II FSK 3495/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędziowie: NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.), WSA del. Jolanta Sokołowska, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 1270/12 w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 21 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 21 września 2012 r. nr [...], 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach na rzecz M. B. kwotę 660 (sześćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2013 r., I SA/Gl 1270/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 21 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym: Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 września 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach odmówił M. B. (dalej: "skarżący") przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i w związku z tym stwierdził, że odwołanie podatnika od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 29 czerwca 2012 r., nr [...], którą organ ten określił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako: "O.p.". W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji, zawierająca pouczenie o możliwości, terminie i trybie wniesienia odwołania została przesłana drogą pocztową na adres pełnomocnika podatnika (doradcy podatkowego J. R.). Wobec niemożności doręczenia ww. decyzji adresatowi, stosownie do art. 150 § 1 pkt 1 O.p., przesyłka zawierająca niniejszą decyzję w dniu 2 lipca 2012 r. została złożona na okres 14 dni w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o tym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej po raz pierwszy 2 lipca 2012 r., zaś po raz drugi 10 lipca 2012 r. Mając na uwadze, że pierwsze awizo pocztowe miało miejsce w dniu 2 lipca 2012 r., skutek prawny w postaci doręczenia nastąpił w dniu 16 lipca 2012 r. Termin do wniesienia odwołania określony w art. 233 § 2 pkt 1 O.p. upłynął zatem w dniu 30 lipca 2012 r. Odwołanie natomiast zostało złożone w Urzędzie Skarbowym w T. w dniu 31 lipca 2012 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika, iż ze względu na niespełnienie wszystkich przesłanek opisanych w art. 150 O.p., tj. wydanie mu przesyłki w urzędzie pocztowym w dniu 17 lipca 2012 r., czyli po upływie czternastodniowego terminu przechowywania przesyłki, który upłynął w dniu 16 lipca 2012 r. i w konsekwencji fakt, że przesyłka nie została zwrócona nadawcy celem pozostawienia w aktach sprawy, brak jest podstaw do przyjęcia, iż fikcyjne doręczenie w trybie powołanego wyżej przepisu nastąpiło dnia 16 lipca 2012 r., organ odwoławczy wskazał, że w przypadku odebrania przesyłki po upływie 14 dniowego terminu jej przechowywania w placówce pocztowej, skutek prawny doręczenia następuje z mocy prawa z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu przechowywania pisma w tej placówce. Podkreślił także, iż powołane przez stronę zachowanie pracownika poczty nie może w jakikolwiek sposób wpływać na ustalenia dotyczące momentu wywołującego skutek prawny doręczenia powołanej wyżej przesyłki. Fakt, iż pracownik poczty wydał pełnomocnikowi przesyłkę w dniu 17 lipca 2012 r. nie może zatem wpłynąć na skutki prawne wywołane niepodjęciem przesyłki w czternastodniowym terminie, który upłynął w dniu 16 lipca 2012 r. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że 21 sierpnia 2012 r. do Izby Skarbowej w Katowicach wpłynął wniosek pełnomocnika podatnika o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powołanej wyżej decyzji organu podatkowego. 23 sierpnia 2012 r. analogiczny wniosek złożył również sam podatnik. Powołując się na treść art. 162 O.p. organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie nie wykazano prawdopodobieństwa, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy pełnomocnika, a w konsekwencji bez winy podatnika, w imieniu którego działał umocowany. W tym kontekście stwierdził, że urlop pełnomocnika nie stanowi jakiejkolwiek okoliczności wpływającej na bieg postępowania podatkowego prowadzonego przez organy podatkowe, w tym nie stanowi przeszkody do wydania i wysłania na adres pełnomocnika decyzji. Dodatkowo wskazał, iż pełnomocnik przebywał na urlopie do 15 lipca 2012 r., a zatem nic nie stało na przeszkodzie, aby w dniu 16 lipca 2012 r. odebrał awizowaną przesyłkę we właściwym urzędzie pocztowym, tym bardziej, że na podstawie treści pozostawionych w oddawczej skrzynce adresata zawiadomień mógł z łatwością i powinien był ustalić, że w związku z pierwszym awizowaniem przesyłki w dniu 2 lipca 2012 r. czternastodniowy termin jej przechowywania w placówce pocztowej upływał właśnie dnia 16 lipca 2012 r. Postanowienie to pełnomocnik podatnika zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W uzasadnieniu skargi podniósł, że wpływ na fakt uchybienia terminowi do wniesienia odwołania miało postępowanie organu podatkowego pierwszej instancji, tj. wysłanie decyzji wymiarowej na adres pełnomocnika, pomimo iż ten pismem z dnia 28 czerwca 2012 r. poinformował ten organ o planowanym urlopie. Wskazał również, iż wydanie przesyłki przez pracownika poczty po upływie czternastodniowego terminu przechowywania jej w placówce pocztowej stanowiło naruszenie regulacji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz.U. Nr 5, poz. 34 ze zm.), przez co pełnomocnik został wprowadzony w błąd i co spowodowało nieprawidłowe ustalenie przez niego daty otrzymania decyzji. Zdaniem pełnomocnika fakt fizycznego wydania decyzji ma również swoje konsekwencje w świetle art. 150 § 2 O.p., bowiem skoro przesyłka nie została zwrócona nadawcy, to brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do "fikcyjnego" jej doręczenia. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2013 r. pełnomocnik powielił argumentację zawartą w skardze z dnia 18 października 2012 r. Do pisma tego załączył kserokopię pisma P. [...] S.A. z dnia 21 lutego 2013 r., w którym stwierdzono, że "przedmiotową przesyłkę wydano bezpodstawnie po upływie terminu odbioru". Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Odwołując się do poszczególnych przepisów Ordynacji podatkowej, regulujących kwestię doręczeń pism osobom fizycznych w postępowaniu podatkowym skład orzekający – na gruncie dyspozycji art. 150 O.p. wskazał, iż skutek prawny doręczenia powstaje w terminie określonym w § 2 art. 150 O.p., tj. z upływem wskazanego okresu 14 dni i to niezależnie od faktu, że przesyłka przez oddawczą placówkę pocztową przechowywana będzie przez dłuższy okres czasu (stosownie do § 38 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 stycznia 2004 roku w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych). Zatem adresat może odebrać ją po wyżej wskazanym 14- dniowym okresie przechowywania, ale co wyraźnie zaakcentowano w oparciu o tezy z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, skutek prawny doręczenia następuje z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej. Zdaniem sądu pierwszej instancji, odmienne stanowisko strony w tej kwestii nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji z dnia 29 czerwca 2012 r. została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 16 lipca 2012 r. (art. 150 § 2 O.p.). Okoliczność tę potwierdza bowiem znajdujące się w aktach sprawy zwrotne poświadczenie odbioru tej decyzji. Decyzja ta zawierała przy tym prawidłowe pouczenie co do terminu i trybu wniesienia odwołania. Odwołując się następnie do treści art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż termin do wniesienia odwołania od decyzji upływał w dniu 30 lipca 2012 r. (poniedziałek). Odwołanie to zaś, noszące datę 30 lipca 2012 r., zostało złożone w organie podatkowym pierwszej instancji w dniu 31 lipca 2012 r., o czym świadczy pieczęć na pierwszej stronie ww. odwołania. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności jest zatem poza sporem, w ocenie Sądu, że odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu (1 dzień po terminie). Następnie skład orzekający w sprawie odniósł się do wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W oparciu o treść art. 162 O.p. wskazano, iż w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku swojej winy przy uchybieniu terminu. Zawiadomienie organu podatkowego o wyjeździe na urlop wypoczynkowy ma jedynie, w ocenie Sądu, walor informacyjny i nie powoduje żadnych skutków prawnych w zakresie doręczania pism. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, iż nawet w sytuacji, gdy strona (pełnomocnik) zawiadomiła organ podatkowy o wyjeździe za urlop na okres krótszy niż 2 miesiące, organ podatkowy miał możliwość dokonania doręczenia zastępczego kierowanej do skarżącego korespondencji (w tym decyzji wymiarowej). Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, iż decyzja podatkowa została pełnomocnikowi skutecznie doręczona z zastosowaniem trybu z art. 150 § 2 O.p., ze skutkiem na dzień 16 lipca 2012 r. Zdaniem Sądu organ podatkowy słusznie przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że wyjazd na urlop wypoczynkowy w toku postępowania podatkowego (a nie wyjazd nagły czy niezaplanowany), nie stanowi przyczyny uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu, o którym mowa w art. 162 § 1 O.p. Końcowo podkreślono, iż w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron należy wymagać szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria. Na powyżej powołane rozstrzygnięcie strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zaskarżony akt wydany został z naruszeniem przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1 O.p., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zaskarżony akt wydany został z naruszeniem przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 162 § 1 O.p. w wyniku bezpodstawnego przyjęcia, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania było działaniem zawinionym przez pełnomocnika, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie jego pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodzić się należy z jej autorem, iż w niniejszej sprawie przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 29 czerwca 2012 r. określającej skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. należało wziąć pod uwagę nieprawidłowości, których dopuściła się P. [...] S.A., za pośrednictwem, której została doręczona ta przesyłka. Wbrew obowiązującym przepisom prawa wydała bowiem przesyłkę pełnomocnikowi skarżącego po upływie 14 dni, licząc od pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w skrzynce pocztowej adresata. Sposób doręczania przesyłek pocztowych normują przepisy prawa pocztowego. I tak, zgodnie z art. 27 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159, z późn. zm.) przesyłkę, której nie można doręczyć adresatowi, operator zwraca nadawcy. W art. 46 ust. 3 pkt 2 lit. c i d tej ustawy ustawodawca zdecydował, że minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, warunki wykonywania powszechnych usług pocztowych przez operatora publicznego dotyczące wymagań w zakresie przyjmowania i doręczania przesyłek i przekazów pocztowych, w tym: dokumentowania wykonania usługi doręczenia przesyłek rejestrowanych lub przekazów pocztowych (lit. c) oraz terminów odbioru przesyłek lub przekazów pocztowych z placówki operatora (lit. d). Celem wyjaśnienia wskazać można, iż według definicji zawartej w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo pocztowe przesyłka rejestrowana jest to przesyłka przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczana za pokwitowaniem odbioru. W § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wydanego na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy Prawo pocztowe, z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych postanowiono, iż jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego stwierdzi się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do ich odbioru, o których mowa w art. 26 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z informacją o terminie ich odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka lub przekaz pocztowy są przechowywane, operator pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Stosownie do regulacji zawartej w § 38 ust. 1 tego rozporządzenia przesyłki lub przekazy pocztowe operator wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni (z zastrzeżeniem ust. 2, które pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie). W ust. 3 pkt 2 tego paragrafu postanowiono, że bieg 14- dniowego terminu dla przesyłek innych niż nadanych na poste restante rozpoczyna się od dnia następnego po dniu doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w § 14 ust. 1. Za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług pocztowych operator świadczący powszechne usługi pocztowe (takim operatorem w stanie prawnym obowiązującym w niniejszej sprawie była P. [...] S.A.) ponosi odpowiedzialność na zasadach określonych w Rozdziale 5 ustawy Prawo pocztowe. Należy wskazać jeszcze, że sposób wydania przesyłki ze skutkiem doręczenia został określony w art. 26 ust. 2 ustawy Prawo pocztowe, z tym że w ust. 3 tego artykułu zastrzeżono, iż przepisy ust. 2 nie naruszają przepisów innych ustaw dotyczących sposobu, zasad i trybu doręczeń. Na gruncie prawa podatkowego sposób doręczania przesyłek został unormowany m.in. w art. 150 O.p. § 1 pkt 2 tego artykułu stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Według regulacji zawartej w § 1a art. 150 O.p. adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zgodnie zaś z treścią art. 150 § 2 O.p. zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z przytoczonych przepisów prawa wynika, że tryb doręczania przesyłek jest szczegółowo regulowany oraz że operator publiczny, w tym wypadku P. [...] S.A., zobowiązany jest do doręczenia przesyłki w sposób określony przepisami ustawy Prawo pocztowe, ale też w innych ustawach normujących materię dotyczącą sposobu, zasad i trybu doręczeń, zatem również stosownymi przepisami Ordynacji podatkowej. W warunkach rozpoznanej sprawy szczególnie istotny jest zapis nakładający na operatora obowiązek wydania przesyłki adresatowi w terminie 14 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia o próbie jej doręczenia. Z dniem doręczenia przesyłki na gruncie przepisów podatkowych powiązane są określone skutki dla podatnika. Między innymi od tego dnia liczony jest 14-dniowy termin do wniesienia odwołania (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). Dlatego rygorystyczne przestrzeganie powyżej wskazanych przepisów prawa ma szczególne znaczenie. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że zawiadomienie o umieszczeniu w oddawczej skrzynce pocztowej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 29 czerwca 2012 r. po raz pierwszy pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 2 lipca 2012 r., zaś po raz drugi 10 lipca 2012 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął więc w dniu 30 lipca 2012 r., natomiast odwołanie zostało złożone w Urzędzie Skarbowym w T. w dniu 31 lipca 2012 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznał stanowisko Sądu pierwszej instancji i Dyrektora Izby Skarbowej, iż skutek prawny doręczenia przesyłki poprzez przyjęcie fikcji doręczenia uregulowanej w art. 150 § 2 O.p. następuje z mocy prawa, z upływem ostatniego, 14- dniowego terminu liczonego od daty pierwszego awizowania przesyłki. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że pracownik P. [...] wydał adresatowi przesyłkę po upływie owego 14-dniowego terminu. Jednak Sąd odwoławczy nie podziela stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku i postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej, iż wydanie przesyłki po tym terminie może obciążać stronę konsekwencjami wynikającymi z tego faktu. Obowiązek obliczenia terminu, w którym może być wydana przesyłka należy do operatora pocztowego. Nie jest obowiązkiem adresata przesyłki czynienie ustaleń odnośnie do daty pozostawienia w jego oddawczej skrzynce pocztowej pierwszego awiza i obliczanie od tej daty 14-dniowego terminu, o którym mowa wyżej (nie można wykluczyć sytuacji, że do adresata nie dotrze w ogóle pierwsze awizo). Dlatego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wywiązanie się przez operatora pocztowego z obowiązków określonych przepisami prawa, nie może rodzić negatywnych skutków po stronie adresata przesyłki. Odbiorca przesyłki ma prawo działać w zaufaniu do operatora publicznego i przyjąć, że przesyłka została doręczona mu w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd w całej rozciągłości podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z dnia 20 grudnia 2012 r., I FSK 132/12 i z dnia 27 września 2013 r., I FSK 1407/12 (dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w których stwierdzono, iż art. 150 § 1 pkt 1 O.p. nie przewiduje przechowywania korespondencji przez okres dłuższy niż 14 dni licząc od pierwszego zawiadomienia oraz że błędem jest obciążanie winą za niezgodne z przepisami prawa postępowanie P. [...] odbiorcy przesyłki. Jak słusznie zauważył to autor skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie P. [...] S.A. w piśmie z dnia 21 lutego 2013 r. przyznała, iż wydanie przesyłki nastąpiło po upływie terminu do jej odbioru i za tę nieprawidłowość przeprosiła. Organ podatkowy nie wykazał przy tym, aby do powstania tej nieprawidłowości w jakimkolwiek stopniu przyczynił się adresat przesyłki. Przyjąć zatem należy, że pełnomocnik skarżącego działał w błędzie, do powstania którego sam nie przyczynił się, co oznacza, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Skoro przesyłka została wydana pełnomocnikowi skarżącego przez operatora pocztowego w dniu 17 lipca 2012 r., to mógł on przyjąć, iż od tego dnia winien liczyć termin do wniesienia odwołania. Reasumując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki określone w art. 162 § 1, ponieważ wnioskujący o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Zasadne są zatem zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 162 § 1 oraz art. 121 § 1 O.p. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.