II SA/Wa 668/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uposażenia zasadniczego oddala skargę Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie przyznania [...] L. P. uposażenia na czas zajmowania stanowiska służbowego radcy prawnego w [...]. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 142/12, uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] (pkt 3) w sprawie wyznaczenia [...] L. P. na stanowisko służbowe radcy prawnego w [...], w części dotyczącej zaszeregowania tego stanowiska do grupy uposażenia 15C. Podał, że w związku z tym Dyrektor Departamentu Kadr MON decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] przyznał [...] L. P. uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia 15C, podnosząc, że do tej grupy uposażenia są zaszeregowane inne kluczowe stanowiska służbowe, przeznaczone dla żołnierzy zawodowych niebędących nauczycielami akademickimi, występujące w [...]. Minister Obrony Narodowej, podał, że rozpoznając ponownie sprawę, zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 142/12, radca prawny ma prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń, obowiązujących w zatrudniającej go jednostce organizacyjnej. Podniósł, że w cytowanym wyroku wskazano, iż jednostką organizacyjną, o której mowa w art. 224 ustawy o radcach prawnych, jest dla [...] L. P. [...]. Natomiast porównania "innego równorzędnego stanowiska służbowego" dla strony należy dokonać w odniesieniu do stanowisk służbowych tej jednostki organizacyjnej, przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych, niebędących nauczycielami akademickimi. Organ, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 17 września 1992 r., sygn. akt I PZP 47/92, stwierdził, że "innym równorzędnym stanowiskiem" może być stanowisko kierownika znaczącej komórki organizacyjnej. Za takie stanowisko uznał stanowisko kierownika działu ekonomicznego – kwestora, który odpowiada za sprawy finansowe uczelni, i który podlega kanclerzowi, nadzorującemu pracę zarówno kwestora, jak i działu administracyjnego i gospodarczego uczelni. W ocenie organu, stanowisko radcy prawnego należało porównać do innych stanowisk specjalistycznych, a więc na poziomie szefów niedydaktycznych komórek wewnętrznych. Odnosząc się do zarzutów, podniesionych przez stronę, wskazał, że stanowisko kanclerza nie jest stanowiskiem "równorzędnym" w rozumieniu ustawy o radcach prawnych, lecz wyższym. Zdaniem organu, wyznaczenie [...] L. P. na stanowisko służbowe zaszeregowane do grupy uposażenia 15C spełnia warunki, określone w art. 224 ustawy o radcach prawnych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi L. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zakwestionował zaszeregowanie wyznaczonego mu stanowiska służbowego do grupy uposażenia 15C i wniósł o przyznanie mu grupy uposażenia 16A. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędy formalne, obrazę przepisów prawa materialnego, poprzez niepoprawną ich wykładnię oraz niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 142/12. W uzasadnieniu skargi wskazał, że istotę sporu stanowi niewłaściwe (w ocenie skarżącego) ustalenie grupy uposażenia (15C) dla radcy prawnego, będącego żołnierzem zawodowym w jednostce organizacyjnej, w której pełni służbę. Podkreślił, iż należy rozważyć, czy dla żołnierza radcy prawnego jednostką organizacyjną jest dana jednostka wojskowa, czy siły zbrojne. Wskazał, że nie jest prawidłowe ustalenie przez organ, iż jednostką zatrudniającą go, jako radcę prawnego, jest [...], a nie siły zbrojne, ponieważ uposażenie radcy prawnego żołnierza wypłacane jest poprzez jednostkę, ale z budżetu MON. Zarzucił ponadto niewłaściwe działanie organu przy ustalaniu grupy uposażenia radcy prawnego również w ramach [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że w pełni wykonał wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 142/12. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, że to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wskazanym wyroku przesądził, iż porównanie stanowisk powinno nastąpić wyłącznie w ramach struktury [...]. Stwierdził, iż uposażenie radcy prawnego usytuowane na poziomie między uposażeniem należnym na stanowisku kanclerza (grupa 16A), a uposażeniem należnym na samodzielnych stanowiskach służbowych niedydaktycznych (np. szefów wydziałów, zaszeregowanych do grupy uposażenia 15B), odpowiada rygorom zaszeregowania stanowiska radcy prawnego, zawartych w ustawie o radcach prawnych. Nadto, że uposażenie zasadnicze, należne [...] L. P. zostało określone, poprzez porównanie do "innego równorzędnego stanowiska służbowego", występującego w [...] w odniesieniu do stanowisk samodzielnych, gdzie konieczne jest posiadanie specjalistycznych kwalifikacji. Do tych stanowisk zostały zaliczone stanowiska: szefów wydziałów (zaszeregowane do grupy 15B), dowódców batalionów (grupa 15), specjalisty ds. ochrony informacji niejawnych (grupa 15). Jednocześnie organ przyznał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji popełniono błąd wskazując, że stanowisko służbowe kwestora było zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika, gdy w rzeczywistości było zaszeregowane do stopnia pułkownika, ale błąd ten, w ocenie organu, nie ma wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Ponadto w dacie wyznaczenia [...] L. P. na stanowisko służbowe radcy prawnego w [...], stanowisko kwestora było przeznaczone dla osoby cywilnej i funkcjonowało w innej strukturze organizacyjnej [...], dlatego nie było możliwe ustalenie wysokości uposażenia zasadniczego radcy prawnego w oparciu o to stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Zarówno organ administracji, jak i sąd administracyjny, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie, zarówno gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Natomiast niezastosowanie się przez sąd I instancji do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej, wskazaną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Sam art. 153 p.p.s.a. należy uznać za przepis prawa materialnego, kształtuje on bowiem rozstrzygnięcie sądu w postępowaniu wszczętym na skutek powtórnego zaskarżenia danego aktu lub czynności organu administracji publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1865/11, Lex nr 1293568). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż istota sporu sprowadza się w istocie do rozstrzygnięcia, czy organ zastosował się do wytycznych, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 142/12. W powołanym orzeczeniu Sąd wskazał, w oparciu o jakie kryteria należy ustalić wynagrodzenie żołnierza radcy prawnego, stwierdzając jednocześnie, że jednostką organizacyjną, o której mowa w art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz.65 ze zm.), jest wyłącznie jednostka organizacyjna, w której pełni on służbę. Sąd wyjaśnił, że dla L. P. żołnierza zawodowego, pełniącego służbę wojskową na stanowisku radcy prawnego w jednostce wojskowej – [...] – jednostką organizacyjną, o której mowa w art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, jest ta jednostka wojskowa. Zajmuje on w niej stanowisko samodzielne i podlega bezpośrednio Rektorowi – Komendantowi tej Szkoły oraz realizuje wskazane mu przez niego zadania. Sąd wyraźnie podkreślił, że okoliczność, iż żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych oraz, że uprawnienie w zakresie wyznaczenia na stanowisko służbowe i określenia grupy uposażenia przysługuje Ministrowi Obrony Narodowej i innym organom wojskowym wskazanym w art. 44 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie stanowi podstawy do uznania, że dla L. P. jednostką organizacyjną w rozumieniu powołanego przepisu ustawy o radcach prawnych są całe Siły Zbrojne. Sąd wskazał również, iż wobec faktu, że w strukturze organizacyjnej stanowisk służbowych w [...] nie było stanowiska głównego specjalisty, oceny należało dokonać w oparciu o inne równorzędne stanowisko służbowe na poziomie szefów niedydaktycznych komórek wewnętrznych [...] w odniesieniu do stanowisk występujących w tej jednostce wojskowej. Rozpoznając ponownie sprawę organ miał ustalić, czy wyznaczenie L. P. na stanowisko radcy prawnego w tej jednostce wojskowej z uposażeniem w grupie 15C spełniało warunki określone w art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Sąd wskazał także, iż wolą ustawodawcy nie było ukształtowanie uposażeń radców prawnych - żołnierzy zawodowych, zajmujących stanowiska służbowe na różnych szczeblach dowodzenia, hierarchicznie sobie podporządkowanych, na takim samym poziomie w całych Siłach Zbrojnych, bez uwzględnienia stopnia trudności wykonywanych zadań, ich ilości i odpowiedzialności. Reasumując w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organy administracji w sposób prawidłowy zrealizowały wytyczne, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 142/12. W świetle art. 153 p.p.s.a. również Sąd rozpoznając obecnie sprawę jest związany zawartą oceną prawną w omawianym orzeczeniu. Z tego względu nie dokonał ponownych ustaleń w zakresie, czy dla skarżącego jednostką zatrudniającą jest [...], czy Siły Zbrojne. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.