II OSK 117/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz ( spr. ) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. j. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 482/13 w sprawie ze skargi [...] sp. j. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na przeprowadzeniu kontroli budynku i sporządzeniu ekspertyzy technicznej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 482/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] sp.j. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu, z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na przeprowadzeniu kontroli budynku i sporządzeniu ekspertyzy technicznej. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), decyzją nr [...], z dnia [...] września 2012 r., nakazał [...] Sp. jawna, właścicielom budynku przy ul. W. [...] we Wrocławiu: - przeprowadzenie kontroli ww. budynku, w trybie art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego elementów budynku narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania, a także w trybie art. 62 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, - sporządzenie ekspertyzy technicznej, odnoszącej się do stanu technicznego przedmiotowego budynku, wskazującej zakres robót budowlanych niezbędnych do przeprowadzenia celem wyeliminowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz doprowadzenia budynku do właściwego stanu technicznego. Organ wskazał, że na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 9 sierpnia 2012 r., stwierdzono, iż na terenie nieruchomości przy ul. W. [...] we Wrocławiu znajduje się budynek w bardzo złym stanie technicznym. Nadto wskazano, że ze względu na bliskość ciągu pieszo-jezdnego istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Mając na względzie nieodpowiedni stan techniczny budynku oraz nieprzedstawienie przez właścicieli budynku protokołów z okresowych kontroli organ uznał za konieczne wydanie nakazu wynikającego z art. 62 Prawa budowlanego. Pismem z dnia 28 listopada 2012 r. PINB dla miasta Wrocławia skierował do zobowiązanych upomnienie nr [...], którym wezwał do wykonania wynikającego z decyzji nr [...] z dnia 10 września 2012 r. obowiązku, uprzedzając jednocześnie, że w przypadku jego niewykonania, po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, przewidzianego dla egzekucji świadczeń o charakterze niepieniężnym. Wobec niezrealizowania nakazu wynikającego z decyzji organ nadzoru budowlanego w dniu 31 stycznia 2013 r. wystawił tytuł wykonawczy, który został opatrzony klauzulą o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. W dniu 31 stycznia 2013 r. PINB dla miasta Wrocławia, na podstawie art. 119, 120 § 1, 121 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r.\ poz. 1015), wydał postanowienie nr 281/13, którym nałożył na [...] Sp. jawna z siedzibą przy ul. Kasprowicza [...] we Wrocławiu grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 30 000 zł. oraz wezwał do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. Pouczył także, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie, zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym, oraz wezwał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 31 stycznia 2013 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia uprzedzając, że w razie niewykonania obowiązku w wyznaczonym terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Uzasadniając postanowienie organ wskazał, że pierwszeństwo w niniejszej sprawie należało przyznać środkowi egzekucyjnemu w postaci grzywny w celu przymuszenia, gdyż konieczność wykonania zastępczego zachodzi, gdy zobowiązany uchyla się od wykonania ciążącego na nim obowiązku. Co do wysokości grzywny PINB dla miasta Wrocławia wskazał art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł w stosunku do osób fizycznych, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł Organ postanowił nałożyć grzywnę w kwocie 30 000 zł, by przymuszenie do wykonania obowiązku były skuteczne. Nadto podano, że [...] Sp. jawna wykazuje bierność w sprawie zrealizowania obowiązku, mając przy tym świadomość, że jest właścicielką obiektu podlegającego szczególnej ochronie. Budynek przy ul. W. [...] to dwór, wpisany do rejestru zabytków (nr [...] z dnia 8 czerwca 2001 r.), zatem wyegzekwowanie obowiązku umożliwi organowi wydanie decyzji, której celem będzie doprowadzenie zabytkowego obiektu do właściwego stanu technicznego. Tylko wyraźna dolegliwość finansowa i realna groźba utraty kwoty 30000 zł będzie w stanie zmusić zobowiązaną do wykonania obowiązku. Zobowiązana złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania zażalenia. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez niewskazanie podstaw faktycznych oraz prawnych uzasadniających w wystarczającym stopniu wysokość grzywny w wysokości 30 000 zł, w sytuacji, gdy majątek Spółki to wyłącznie nieruchomość przy ul. W. [...] we Wrocławiu, a sam koszt wykonania decyzji wynosi około 4000 zł, a tym samym grzywna stanowi dolegliwość niewspółmierna do zawinienia. Dodała, że przystąpiła do wykonania decyzji poprzez zlecenie w listopadzie 2012 r. przeprowadzenia ekspertyzy technicznej wraz z kontrolą budynku, czyniąc to postępowanie bezprzedmiotowym. Obecnie [...] Sp. jawna oczekuje na przedstawienie ekspertyzy technicznej wraz z protokołami kontroli. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie PINB dla miasta Wrocławia z dnia 31 stycznia 2013 r. Art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje zasadę stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zdaniem organu II instancji, organ I instancji zastosował grzywnę w celu przymuszenia jako najłagodniejszy środek egzekucyjny, gdyż w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nie ściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Poza grzywną w celu przymuszenia organ mógł zastosować wykonanie zastępcze, a ten środek egzekucyjny jest bardziej uciążliwy. Wojewódzki Inspektor odnotował, że nałożenie grzywny w wysokości 30000 zł było podyktowane wymogiem osiągnięcia skuteczności. Wyegzekwowanie obowiązku umożliwi zaś podjęcie rozstrzygnięcia, którego celem będzie doprowadzenie zabytkowego obiektu do właściwego stanu technicznego. Odnosząc się do dokumentów przedłożonych organowi I instancji w ramach realizacji nakazu wynikającego z decyzji, organ odwoławczy przytoczył stanowisko PINB dla miasta Wrocławia, z którego wynika, że przedłożony protokół i ekspertyza nie spełniają wymogów określonych w decyzji. [...] Sp. jawna wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 6 w związku z art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 18 tej ustawy w związku z art. 6 i 7 K.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nałożeniu na skarżącą grzywny celem przymuszenia do wykonania obowiązku, który nie wynika wprost z przepisów prawa, w sytuacji gdy organ powinien działać na podstawie i w granicach prawa, egzekwując wykonanie tylko takich obowiązków, które mają swoje źródło w przepisach prawa oraz działać przy tym przy pomocy środków najmniej uciążliwych dla skarżącego i prowadzonych bezpośrednio do wykonania obowiązku i to tylko wówczas, gdy skarżący uchyla się od spełnienia nałożonych na niego obowiązków; - art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie niedopuszczalności stosowania grzywny w celu przymuszenia, w sytuacji, gdy obowiązki, których dotyczyła, zostały wykonane; - art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez niewskazanie podstaw faktycznych oraz prawnych uzasadniających zastosowanie wobec skarżącej środków egzekucyjnych, dokonanie ich wyboru oraz wysokości i nałożenie na skarżącą grzywny w wysokości 30000 zł, w sytuacji gdy skarżący nie uchylał się od spełnienia obowiązków, majątek spółki to to wyłącznie nieruchomość przy ul. W. [...] we Wrocławiu, a sam koszt wykonania decyzji wyniósłby ok. 4000 zł, a tym samym grzywna w w/w wysokości, zbliżonej do maksymalnej dopuszczalnej granicy, stanowi dolegliwość niewspółmierną do zawinienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Powołał się na uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie pierwszoinstancyjne nie naruszają prawa, ponieważ prawidłowo organy zastosowały przepisy rozdziału 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakładając na zobowiązaną Spółkę grzywnę w celu przymuszenia. Organy zrealizowały wymogi opisane we wskazanym rozdziale ustawy, zarówno co do przeprowadzonego postępowania, wyboru środka egzekucyjnego, wysokości grzywny jak też wymogów formalnych samego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W chwili wydania postanowienie obowiązek nie był wykonany. DWINB nie miał podstaw prawnych do eliminacji z obrotu prawnego postanowienia organu I instancji, gdyż nakaz nie został zrealizowany w całości. Wobec treści odwołania i zarzutów skargi, Sąd jako nietrafny uznał zarzut o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, który nie wynika wprost z przepisu prawa. Sad stwierdził, że rodzaj obowiązku nie podlega weryfikacji w postępowaniu egzekucyjnym, gdyż służą temu zwykłe i nadzwyczajne środki zaskarżenia, natomiast niewykonanie obowiązku, w tym niewykonanie go w całości uzasadnia jego egzekucję. Zdaniem Sądu, nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące organów obu instancji, co do niewskazania podstawy faktycznej i prawnej zastosowanego środka egzekucyjnego oraz wysokości nałożonej grzywny. Sąd zauważył, że uzasadnienia postanowień w sposób szczegółowy, spójny i logiczny odnoszą się do tych zagadnień. Organy wskazują bowiem grzywnę w celu przymuszenia jako środek o mniejszej dolegliwości od dopuszczalnego innego środka w postaci wykonania zastępczego. Podkreślają, iż postępowanie egzekucyjne nie stanowi sankcji samej w sobie lecz jest środkiem do realizacji nakazu. Opisują także ustalenie wysokości grzywny, przy czym zasadniczo nałożona grzywna odbiega od górnych granic przewidzianych przepisami, zatem nie może być mowy o uciążliwości środka egzekucyjnego. Zdaniem Sądu, organy egzekucyjne poczyniły w uzasadnieniach postanowień w przedmiocie nałożenia grzywny stosowne rozważania i wykazały zasadność nałożenia grzywny, czym wypełniono wymóg art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Grzywna jest odpowiednia do przymuszenia skarżącego do wykonania obowiązku i stanowi wystarczającą dolegliwość, by spełnić swoje zadanie, polegające na skutecznym zmobilizowaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku. Sad pierwszej instancji zauważył, że stosownie do art. 122 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zobowiązanej służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Jeśli chodzi o zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, to w myśl art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ich podstawą może być m.in. wykonanie obowiązku. Skargę kasacyjną złożyła [...] sp. j., reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżyła wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie niżej wskazanych przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), a to: a) art. 6 § 1 w związku z art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. Nr 1015- j.t.) zwanej dalej "u.p.e.a." oraz art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 6-9 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwanego dalej "K.p.a.". poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nałożeniu obowiązku, który nie wynika wprost z przepisów prawa, w sytuacji gdy organ powinien działać na podstawie i w granicach prawa, egzekwując wykonanie tylko takich obowiązków, które maja swoje źródło w przepisach prawa oraz działać przy tym przy pomocy środków najmniej uciążliwych dla skarżącego i prowadzących bezpośrednio do wykonania w/w obowiązków i to tylko wówczas, gdy skarżący uchyla się od spełnienia nałożonych na niego obowiązków; b) art. 7 § 2 u.p.e.a. w wyniku jego błędnego zastosowania poprzez uznanie, iż grzywna w celu przymuszenia w wysokości 30.000,00 zł prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku i jest najmniej uciążliwa dla zobowiązanego, zaś prawidłowa ocena zaistniałego stanu faktycznego winna prowadzić do wniosku, iż środkiem najtańszym i prowadzącym wprost do wykonania obowiązku jest wykonanie zastępcze; c) art. 7 § 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie niedopuszczalności stosowania grzywny w celu przymuszenia w sytuacji gdy obowiązki, której dotyczyła zostały wykonane; d) art. 121 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez niewskazanie podstaw faktycznych oraz prawnych uzasadniających zastosowanie wobec skarżącego środków egzekucyjnych, dokonanie ich wyboru oraz wysokości i nałożenie na skarżącego grzywny w wysokości 30.000,00 zł w sytuacji, gdy skarżący nie uchylał się od spełnienia obowiązków, majątek spółki to wyłącznie nieruchomość przy ul. W. [...] we Wrocławiu, a sam koszt wykonania decyzji wynosiłby ok. 4.000,00 zł i tym samym grzywna w w/w wysokości, zbliżonej do maksymalnej dopuszczalnej granicy stanowi dolegliwość niewspółmierną do ewentualnego zawinienia; e) art. 7, 11, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego i tym samym zaniechanie zamieszczenia w uzasadnieniu faktycznym swej decyzji (wyroku) między innymi faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na jakich się oparł oraz przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności innym dowodom w szczególności dlaczego zastosował grzywnę zamiast wykonania zastępczego, co świadczy o braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a tym samym podjęciu rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów. III. Wniosek z zaznaczeniem zakresu żądania (art. 176 P.p.s.a.): 1) na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 P.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, 2) zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, ewentualnie: 3) na podstawie art. 176 w związku z art. 188 P.p.s.a. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających go postanowień Dolnośląskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Powiatowego Inspektora Budowlanego i umorzenie postępowania w sprawie, 4) zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Z uwagi na to, że przesłanki nieważności w niniejszej sprawie nie występują, należało ograniczyć się do rozważenia zarzutów podstaw kasacyjnych. Nie może odnieść zamierzonego przez wnoszącą kasację efektu zarzut naruszenia art. 6 § 1 w związku z art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm. - obecnie: Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) poprzez nałożenie obowiązku, który nie wynika z przepisów prawa. Podnosząc ten zarzut skarżąca kwestionuje tytuł wykonawczy. Jest zaś bezsporne, że w postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować zasadności tego tytułu. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędny wybór grzywny w ceku przymuszenia jako środka egzekucyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, grzywna w celu przymuszenia jest środkiem mniej uciążliwym niż wykonanie zastępcze. Wykonanie zastępcze, unormowane w art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może być orzeczone, gdy mimo wymierzenia grzywny zobowiązany nie wykona obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego albo gdy uwzględniając zarzut zobowiązanego, że grzywna jest zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym (art. 33 pkt 8 powołanej ustawy), organ postanowi o zastosowaniu mniej uciążliwego dla zobowiązanego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4) – por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 767/08, ONSA i wsa 2010/5/92.; wyrok NSA z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1453/09; Zbigniew Leoński [w:] "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", pod red. R. Hausera i A. Skoczylasa, C.H. Beck 2011, s. 572. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie 9i niestwierdzenie niedopuszczalności stosowania grzywny w celu przymuszenia w sytuacji, gdy obowiązki których dotyczyła zostały wykonane. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wykonanie obowiązku jest podstawą zarzutu w sprawie egzekucji. Zobowiązanemu służy prawo wniesienia nie tylko zarzutów. Ale także zażalenia na postanowienie o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia. Przedmioty obu postępowań są rożne. Wykonanie obowiązku, jak i inne okoliczności wymienione w art. 33 § 1 ustawy, nie mogą być podnoszone w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia. Organ zażaleniowy jest związany przedmiotem sprawy, go którego nie należy wykonanie obowiązku (por. Cezary Kulesza, Joanna Radwanowicz-Wanczewska [w:] "Ustawa po postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz", pod red. D. Kijowskiego, LEX 2010, s. 434-435, 1055-1056; Zbigniew Leoński, op. cit. s. 579). Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez niewskazanie podstaw faktycznych oraz prawnych uzasadniających zastosowanie wobec skarżącego środków egzekucyjnych, dokonanie ich wyboru oraz wysokości. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz uzasadnień postanowień obu instancji administracyjnych wynika, że podane zostały podstawy faktyczne i prawne postanowień, uzasadniony został wybór grzywny jako zastosowanego środka egzekucyjnego oraz uzasadniona została wysokość grzywny. Zarzut zastosowania grzywny w wysokości zbliżonej do maksymalnej dopuszczalnej granicy opiera się na nieostrym pojęciu "wysokości zbliżonej". Niezależnie od tego, że grzywna została orzeczona w wysokości przewidzianej przepisem art. 121 § 2 ustawy, stwierdzić jednak można, że w sytuacji gdy grzywna została ustalona w wysokości stanowiącej 3/5 części maksymalnej wysokości, to trudno przyjąć, iż jest to wielkość zbliżona do maksymalnej wysokości. Zarzut naruszenia art. 7, 11, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego i tym samym zaniechanie zamieszczenia w uzasadnieniu faktycznym swej decyzji (wyroku) między innymi faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na jakich się oparł oraz przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności innym dowodom w szczególności dlaczego zastosował grzywnę zamiast wykonania zastępczego nie odpowiada rzeczywistości. Nadto, ani z opisu naruszenia, ani z uzasadnienia skargi kasacyjnej niw wynika, jaki materiał dowodowy, istotny dla rozstrzygnięcia w sprawie wymierzenia grzywny, został pominięty. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 9