I SA/Gl 957/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając m.in. na podstawie art. 141 w związku z art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749, zwana dalej "Ordynacja podatkowa") uznało za nieuzasadnione ponaglenie wniesione przez A Sp. z o.o. w S. na niezałatwienie we właściwym terminie sprawy dotyczącej zwrotu nienależnie wpłaconej kwoty podatku od nieruchomości za lata 2001-2003. Postanowienie zawierało pouczenie, że może być ono zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w terminie 30 dni od daty doręczenia. Na powyższe postanowienie A Sp. z o.o. w S. wniosła skargę, żądając uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Mając na uwadze wskazany wyżej przedmiot zaskarżenia, należy stwierdzić, że istota problemu sprowadza się w niniejszej sprawie do kwestii dopuszczalności skargi, a ściślej, czy zaskarżone postanowienie należy do kategorii aktów administracji, które podlegają zaskarżeniu. Jedną bowiem z przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest, co należy podkreślić, zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne. W pierwszej kolejności należy zatem wskazać, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 tego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej "ppsa"). Z punktu widzenia omawianej sprawy istotny jest pkt 2 tego artykułu, w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ppsa). Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie. W omawianej sprawie skarga została wniesiona na postanowienie niepodlegające sądowej kontroli, której zakres wyznacza art. 3 § 2 ppsa. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z trzech powyższych kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Przede wszystkim zaskarżone postanowienie nie należy do postanowień, na które służy zażalenie. W orzecznictwie i doktrynie zgodnie przyjęto, że niezależnie od tego czy rozstrzygnięcie kwestii ponaglenia jest negatywne, czy też pozytywne, właściwą formą jest postanowienie, na które nie służy zażalenie (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt III SAB/Gl 17/07, publ. LEX nr 476794, a także P. Pietrasz [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, 3 wydanie, s. 664-665). Postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez stronę ponaglenia nie należy też do postanowień kończących postępowanie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 ppsa (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. II GSK 1350/10, publ. Lex 742865). Postanowienia kończące postępowanie uniemożliwiają uruchomienie toku instancji w stosunku do danej decyzji i powodują, że staje się ona ostateczna. Z tych względów poddano kognicji sądów administracyjnych postanowienia: o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania bądź też o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a także postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, przewidziane w art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 26-27, A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 20). Tymczasem zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii wpadkowej, tj. bezczynności organu zaistniałej w toku postępowania. Nie można też uznać, że postanowienie wydane w oparciu o art. 141 Ordynacji podatkowej jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie zostało podjęte (por. wyroki: NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. II GSK 1350/10, publ. Lex 742865, NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1643/12, publ. LEX 1239171). Należy też zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w ostatnio przywołanym wyroku, tj. wydanym w sprawie o sygn. akt I FSK 1643/12, zgodnie z którym "postanowienie, w którym organ odmownie ustosunkowuje się do treści ponaglenia, nie stwarza po stronie adresata jakichkolwiek uprawnień czy obowiązków, a tym samym nie kwalifikuje go do aktów, o których mowa w pkt 4 art. 3 § 2 ppsa". Ponieważ zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie należy do postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2, jak również nie sposób go zaliczyć do innych aktów lub czynności wymienionych w tym przepisie, jako podlegających kontroli sądu administracyjnego, to skargę należy uznać za niedopuszczalną. Taka skarga w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu. Zwrócić przy tym należy uwagę, że stanowisko w zakresie dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia wydanego w wyniku wniesionego ponaglenia znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. postanowienia: NSA z dnia 16 lutego 2004 r., sygn. akt I SA/Ka 2934/03, WSA w Bydgoszczy z dnia 18 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Bd 460/05, WSA w Szczecinie z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 909/11, WSA w Lublinie z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 650/11, WSA w Gliwicach z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 355/12, WSA w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt III SAB/Po 3/12, WSA w Poznaniu z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Po 901/12, WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1016/12, WSA w Poznaniu z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Po 81/13, wszystkie opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle przytoczonych wyżej uwag pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest błędne, gdyż – jak wskazano – na postanowienie nie przysługuje prawo wniesienia skargi. Pouczenie to nie może spowodować, że dopuszczalna stanie się skarga strony, która się do tego pouczenia zastosowała. Niezależnie jednak od powyższego wskazać należy, że jeżeli w ocenie strony skarżącej organ nadal pozostaje w bezczynności, to służy jej prawo wniesienia skargi na bezczynność. Mając zatem na względzie podniesione wyżej okoliczności faktyczne i prawne sprawy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa i przy zastosowaniu art. 58 § 3 ostatnio wskazanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.