II SA/Kr 91/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , powiat grodzki decyzją z [...] października 2011 r., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z 7. 07. 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) nakazał inwestorowi: A. l S.A. z siedzibą w W. rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu Domu Handlowego [...] w K. , poprzez demontaż: anten sektorowych oraz radiolinii znajdujących się na stalowym maszcie, szafy sterowniczej znajdującej się obok masztu oraz okablowania całej przedmiotowej stacji bazowej, wskazując jednocześnie, że nakaz nie obejmuje konstrukcji wsporczej - masztu kratowego o wysokości 13m wraz z odciągami oraz rusztu stalowego. Oznaczenie stacji: [...] ". W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu w związku z pismem Urzędu Miasta K. dotyczącym interwencji mieszkańców ul. [...] w K. z 6 sierpnia 2008 r. związaną z uciążliwością stacji bazowej telefonii komórkowej. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych 23 września 2010 r. stwierdzono, iż na dachu budynku usługowego znajdującego się na działce nr [...] obr [...] znajdują się trzy maszty telefonii komórkowej wraz z antenami, należące do: PTC [...] S.A. i A. Sp. z o.o. [...] . Przedmiotowe postępowanie dotyczy [...] S. A. Organ ustalił, że [...]S. A. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń tj. konstrukcji wsporczej - masztu kratowego o wysokości 13m wraz z odciągami oraz rusztu stalowego, na istniejącym obiekcie budowlanym - budynku handlowo - usługowym przy ul. [...] w K. - działka nr [...] obr. [...] . Wobec stwierdzenia, że roboty budowlane wykraczają poza zakres dokonanego przez inwestora zgłoszenia wydane zostało postanowienie z 8 czerwca 2011 r., którym nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia określonych dokumentów do 2 września 2011 r. W dniu 5 lipca 2011 r. organ przeprowadził kolejne oględziny w czasie których stwierdzono, że na dachu Domu Handlowego [...] znajduje się stacja bazowa telefonii komórkowej w skład której wchodzą: stalowy maszt o wysokości około 13m z odciągami, jedna radiolinia, trzy anteny sektorowe, urządzenie sterownicze (szafa elektryczna) znajdująca się obok masztu, okablowanie przedmiotowej stacji bazowej. W ocenie organu wykonywane roboty polegają na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, stanowiącej całość techniczno - użytkową wraz z masztem, tym samym przekraczają zakres robót określony w zgłoszeniu. Stacja bazowa telefonii komórkowej realizowana na dachu ww. budynku stanowi, zgodnie z obowiązującym orzecznictwem sądowym, budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie ma wątpliwości co do faktu, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi całość techniczno-użytkową wraz z jej instalacjami i urządzeniami. Niezależnie od sposobu jej umieszczenia, czy to na istniejącym budynku, czy na innym obiekcie budowlanym, czy jest obiektem wolnostojącym jest ona obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego i stanowi całość techniczno-użytkową. Wymagana była zatem ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu przedłożone 26 sierpnia 2011 r. dokumenty związane z wykonaniem przedmiotowych robót budowlanych tj.: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opinia budowlana dotycząca ustalenia możliwości zabudowy dodatkowych anten stacji bazowej [...] l na stalowym maszcie kratowym (4 egz.) opracowana w marcu 2009 r., projekt budowlany - budowa stacji bazowej sieci [...] opracowany z maja 2009 r. (2 egz.) - niezgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 3. 07 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120 poz. 1133), projekt budowlany - budowa stacji bazowej sieci Plus opracowany w maju 2009 r. (1 egz. ) zawierający zmianę sposobu zakotwienia względem ww. projektu - niezgodny z ww. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. Wobec powyższego organ nadzoru budowlanego został zobligowany do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 48 ust 4 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka [...] S.A. z siedzibą w W. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności niedokonanie ustaleń i nieodniesienie się w kwestii instalacji elektrycznej zainstalowanych urządzeń telekomunikacyjnych, niedokonanie ustaleń, na jakich działkach ewidencyjnych znajduje się budynek, na którym zainstalowano urządzenia telekomunikacyjne, nie ustalenie, kiedy instalowano urządzenia będące przedmiotem nakazu rozbiórki, brak precyzyjnego ustalenia, czy w skład tego urządzenia wchodzi szafa sterownicza, elektryczna czy jeszcze jakaś inna, nieustalenie, jaka jest wysokość urządzeń będących przedmiotem nakazu rozbiórki; - art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia w szczególności niewystarczające wyjaśnienie, dlaczego i na podstawie, jakich dowodów organ uznał, że przedmiotowa inwestycja jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3) ustawy Prawo budowlane oraz nie wyjaśnienia, dlaczego przedłożone dokumenty nie stanowią przedłożenia dokumentów żądanych przez ww. organ; - art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. art. 6 , 7 i 8 k.p.a., poprzez niedziałanie przez organ w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nie prowadzanie postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie uczestników do organów władzy publicznej; - art. 85 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie oględzin wykonanych robót budowlanych 5 lipca 2011 r. bez bezpośredniego zbadania ich przedmiotu (inspektorzy nie weszli na dach budynku, na którym zainstalowano urządzenia); - art. 48 ust. 1, 2,3 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz art. 3 pkt. 1 lit. b) i pkt. 3) ustawy poprzez zastosowanie wynikające z błędnego zakwalifikowania zrealizowanych robót budowlanych, jako budowli, a co za tym idzie błędne przyjęcie, że roboty te winny być prowadzone w oparciu o pozwolenie na budowę; - art. 29 ust. 2 pkt. 15) i art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie i w efekcie uznanie, że instalacja urządzeń o wysokości nieprzekraczającej 3 metrów na obiektach budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; - art. 4 ustawy Prawo budowlane przez ich niezastosowanie i nakazanie rozbiórki wykonanych robót budowlanych, w sytuacji wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgłoszenia wykonanych robót budowlanych do właściwego organu administracji architektoniczne budowlanej przy braku wniesienia sprzeciwu do niego, a przede wszystkim zgodności wykonanej inwestycji budowlanej z przepisami, w tym wymogami prawa ochrony środowiska. Strona odwołująca się zaskarżyła również w całości postanowienie z 8 czerwca 2011 r. nakładające obowiązek przedłożenia wskazanych w nim dokumentów oraz wstrzymania robot budowlanych w sytuacji, wskazując, że przepis ten ma zastosowanie tylko w sytuacji wykonania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz wstrzymania wykonywania robót jeszcze niewykonanych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...] października 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 105 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w pełni podziela stanowisko PINB w K. - Powiat Grodzki, iż na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej niezbędne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Błędne jest stanowisko inwestora, iż stacja bazowa wraz z masztem, na którym została usytuowana, nie jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowy maszt wraz z urządzeniami telekomunikacyjnymi, stanowiący jedną całość funkcjonalną, nie jest ani budynkiem, ani obiektem małej architektury. Zawarte w powołanym przepisie wyliczenie obiektów jest wyliczeniem nie zamkniętym, lecz jedynie przykładowym, określającym typowe cechy obiektów, które można zaliczyć do kategorii budowli (w szczególności wielkość, usytuowanie, funkcje, technologię wykonania itp.). Jednocześnie jednak głównym wyznacznikiem, pozwalającym na zaliczenie danego obiektu do kategorii budowli jest jego charakter "pośredni" - pomiędzy budynkami a obiektami małej architektury. W tym rozumieniu także maszt ze stacją bazową telefonii komórkowej niewątpliwie winien zostać zaliczony do kategorii budowli. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że badana konstrukcja nie stanowi także urządzenia budowlanego, o którym mowa jest w art. 3 pkt 9 Prawo budowlanego. Urządzenie budowlane to urządzenia, które "zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem", muszą zatem być w sposób funkcjonalny połączone z obiektem budowlanym w tym sensie, że pełnią wobec niego funkcję usługową, są podporządkowane działaniu tegoż obiektu i mają to jego działanie (zgodne z przeznaczeniem) umożliwiać/ułatwiać. Natomiast nie można przyjąć, że taką funkcję usługową wobec obiektu, na którym została posadowiona (Dom Handlowy [...]), pełni przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej. Stacja ta jest bowiem funkcjonalnie elementem sieci przekaźnikowej operatora i tej funkcji (przekazywanie/rozsiewanie sygnału sieci) jest podporządkowana. Stacja ta nie jest w żaden sposób funkcjonalnie powiązana z obiektem, na którym została posadowiona poza tym, że obiekt ten stanowi dla niej oparcie. W związku z powyższym, nie można w przypadku posadowienia powyższego obiekcie budowlanym mówić o "instalowaniu" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, lecz o "budowie" w rozumieniu art. 3 pkt 6 tejże ustawy. Pod pojęciem "instalowanie" należy rozumieć prace polegające jedynie na i zamocowaniu urządzenia, np. za pomocą haków, ram, wkrętów itp. Jeżeli prawodawca chciałby objąć regulacją art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy również obiekty bardziej złożone, powinien zrezygnować z wyrazu "instalowanie", zastępując go zwrotem bardziej adekwatnym do rodzaju wykonywanych robót budowlanych. Nie można więc twierdzić, biorąc pod uwagę te uwarunkowania, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 dotyczy również urządzeń stanowiących budowle, o których mowa w art. 3 pkt 3. W konsekwencji powyższych rozważań, organ odwoławczy uznał, że wybudowanie konstrukcji wsporczej w/w stacji bazowej winno się odbyć w oparciu o pozwolenie na budowę, a nie o zgłoszenie, a więc i odnośnie tej części konstrukcji winien organ I instancji przeprowadzić postępowanie legalizacyjne. Jak jednak ustalono, inwestor dokonał zgłoszenia przedmiotowej inwestycji właściwemu organowi, a organ ten zgłoszenie przyjął. Zgodnie z poglądami wyrażanymi w judykaturze, wyklucza to możliwość prowadzenia postępowania w tym zakresie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, a niezbędne jest zastosowanie procedury przewidzianej w art. 50 i 51 tej ustawy. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone przez inwestora roboty budowlane, polegające na zainstalowaniu na powstałej na podstawie zgłoszenia konstrukcji wsporczej anten sektorowych oraz radiolinii znajdujących się na stalowym maszcie, szafy sterowniczej znajdującej się obok masztu oraz okablowania całej przedmiotowej stacji bazowej zakwalifikować należało jako rozbudowę budowli, na co także niezbędne było pozwolenie na budowę. Trafnie zatem zastosował organ I instancji procedurę legalizacyjną, opisaną w art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Organ nadmienił przy tym, że zgodnie z dominującym w orzecznictwie poglądem, przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane w zakresie legalizacji robót polegających na budowie (w tym rozbudowie) obiektów budowlanych mają zastosowanie jedynie wtedy, kiedy nowopowstała część obiektu jest na tyle ściśle połączona z częścią dotychczas istniejącą, że nie da się dokonać jej rozbiórki bez szkody dla obiektu jako całości. Organ II instancji uznał zarzuty odwołania za nieuzasadnione. Podał, że nie stanowi wady przeprowadzonego postępowania dowodowego fakt, że pracownicy PINB nie weszli na dach Domu Handlowego [...], lecz oględzin dokonali z poziomu ulicy. Konstrukcja przedmiotowego obiektu nie budziła bowiem wątpliwości, a nadto sama skarżąca nie wskazała, jakich nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych miałby się dopuścić organ I instancji. Nie ma również wątpliwości, że rozbiórki części obiektu obowiązany jest dokonać inwestor. Rozbiórce podlegają wszystkie elementy nieujęte w dokonanym zgłoszeniu, a więc cały osprzęt "telekomunikacyjny", zamontowany na i obok konstrukcji wsporczej, czyli anteny sektorowe oraz radiolinia znajdujące się na stalowym maszcie, szafa sterownicza znajdująca się obok masztu oraz okablowanie całej przedmiotowej stacji bazowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła wydanie z rażącym naruszeniem prawa, podając, że została ona skierowana do spółki [...] Spółka Akcyjna, która z dniem 22 maja 2012 r. została wykreślona z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a więc została skierowana do podmiotu nieistniejącego, co skutkuje nieważnością decyzji w związku z treścią art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie strony skarżącej organ dopuścił się następujących naruszeń: - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności nieustalenie, kiedy instalowano urządzenia będące przedmiotem nakazu rozbiórki, brak precyzyjnego ustalenia, czy w skład tych urządzeń wchodzi szafa sterownicza, elektryczna czy jeszcze jakaś inna, a przed wszystkim nieustalenie, jaka jest wysokość urządzeń będących przedmiotem nakazu rozbiórki; - art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności niewystarczające wyjaśnienie, dlaczego i na podstawie jakich dowodów organ uznał, że przedmiotowa instalacja jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3) ustawy Prawo budowlane, której montaż wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, oraz niewyjaśnienia, dlaczego dokumenty przedłożone przez [...] S.A. wraz z pismem, które wpłynęło do PINB w dniu 26 sierpnia 2011 roku nie stanowią przedłożenia dokumentów żądanych przez ww. organ postanowieniem z 8 czerwca 2011 roku; - art. 2 i 7 Konstytucji R. P. w zw. z art. 6, 7, 8 k.p.a., poprzez niedziałanie przez PINB w K. oraz [...] WINB w K. w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nie prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej; - art. 85 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie oględzin wykonanych robót budowanych w dniu 5 lipca 2011 r. bez bezpośredniego zbadania ich przedmiotu (inspektorzy organu I instancji dokonali oględzin nie wchodząc na dach budynku, na którym znajduje się przedmiotowa stacja bazowa); - art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt. l lit. b) i pkt. 3) Prawa budowlanego, poprzez jego zastosowanie w okolicznościach sprawy, co wynikało z błędnego zakwalifikowania zrealizowanych robót budowlanych (montażu urządzeń będących przedmiotem rozbiórki) jako budowli, a co za tym idzie błędne przyjęcie, że roboty te winny być prowadzone w oparciu o pozwolenie na budowę, a w konsekwencji błędne nakazanie ich rozbiórki; - art. 29 ust. 2 pkt. 15) Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie i w efekcie uznanie, że instalacja urządzeń będących przedmiotem rozbiórki o wysokości nieprzekraczającej 3 metrów na obiektach budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, z argumentacją, że przedmiotowa instalacja nie może zostać uznana za urządzenie wolno stojące, gdyż za takie można uznać jedynie urządzenie cechujące się dylatacją od innych obiektów budowlanych. Tymczasem efekt przedmiotowych robót budowlanych jest połączony z istniejącym obiektem budowlanym, na którego dachu go umiejscowiono, a więc nie jest on podobny ani do wolno stojącego masztu antenowego ani do wolno stojącego urządzenia technicznego. Organy orzekające w sprawie całkowicie pominęły fakt, że na skutek zmiany przepisu art. 29 ust. 2 pkt. 15 Prawa budowlanego dokonanej ww. ustawą z 7. 05. 2010 r. ustawodawca doprecyzował dotychczasowe brzmienie przepisu, przesądzając tym samym, że instalacja radiokomunikacyjna instalowana na istniejącym obiekcie budowlanym, jest rodzajem urządzenia wskazanego w art. 29 ust. 2 pkt. 15 Prawa budowlanego, którego montaż nie wymaga pozwolenia na budowę, zaś w przypadku instalacji poniżej 3 metrów nie wymaga nawet zgłoszenia. W ocenie strony skarżącej organy nie ustaliły okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a w szczególności nie ustaliły, jaka jest wysokość urządzeń będących przedmiotem nakazu rozbiórki, a ponadto kiedy instalowano te urządzenia. Brak też precyzyjnego ustalenia, czy w skład instalacji wchodzi szafa sterownicza, elektryczna czy jeszcze jakaś inna. Tymczasem rozstrzygnięcie decyzji jest sformułowane w taki sposób, że budzi wątpliwości, czego ono dotyczy, jakie obowiązki zostały na stronę nałożone, ponieważ nakazuje rozbiórkę okablowania bez sprecyzowania czy organ ma w tym wypadku na myśli instalację elektryczną czy też inne okablowanie np. łącze urządzenia sterujące z antenami. W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wniosku o stwierdzenie nieważności organ wskazał, że spółka akcyjna przekształciła się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, a zatem zgodnie z art. 553 § 1 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształconej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawowa kwestia wymagająca wyjaśnienia w niniejszej sprawie dotyczy pytania czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę, czy też dla jej realizacji wystarczy zgłoszenie, a zatem czy inwestor stacji bazowej na budynku przy ul. [...] w K. zainstalował urządzenie będące stacją bazową czy też wykonanie masztu o wys. 13 m. wraz z odciągami i rusztem stalowym oraz anten sektorowych, radiolinii znajdujących się na stalowym maszcie, szafy sterowniczej znajdującej się obok masztu oraz okablowania na istniejącym obiekcie przy ul [...] w K. stanowi budowlę, której realizacja wymaga pozwolenia na budowę. Ze względu na fakt, iż inwestor dokonał w dniu 22 . 07. 2009 r. zgłoszenia zamiaru wykonania masztu – 13m wraz z odciągami i rusztem stalowym na ww. obiekcie – przyjętego przez Prezydenta M. K. bez sprzeciwu – wyjaśnienia wymaga także pytanie czy objęcie zgłoszeniem tylko części wykonanej stacji bazowej telefonii komórkowej jest wystarczające dla przyjęcia, iż została ona w całości zrealizowana w sposób legalny. W związku z powyższym już na wstępie należy wskazać, że wobec braku jednolitego orzecznictwa sądowo-administracyjnego odnoszącego się do kwestii kwalifikowania realizacji stacji bazowych telefonii komórkowej Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska, zgodnie z którym w takim przypadku mamy do czynienia z budowlą - w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z 7. 07. 1997 1994 r. Prawa Budowlanego (por. wyrok WSA w Krakowie z 23. 07. 2012, sygn.. akt 87/12, wyrok WSA w Krakowie z 13. 02. 2012 r. , sygn.. akt II SA/Kr 1510/11 cbois. nsa. gov.pl), wyrok NSA z 8. 04. 2011 II OSK 630/10, Lex 992611). Maszt antenowy wraz odciągami oraz ruszt stalowy, na którym mają być umieszczone anteny sektorowe, oraz anteny radiolinii, okablowanie czy szafa sterownicza znajdująca się obok masztu przedmiotowej stacji bazowej nie są zatem urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 9 przez urządzenia budowlane - należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W ocenie Sądu należy podzielić pogląd organów obu instancji, że stacja bazowa telefonii komórkowej zrealizowana na istniejącym budynku przy ul. [...] w K. nie jest funkcjonalnie związana z tym budynkiem będącym Domem [...], natomiast stanowi funkcjonalny element sieci telekomunikacyjnej. Należy także podzielić pogląd, że stacja bazowa jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym budowlą jest całość techniczno-użytkowa wraz z instalacjami i urządzeniami. Przedmiotowy maszt wraz kratownicą i odciągami oraz urządzeniami telekomunikacyjnym jest całością techniczno-użytkową, a z przedłożonych do akt administracyjnych planów wynika, że realizacja konstrukcji wsporczej wymagała przebicia się przez płyty korytkowe dachu , wykonanie dwóch podlewek żelbetowych do zniwelowanej wysokości ok. 8,80 m. Urządzenie wsporcze przedmiotowej stacji bazowej jest na tyle trwale posadowione, że może opierać się wpływom atmosferycznym. A zatem realizacja stacji bazowej wymagała wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę z godnie z art. 28 w zw. z art. 3 pkt t. 6 i 7 Prawa budowlanego. Zważywszy na to, że w rozpatrywanej sprawie inwestor ([...] S.A w W. ) dokonał zgłoszenia w dniu 22. 07. 2009 r. dotyczącego tylko posadowienia masztu o wys. 13 m. wraz z odciągami oraz rusztem stalowym ma istniejącym obiekcie przy ul [...] w K. zasadne jest przyjęcie, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej miała być podzielona na dwie części, w rzeczywistości jednak inwestycja ta stanowi jedną całość techniczno-użytkową. Wynika to również z przedłożonego do akt sprawy Projektu budowlanego z maja 2009 r. , w którym przedmiotowa inwestycja została określona jako " budowa stacji bazowej sieci [...]" przy ul. [...] w K. . Zgłoszenie obejmujące realizację wskazanych w nim elementów zostało przyjęte bez sprzeciwu przez Prezydenta M. K. , co wynika z zaświadczenia wydanego przez organ w dniu 9 września 2009 r. (kserokopia w przedłożonych aktach administracyjnych sprawy). W konsekwencji (ze względu na ww. zgłoszenie) niezależnie od poglądu jaki charakter ma realizacja ww. konstrukcji wsporczej - realizację przedmiotowego masztu wraz z odciągami i kratownicą należy uznać za legalną, co jednak nie przesadza o legalności pozostałych części stacji bazowej. W przedmiotowej sprawie istotne jest bowiem to, że zgłoszenie nie obejmowało całego obiektu, który został wykonany na budynku przy ul. [...] w K. Jak bowiem wynika z przedłożonych akt administracyjnych sprawy, w tym protokołów oględzin przeprowadzonych w dniu 5 lipca 2011 r., przedmiotowa stacja bazowa obejmuje ponadto co zostało zgłoszone również anteny sektorowe, anteny radiolinii, okablowanie i szafę sterowniczą. Oznacza to, że elementy, które nie zostały objęte zgłoszeniem i które zostały wykonane przez inwestora - zostały wykonane nielegalnie. Nadto trzeba wskazać, że na wykonanie przedmiotowej stacji bazowej wymagane było pozwolenie na budowę także w okresie gdy była ona realizowana tj. przez nowelizacją art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego (ustawą z 17. 07. 2010 r. Dz. U. nr 106, poz. 675) , zgodnie z którym instalowanie urządzeń na obiektach nie wymaga pozwolenia na budowę , ale zgłoszenia za wyjątkiem sytuacji wskazanych w art. 30 ust. 1 pkt 3 b. Zakres planowej inwestycji określa inwestor albo we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę albo w zgłoszeniu. Inwestor może zgłosić zamiar instalowania masztu na określonym, obiekcie ale nie jest to równoznaczne ze zgłoszeniem budowy stacji bazowej. Z momentem przystąpienia do instalowania na zrealizowanym maszcie elementów stacji inwestor przystępuje do realizacji pewnej całości techniczno- użytkowej, która stanowi budowlę. A zatem gdyby nawet przyjąć, że w świetle obowiązującego w czasie realizacji przedmiotowej stacji przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b realizacja masztu antenowego stanowiłaby "instalowanie urządzenia na obiekcie" to zrealizowanie stacji bazowej jako całości techniczno- użytkowej nie może być uznane za urządzenie, ponieważ wyczerpuje znamiona budowli. W konsekwencji, gdyby [...] S.A. chciał realizować swoje przedsięwzięcie na budynku [...] jednym postępowaniem musiałby także przed wejściem w życie znowelizowanego art. 29 ustawy Prawo budowlane (w tym ww. nowela z 17.07. 2010 r. i nowela z 20.07. 2010 r. (Dz. U. nr 119, poz. 804, wprowadzająca ust. 3 do art. 29) uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. W takim bowiem przypadku - gdy wcześniej instalowany maszt jest być elementem stacji bazowej - mamy do czynienia z nadbudową lub rozbudową obiektu budowlanego. Przy wykładni tych przepisów nie można pominąć i tej kwestii, że Prawo budowlane z 1994 r., jako zasadę rozpoczęcia robót budowlanych wprowadza obowiązek posiadania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na zasadzie wyjątku można pozwolenie na budowę zastąpić zgłoszeniem. A skoro jest to wyjątek nie może on być poddany wykładni rozszerzającej. Tak jak to powiedziano wyżej Sąd w składzie orzekającym przychyla się do stanowiska, że budowa stacji bazowej wymaga pozwolenia na budowę, podziela także argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony skarżącej, iż w sprawie organy nie wyjaśniły istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, w tym kiedy zrealizowano urządzenia objęte nakazem rozbiórki oraz jaka jest ich wysokość należy wskazać, iż w sprawie nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa stacja bazowa, w tym części objęte nakazem rozbiórki zostały wykonane przed 21 w październiku 2009 r. Wynika to z przedłożonej do akt administracyjnych sprawy kopii oświadczenia kierownika budowy mgr inż. W.B. z 21. 10. 2009 r. o zakończeniu budowy stacji bazowej nr [...]. Nie można także uznać, iż organy nie ustaliły w sposób jednoznaczny elementów, z których przedmiotowa stacja jest zbudowana, ponieważ ustalenia te były dokonywane przez organ bez wejścia inspektorów na dach budynku przy ul. [...]. W ocenie Sądu aktach sprawy znajduje się wystarczający i nie budzący wątpliwości materiał, w tym protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu 5 lipca 2011 r. przy udziale pełnomocnika strony skarżącej p. I.S.-F. , która podpisała protokół, w którym zostały wskazane wszystkie części przedmiotowej stacji bazowej. Do protokołu załączono szkic oraz materiał fotograficzny. Odnosząc się do zarzutu, iż oględziny został wykonane przez organ I instancji z poziomu gruntu, trzeba zauważyć, że poszczególne elementy stacji są widoczne z poziomu gruntu, w tym szafa sterownicza (materiał zdjęciowy), a budynek [...] jest budynkiem niskim, o wysokości około 10 m. Taka wysokość została wskazana również przez Inwestora w projekcie stacji bazowej z maja 2009 r. Nie można się zgodzić z zarzutem, iż rozstrzygnięcie zawarte w decyzji I instancji, utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją nakazujące demontaż poszczególnych elementów nie określa ich jednoznacznie. W ocenie Sądu prawidłowo zostały wskazane te elementy stacji, które podlegają rozbiórce i te, których nakaz rozbiórki nie obejmuje, ponieważ ich wykonanie było objęte zgłoszeniem obejmującym urządzenia konstrukcji wsporczej ( tj. maszt o wys. 13 m wraz odciągami oraz rusztem stalowym). Nadto należy wskazać, że PINB w K. powiat grodzki poprzedził prawidłowo wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej postępowaniem legalizacyjnym, z którego jednak inwestor nie skorzystał, w tym nie przedłożył organowi zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku obowiązującego planu miejscowego do czego był zobowiązany postanowieniem organu I instancji z 8 czerwca 2011 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 2 ustawy z 7. 07. 1994 r. - Prawo budowlane. Przedłożone przez inwestora projekty budowlane sporządzone w maju 2009 r. przez mgr inż. P.F. nie odpowiadają wymogom obowiązującego rozporządzenia Min. Infrastruktury z 3.07. 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2008 r. nr 201, poz. 1239). Odnosząc się natomiast do zarzutu rażącego naruszenia prawa, ze względy na skierowanie zaskarżonej decyzji z 26. 10. 2012 r. do nieistniejącego podmiotu tj. do spółki [...] S.A. , która z dniem 22 maja 2012 r. została wykreślona z rejestru przedsiębiorców należy uznać ten zarzut również za bezzasadny. W ocenie Sądu przekształcenie spółki akcyjnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością powoduje modyfikację jej formy ustrojowej, przy zachowaniu tożsamości podmiotu przekształcanego i przekształconego. Oznacza to, że do przekształcenia zastosowanie ma zasada kontynuacji. Zasadę tę wyraża wprost art. 553 k.s.h., zgodnie z którym spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa spółki przekształcanej (art. 553 § 1 k.s.h.). W wyniku przekształcenia spółka przekształcona nie traci swej podmiotowości prawnej. Istnieje ona nadal, tylko w innej formie prawnej, będąc zgodnie z zasadą kontynuacji podmiotem tych samych praw i obowiązków, co spółka przekształcana. Powyższy pogląd jest powszechnie przyjmowany zarówno w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie (por. S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja: Kodeks spółek handlowych, C. H. Beck, W-wa 2004, t. IV, s. 998 i n, wyrok WSA w Rzeszowie z 15. 04. 2008 r. sygn.. akt I SA/Rz 200/08, Lex 443817). W tym stanie rzeczy, skoro dokonana kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżona decyzja czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.