II SAB/Sz 53/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi S. O. na bezczynność Spółki A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w części dotyczącej skargi na bezczynność Spółki A., II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. wymierza Spółce A. grzywnę w kwocie [...] złotych, IV. zasądza od Spółki A. na rzecz skarżącego S. O. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. S. O. pismem z dnia [...] zwrócił się do Spółki A., dalej określanego również jako: "" lub ""o przesłanie mu na wskazany adres internetowy zeskanowanej umowy o jakiej informacja znajduje się pod adresem internetowym, który wskazał we wniosku. Wobec braku odpowiedzi, w dniu [...] skierował skargę na bezczynność Spółki A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za jej pośrednictwem. Powyższa skarga została zwrócona przez Spółkę A. przy piśmie z dnia [...]. z powodu nie wyczerpania właściwego trybu postępowania przewidzianego dla wniesienia skargi na bezczynność oraz zawartej w żądanej umowie klauzuli lojalności. W tym stanie sprawy, S. O. w dniu [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o wymierzenie wyżej wskazanej Spółce A., na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej także P.p.s.a, grzywny za nieprzekazanie Sądowi jego skargi z dnia [...]. Jednocześnie S. O. ponownie złożył skargę na bezczynność Spółki A. Wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi został zarejestrowany w Sądzie pod nr [...]. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wymierzył Spółce A. na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. grzywnę w kwocie [...] za nieprzekazanie wyżej opisanej skargi sądowi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniesione przez Spółkę A. zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu [...] pełnomocnik Spółki A. radca prawny T. A. przesłał do WSA skargę S. O. z dnia [...] wraz z odpowiedzią na tę skargę. Skarga S. O. na bezczynność Spółki A. w przedmiocie nieudostępnienia w terminie informacji publicznej podnosi zarzuty: - naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198), dalej określanej również jako: "u.d.i.p." poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w określonym terminie, - art. 33 i 35 ustawy o finansach publicznych poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do wykonania wniosku z dnia [...] oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi S. O. powołał się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz na piśmiennictwo dotyczące prawa do dostępu do informacji publicznej, wywodząc, że prawo to posiada szeroki zakres i znajduje swoje oparcie również w zasadzie jawności finansów publicznych. Ponadto powołał się na przyjętą w orzecznictwie wykładnię art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stwierdzając, że kryterium uzyskania dostępu do dokumentu jako informacji publicznej jest jedynie istnienie okoliczności wyłączających udostępnienie informacji, a nie jego kwalifikacja jako dokumentu urzędowego. Pełnomocnik Spółki A. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi i o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego. Z uzasadnienia odpowiedzi na skargę wynika, że według zaskarżonego podmiotu, skarga powinna być odrzucona jako niedopuszczalna, gdyż wniesienie skargi na bezczynność organów bez uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalne. Poza tym wniosek skarżącego nie dotyczy informacji będącej informacją publiczną, skoro umowa objęta wnioskiem jest przedwstępną umową ramową zawartą pomiędzy Spółką A. a inwestorem, a zatem dotyczy działań, które mają być podjęte w przyszłości. Jako przesłankę uzasadniającą wniosek ewentualny o oddalenie skargi wskazano w odpowiedzi, na zawartą w przedmiotowej umowie klauzulę lojalności oraz na tajemnicę przedsiębiorcy. Pismem z dnia [...] pełnomocnik Spółki A. wniósł o umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego, ponieważ w dniu [...] na stronach internetowych podmiotu, zamieszczony został skan umowy, której udostępnienia domagał się skarżący, o czym został poinformowany pismem z dnia [...]. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Wniesiona skarga na bezczynność była zasadna. Na wstępie wyjaśnić trzeba kilka kwestii składających się specyfikę ustawy o dostępie do informacji publicznej, na podstawie której został złożony wniosek. Po pierwsze, ustawa ta posiada własne uregulowania proceduralne i do stosowania kodeksu administracyjnego odsyła w bardzo wąskim zakresie. Przepisy tego kodeksu dotyczące terminów załatwiania spraw i sposobu zwalczania bezczynności oraz przewlekłości postępowania nie obowiązują na gruncie u.d.i.p. Z tego między innymi względu wniesienie skargi na bezczynność w trybie tej ustawy nie wymaga wyczerpania trybu odwoławczego, określonego w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co już jednoznacznie wyjaśniło orzecznictwo i jest stosowane oraz przez skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie akceptowane (vide wyroki NSA z dnia: 14 marca 2006 r., I OSK 243/06, LexPolonica nr 3066176, 24 maja 2006 r. I OSK 601/05, LexPolonica 2144855). Dlatego wniosek o odrzucenie skargi uznać należało za chybiony. Po drugie, niezasadne jest również stanowisko zobowiązanego podmiotu w uzasadniające wniosek o odrzucenie skargi z tego powodu, że żądana informacja nie jest informacja publiczną. Gdyby faktycznie tak było, to byłaby podstawa do odrzucenia skargi na bezczynność tylko wówczas, gdyby zobowiązany podmiot w ustawowym terminie pismem poinformował wnioskodawcę o takiej swojej kwalifikacji informacji i jej przyczynach (podobnie wyrok NSA z 11 maja 2011 r., I OSK 189/11, LexPolonica nr 2563563, gdyż wówczas wnioskodawcy służyłoby prawo zaskarżenia tej czynności na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). W świetle przepisu art. 4 u.d.i.p. nie ma - zdaniem Sądu - wątpliwości co do tego, że Spółka A. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Kwestię tę rozważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w przywołanym na wstępie niniejszych motywów postanowieniu z dnia 20 grudnia 2012 r. wydanym w przedmiocie nałożenia grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi w terminie, a prawomocnie przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia [...] oddalającym zażalenie Spółki na postanowienie Sądu I instancji. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie nie dostrzegł żadnych argumentów przemawiających za dokonaniem odmiennej oceny tej kwestii, a zatem przyjął, że skoro z aktu założycielskiego Spółki A. (tekst jednolity na dzień 10 października 2007 r. dostępny w Biuletynie Informacji Publicznej tego podmiotu), spółka ta powstała w wykonaniu uchwały Rady Miasta numer XIV/455/99 z 11 października 1999 r. w sprawie utworzenia Spółki A., a jej jedynym wspólnikiem jest Gmina Miasto ( ), ponadto, zgodnie z § 3 cyt. aktu, jest spółką powołaną do realizacji celów ważnych dla rozwoju gminy, zgodnie z ustawą z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 z późn. zm.), to jako spółka kapitałowa będąca podmiotem powołanym do prowadzenia gospodarki komunalnej przez jednostkę samorządu terytorialnego i który dysponuje majątkiem publicznym - jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p wykonującym zadania z zakresu administracji publicznej. Co do kwalifikacji żądanej informacji jako informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd w całej rozciągłości podziela stanowisko skarżącego i przytoczoną na jego poparcie argumentację. spółka A. jako podmiot należący do katalogu zobowiązanych na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej miało obowiązek udostępnienia na wniosek tekstu umowy przedwstępnej zawartej z potencjalnym wykonawcą określonej w niej usługi, skoro umowa taka została wytworzona w ramach działalności Spółki i służyła do realizacji jej zadań. Informacją publiczną są bowiem nie tylko dokumenty urzędowe, ale wszelkie dokumenty dotyczące działalności podmiotu zobowiązanego niezależnie od tego czy zostały przez ten podmiot wytworzone czy tylko służą do realizacji zadań, a pochodzą od kogo innego. Umowa przedwstępna jako akt woli zawierających ja stron odzwierciedla określone zamierzenia podmiotu zobowiązanego i żadne racje logiczne, w świetle art. 6 u.d.i.p., który zawiera przykładowe wyliczenie przedmiotowo – podmiotowe, nie przemawiają za tym aby umowy przedwstępnej nie zaliczyć do informacji publicznej. Kwestia natomiast ewentualnego ograniczenia udostępnienia (np. poprzez anonimizację pewnych postanowień umowy) nie może być na gruncie niniejszej sprawy w ogóle rozważana, skoro zobowiązany podmiot nie stosował art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w formie procesowej przewidzianej tą ustawą, a skarga nie dotyczy decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Po trzecie, w związku z całkowicie chybionymi wywodami odpowiedzi na skargę wyłania się tu potrzeba szerszego wywodu na temat sposobu załatwiania wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, konkretne działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany, a mianowicie podmiot ten może: - udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Organ dokonuje tego w formie czynności materialno – technicznej (pismem); - poinformować (pismem) wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 ustawy); - odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 ustawy, czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej (w przypadku podmiotów niebędących organami władzy publicznej art. 16 ustawy stosuje się odpowiednio na mocy odesłania z art. 17 ust. 1), - może również odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ustawy. Zobowiązany podmiot działań tych winien dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13). Dopiero stwierdzenie braku podjęcia przez zobowiązany podmiot, będący adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, któregokolwiek z wyżej wskazanych działań, zgodnych oczywiście z przepisami ustawy i podjętych w jej granicach, uzasadnia skuteczność zarzutu bezczynności podmiotu zobowiązanego. Jak z powyższego wynika, stwierdzenie że żądana informacja nie jest informacją publiczną, nie stanowi przesłanki uprawniającej zobowiązany podmiot do milczenia. Podobnie za brak prawidłowej reakcji, a zatem bezczynność zobowiązanego uznać należy niewydanie w terminie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji, w przypadku stwierdzenia, że zaistniała okoliczność wyłączająca udostępnienie informacji określona w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (np. tajemnica przedsiębiorcy). Wobec ustalenia, że na dzień wniesienia skargi do Sądu, Spółka A. nie udostępniła żądanej informacji, która jest informacją publiczną, ani nie wydała decyzji odmawiającej jej udostępnienie, należy stwierdzić, że wniesienie skargi było uzasadnione bezczynnością zobowiązanego do załatwienia wniosku w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, że pisma Spółki A. z dnia [...] dołączonego do odesłanej skargi również nie można uznać za czynność materialno-techniczną wydaną w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o czym przekonuje jego treść wskazana we wstępnej części niniejszych rozważań Wniesienie skargi okazało się na tyle skuteczne, że w dniu [...] zobowiązany ustawą podmiot, do którego wpłynął wniosek, upublicznił żądaną informację, zamieszczając ja na stronach internetowych, a przy tym o tym fakcie poinformował skarżącego. Podanie informacji do publicznej wiadomości nie zawsze jest równoznaczne z załatwieniem wniosku. Informacja bowiem powinna być udostępniona w sposób i w formie wskazanej we wniosku, jeśli nie została udostępniona z urzędu. Wniosek żądał udostępnienia poprzez przesłanie skanu umowy na wskazany przez wnioskodawcę adres internetowy, czego nie uczyniono. Zaznaczyć przy tym trzeba, że treść tej umowy w momencie złożenia wniosku nie była upubliczniona w Biuletynie Informacji Publicznej na stronach internetowych Spółki A., ani w żaden inny przewidziany ustawą sposób. Ustawa przewiduje, że upublicznienie informacji może nastąpić w Biuletynie Informacji Publicznej lub w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych lub zainstalowanie w takich miejscach urządzenia umożliwiającego zapoznanie się z taka informacją (art. 7 i art. 10 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 1, informacja, która nie została upubliczniona w Biuletynie Informacji Publicznej podlega udostępnieniu na wniosek. Treść tych przepisów jest jednoznaczna i nie powinna budzić wątpliwości. Przepisy te muszą być interpretowane i stosowane ściśle. Nie można zatem wyprowadzać z nich innych ograniczeń w dostępie do informacji publicznej niż wprost to przewidział ustawodawca. W konsekwencji upublicznienie informacji nie w Biuletynie Publicznym nie stanowi jej udostępnienia zgodnego z wnioskiem. Nie ma bowiem podstaw prawnych, by za równorzędne traktować sposoby udostępnienia informacji za pośrednictwem BIP oraz za pośrednictwem innych stron internetowych (podobnie wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2003 r.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek nie konkuruje przy tym z pozostałymi sposobami udostępniania informacji. W szczególności to od podmiotu zainteresowanego zależy czy uzna za wystarczający dostęp do danej informacji poprzez możliwość zapoznania się z nią w miejscu ogólnie dostępnym (art. 11 ustawy), czy też w stosownym wniosku będzie żądał, aby została mu ona udostępniona w określonej formie (art. 14 ust. 1 ustawy). Udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 7 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 11 stanowi swego rodzaju formę zastępczą wobec umieszczenia informacji na stronach internetowych Biuletynu. (podobnie wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2013 r. I OSK 2244/12). W świetle powyższego stanu prawnego, nie ulega wątpliwości, że spółka, nieudostępniając skarżącemu żądanej informacji publicznej w sposób i w formie wskazanych we wniosku i w terminie przewidzianym ustawą (pocztą elektroniczną na wskazany adres internetowy w terminie 14 dni od wpłynięcia wniosku), ani nie wydając w tym terminie decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji pozostawała w bezczynności i stan ten trwał również w momencie wniesienia przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Według ustaleń Sądu dokonanych poprzez sprawdzenie wskazanego przez Spółkę A. adresu internetowego, w dniu rozprawy sądowej i wyrokowania treść przedmiotowej umowy była od dnia [...] upubliczniona w drodze zamieszczenia jej w BIPie, o czym zobowiązany podmiot powiadomił skarżącego pismem z dnia [...]. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009, Nr 4, poz. 63) należałoby zatem przyjąć, że w dacie wyrokowania nie istniał już stan bezczynności, a zatem zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania sądowego, bez dalszych, poza obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania, konsekwencji prawnych dla zobowiązanego. Zauważyć jednak trzeba, że brzmienie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązujące w dacie tej uchwały było inne niż aktualne w dacie orzekania. Omawiany przepis w dacie uchwały przewidywał, że "Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa". Przepis ten w aktualnym brzmieniu nadanym ustawami: zmieniającą ustawę Kodeks postępowania administracyjnego i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 3 grudnia 2010 r. (weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r.), a także ustawą z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r.) stanowi natomiast, że: "§ 1. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6." Zestawienie tych norm prawnych wskazuje, że w aktualnym stanie prawnym orzekanie w przedmiocie bezczynności organu (lub innego podmiotu zobowiązanego np. na mocy przepisów u.d.i.p.) wymaga od Sądu nie tylko ustalenia czy istniał stan bezczynności, ale także rozstrzygnięcia w przedmiocie stopnia spowodowanego nią naruszenia prawa i ewentualnego zastosowania środków dyscyplinujących. Stąd wypływa wniosek, że stwierdzenie, iż po wniesieniu skargi do sądu ustał stan bezczynności, nie jest równoznaczne z bezprzedmiotowością w zakresie rozstrzygnięcia czy bezczynność była rażąca i ewentualnego wymierzenia organowi grzywny. Kwestię tę klarownie wyłożył Naczelny Sąd Administracyjny, co zostało zawarte w następujących tezach postanowienia z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12: "1. Nie można podzielić stanowiska, według którego w przypadku gdy akt został przez organ wydany przed dniem orzekania przez sąd w kwestii przewlekłości, nie jest możliwe uwzględnienie skargi na przewlekłość, ponieważ postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. 2. Uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. 3. W sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania to sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a., jeżeli nie ma podstaw do odrzucenia albo oddalenia skargi, bądź umorzenia postępowania sądowego." (LEX nr 1219576)". Dodać należy, że powyższe stanowisko jest akceptowane w orzecznictwie (vide postanowienie NSA z dnia 18.06.2013 r.) sądów administracyjnych i Sąd w niniejszej sprawie również je podziela. Znajdując podstawę faktyczną i prawną (art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a) do umorzenia postępowania w sprawie bezczynności Sąd rozważył zatem jaki charakter miało to zaniechanie. Zważywszy na to, że od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej ( ) do upublicznienia tej informacji ( )poprzez zamieszczenie skanu tekstu umowy na stronie internetowej minęło miesięcy, nie sposób jest bezczynności zobowiązanego podmiotu usprawiedliwiać trudnościami interpretacyjnymi przepisów ustawy, zwłaszcza że zaskarżona Spółka A. korzystała z pomocy fachowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego (pełnomocnictwo zostało sporządzone – k. 16 akt sądowych). W tej sytuacji faktycznej i prawnej, lekceważenie obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej jawi się wyraziście i wymaga dalej idącej reakcji dyscyplinującej. Dlatego Sąd orzekając, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a) jednocześnie wymierzył zaskarżonej Spółce A. na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. grzywnę w kwocie [...], do czego był uprawniony niezależnie od tego czy skarżący o to wnosił czy nie. Przy takim rozstrzygnięciu sprawy należało również zasądzić od spółki A. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a.