II SA/Gd 399/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 stycznia 2013 r. nakazującą K. R. rozebranie wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [...] położonej w Z., obrębie geodezyjny W., gmina K.: 1. wiaty o konstrukcji drewnianej o wym. 5,20 m na 7,0 m wraz z tarasem niezadaszonym o wym. 2,90 m na 5,20 m oraz z przyczepą kempingową; 2. obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, z dachem dwuspadowym, pełniącego funkcję sanitarną, nietrwale związanego z gruntem o wym. 1,30 m na 1,30 m; 3. obiektu budowlanego - suchego ustępu o konstrukcji drewnianej, z dachem dwuspadowym nietrwale związanego z gruntem o wym. 1,0 m na 1,30 m. Przedmiotowe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 20 października 2010 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił K. R. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [...] położonej w Z. wiaty o konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,20 m na 7,0 m wraz z tarasem niezadaszonym o wymiarach 2,90 m na 5,2 0m oraz trzech obiektów sanitarnych. Podczas przeprowadzonych w dniu 15 października 2010 r. czynności kontrolnych organ ustalił, że na nieruchomości znajduje się wiata drewniana częściowo obita, z dachem dwuspadowym krytym deskami na zakładkę, pod którą ustawiona jest przyczepa kempingowa, niemająca dostępu do mediów. Do wiaty przylega taras niezadaszony. Obiekt ten ustawiony jest na słupach zamocowanych do stalowych trzpieni wbitych w ziemię. Wymiary obiektu wynoszą 5,20 m na 7,0 m plus taras niezadaszony o wymiarach 2,9 m na 5,2 m. Wiata ta została wybudowana w latach 2000-2004 bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zaś obiekt budowlany o wymiarach 1,30 m na 1,30 m o konstrukcji drewniano - szkieletowej z dachem dwuspadowym kryty deskami, zlokalizowany na terenie działki nr [...]został wybudowany w roku 2000. Pełni on funkcję sanitarną i jest nietrwale związany z gruntem. Obiekt został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Również obiekt budowlany o wymiarach 1,0 m na 1,30 m o konstrukcji drewnianej z poszyciem ścian z desek z dachem dwuspadowy, nietrwale związany z gruntem, został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Obiekt wybudowany został w roku 2000 i pełni funkcję sanitarną - suchego ustępu. Organ ustalił, że na terenie przedmiotowych działek o nr [...]i [...], obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Kościerzyna z dnia 27 marca 2007 r. Nr V/44/07 (Dz. U. Woj. Pom. Nr 106 z dnia 11.06.2007 r., poz. 1720.). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 12 kwietnia 2012 r. nakazał rozebrać cztery obiekty budowlane zlokalizowane na terenie działki nr: [...] i [...] w Z.. W wyniku złożonego przez K. R. odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 2 lipca 2012 r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że organ I instancji nie ustalił czy znajdujące się na przedmiotowych działkach przyczepy kempingowe należy traktować jako środek transportu (czy posiadają dowody rejestracyjne), czy też należy je włączyć do postępowania jako odrębne obiekty budowlane. Również wskazał, że w celu uniknięcia prawnych komplikacji organ I instancji powinien podjąć rozstrzygnięcie odrębnie co do obiektów wybudowanych na terenie działki nr [...]i działki nr [...]. Podczas przeprowadzonej w dniu 31 sierpnia 2012 r. wizji uzupełniającej organ I instancji ustalił, że nie zmieniła się zabudowa przedmiotowych działek. Pod wiatami zlokalizowanymi na terenie działki nr [...] ustawione są przyczepy kempingowe, które nie są podłączone do mediów zewnętrznych. Ponadto według oświadczenia K. R. przyczepa ustawiona pod wiatą o wymiarach 6,0 m na 4,0 m jest zarejestrowana (pod nr rej. [...]), zaś druga przyczepa nie jest zarejestrowana. Postanowieniem z dnia 5 września 2012 r. organ I instancji na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymał K. R., prowadzenie robót budowlanych przy istniejących obiektach budowlanych wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr 2/39. Jednocześnie organ nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia w terminie 90 dni wskazanych dokumentów – zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z nie złożeniem w wyznaczonym terminie przez zobowiązanego nakazanych dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał rozbiórkę obiektów, wskazując jako podstawę prawną art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Od decyzji organu I instancji K. R. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu zarzucono błędną kwalifikację przedmiotowych konstrukcji jako obiektów budowlanych, zamiast "sztuki i instalacji artystycznej". Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Obiekty te wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Ponadto w myśl przepisu art. 3 pkt 2 ustawy pod pojęciem "budynku" należy rozumieć obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Tym samym budowa, istniejącej na działce nr [...]wiaty o konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,20 m na 7,0 m wraz z tarasem niezadaszonym o wymiarach 2,90 m na 5,20 m ze względu na funkcję oraz powierzchnię zabudowy wymagała uzyskania ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, a brak takiego pozwolenia daje podstawę do uznania, że inwestor naruszył art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ wyjaśnił również, iż pod pojęciem "tymczasowego obiektu budowlanego", zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, budowa tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie wymaga uzyskana pozwolenia na budowę, ale zgłoszenia zamiaru budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, o ile inwestor określi w zgłoszeniu termin rozbiórki lub przeniesienia (rozbiórka lub przeniesienie obiektu musi nastąpić nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu). Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że obiekty budowlane położone na terenie działki nr 2/39, wybudowane w roku 2000, pełniące funkcję sanitarną, o wymiarach 1,30 m na 1,30 m oraz drugi o wymiarach 1,0 m na 1,30 m jako obiekty tymczasowe (nietrwale związane z gruntem) wymagały również uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto organ wyjaśnił że ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego tj. z treści protokołu z dnia 31 sierpnia 2012 r. z wizji uzupełniającej i oświadczeń K. R. wynika iż pod wiatami ustawione są przyczepy kempingowe, które nie są podłączone do mediów wewnętrznych. Przyczepa ustawiona pod wiatą o wymiarach 6,0 m na 4,0 m, jest zarejestrowana pod nr rej. [...] i wobec niej prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne. Natomiast druga z przyczep usadowiona pod wiatą o wymiarach 5,20 m na 7,0 m, sprawna technicznie i posiadająca wszystkie wymagane do rejestracji dokumenty, ale niezarejestrowana jest przedmiotem niniejszego postępowania. Zdaniem organu II instancji kwestia charakteru prawnego przyczepy kempingowej w świetle powołanej wyżej ustawy była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które jednoznacznie uznaje ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, nie spełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, za obiekty budowlane. Jeżeli przyczepa kempingowa została ustawiona na działce i nie została także dopuszczona do ruchu drogowego - brak dowodu rejestracyjnego, a ponadto nad nią wybudowane zostało zadaszenie w postaci wiaty, zaś obok jest taras na który prowadzi bezpośrednio wyjście z przyczepy kempingowej, oznacza to, że jest to obiekt budowlany służący celom rekreacyjno-wypoczynkowym. Zatem przedmiotową przyczepę należy traktować nie jako środek transportu, ponieważ nie posiada dowodu rejestracyjnego, lecz jako odrębny obiekt budowlany. Nie jest to pojazd w świetle art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Organ wskazał jednocześnie że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane). W takich przypadkach budowa tymczasowych obiektów budowlanych wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy). W niniejszej sprawie przedmiotowa przyczepa posadowiona została na okres dłuższy niż 120 dni, co spowodowało konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu II instancji skoro inwestor naruszył przepis art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, realizując budowę powyższych obiektów bez wymaganej prawem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, organ I instancji zobligowany był do przeprowadzenia postępowania w oparciu o przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym, iż inwestor nie przedłożył żadnego z wymaganych dokumentów, organ był zobligowany do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowych obiektów. Organ odwoławczy wskazał, że legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem inwestora, a organ nie ma obowiązku legalizacji samowoli budowlanej wbrew woli strony. Nie ma też prawnej możliwości dokonania tzw. legalizacji robót budowlanych w sytuacji, gdy inwestor nie wykonuje swoich obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej (złożenie dokumentów, uiszczenie opłaty legalizacyjnej), gdyż przepisy prawa budowlanego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawiają organowi administracji uznaniowego podejścia do każdego przypadku. K. R. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję zarzucił: niewłaściwą kwalifikację przedmiotowych konstrukcji, które nie mają znamion obiektów budowalnych wymagających zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z przepisami ustawy Prawo Budowlane, gdyż są to produkty artystycznych działań strony; zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nieprawdziwych stwierdzeń dotyczących jego udziału w postępowaniu, a w szczególności poprzez nie podejmowania kroków mających na celu dostarczenie wymaganych prawem dokumentów; powołanie się przez organ odwoławczy na bezwzględnie obowiązujący charakter przepisów prawa budowlanego przy jednoczesnym zignorowaniu sprawy precedensowej "Keret House" przytoczonej w odwołaniu, poprzez całkowite pominięcie jej w uzasadnieniu. Ponadto skarżący zarzucił niewłaściwą interpretację zapisów art. 28 - 31 ustawy Prawo Budowlane we fragmentach dotyczących przyczepy kempingowej poprzez zakwalifikowanie jej jako obiektu budowlanego, wymagającego pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W niniejszej sprawie zakwestionowano decyzję ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 kwietnia 2013 r., nr utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 stycznia 2013 r., nakazującą rozbiórkę, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, obiektów budowlanych tj.: wiaty o konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,20 m na 7,0 m wraz z tarasem niezadaszonym o wymiarach 2,90 m na 5,20 m, z przyczepą kempingową; obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, z dachem dwuspadowym, pełniącego funkcję sanitarną, nietrwale związanego z gruntem o wymiarach 1,30 m na 1,30 m oraz obiektu budowlanego - suchego ustępu o konstrukcji drewnianej, z dachem dwuspadowym nietrwale związanego z gruntem o wymiarach 1,0 m na 1,30 m. Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, ustalenia organu odwoławczego zostały dokonane zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a., ocena zebranych dowodów nie narusza regulacji art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny niniejszej sprawy, wynikający z ustaleń organów obu instancji, stwierdzony na podstawie zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, został dokładnie wyjaśniony, zaś rozstrzygające sprawę organy nadzoru budowlanego przeprowadziły postępowanie oraz wydały rozstrzygnięcie zgodnie z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą praworządności. Opis obiektów budowlanych, ich lokalizacja i data wykonania stanowią okoliczności nie budzące wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Stosownie zaś do treści art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis ten zawiera zasadę, według której roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Od tej zasady istnieją wyjątki, przy czym wyjątki od zasady, że roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę zawarte są w art. 29 i art. 31 ust. 1 i 5 ustawy, zaś w art. 30 i art. 31 ust. 2 - 4 ustawy wskazano roboty budowlane, których rozpoczęcie jest uzależnione od zgłoszenia właściwemu organowi. Decyzja nakazująca rozbiórkę została poprzedzona postanowieniem z dnia 5 września 2012 r., wydanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego , na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Regulacja zawarta w tym przepisie przewiduje możliwość legalizacji samowolnie wykonanych obiektów. Zasadą jest bowiem poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowanego lub będącego w budowie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, oceną możliwości jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Organy orzekające w niniejszej sprawie słusznie uznały, iż wykluczone jest przyjęcie, iż budowa wyżej opisanej wiaty stanowi przypadek określony w przywołanym powyżej art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, bowiem powierzchnia przedmiotowej wiaty przekracza 25 m², w związku z czym na jej budowę wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Słusznie również, organy uznały że obiekty budowlane położone na terenie działki nr [...] pełniące funkcję sanitarną, wybudowane w 2000 r., o wymiarach 1,30 m na 1,30 m jeden i drugi o wymiarach 1,0 m na 1,3 m wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Z treści art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Budowa takich obiektów, zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wymaga zgłoszenia. Jednakże, w świetle okoliczności niniejszej sprawy, nie można uznać, aby obiekty znajdujące się na działce nr [...]o funkcji sanitarnej tj. obiekt o konstrukcji drewnianej, z dachem dwuspadowym o wym. 1,30 m na 1,30 m oraz obiekt budowlany - suchy ustęp o konstrukcji drewnianej, z dachem dwuspadowym o wym. 1,0 m na 1,30 m, były obiektami budowlanymi, o jakich mowa w powołanym art. 29 ust. 1 pkt 12. Z akt sprawy wynika, że obiekty te nie zostały ustawione na okres 120 dni, nie są przewidziane do rozbiórki ani nie są przewidziane do przeniesienia w inne miejsce, zatem ich ustawienie nie było objęte obowiązkiem zgłoszenia lecz obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. A zatem przewidziane w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane wyłączenie nie mogło mieć zastosowania w niniejszej sprawie a inwestor powinien uzyskać przed rozpoczęciem tych robót budowlanych pozwolenie na budowę. Argumentacja skarżącego, iż przyczepa kempingowa ustawiona pod wiatą o wymiarach 5,20 m na 7,0 m nie jest obiektem budowlanym, nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia ta była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które jednoznacznie uznaje ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, nie spełniające w danej chwili swej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, za obiekty budowlane. W wyroku z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1774/07, (dostępny pod http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "jeżeli przyczepa campingowa została ustawiona na działce i nie została także dopuszczona do ruchu drogowego (brak dowodu rejestracyjnego, jak i aktualnych badań technicznych), a ponadto, została do niej doprowadzona energia elektryczna jak i nad nią wybudowane zostało zadaszenie, zaś obok jest taras, na który prowadzi bezpośrednio wyjście z przyczepy campingowej, oznacza to, że jest to obiekt budowlany służący celom rekreacyjno-wypoczynkowym, czyli w żadnym przypadku nie jest to pojazd w świetle art. 2 pkt 50 cyt. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.)". Podobne stanowisko zajęto w wyrokach WSA w Gdańsku z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 620/10 i z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 580/10, wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 224/08 i wyroku WSA w Poznaniu z dnia 7 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Po 503/07. (wyroki dostępne na stronie internetowej www.nsa.gov.pl) . Nie budzi wątpliwości również fakt, że skarżący posadowił przedmiotową przyczepę na okres dłuższy niż 120 dni, co wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Stąd też zasadnie wskazał organ odwoławczy, że w sytuacji, gdy obiekt pełni funkcje obiektu budowlanego, jego realizacja wymagałaby pozwolenia na budowę, a w sytuacji braku takiej decyzji, zastosowanie znajduje tryb z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Na gruncie art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane oraz definicji budowy, zawartej w art. 3 pkt 6 powyższej ustawy, w odniesieniu do takich obiektów jak barakowozy, przyczepy i inne podobne obiekty na kołach, przez ich "wybudowanie" rozumie się samo dostarczenie takiego obiektu oraz jego postawienie na gruncie, z ewentualnym wykonaniem pewnych przystosowawczych robót budowlanych (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2012r., sygn. akt II SA/Po 525/12, LEX nr 1241177). Wyjaśnić również należy, iż w takim wypadku wykonanie rozbiórki polega na usunięciu (wywiezieniu) obiektu z terenu, na którym został nielegalnie posadowiony, a nie na jego demontażu. Odnosząc się do zarzutów skargi, iż wzniesione na działce obiekty nie stanowią obiektów budowanych lecz instalację artystyczną, wskazać należy, że nie są one uzasadnione. Skarżący powołał się na przypadek tzw. "Domu Kereta", zaprojektowanego przez J. S. Obiekt ten znajduje się w 152-centymetrowej szczelinie pomiędzy powojennym blokiem mieszkalnym przy ul. Chłodnej 22 i przedwojenną kamienicą przy ul. Żelaznej 74 na warszawskiej dzielnicy Wola i stanowi jednej z najwęższych na świecie obiektów budowlanych. Instalacja ta została zaprojektowana jako pracownia dla izraelskiego pisarza Etgara Kereta i przeznaczona na miejsce działań kulturalnych. Minimalny rozmiar mieszkania nawiązuje do zwięzłości opowiadań artysty, a jego położenie ma wymiar symboliczny, w pobliżu spotykały się dwa warszawskiego getta, małe i duże, a kilkadziesiąt metrów od Domu stała kładka łącząca oba zamknięte obszary. Organizatorem projektu jest Fundacja Polskiej Sztuki Nowoczesnej, a częścią projektu jest program rezydencyjny, w ramach którego na zaproszenie jury, pod przewodnictwem Etgara Kereta, przyjadą do Polski twórcy z całego świata. W ramach programu odbywać się mają wykłady i warsztaty wybranych twórców, którym towarzyszyć mają wydarzenia kulturalne, powiązane z działalnością artystyczną rezydenta. Powyższe okoliczności, związane z wyjątkowością tego obiektu z punktu widzenia architektonicznego oraz z jego szczególną symboliką i celem ukierunkowanym na działania kulturalne stały się podstawą zakwalifikowania go, jako instalacji artystycznej. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw do uznania, iż obiekty wzniesione przez skarżącego stanowią instalację artystyczną tego typu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo stwierdził, że przepisy Prawa budowlanego mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organy w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej zobowiązane były do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego i w sytuacji niewykonania przez skarżącego nałożonych na niego obowiązków w ramach trwającego postępowania legalizacyjnego, zobowiązane były do nakazania rozbiórki przedmiotowych obiektów budowlanych. Ponieważ strona nie wypełniła obowiązków nałożonych opisanym wyżej postanowieniem z dnia 5 września 2012 r., przedstawione okoliczności sprawy nakładały na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania nakazu rozbiórki wyżej opisanych obiektów znajdujących się na działce nr 2/39. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę, jako niezasadną.