II OSK 2705/13

Dnia 29 października 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2013 roku sygn. akt VII SA/Wa 1131/13 odrzucającego skargę W.S., C.S., B.G., E.G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2013 roku nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 7 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi W.S., C.S., B.G. i E.G. (dalej jako "skarżący") na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] marca 2013 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 22 maja 2013 r. wezwano skarżących solidarnie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 12 egzemplarzy odpisów skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że powyższe wezwania zostały doręczone skarżącym 6 czerwca 2013 r. Zatem, ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przypadł na dzień 13 czerwca 2013 r. Wraz z pismem z 12 czerwca 2013 r. skarżący W.S. nadesłał 12 egzemplarzy odpisów skargi, w tym tylko 3 egzemplarze czytelne, na których znajdują się kserokopie podpisów W.S. i C.S. Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że nadesłanie przez skarżącego nieczytelnych odpisów skargi, na których znajdują się kserokopie podpisów, nie może zostać potraktowane jako wykonanie zarządzenia z 22 maja 2013 r. Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi i w związku z tym skargę odrzucił. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył skarżący W.S. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a."), poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych pisma poprzez doręczenie jego odpisów. W ocenie skarżącego, odpisy były nieczytelne wyłącznie w subiektywnym odczuciu Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 p.p.s.a.). Odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 407/08 oraz M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, Komentarz do art. 47 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 249). Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarżący odpowiedział na wezwanie Sądu I instancji do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie odpisów skargi. Dwa z nadesłanych pism były podpisane własnoręcznie przez wszystkich czterech skarżących. Odpisy pisma nie muszą być podpisywane przez stronę (strony), bowiem wówczas stają się kolejnym oryginałem, a nie odpisem (por. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 152). Nie oznacza to jednak, że nadesłanie tak sporządzonych pism w żądanej przez sąd ilości mogłoby być równoznaczne z nieuzupełnieniem braków. Jednak w niniejszej sprawie Sąd I instancji wezwał skarżących do nadesłania dwunastu, a nie dwóch odpisów skargi. Pozostałe nadesłane pisma nie mogą być potraktowane jako odpisy w rozumieniu art. 47 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. Są to bowiem kserokopie, nieuwierzytelnione nawet przez jednego ze skarżących, zawierające jedynie kserokopię podpisów dwóch z czterech skarżących. Kwestia ta ma zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem brak uwierzytelnienia kserokopii pism oznacza, że brak formalny skargi nie został uzupełniony, a więc Sąd I instancji był zobowiązany skargę odrzucić. Ponadto część kserokopii została sporządzona prawdopodobnie przy użyciu niesprawnej maszyny kopiującej (kserokopiarki, drukarki komputerowej), co spowodowało, że znaczna część tekstu jest nieczytelna lub bardzo słabo czytelna. Na części stron widoczne są pionowe, jasne pasy, na których tekst nie został powielony lub został powielony w sposób znacznie utrudniający jego odczytanie. Nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej, że nieczytelność nadesłanych kserokopii skargi jest wyłącznie wynikiem subiektywnego przekonania Sądu I instancji. Ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie potwierdza już nawet pobieżna analiza załączonych przez skarżącego pism. Nie ulega wątpliwości, że odwzorowanie pełnej treści pisma wymaga sporządzenia odpisu z pewną starannością, która umożliwi zapoznanie się z treścią tego dokumentu przez inne strony toczącego się postępowania. Taki jest bowiem cel obowiązku wynikającego z art. 47 § 1 p.p.s.a. Kwestia "jakości" sporządzonych pism jest jednak drugorzędna, ponieważ, jak już wyżej wskazano, zasadnicze znaczenie ma brak uwierzytelnienia nadesłanych odpisów. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.