I SA/Wr 593/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lipca 2013 r. sprawy ze skargi W.G. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Przedmiotem skargi W. G. (dalej: strona, skarżąca, wnioskodawczyni) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r., nr [...] dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie prawidłowości księgowania zakupu towaru w księdze przychodów i rozchodów jako towar handlowy. Skarżąca przedstawiła we wniosku z dnia 16 października 2012 r., uzupełnionym w dniu 14 stycznia 2013 r., że prowadzi działalność gospodarczą, która zajmuje się głównie handlem "A". Towary handlowe ("A") skarżąca kupuje na ebay - internetowym portalu aukcyjnym. W większości towary te pochodzą z Niemiec od osób prywatnych. Jako dowód zakupu ma więc tylko potwierdzenie wygrania aukcji z portalu ebay, potwierdzenie zapłaty (przelew bankowy) oraz opis wygranej aukcji. Na tle przedstawionego stanu faktycznego zadano następujące pytania: Czy taki dokument jest wystarczający do zaksięgowania danego towaru w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jako towar handlowy. Zdaniem wnioskodawczyni, sposób w jaki są księgowane towary handlowe w jej firmie oraz dokumentacja potwierdzająca dokonanie transakcji zakupu towaru handlowego jaką posiada są prawidłowe. Dokument, który generuje z portalu internetowego posiada następujące informacje: dane sprzedającego, kwotę transakcji, opis towaru, datę transakcji oraz sposób wysyłki towaru. Ponadto wnioskodawczyni posiada dowody zapłaty za przedmiot wystawione przez bank. Dokument generowany z portalu jest jedynym dokumentem, jaki jest dostępny z racji iż większość towarów kupuje od osób prywatnych. Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji indywidualnej uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., zwanej dalej u.p.d.o.f.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 u.p.d.o.f. Aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki – wydatek winien: być poniesiony, w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, nie znajdować się wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów wskazanych w art. 23 u.p.d.o.f. oraz być właściwie udokumentowany. Niespełnienie którejkolwiek z wyżej wskazanych przesłanek wyklucza możliwość zaliczenia wydatku w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Wydatki związane z zakupem towarów handlowych są bezsprzecznie związane z uzyskiwaniem przychodów z działalności gospodarczej, jednocześnie nie znajdują się w katalogu wydatków nie stanowiących kosztów podatkowych. O ile zatem, ich zakup jest prawidłowo udokumentowany, stanowią co do zasady, koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. W myśl art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f., osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwanej dalej "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami. Szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument, aby mógł stanowić podstawę wpisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm., powołane dalej jako rozporządzenie). Stosownie do treści § 12 ust. 3 powołanego rozporządzenia, dowodami księgowymi są: 1. faktury VAT, w szczególności faktury VAT marża, faktury VAT RR, faktury VAT MP, dokumenty celne, rachunki oraz faktury korygujące i noty korygujące, zwane dalej "fakturami", odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach, lub 2. inne dowody, wymienione w § 13 i 14, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej: - wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, - datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty, przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych, - podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych. Dowody te muszą być oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie. Natomiast § 13 rozporządzenia stanowi, iż za dowody księgowe uważa się również: - dzienne zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży) sporządzone do zaksięgowania ich zbiorczym zapisem, - noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego operacji gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi, - dowody przesunięć, - dowody opłat pocztowych i bankowych, - inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz dokumenty zawierające dane, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 2. Ponadto, zgodnie z § 14 rozporządzenia na udokumentowanie zapisów w księdze, dotyczących niektórych kosztów (wydatków) mogą być sporządzone dokumenty zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające przy zakupie: nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych przypadkach - przedmiot operacji gospodarczych i wysokość kosztu (wydatku) ograniczając jednak tę możliwość do enumeratywnie wskazanych wydatków. W myśl bowiem § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia dowodami wewnętrznymi można udokumentować jedynie: - zakup, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów roślinnych i zwierzęcych, nieprzerobionych sposobem przemysłowym lub przerobionych sposobem przemysłowym, jeżeli przerób polega na kiszeniu produktów roślinnych lub przetwórstwie mleka albo na uboju zwierząt rzeźnych i obróbce poubojowej tych zwierząt; - zakupu od ludności, sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), surowców roślin zielarskich i ziół dziko rosnących leśnych, jagód, owoców leśnych i grzybów leśnych (PKWiU ex 02.30.40.0); wartość produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy lub hodowli prowadzonej przez podatnika; - zakup w jednostkach handlu detalicznego materiałów pomocniczych; koszty diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników oraz wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących; - zakup od ludności odpadów poużytkowych, stanowiących surowce wtórne, z wyłączeniem zakupu (skupu) metali nieżelaznych oraz przeznaczonych na złom samochodów i ich części składowych; - wydatki związane z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą do sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele; - opłaty sądowe i notarialne; - opłaty skarbowe uiszczane znakami tej opłaty do dnia 31 grudnia 2008 r.; - wydatki związane z parkowaniem samochodu w sytuacji, gdy są one poparte dokumentami niezawierającymi danych, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 2; podstawą wystawienia dowodu wewnętrznego jest bilet z parkometru, kupon, bilet jednorazowy załączony do sporządzonego dowodu. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawczyni w ramach prowadzonej działalności gospodarczej kupuje "A" na internetowym portalu aukcyjnym. Jako dowód zakupu posiada potwierdzenie wygrania aukcji z portalu oraz potwierdzenie zapłaty (przelew bankowy). Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne, organ stwierdził, że dokumentem będącym podstawą do ujęcia operacji gospodarczych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów powinna być, co do zasady, faktura, bądź rachunek, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Jeżeli jednak osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą dokonuje zakupów na potrzeby działalności gospodarczej od osób fizycznych, które działalności gospodarczej nie prowadzą, to dokumentami stanowiącymi podstawę wpisu do podatkowej księgi przychodów i rozchodów mogą być umowy sprzedaży, a więc dokumenty, o których mowa w § 13 pkt 5 rozporządzenia zawierające dane wymienione w § 12 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia. Z uwagi na powyższe, zdaniem organu, potwierdzenie wygrania aukcji z portalu internetowym oraz potwierdzenie zapłaty – przelew bankowy, nie odpowiadają wymaganiom określonym w cytowanym wyżej rozporządzeniu i nie może stanowić dowodu księgowego, będącego podstawą zapisu kosztu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W sprawie będącej przedmiotem wniosku, na podstawie wydruków aukcyjnych informujących o wygranej aukcji nawet uzupełnionych o potwierdzenia dokonania przelewów bankowych na konta sprzedawców, nie można dokonać ujęcia kosztów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, bowiem taki dokument nie będzie zawierał wszystkich elementów zawartych w rozporządzeniu w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów niezbędnych do uznania go za dowód księgowy, czyli podpisów osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczej. Skarżąca pismem z dnia 25 stycznia 2013 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, a po uzyskaniu jego odpowiedzi (pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lutego 2013 r.), podtrzymującej dotychczasowe stanowisko – wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o jej zmianę. W uzasadnieniu skargi wskazała, że w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, powołując się na przepisy prawa, uzasadniła swoje stanowisko w sprawie. Organ, stwierdzając brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa, nie odniósł do przedstawionego stanowiska i argumentów. Podniosła, że trudno jej zatem odnieść się do odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zarzuciła, że w jej ocenie organ naruszył art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. zwanej dalej O.p.). Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności" – art. 146 § 1 p.p.s.a. Tak więc nawet w przypadku zasadności skargi, niemożliwe byłoby uwzględnienie wniosku strony o zmianę zaskarżonej interpretacji, albowiem przytoczone przepisy nie przewidują wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia reformatoryjnego. Przedmiotem sporu w tej sprawie jest czy potwierdzenie wygrania aukcji z portalu internetowym, może stanowić dowód księgowy, będący podstawą dokonania zapisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów - w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Należy mieć bowiem na uwadze, że wydanie interpretacji indywidualnej to nie to samo, co rozstrzygnięcie decyzyjne konkretnej sprawy podatkowej. Wydając interpretację indywidualną organ nie ustala stanu faktycznego będącego podstawą faktyczną decyzji podatkowej, ale przyjmuje stan faktyczny przedstawiony we wniosku zainteresowanego. W ocenie skarżącej taki dokument jest wystarczający do zaksięgowania danego towaru w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jako towar handlowy. We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca wskazała, że jej zdaniem, sposób w jaki są księgowane towary handlowe w jej firmie oraz dokumentacja potwierdzająca dokonanie transakcji zakupu towaru handlowego jaką posiada są prawidłowe. Dokument, który generuje z portalu internetowego posiada następujące informacje: dane sprzedającego, kwotę transakcji, opis towaru, datę transakcji oraz sposób wysyłki towaru. Ponadto wnioskodawczyni posiada dowody zapłaty za przedmiot wystawione przez bank. Dokument generowany z portalu jest jedynym dokumentem, jaki jest dostępny z racji iż większość towarów kupuje ona od osób prywatnych. Stanowisko organu podatkowego jest zaś takie, że na podstawie wydruków aukcyjnych informujących o wygranej aukcji nawet uzupełnionych o potwierdzenia dokonania przelewów bankowych na konta sprzedawców, nie można dokonać ujęcia kosztów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, bowiem taki dokument nie będzie zawierał wszystkich elementów zawartych w rozporządzeniu w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów niezbędnych do uznania go za dowód księgowy, czyli podpisów osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczej. Analizując przedstawione stanowiska stron postępowania wskazać należy, że w myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztem uzyskania przychodu z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Wynika zatem z tego przepisu, że warunkiem uznania określonego kosztu (wydatku) za koszt uzyskania przychodu jest to, aby został on rzeczywiście poniesiony przez podatnika i to w związku przyczynowym z osiągniętym lub spodziewanym przychodem. Zgodnie z art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwanej dalej "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami. Szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument, aby mógł stanowić podstawę wpisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm., powołane dalej jako rozporządzenie). Wprowadzając obowiązek prowadzenia przez osoby fizyczne i spółki cywilne osób fizycznych, wykonujące pozarolniczą działalność gospodarczą, podatkowej księgi przychodów i rozchodów, przedmiotowe rozporządzenie Ministra Finansów określiło zarazem (§ 11 ust. 1), że zapisy w księdze podatkowej winny być dokonywane na podstawie prawidłowych i rzetelnych dowodów. Dowody księgowe są podstawą dokonywania zapisów w księdze. Rozporządzenie nie określa definicji pojęcia "dowód księgowy", jednak wyszczególnia co nim może być. Szczegółowy katalog różnych rodzajów dowodów zawiera § 12 ust. 3, a dodatkowo § 13 oraz § 14 rozporządzenia. Analiza całościowa tych przepisów może być podstawą do podjęcia próby zdefiniowania tego pojęcia. Przez dowód księgowy należy zatem rozumieć wszelkie dokumenty stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, której zaistnienie skutkuje koniecznością bądź możliwością ujęcia jej w księdze przychodów i rozchodów. Dotyczy to więc przede wszystkim poniesienia kosztu podatkowego bądź uzyskania przychodu podlegającego opodatkowaniu, gdyż te dwie kategorie wpływają na ustalenie podstawy opodatkowania, a co za tym idzie – wysokości zobowiązania podatkowego. Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia dowodami księgowymi są: 1) faktury VAT, w szczególności faktury VAT marża, faktury VAT RR, faktury VAT MP, dokumenty celne, rachunki oraz faktury korygujące i noty korygujące, określane dla potrzeb rozporządzenia jako "faktury", odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach, lub 2) inne dowody, wymienione w § 13 i 14 rozporządzenia, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej: a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty, c) przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych, d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych – oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie. Dokumentem będącym podstawą do ujęcia operacji gospodarczych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jest więc co do zasady faktura VAT bądź rachunek. Stanowi o tym § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. W rzeczywistości jednak faktury i rachunki są dokumentami wystawianymi przez przedsiębiorców. Nie dokumentują ponadto zdarzeń nie związanych ze sprzedażą (nabyciem) towarów i usług, a których zaistnienie wymaga ujęcia zapisu w księdze. W takich przypadkach za dowód księgowy uznaje się dowody określone w § 13 oraz w § 14 rozporządzenia. Przepis § 13 wymienia dodatkową listę dokumentów uznawanych za dowody księgowe, będące podstawą dokonywania zapisów w księdze przychodów i rozchodów. Zgodnie z tym przepisem za dowód księgowy uznaje się: 1) dzienne zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży) sporządzone do zaksięgowania ich zbiorczym zapisem; 2) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego operacji gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi; 3) dowody przesunięć; 4) dowody opłat pocztowych i bankowych; 5) inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz dokumenty zawierające dane, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 2. Ponadto, zgodnie z § 14 rozporządzenia na udokumentowanie zapisów w księdze, dotyczących niektórych kosztów (wydatków) mogą być sporządzone dokumenty zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające przy zakupie: nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych przypadkach - przedmiot operacji gospodarczych i wysokość kosztu (wydatku) ograniczając jednak tę możliwość do enumeratywnie wskazanych wydatków. Natomiast wymogi, jakie muszą spełniać pozostałe dowody księgowe (tj. te, o których mowa w § 13 oraz 14 rozporządzenia), określa § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem muszą to być dokumenty stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem oraz zawierać określone dane, tj.: a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty, c) przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych, d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych, e) oznaczenie numeru dokumentu lub oznaczenie w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie. W rzeczywistości charakter tych wymogów zbieżny jest co do zasady z wymogami, jakie stawia się dowodom księgowym, których sposób wystawienia jest uregulowany w przepisach szczegółowych, a więc np. rozporządzeniach określających warunki wystawiania faktur VAT czy rachunków. W zasadzie jedynym wyjątkiem jest wymóg podpisu. Niezależnie od wymogów stawianych dowodom księgowym określonym wcześniej, zgodnie z § 12 ust. 4 rozporządzenia treść dowodu musi być pełna i zrozumiała; dopuszczalne jest stosowanie skrótów ogólnie przyjętych. Dowód księgowy powinien być sporządzony w języku polskim i co do zasady w walucie polskiej. Zawarta w cytowanym wyżej rozporządzeniu regulacja, dotycząca podstawy zapisów w księdze podatkowej, oznacza zatem, że aby dowody księgowe mogły być podstawą dokonania zapisów w księdze, muszą spełniać określone warunki. Przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w odniesieniu do faktur (w szerokim rozumieniu) wymaga, aby odpowiadały one warunkom określonym w odrębnych przepisach. Tymi odrębnymi przepisami są przepisy szczególne dotyczące zasad wystawiania faktur VAT, rachunków i dokumentów celnych. Natomiast wymogi, jakie muszą spełniać pozostałe dowody księgowe (tj. te, o których mowa w § 13 oraz 14 rozporządzenia), określa § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem muszą to być dokumenty stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem oraz zawierać określone tym przepisem dane. W kontekście przedstawionych unormowań stwierdzić należy, że przedstawiona przez organ interpretacja indywidualna w rozpatrywanej sprawie jest prawidłowa. Przedstawiony bowiem przez skarżącą dokument w postaci potwierdzenia wygrania aukcji z portalu internetowego nie zawiera wszystkich elementów wymaganych przez § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia niezbędnych do uznania go za dowód księgowy, czyli podpisów osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczej. Powyższe rozważania nie pozwalają na uznanie, że przedstawiony przez skarżącą dokument stanowi dokument księgowy, co prowadzi do wniosku, że nie może stanowić podstawy wpisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, a stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, jest prawidłowe. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.