II SA/Wr 492/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 12 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. F. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia organu od udziału w postępowaniu administracyjnym postanawia: odrzucić skargę. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 123 § 1 i art. 25 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku W.F., odmówił wyłączenia M. A., pełniącego funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., oraz wyłączenia pracowników tego organu od udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym robót budowlanych związanych z remontem, przebudową i rozbudową budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy al. B. [...] we W. oraz dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia decyzji PINB dla miasta W. z dnia [...] r. nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku przy ul. B. [...] we W.. Pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. W. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisane na wstępie postanowienie. W skardze zarzucono, że postanowienie narusza przepisy art. 24 i art. 26 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiadając na skargę Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej odrzucenie. Wskazano, że nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na postanowienie w przedmiocie wyłączenia organu czy też wyłączenia pracownika organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę. Stosownie do przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Analizując powyższe przepisy sąd rozpoznający skargę stwierdził, że katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego wyczerpująco określa art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Postanowienia, które nie odpowiadają cechom wymienionym w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (argument a contrario). Z tego zaś wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie dotyczy żadnego z postanowień, które mogłyby być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Należy bowiem stwierdzić, że na zaskarżone postanowienie nie służyło zażalenie w toku instancji. Zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do istoty. Oczywiście zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. To wszystko sprawia, że zaskarżone postanowienie nie może być poddane kontroli sądowoadministracyjnej na skutek skargi na obecnym etapie. Godzi się w tym miejscu przytoczyć tezę zawartą w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1911/12 (opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdza się, że "od postanowień wydanych na podstawie art. 24 i 25 k.p.a., a zatem dotyczących wyłączenia pracownika oraz organu administracyjnego, k.p.a. nie przewiduje prawa wniesienia zażalenia, a w konsekwencji niedopuszczalne jest także wniesienie na nie skargi do sądu. Postanowienie o odmowie wyłączenia organu bądź pracownika od rozstrzygania czy też podejmowania czynności w sprawie z chwilą jego wydania jest w związku z tym ostateczne. Strona może je kwestionować wyłącznie w trybie odwoławczym, dotyczącym orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (art. 142 k.p.a.), a następnie ewentualnie w trybie skargowym, przed sądem administracyjnym" . Sąd rozpoznający skargę W. F. doszedł do analogicznych wniosków, a zatem należało stwierdzić niedopuszczalność skargi w niniejszej sprawie. Na marginesie należy zaznaczyć, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zawisła również sprawa ze skargi W. F. na bezczynność DWINB w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia z dnia [...] r. nr [...]. Sprawa ta otrzymała sygnaturę akt II SAB/Wr 86/13 i będzie w niej wydane osobne rozstrzygnięcie. Reasumując poczynione rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.