II GSK 505/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. K. P. W. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 listopada 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1492/13 w sprawie ze skargi S. K. P. W. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz S. K. P. W. w W. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę S. K. "P. W." w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: skarżące stowarzyszenie, w dniu 8 listopada 2010 r. wystąpiło do Zarządu Dróg Miejskich w W. z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego ul. W. w rejonie ul. O. pod targowisko. Wniosek ten został następnie zmodyfikowany w dniu 4 marca 2011 r. w wyniku, czego skarżące stowarzyszenie domagało się zajęcia terenu w wymienionych pasie drogowym pod 81 pawilonów handlowo – usługowych o łącznej powierzchni 2019 m2 oraz pod 1 pawilon o powierzchni 3 m2, w terminie od 1 stycznia 2011 do 10 kwietnia 2011 r. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. zezwolono stowarzyszeniu na zajęcie pasa drogowego we wnioskowanej lokalizacji i okresie pod targowisko o powierzchni 2022 m2. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., w wyniku wywiedzionej przez stowarzyszenie skargi, wyrokiem z dnia 14 marca 2011 r. o sygnaturze VI SA/Wa 1500/11 uchyli obie decyzje organów, wskazując, że skarżące stowarzyszeni wystąpiło o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu funkcjonowania w pasie drogowym obiektów budowlanych nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 19 poz. 115 ze zm. ,dalej: ustawa o drogach publicznych). Organy natomiast pominęły wskazany we wniosku zakres i wydały decyzję w oparciu o art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Prezydent m.st. W., po ponownym rozpoznaniu wniosku, stwierdził, że nie jest możliwe wydanie zezwolenia zgodnego z żądaniem stowarzyszenia zwartym we wniosku z dnia 8 listopada 2010 r., zmodyfikowanym w dniu 4 marca 2011 r. odmawiając wydania zezwolenia. Organ wskazał, że ustalenia kontroli wykazały, iż teren zajętego pasa drogowego ul. O. w rejonie ul. W. jest chroniony przez wyspecjalizowany podmiot, na terenie targowiska w pawilonach handlowych oraz ze stoisk przylegających bezpośrednio do pawilonów na obszarze ciągów komunikacyjnych prowadzone jest działalność handlowa, ciągi komunikacyjne są zadaszone i wykorzystywane są nie tylko jako dojścia do poszczególnych stoisk, ale również jako miejsca lokalizacji przed tymi obiektami stoisk handlowych. Organ ustalił ponadto, że targowisko funkcjonuje do wielu lat i znajduje się w wykazie targowisk prowadzonym przez Biuro Działalności gospodarczej i Zezwoleń Urzędu m.st. W.. W takim stanie sprawy organ uznał, że stowarzyszenie zajmuje cały teren pasa drogowego na prawach wyłączności pod targowisko, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych. Objętą skargą decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy powołując się na art. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy o drogach publicznych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), wskazał, że działkę ewidencyjną należy rozumieć jako grunt wydzielony liniami granicznymi. O istnieniu pasa drogowego można zaś mówić, gdy istnieje droga w całości w nim zlokalizowana, czyli jednorodny grunt wydzielony liniami granicznymi oznaczony w ewidencji symbolem "dr". Zajęcie dotyczyło części działki oznaczonej w ewidencji jako "dr", wobec czego nie było koniecznym ustalanie czy istniały linie rozgraniczające pas drogowy i ich przebieg, albowiem wystarczającym do przesądzenia, że teren znajdował się w pasie drogowym było ustalenie, iż stanowił on część gruntu, działki oznaczonej w ewidencji symbolem "dr" będącym drogą publiczną zaliczoną do dróg powiatowych. Organ odwoławczy nie stwierdził również wystąpienia przesłanek uzasadniających odstąpienie od zakazu z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych i wydania pozytywnej dla strony decyzji zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowym skupiska 82 pawilonów handlowo-usługowych bez zapewnienia spójnego zarządzania terenem, na którym one się znajdują. W ocenie organu, udzielenie zezwolenia jedynie na 82 pawilony, o sumie powierzchni wynikającej jedynie z powierzchni zajmowanych przez te pawilony, pozbawiłoby zarządcę drogi możliwości skutecznego utrzymania i zarządzania pozostałą częścią pasa drogowego na terenie zajmowanym przez pawilony - ciągami komunikacyjnymi pomiędzy nimi. Zajęcie części pasa drogowego dopuszczalne byłoby jedynie w całości na prawach wyłączności w celu umieszczenia zorganizowanego targowiska i dlatego też organ udzielał skarżącemu stowarzyszeniu zezwolenia na takie zajęcie - umieszczenie targowiska. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że zaskarżona decyzja jak również decyzja organu I instancji nie naruszały przepisów prawa jak również w sposób jednoznaczny wskazywały na przyczynę odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego we wnioskowanym zakresie. Sąd zaakceptował stanowisko organów ległe u podstaw odmowy wydania zezwolenia, opierające się na ustalenia faktycznych, co do zajęcia przez skarżące stowarzyszenie całego terenu pasa drogowego ul. W. w rejonie ul. O. na prawach wyłączności pod targowisko. W ocenie Sądu pawilony nie mogły stanowić funkcjonalnej całości zorganizowanego targowiska zarządzanego przez jeden podmiot bez ciągów komunikacyjnych, gdyż nie zapewni to należytego utrzymania zajętego terenu pasa drogowego. Udzielenie zezwolenia na 82 pawilony o sumie powierzchni wynikającej jedynie z powierzchni zajmowanych przez te pawilony, pozbawiłoby zarządcę drogi możliwości skutecznego utrzymania i zarządzania pozostałą częścią pasa drogowego na terenie targowiska, stanowiących ciągi komunikacyjnie pomiędzy nimi. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu błędnej wykładni art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, jakiej dokonał organ. Wskazał, że zgodnie z pkt 1 i 2 przywołanego przepisu pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą; droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Psa drogowy jest zatem pojęciem szerszym niż droga. Ponadto jest to grunt wyznaczony liniami granicznymi zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, stanowiącego, że działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Granice pasa drogowego na gruncie, wyznaczające obszar w przestrzeni nad i pod gruntem, nie mogą, w ocenie Sądu, przebiegać poza granicami działek ewidencyjnych. Sąd stwierdził, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że wyraźnie były oznaczone granice działki stanowiącej przedmiot wniosku, będącej obszarem jednorodnym pod względem prawnym i stanowiącą nieruchomość drogową oznaczoną w ewidencji jako "dr". Wnioskowane zajęcie dotyczyło części tej działki, wobec czego nie było konieczności ustalania istnienia linii rozgraniczających pasa drogowego i ich przebiegu. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). S. K. "P.W." w W. skargą kasacyjną zaskarżyło wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego: 1. art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 9 ust. 1 i § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a) rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że granice działki ewidencyjnej oznaczonej w ewidencji symbolem "dr" stanowią o położeniu granic pasa drogowego; 2. art. 34 i art. 35 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów jako wzorca kontroli legalności zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy przepisy te wskazują podstawy do ustalenia granic pasa drogowego i linii rozgraniczających drogę, które to linie powinny być wyznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o lokalizacji celu publicznego; 3. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 34 ustawy o drogach publicznych przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w każdym przypadku zasięg terytorialny pasa drogowego odpowiada granicy działki ewidencyjnej oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem "dr" bez konieczności ustalenia, czy na całej działce gruntu oznaczonej symbolem "dr" oprócz drogi publicznej zlokalizowane są obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także związane z potrzebami zarządzania drogą; 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 1, art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 1, art. 34, art. 35, art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, polegające na niedostrzeżeni przez Sąd I instancji wad prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego i uzasadnienia decyzji w odniesieniu do wskazanych norm prawa materialnego wyznaczających zakres dowodowego postępowania wyjaśniającego w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że prowadzone przez skarżące stowarzyszenie targowisko zlokalizowane jest poza pasem drogowym, a zatem brak było przedmiotu postępowania administracyjnego; 2. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 1, art. 34 i art. 35 ustawy o drogach publicznych polegające na pominięciu istotnej części akt sprawy skutkujące niedostrzeżeniem przez Sąd wad postępowania dowodowego, a w konsekwencji błędną oceną stanu faktycznego wynikającą z tych akt; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez pominięcie przez Sąd części materiału dowodowego; 4. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 1, 34, 35 i 40 ustawy o drogach publicznych. Podnosząc te zarzuty skarżące kasacyjnej stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ma usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. W niniejszej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a które sprowadzają się do kwestionowania oceny dokonanej przez Sąd I instancji co do prawidłowości przeprowadzonego przez organy administracji postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, a więc naruszenia przez te organy art. 1 pkt 1, art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 1, art. 34, art. 35, art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji wad prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego i uzasadnienia decyzji w odniesieniu do wskazanych norm prawa materialnego wyznaczających zakres dowodowego postępowania wyjaśniającego w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że prowadzone przez skarżące stowarzyszenie targowisko zlokalizowane jest poza pasem drogowym, a zatem brak było przedmiotu postępowania administracyjnego; pominięciu istotnej części akt sprawy skutkujące niedostrzeżeniem przez Sąd I instancji wad postępowania dowodowego, a w konsekwencji błędną oceną stanu faktycznego sprawy. Konsekwencja tego, w ocenie skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia jest naruszenie przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez pominięcie przez Sąd I instancji części materiału dowodowego. Naruszony został także art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, a w następstwie tego art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę działalności organów administracji publicznej w tej sprawie. Uzasadniając te zarzuty skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wskazało na to, iż w wyniku błędnego zapatrywania organ uznał, że zgromadzone w sprawie dowody, tj. decyzja nr [...] z załącznikiem graficznym Prezydenta m.st. W. z dnia 27 kwietnia 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (t. II akt postępowania administracyjnego.k.26) oraz pisma Zarządu Dróg Miejskich - Wydziału Ewidencji Dróg z dnia 14 marca 2012 r. do Wydziału Pasa Drogowego informującego o wyznaczeniu pasa drogowego decyzjami o lokalizacji inwestycji celu publicznego, z którego wynika lokalizacja targowiska prowadzonego przez skarżące Stowarzyszenie poza liniami lokalizacyjnymi (t. II akt postępowania administracyjnego - k. 30), nie są faktami mającymi istotne znaczenie dla sprawy i nie stanowią dowodu istnienia tego faktu albo prawdziwości twierdzenia o faktach mających znaczenie prawne. Sąd podzielił te błędne ustalenia organu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto organ przyjął, że dokument urzędowy w postaci wypisu z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka ewidencyjna określona w tej ewidencji symbolem "dr", której części dotyczy wniosek skarżącego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność tożsamości granic działki ewidencyjnej z liniami granicznymi pasa drogowego. W ocenie skarżącego kasacyjnie ustalenie to pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 34 ustawy o drogach publicznych, który wiąże granice przestrzenne pasa drogowego z lokalizacją obiektów budowlanych i urządzeń technicznych. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie podkreśliło, że art. 75 § 1 k.p.a. wprowadza zasadę równej mocy środków dowodowych, co oznacza konieczność przeprowadzenia wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Z kolei art. 76 § 3 k.p.a. nie wyłącza możliwości obalenia domniemania wynikającego z dokumentu urzędowego, przy czym prowadzenie przez skarżącego dowodzenia przeciwko treści wypisu z rejestru gruntów (dokumentu urzędowego) nie było konieczne, ponieważ dowód ten nie prowadził do ustalenia istnienia faktu dotyczącego granic pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 i 34 ustawy o drogach publicznych. Niedostrzeżenie przez Sąd I instancji wskazanych wad postępowania dowodowego prowadzonego przez organ skutkowało błędną oceną, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W ocenie autora skargi kasacyjnej organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Pominął w swoich rozważaniach ocenę dowodów wskazanych wyżej z błędnym uzasadnieniem, że zakres postępowania dowodowego należało ograniczyć do dowodu z dokumentu w postaci wypisu z rejestru gruntów. Powyższe ograniczenie zakresu postępowania dowodowego przez organ, z pominięciem bez uzasadnienia dowodów wskazujących na istnienie faktu lokalizacji targowiska poza pasem drogowym, stanowi w sposób oczywisty o rażącym naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 1, art. 34, 35 i 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Niedostrzeżenie się przez Sąd I instancji wskazanych wad postępowania dowodowego prowadzonego przez organ uzasadnia, w ocenie Stowarzyszenia wnoszącego skargę kasacyjną zarzut błędnego przeprowadzenia przez Sąd procesu kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wskazane wyżej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rację ma skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie, iż w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji pominął istotną część akt sprawy w postaci dokumentów, o których mowa w niniejszej skardze kasacyjnej, a które były wskazywane również przez skarżące Stowarzyszenie w treści skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a wcześnie także w toku postępowania prowadzonego przez organy administracji, tj.: 1) decyzję nr [...] z załącznikiem graficznym Prezydenta m.st. W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (t. II akt postępowania administracyjnego-k.26) oraz 2) pismo Zarządu Dróg Miejskich - Wydziału Ewidencji Dróg z dnia 14 marca 2012 r. do Wydziału Pasa Drogowego informujące o wyznaczeniu pasa drogowego decyzjami o lokalizacji inwestycji celu publicznego, z którego wynika lokalizacja targowiska prowadzonego przez skarżące Stowarzyszenie poza liniami lokalizacyjnymi pasa drogowego ul. W. od ul. O. do ul. W. (t. II akt postępowania administracyjnego - k. 30). Sąd I instancji nie zauważył, iż organy w tej sprawie nie dokonały oceny tych dowodów w sprawie, co niewątpliwie stanowi naruszenie wskazanych w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej przepisów postępowania dotyczących prawidłowego prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie oraz prawidłowej i wnikliwej oceny materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie administracyjnej. Zaakceptowanie przez Sąd I instancji pominięcia przez organy części materiału dowodowego, o którym mowa wyżej, skutkowało przedstawieniem stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że powyższe uchybienie Sądu I instancji wskazuje, iż proces kontroli legalności zaskarżonej decyzji obarczony jest błędem wynikającym z naruszenia przez Sąd art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. i w związku ze wskazanymi w zarzutach skargi kasacyjnej przepisami procesowymi zamieszczonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, których naruszenia przez organy w tej sprawie Sąd I instancji nie dostrzegł. Zasadnie zatem w skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie w tej sprawie przepisu ustrojowego, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a, który statuuje obowiązek sądu administracyjnego dokonania prawidłowej kontroli działalności administracji publicznej. Wobec skuteczności zarzutów dotyczących braku wnikliwego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, na skutek naruszenia przepisów procesowych regulujących postępowanie dowodowe w sprawie, przedwczesnym byłoby odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów administracyjnego prawa materialnego, pomieszczonych w skardze kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu a art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postanowiono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.