II GSK 1922/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "C. B. P." Spółki z o.o. we W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt V SAB/Wa 25/13 w sprawie ze skargi "C. B. P." Spółki z o.o. we W. na bezczynność Ministra Rozwoju Regionalnego w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności informacji w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 6 sierpnia 2013 r. odrzucił skargę C. B. P. Spółki z o.o. we W. na bezczynność Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności informacji w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że pismo spółki z dnia 19 czerwca 2013 r. nie jest skargą na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712, dalej u.z.p.r.) do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielenia dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- kodeks postępowania administracyjnego. Wobec tego nie ma zastosowania w tym przypadku wymóg złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia oraz uprawnienie do wniesienia skargi na bezczynność organu. Sąd I instancji podkreślił, że przypadki zastosowania przepisów ustawy p.p.s.a. zostały wymienione enumeratywnie w art. 30c u.z.p.p.r., który nie obejmuje bezczynności organu. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia C. B. P. Sp. z o.o. we Wrocławiu zarzuciła Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) brak zastosowania ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z 2004 r. (Dz. U. Nr 200, poz. 2051) poprzez oczywiście omyłkowe zastosowanie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.), gdy tymczasem przedmiotowa decyzja województwa Podlaskiego zapadła 16 listopada 2006 r. znak [...] a więc na podstawie ustawy o Narodowym Planie Rozwoju oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z 2004 r., co wynika z treści wszelkich pism w postępowaniu administracyjnym oraz dokumentacji konkursowej (naruszenie art. 233 k.p.c. i art. 227 k.p.c.). 2) niewłaściwe zastosowanie art. 3 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a., 104 k.p.a i 107 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Województwa Podlaskiego z 16 listopada 2006 r. jest poza kontrolą sądowoadministracyjną, 3) niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 156 k.p.a. na skutek uznania, iż nie jest możliwym wyeliminowanie z obiegu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Województwa Podlaskiego, 4) niezastosowanie art. 4 p.p.s.a., art. 157 § 1 k.p.a. w związku z art. 17 k.p.a. oraz ustawy o Narodowym Planie Rozwoju oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 22 lutego 2005 r. (Dz. U. Nr 37, poz. 329) i art. 46 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa poprzez uchylenie się od ustalenia czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. było właściwe w sprawie stwierdzenia nieważności lub też w sprawie wydania z naruszeniem prawa decyzji Województwa Podlaskiego z 16 listopada 2006 r. Z wymienionych względów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub uchylenie i zmianę postanowienia poprzez ustalenie organu właściwego miejscowo do wydania decyzji w zakresie stwierdzenia nieważności lub w sprawie wydania z naruszeniem prawa decyzji Województwa Podlaskiego oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W skardze kasacyjnej skarżąca podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc po uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają zatem zawarte w niej podstawy. Związanie podstawami kasacyjnymi polega na tym, że wskazanie przez skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten jest uprawniony jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego w rzeczywistości istniały. Zakres kontroli wyznacza zatem autor skargi kasacyjnej, wskazując które normy prawa zostały naruszone. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek powołania przez skarżącego konkretnych przepisów prawa, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z 2004 r. (Dz. U. Nr 200, poz. 2051) poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że dopuszczalność skargi na bezczynność Ministra Rozwoju Regionalnego podlegała ocenie w oparciu o przepisy ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Skarżący. Skarżący ponadto zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 58 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 156 k.p.a. poprzez uznanie, że wyeliminowanie decyzji której dotyczyła bezczynność organu polegające na stwierdzeniu nieważności tej decyzji było niedopuszczalne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powołane zarzuty są niezasadne. Przede wszystkim podkreślić należy, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji nie zajmował się kwestią stwierdzenia nieważności decyzji co do której, według skarżącej, organ popadł w zwłokę. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak jest bowiem jakiejkolwiek wzmianki o art. 156 k.p.a., gdyż Sąd nie badał merytorycznie skargi lecz poddał ją ocenie formalnej, tzn. czy skarga na bezczynność Ministra Rozwoju Regionalnego była dopuszczalna i czy sprawie można było wobec tego nadać bieg sądowy. Wobec tego zarzucanie w ramach podstawy kasacyjnej Sądowi I instancji naruszenia przepisów postępowania, którym w istocie nie uchybił z uwagi na ich niezastosowanie w sprawie pozbawia ten zarzut skuteczności i uniemożliwia sądowi kasacyjnemu merytoryczne odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu. Za chybiony uznać należy również zarzut niezastosowania przez Sąd I instancji ustawy o Narodowym Planie Rozwoju i rozporządzenia Ministra Gospodarki z 2004 r. Błędnie skarżący wywodzi w skardze kasacyjnej, że właściwe przy ocenie skargi powinny być wymienione przepisy gdyż informacja, której dotyczyła bezczynność została wydana 16 listopada 2006 r., czyli w chwili obowiązywania ustawy o Narodowym Planie Rozwoju. Skarżący złożył skargę na bezczynność Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności powyższej informacji, w której powiadomiono skarżącego o odrzuceniu projektu o dofinansowanie ze środków unijnych. Tym samym skarżący określił granice sprawy sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do postępowania w zakresie ubiegania oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy - kodeks postępowania administracyjnego. Oznacza to, że do postępowania w sprawie przyznawania beneficjentom środków unijnych na realizację projektów w zakresie polityki rozwoju stosuje się przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W myśl art. 30 c ust.1 ustawy po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Chodzi więc o postępowanie odwoławcze w rozumieniu art. 30b ustawy, zgodnie z którym wnioskodawcy w przypadku negatywnej oceny jego projektu przysługuje środek odwoławczy w postaci protestu. Przepisy ustawy o zasadach polityki rozwoju są regulacją o charakterze szczególnym i zawierają odrębne reguły kontroli sądowoadministracyjnej aktów wydawanych w sprawach określonych w ustawie. Oznacza to, że przepisy p.p.s.a. nie mają zastosowania do skarg w tych sprawach o ile wyłączenia w tym zakresie nie zawiera sama ustawa (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Wobec tego bezczynność instytucji zarządzającej odnośnie wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności pisma informującego o odrzuceniu projektu nie mogła być przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 30c ust.1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i z tego względu podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.