II OSK 3011/13

Dnia 14 lipca 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Teresa Zyglewska /spr./ Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej Krakowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 344/13 w sprawie ze skargi M. B. i S. P. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze św. Bronisławy II" 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza solidarnie od M. V. i S. P. na rzecz Gminy Miejskiej Kraków kwotę 330 (trzysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 lipca 2013 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. B. i S. P. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze św. Bronisławy II", w punkcie pierwszym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej obejmującej działki nr [...] położone w obrębie [...] jednostki ewidencyjnej Krowodrza, a także zasądził od Gminy Miejskiej Kraków na rzecz skarżących kwotę 774 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uchwała z dnia [...] lipca 2011r. została zaskarżona przez M. B. i S. P., którzy zarzucili naruszenie: art. 9 ust. 4 w związku z art. 20 w związku z art. 15 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie Planu, który nie był zgodny z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Skarżący domagali się stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze św. Bronisławy II" względnie o stwierdzenie nieważności uchwały, ale w zakresie terenów oznaczonych w Planie jako ZPo.34. W trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie dnia 22 maja 2013 r. doszło do złożenia jeszcze jednego alternatywnego żądania skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczących działek skarżących o nr [...]. Skarżący zwrócili uwagę, że z obowiązującego przed dniem [...] września 2011 r. Studium wynikało, że działki o numerach [...] były oznaczone jako MN i przeznaczone są pod zabudowę. Skarżący podnieśli również, że na terenie objętym zakresem planu miejscowego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II" w momencie jego uchwalenia obowiązywało Studium uchwalone uchwałą nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia [...] kwietnia 2003 r., co zdaniem skarżących świadczy o naruszeniu art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie rozbieżności między planem miejscowym a Studium obowiązującym na terenie Gminy. Granica Planu wyznaczona przez uchwałę i część graficzną Planu przebiega nie wzdłuż granic działek, ale przez ich obszar co jest jednoznaczne z zmniejszeniem możliwości ich faktycznego zagospodarowania jako działek budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt.12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako dysponujących odpowiednią infrastrukturą techniczną, w tym komunikacyjną. Strona skarżąca podkreśliła, że z analizy Studium jednoznacznie wynikało, że działki o numerach [...] oznaczone są jako MN czyli zabudowa mieszkaniowa niskiej intensywności. Niezgodne zdaniem skarżących były te postanawiania, które zmieniły oznaczenie na Zpo.34. Skarżący zarzucili naruszenie art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, co doprowadziło do uniemożliwienia wykorzystania działek pod zabudowę. W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska Kraków wniosła o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu strona przeciwna odniosła się do zarzuconego naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreśliła, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie zgodności pomiędzy postanowieniami a zapisami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa jest pojęciem niedookreślonym, pełniącymi różne role. Studium jest dokumentem polityki planistycznej gminy, miejscowy plan zagospodarowania stanowi zaś przepis prawa miejscowego, stanowiący o porządku planistycznym na terenie jego obowiązywania. Gmina Miejska Kraków podniosła, że nie doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala przeznaczenie dla terenu oznaczonego jako ZPo.34. tym samym dla działek [...], stosując warunki i zasady obowiązujące na terenach przeznaczonym pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, tj: -zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem takich obiektów jak: dojścia i dojazdy niewydzielone, miejsca postojowe dla samochodów osobowych, zieleń towarzysząca, obiekty małej architektury oraz urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem; - dopuszczenie budowy i przebudowy urządzeń i sieci infrastruktury technicznej; w przypadku budowy nowych sieci wymagany jest ich podziemny przebieg. Zdaniem strony przeciwnej do skarżącej ustalone przeznaczenie terenu i warunki jego zagospodarowania nie stoją w sprzeczności ze Studium. Na uwagę zasługuje również fakt, że wymienione działki położone są w znacznej części w granicach obszaru objętego ustaleniami Planu. Jedynie nieznaczna ich część wykracza poza obszar objęty Planem. Pozostała część, zgodnie z postanowieniami Studium znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem ZO czyli łąki, pola uprawne, sady, ogrody, zadrzewienia, zarośla nadrzeczne, bulwary, cieki i zbiorniki wodne, gdzie wykluczona została możliwość zabudowy, a budowa jakiejkolwiek sieci infrastruktury powinna uwzględnić ochronę krajobrazu. Jedynie niewielka część, jak twierdzi strona przeciwna, działek znajduje się w terenie objętym oznaczeniem MN. Gmina Miejska Kraków wskazując na niedogodną rzeźbę terenu (obszar o spadkach powyżej 12%) i wynikające z niej konsekwencje jak realizacja zabudowy o niewielkiej powierzchni zlokalizowana bezpośrednio w granicy działek motywuje decyzję organu planistycznego dotyczącą korekty przebiegu granic działek o numerze [...] wynikiem czego posesje znalazły się w terenie objętym oznaczeniem ZPo.34. Strona przeciwna do skarżącej w odpowiedzi na skargę zaakcentowała, że zmiana przebiegu granic dokonana została zgodnie z wytycznymi Studium, w którym przewidziano ochronę: -nienaruszalności najcenniejszych elementów systemu przyrodniczego, -nie rozpraszania zabudowy i tworzenia zwartych zespołów zabudowy, -integralności zagospodarowania przestrzennego oraz infrastruktury drogowej i technicznej -respektowania ustaleń dla stref określonych w studium. Odnośnie do zarzutu zmiany charakteru działek nr [...] strona przeciwna przywołała fakt, że działki w całości znajdują się w Bielańsko-Tynieckim Parku Krajobrazowym będącym jednym z najcenniejszych obszarów Krakowa i stanowiącym jeden z elementów systemu przewietrzania miast. Wprowadzenie możliwości zabudowy na niewielkiej części ww. działek, doprowadziłoby do powstania kolejnej linii zabudowy, jedynie na tych nieruchomościach, nieznajdującej kontynuacji na działkach sąsiednich, co doprowadziłoby do przerwania integralności zagospodarowania przestrzennego, dlatego też zrezygnowano z wyznaczenia niewielkich terenów na działkach nr [...], przeznaczonych do zabudowy. Objęcie nieruchomości oznaczeniem ZPo.34. zapewniło w największym stopniu wykonanie postanowień Studium. W ocenie Gminy Miejskiej Kraków rozbieżności między rysunkiem planszy K1 Studium a rysunkiem Planu miejscowego obszaru Wzgórza są następstwem powyższych uwarunkowań, a zarazem są doprecyzowaniem Studium. Ponadto podkreślono, że Prezydent Miasta Krakowa sporządzając projekt planu uwzględnił elementy, o których w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. To właśnie w toku procedury planistycznej dochodzi do podjęcia decyzji, któremu z interesów przyznać pierwszeństwo, poprzez wyważenie sprzecznych interesów zainteresowanych podmiotów. Odpowiadając na zarzut Gmina Miejska Kraków stwierdziła, że przebieg granic planu jest konsekwencją dotychczasowych działań planistycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 lipca 2013 r. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej obejmującej działki nr [...] położone w obrębie [...] jednostki ewidencyjnej Krowodrza. Sąd I instancji stwierdził, że spełnione zostały przesłanki złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142 poz. 1591 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaistniało naruszenia interesu prawnego wynikającego z prawa własności skarżących, Sąd przytoczył treść art. 14 ust 8 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z zm.) i podkreślił, że zakres treści planu nie został precyzyjnie określony w ustawie co jednak nie daje organowi podstawy do stanowienia regulacji prawnych w zakresie kompetencji organów administracji. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 1997 r. (K 25/97) Sąd zaakcentował, że ustawa nie może dopuszczać do normowania w przepisach rangi podustawowej zakresu i formy stosowania władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa jednostki. Sąd I instancji dokonawszy interpretacji art. 20 ust 1. w związku z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził, że ustalenia studium są dla organu sporządzającego plan wiążące. Zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego to kontynuacja identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium, a doprecyzowywanych w planie miejscowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że zgodność między dokumentami musi być rozumiana w sposób wąski i precyzyjny. Sąd I instancji stwierdził, że zastosowanie map o różnej skali może powodować nieprawidłowości w zakresie określenia granic terenów bowiem kreska o określonej grubości, użyta na mapie w skali 1:25000, będzie miała (przy jej mechanicznym odwzorowaniu) grubość większą na mapie o skali 1:2000 (zajmować będzie większy teren). Tym samym nie jest pożądane stosowanie w tym przypadku prostego przeskalowania map. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie oznacza to jednak, iż organ może dowolnie przesuwać granice terenów powołując się na różne skale map i przysługujące mu władztwo planistyczne. W takim wypadku (map o różnych skalach) organ może poruszać się w zakresie grubości linii użytej na mapie o skali 1:25000, która na mapie o skali 1:2000 będzie miała większą grubość. Po dokładnej analizie części graficznej Studium oznaczonego jako K1 Sąd ustalił, że granica rozdzielająca tereny oznaczonej jako MN i ZO przebiega dokładnie przez środek działek, których dotyczy skarga. Dalej Sąd zauważył, że ok 1/3 powierzchni każdej z nieruchomości znalazła się w obszarze ZO. Grubość linii rozgraniczającej zajmuje ok 1/3 powierzchni każdej z tych działek, a pozostała ich część znajduje się w obszarze oznaczonym jako MN. Dokonawszy szczegółowej analizy załącznika nr 1 (rysunek planu) Sąd ustalił, że działki prawie w całości znajdują się w obszarze ZPo.34 Zestawienie części graficznej Studium oraz rysunku Planu zdaniem Sądu prowadzi do wniosku, że w graficznej części Planu doszło do rozszerzenia obszaru terenów zielonych ZPo34. wyłączonych spod prawa zabudowy. Powiększenie obszaru ZPo.34 w Planie doprowadziło do wyłączenia spod prawa zabudowy znacznego obszaru, przekraczającego 50% przedmiotowych działek. Sąd I instancji podkreślił, że skala odstępstwa rozwiązań przyjętych w rysunku Planu w stosunku do ustaleń graficznych Studium uniemożliwia zakwalifikowanie tego odstępstwa jako dopuszczalnej korekty organu planistycznego wynikającej z upoważnienia płynącego ze Studium. Wobec powyższego zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej obejmującej działki nr [...] położonych w obrębie [...] jednostka ewidencyjna Krowodrza. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Miejska Kraków zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: - naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, polegające na nieuwzględnieniu, przy badaniu legalności zaskarżonej uchwały, całości zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa i w efekcie uznanie, że ustalenie planu miejscowego zostało dokonane z naruszeniem obowiązku zachowania zgodności między ustaleniami Planu miejscowego a zapisami Studium, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy ustalenia miejscowego planu w części co do której Sąd dopatrzył się zaistnienia niezgodności między ustaleniami planu a Studium, były uwarunkowane treścią Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa i w efekcie nie może być mowy o braku zgodności między ustaleniami planu miejscowego i Studium, - naruszenie prawa materialnego, to jest art. 28 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż sporządzenie planu miejscowego niezgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności postanowień planu dla obszaru całej jednostki ewidencyjnej gruntów, również w sytuacji gdy stwierdzono jedynie naruszenie dla jej fragmentu naruszenia tej zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w przypadku ustalenia, iż plan miejscowy został sporządzony z naruszeniem zasad, orzeczenie nieważności uchwały winno ograniczać się jedynie do zakresu stwierdzonej wadliwości. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej wywodzono, że Studium dopuszcza możliwość korekty przebiegu granic terenów przeznaczonych do zabudowy i zainwestowania, w konsekwencji dopuszcza zmianę wielkości obszarów o odmiennym przeznaczeniu i różnych warunkach zagospodarowania, jeżeli takie zasady są zgodne z wyznaczonymi w Studium zasadami zapewnienia spójności planów miejscowych ze Studium. Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że w zasadach tych zostały określone przesłanki, które umożliwiają korektę linii rozgraniczających pomiędzy wyodrębnionymi kategoriami terenu. Sąd I instancji nie odniósł się zaś do tych zasad. Zwrócono uwagę, że badanie zgodności postanowień planu miejscowego ze Studium musi nastąpić nie tylko na skutek uwzględnienia fragmentu załącznika graficznego jakim jest plan rysunku Studium, ale też i postanowień tekstowych Studium. Odnoście drugiego zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej podniesiono, że art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może być potraktowany jako podstawa orzeczenia o wadliwości uchwały w zakresie szerszym niż wynika to ze stwierdzonych rażących uchybień. W oparciu o art. 28 ust. 1 powołanej ustawy Sąd zobligowany był jedynie do stwierdzenia nieważności uchwały, ale tylko w zakresie stwierdzonych uchybień. W przypadku działek o numerach [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność części uchwały w zakresie dotyczącym tylko tych działek, pomijając fakt że dla znacznego fragmentu tego terenu nie zachodziła rozbieżność między ustaleniami Planu a Studium. Brak jest jednak jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego powody uznania, że wadliwe ustalenie planistyczne dla fragmentu nieruchomości decyduje o wadliwości wszystkich ustaleń dla całej nieruchomości. Sąd nie podał również na jakim przepisie prawa oparł nieważność części uchwały w stopniu większym, niż wynikałoby to z ustalonego przez niego stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. B. i S. P., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. W piśmie procesowym z dnia 1 lipca 2015r. M. B. poinformowała, że obecnie nosi nazwisko V. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 tej ustawy wójt burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Mając na uwadze powyższe przepisy przede wszystkim podkreślić należy, że studium jako akt polityki wewnętrznej ustala ogólne warunki zagospodarowania przestrzennego wytyczając kierunki dla planowania miejscowego. Jest to akt tworzący ramy dla opracowania planu miejscowego. Wskazując więc na konkretne funkcje terenów kierunkuje planowanie miejscowe, które wyznaczonej funkcji powinno odpowiadać, przy czym stopień związania planu ustaleniami studium zależy w dużej mierze od brzmienia tych ustaleń. Należy podkreślić, że stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.z.p. rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Studium, tak jak i plan, są aktami szczególnymi, składają się z części tekstowej i graficznej, które to części wzajemnie się uzupełniają. Badanie zatem zgodności postanowień planu miejscowego ze studium musi nastąpić z uwzględnieniem nie tylko załącznika graficznego, ale też i postanowień tekstowych studium. Dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie kontrola zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II" nie została przeprowadzona w sposób pełny, uwzględniający wszystkie postanowienia studium zawarte w obu częściach tego aktu. Sąd bowiem opierając się na załączniku graficznym do Studium nie uwzględnił postanowień zawartych w części tekstowej tego aktu, których pominięcie doprowadziło do niepełnej oceny zgodności ustaleń zaskarżonego planu miejscowego z postanowieniami studium. Zauważyć należy, że zgodnie z postanowieniami zawartymi w pkt 4.2.1 Studium, ustalona została "granica terenów przeznaczonych do zabudowy" rozgraniczająca tereny otwarte od zabudowanych i przeznaczonych do zainwestowania oraz określająca dopuszczalny ich zasięg. Co istotne, przyjęto, że "granica ta ma charakter orientacyjny, a jej ostateczny przebieg zostanie ustalony w planach miejscowych". Istotne są również postanowienia zawarte w pkt 5 Studium, określonym generalnie jako "realizacja polityki przestrzennej", w którym przyjęto, iż "dopuszcza się w planach miejscowych korekty określonej w studium granicy pomiędzy terenami otwartymi, a przeznaczonymi do zabudowy i zainwestowania a także linii rozgraniczających pomiędzy wyodrębnionymi kategoriami terenów, pod warunkiem realizacji zasad zrównoważonego rozwoju i kształtowania ładu przestrzennego określonych dla Krakowa w studium, a w szczególności: - nienaruszalności najcenniejszych elementów systemu przyrodniczego, - nie rozpraszania zabudowy i tworzenia zwartych zespołów zabudowy, - integralności zagospodarowania przestrzennego oraz infrastruktury drogowej i technicznej, - respektowania ustaleń dla stref określonych w studium". Powyższe postanowienia Studium powinny zostać uwzględnione przez Sąd I instancji przy dokonywaniu oceny przyjętych w planie miejscowym zmian przebiegu linii rozgraniczającej tereny przeznaczone do zainwestowania z obszarami wolnymi od zabudowy. Natomiast, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd poprzestał na badaniu zgodności postanowień planu z załącznikiem graficznym do Studium, pomijając przewidziane w części tekstowej Studium odstępstwa, do jakich może dojść przy jednoczesnym spełnieniu konkretnie wskazanych przesłanek. Argument o niezgodności postanowień planu miejscowego z ustaleniami Studium należało zatem uznać za przedwczesny, ocena taka może być bowiem dokonana tylko przy uwzględnieniu wszystkich postanowień obu tych aktów. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny dokona w pełnym zakresie oceny czy poczynione w planie modyfikacje w odniesieniu do działek oznaczonych nr [...] położonych w obrębie [...] jednostka ewidencyjna Krowodrza mieszczą się w dopuszczalnej przez Studium korekcie. Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę winien mieć na względzie stanowisko Gminy Miejskiej Kraków przedstawione w sprawie. Uwadze Sądu nie może umknąć także okoliczność, iż nieruchomości skarżących położone są w Bielańsko – Tynieckim Parku Krajobrazowym. Okoliczność ta powinna być również uwzględniona przez Sąd I instancji przy dokonywaniu oceny, czy w niniejszej sprawie doszło do wprowadzenia korekt, czy też dokonano zmian wykraczających poza ramy wyznaczone w Studium. Zasadny więc okazał się podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd art. 134 § 1 p.p.s.a. Ustanowiony w art. 134 § 1 p.p.s.a. brak związania zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze oznacza, iż sąd w granicach rozpoznania sprawy zobowiązany jest dokonać oceny zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z prawem. W niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej uchwały skupił się na podniesionych w skardze zarzutach pomijając istotne okoliczności, które w sposób znaczący oddziałują na wynik sprawy. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie jakim dotyczył on stwierdzenia nieważności uchwały w odniesieniu do całej działki ewidencyjnej pomimo braku stwierdzenia takich naruszeń w odniesieniu do całej działki, stwierdzić należy, że jest on usprawiedliwiony. W myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w część. Skoro Sąd I instancji uznał, że naruszenie odnosi się jedynie do części terenu działek ewidencyjnych nr [...], to w sposób nieprawidłowy stwierdził nieważność uchwały w doniesieniu do całych działek ewidencyjnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 tej ustawy.