogę ekspresową [...], a więc i elementy podłączenia do niej winny odpowiadać parametrom drogi ekspresowej. Sąd zważył, że pismem z 6 września 1999 r. Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych Oddział w Ł. zaopiniowała pozytywnie lokalizację MOP III przy drodze Nr [...] w km [...] (jezdnia prawa) z zastrzeżeniem m.in. podłączenia do drogi krajowej nr [...] przy pomocy pasa włączenia i wyłączenia wg normatywu dla dróg ekspresowych, a następnie Generalny Dyrektor Dróg Publicznych postanowieniem z dnia [...] marca 2000 r., w trybie art. 35 ust 4 i 43 ust 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zaopiniował pozytywnie podłączenie MOP III [...] do drogi Nr [...] za pomocą wyjazdu i wjazdu na drogę za pomocą pasów włączenia i wyłączenia o parametrach przewidzianych dla dróg ekspresowych. W oparciu o w/w dokumenty decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. wydano pozwolenie na budowę zjazdu publicznego z prawej jezdni drogi krajowej Nr [...] i wyjazdu publicznego na prawą jezdnię tejże drogi. W chwili udzielenia pozwolenia na rozbudowę w/w drogi, skarżący zrealizowali w/w inwestycję. Sąd podkreślił, że połączenie obiektów z drogą krajową klasy S, w których prowadzona jest działalność gospodarcza odbywa się za pomocą wjazdu i wyjazdu, co wynika z § 112 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, dalej rozporządzenie. Połączenie obiektu lub urządzenia obsługi uczestników ruchu z drogą (...), powinno być zapewnione za pomocą dwu lub jednokierunkowego wyjazdu i wjazdu, z zastrzeżeniem, że wyjazd i wjazd na drogę klasy S z obiektu lub urządzenia obsługi ruchu powinny być zlokalizowane oddzielnie dla każdego kierunku ruchu. W celu realizacji funkcji usługowej uczestników ruchu, ustawodawca zapewnił MOP możliwość skomunikowania się z drogą klasy S poprzez wyjazdy i wjazdy na jezdnie drogi S określając ich szczegółowe parametry w § 166 rozporządzenia. Warunków tych nie spełnia, w ocenie Sądu, zapewnienie dostępu do drogi publicznej poprzez drogę serwisową [...] oraz węzeł [...]. Organ powołał art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., i stwierdził, że z uwagi na to, iż na nieruchomości stanowiącej własność S. S. i L. K. znajduje się obiekt obsługi uczestników ruchu została ona, na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2002 r., skomunikowana z drogą krajową nr [...] z zachowaniem wymagań dla drogi ekspresowej, konieczne było utrzymanie bezpośredniego połączenia tej nieruchomości z drogą krajową nr [...]. Należało zatem uchylić decyzję z dnia [...] września 2010 r., w opisanej części i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego w tym zakresie. W odniesieniu do pozostałej części decyzji organ wskazał, że inwestor spełnił wymagania z art. 32 ust. 4 pkt 2 i 35 ust. 1 ustawy. Organ stwierdził, że zarzuty A. L. mogą być podnoszone w postępowaniach dotyczących decyzji na podstawie których L. K. i S. S. zabudowali swoją nieruchomość i skomunikowali ją z drogą krajową nr [...]. W tym postępowaniu, stosownie do wytycznych Sądu, organ jest obowiązany uwzględnić istnienie MOP i jego uprzednie połączenie z tą drogą z zachowaniem wymagań dla drogi ekspresowej. Organ dodał, że z akt postępowania zakończonego decyzją z [...] listopada 2002 r., wynika, iż bezpośrednie połączenie w/w nieruchomości z drogą krajową nr [...] nastąpiło dla zapewnienia obsługi: baru, sklepu, motelu, warsztatu samochodowego, parkingu, a nie stacji paliw (decyzja z dnia [...] września 2002 r.) Skargi na powyższą decyzję złożyli GDDKiA i A. L. Odpowiadając na obie skargi, organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o ich oddalenie. Na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. Sąd połączył sprawę A. L. ze sprawą GDDKiA do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Skarżący GDDKiA przyłączył się na rozprawie do zarzutów A. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargi wskazał, że kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowił fakt, że Sąd obecnie rozstrzygający sprawę – na podstawie art. 190 p.p.s.a. - związany był wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1413/11 oddalającym skargi kasacyjne GDDKiA i GINB złożone od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że organy obu instancji w uprzednio prowadzonym postępowaniu nie rozważyły wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Organy miały bowiem obowiązek ocenić nie tylko, czy projekt budowlany spełnia wymagania wymienione w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 Prawa budowlanego, ale również art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Obowiązek sprawdzenia rozwiązań projektowych z decyzją lokalizacyjną wymagał - zgodnie z pkt 7 decyzji wszelkich warunków i norm dotyczących interesów osób trzecich. Sąd II instancji wskazał jednoznacznie, że przyjęta w projekcie likwidacja bezpośredniego podłączenia MOP III ([...]) uniemożliwi dalsze prowadzenie stacji paliw i obiektów towarzyszących przystosowanych do obsługi ruchu kołowego i pasażerskiego występującego na drodze krajowej. Z akt sprawy wynika - na co zwróciły uwagę oba Sądy - że na etapie planowania lokalizacji i budowy MOP III ([...]) uwzględniono parametry wymagane dla przewidywanej drogi ekspresowej. Inwestorzy w/w MOP otrzymali zgodę Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych i Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych na jego lokalizację i połączenie poprzez wjazd i wyjazd wyposażony w pasy wyłączania i włączania do drogi krajowej [...], z zaznaczeniem, że drogę tą należy traktować jako przyszłą drogę ekspresową. Wyżej wskazane dokumenty stanowiły podstawę do wydania decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. udzielającej pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z prawej jezdni drogi krajowej Nr [...] i wyjazdu publicznego na prawą jezdnię tej drogi. Stosownie bowiem do § 112 ust. 1 oraz § 113 ust. 2 i 7 skomunikowanie obiektu lub urządzenia obsługi uczestników ruchu z drogą powinno być zapewnione za pomocą dwu lub jednokierunkowego wyjazdu i wjazdu, z zastrzeżeniem, że wyjazd i wjazd na drogę klasy S z obiektu lub urządzenia obsługi ruchu powinny być zlokalizowane oddzielnie dla każdego kierunku ruchu, zgodnie ze szczegółowymi parametrami określonymi w § 166 rozporządzenia. Inwestycja ta została zrealizowana przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2010 r., a w dniu [...] maja 2004 r. inwestorzy uzyskali pozwolenie na jej użytkowanie, co potwierdza, że została ona wykonana zgodnie z parametrami obowiązującymi dla dróg ekspresowych (przy protokolarnym odbiorze robót w dniu [...] marca 2004 r. obecny był także przedstawiciel GDDKiA). W związku z powyższym, skoro uprzednio wydano pozwolenie na budowę zjazdu i wjazdu publicznego w celu połączenia obiektów składających się na MOP wzniesionych na działkach L. K. i S. S., zgodnie w wymienionymi przepisami rozporządzenia, to udzielając pozwolenia budowlanego na rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, okoliczności te organy zobowiązane były uwzględnić. Sąd wskazał, że A. L. w swojej skardze podniósł, że postanowienia uzgodnieniowe poprzedzające wydanie pozwolenia na budowę zjazdu i wjazdu zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Okoliczność ta zdaniem Sądu mogła być jednak kwestionowana tylko w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2012 r., bądź w trybach nadzwyczajnych. Słusznie zatem w ocenie Sądu wskazał organ odwoławczy, że zarzuty te winny być podnoszone w postępowaniach dotyczących decyzji, na podstawie których wniesiono sporne obiekty i skomunikowano je z drogą krajową. W ocenie Sądu zasadnie zatem organ odwoławczy stwierdził - uwzględniając tym samym ocenę prawną wyrażoną w powołanych na wstępie wyrokach - że z uwagi na to, iż na nieruchomości S. S. i L. K. znajduje się obiekt obsługi uczestników ruchu została ona, na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2002 r., skomunikowana z drogą krajową nr [...] z zachowaniem wymagań dla drogi ekspresowej, konieczne było utrzymanie bezpośredniego połączenia tej nieruchomości z drogą krajową nr [...]. Z tych samych względów jako nietrafne Sąd ocenił zarzuty istotnego naruszenia prawa procesowego, to jest art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 2 i 3 k.p.a. Istotny wpływ na wynik sprawy ma bowiem jedynie takie uchybienie, które może doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż rozstrzygnięcie wydane z tym uchybieniem. Sąd I instancji stwierdził, że skarga A. L. podlegała oddaleniu z uwagi na brak legitymacji do jej wniesienia po stronie tego skarżącego. Zgodnie z art. 50 ust. 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Interes prawny, o którym mowa w powołanym przepisie należy rozumieć jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków danego podmiotu a zaskarżonym aktem. Oznacza to, że skarga może być wniesiona tylko "we własnej sprawie administracyjnej" tego podmiotu pojmowanej jako wskazana w przepisach prawa administracyjnego możliwość wydania w odniesieniu do tego podmiotu określonego aktu administracyjnego. Taka sytuacja nie miała zdaniem Sądu miejsca w niniejszej sprawie, skoro zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję z dnia [...] września 2010 r. i wydał decyzję reformatoryjną jedynie w części wybudowanego zjazdu i wjazdu publicznego na nieruchomości L. K. i S. S., w pozostałej zaś części utrzymał w/w decyzję w mocy. Skarżący A. L. własnego interesu prawnego do kwestionowania zaskarżonej decyzji w tym zakresie nie wykazał, co z kolei oznacza, że nie był podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że miał obowiązek odnieść się również do zarzutów przedstawionych w tej skardze, skoro GDDKiA na rozprawie przyłączył się do stanowiska w niej przedstawionego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargi oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. L., zaskarżając wyrok w części oddalającej jego skargę na decyzję GINB z dnia [...] września 2012 r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, iż skarga A. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. podlega oddaleniu wskutek braku legitymacji do jej wniesienia po stronie skarżącego w sytuacji, gdy o legitymacji A. L. przesądza okoliczność, iż jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, którego zaskarżona decyzja dotyczy, a tym samym w świetle art. 38 ust. 2 ustawy Prawo budowlane miał przymiot strony w toczącym się postępowaniu przed organami administracyjnymi i przysługiwało mu prawo zakwestionowania wydanej w tymże postępowaniu ostatecznej decyzji; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji organu II instancji, mimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a mianowicie okoliczności, iż wydając decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, organ odwoławczy poczynił ustalenia na podstawie postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] marca 2000 r. wydanego w sprawie [...] opiniującego pozytywnie koncepcję podłączenia MOP III ([...]) do drogi nr [...] za pomocą wyjazdu i wjazdu na drogę za pomocą pasów włączenia i wyłączenia o parametrach przewidzianych dla dróg ekspresowych z pominięciem, iż postanowienie to nie odnosi skutków prawnych bowiem postępowanie obejmujące w/w postanowienie decyzją Wojewody Ł. z dnia [...] czerwca 2001 r. w sprawie [...] zostało prawomocnie umorzone; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 107 § 1 i 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w powołanych przepisach, jest zbyt ogólnikowe i tym samym nie wyjaśnia dlaczego GDDKiA w decyzji z dnia [...] września 2012 r. zajął inne stanowisko od przyjętego w swym piśmie z dnia [...] października 2012 r. uznając, iż droga krajowa nr [...] na odcinku [...] – [...] przebudowana do parametrów drogi ekspresowej nie ma w pasie drogowym wydzielonych miejsc na MOP. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli S. S. i L. K., wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że nie do zaakceptowania jest stanowisko Sądu I instancji, że skoro zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję z dnia [...] września 2010 r. i wydał decyzję reformatoryjną jedynie w części wybudowanego zjazdu i wjazdu publicznego na nieruchomości L. K. i S. S., w pozostałej zaś części utrzymał w/w decyzję w mocy, to brak jest po stronie A. L. interesu prawnego do kwestionowania zaskarżonej decyzji. W analizowanej sprawie bezspornym jest, że skarżący A. L. był stroną w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, na odcinku [...] – [...] (od km [...] do km [...] - odcinek [...] od km [...] do km [...]). Jako właściciel działki nr [...], znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, posiadał interes prawny w tym postępowaniu. Okoliczność, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji jedynie w części, nie może w żaden sposób wpływać na posiadanie przez skarżącego przymiotu strony postępowania. Skarżący zatem miał interes prawny we wniesieniu skargi do Sądu na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. Powyższe uchybienie Sądu I instancji w okolicznościach niniejszej sprawy nie może jednakże skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Należy bowiem zwrócić uwagę, że na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. GDDKiA przyłączył się do zarzutów zawartych w skardze skarżącego i do stanowiska w niej przedstawionego. Sąd rozpoznał zatem również zarzuty podniesione w skardze A. L. Wobec powyższego uznać należy, że dokonanie przez Sąd I instancji błędnej oceny w zakresie posiadania przez skarżącego przymiotu strony oraz związanej z nim legitymacji skargowej w niniejszym postępowaniu, nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się zaś do zarzutu zawartego w pkt 2 skargi kasacyjnej wskazać należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Jak słusznie bowiem wyjaśnił Sąd I instancji, zarzuty wskazujące na okoliczność, że postanowienia uzgodnieniowe poprzedzające wydanie pozwolenia na budowę zjazdu i wjazdu zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, mogły być podnoszone tylko w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2002 r., bądź w trybach nadzwyczajnych. Należy także zauważyć, że Wojewoda Ł. powoływaną przez skarżącego decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. umorzył postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę z wniosku inwestora z dnia 31 lipca 2000 r. Decyzja z dnia [...] listopada 2002 r., na podstawie której doszło do zrealizowania spornego zjazdu i wjazdu, została natomiast wydana na skutek wniosku inwestora z dnia 26 września 2002 r. Fakt pozostawania w obrocie prawnym tej właśnie decyzji, w oparciu o którą zrealizowano zamierzenie inwestycyjne, miał zostać - zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 23 sierpnia 2011r. sygn. akt II OSK 1413/11 - uwzględniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Wskazać należy, że również zarzut zawarty w pkt 3 skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Podnoszona przez skarżącego okoliczność rozbieżności stanowisk zajętych przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji i piśmie z dnia 4 października 2012 r. pozostaje poza zakresem rozpoznania niniejszej sprawy, bowiem kontroli Sądu podlega decyzja organu, nie zaś pisma organu wystosowane po wydaniu tej decyzji. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organ oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonał jego prawidłowej oceny, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1413/11 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 222/11, zaś uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.