II GZ 759/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1464/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1464/13, odmówił K. P. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, z następującym uzasadnieniem. W skardze na wyżej wymienioną decyzję K. P. zawarł wniosek o jej wstrzymanie. Odmawiając skarżącemu wstrzymania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że niezbędną przesłanką przyznania stronie ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu objętego wnioskiem. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia należności przypadających agencjom w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, zatem nie nakłada ona na stronę żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanego o umorzenie wcześniej powstałych należności nie wykreowało nowej sytuacji skarżącego w sferze jego obowiązków. W ocenie Sądu przedmiotowa decyzja nie ma przymiotu wykonalności, co uniemożliwia jej wykonanie. Tym samym wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. K. P. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 października 2013 r., wnosząc o "ponowne rozpatrzenie jego skargi z uwagi na brak rozpatrzenia jej co do podstaw żądania zapłaty pomimo jego stanu majątkowego jak i całokształtu sprawy" oraz o "merytoryczne rozpatrzenie podstaw zaskarżonej decyzji". W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że skutkiem zaskarżonego postanowienia jest brak merytorycznego rozpatrzenia jego sprawy przez sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem objętego zażaleniem postanowienia, a więc także przedmiotem badania jego zgodności z prawem przez Naczelny Sąd Administracyjny, jest wyłącznie kwestia wpadkowa, dotycząca wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zaś ocena legalności wydanej w sprawie decyzji administracyjnej, która to kwestia zostanie dopiero rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrębnym orzeczeniem. Przechodząc do rozpoznania zażalenia skarżącego, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazany wyżej przepis daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego, stosownie do treści art. 61 p.p.s.a., należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 122). Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Należy więc zauważyć, że z samej decyzji nie wynikało nałożenie na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanej z tytułu powstałych już wcześniej należności – o ich umorzenie, nie wykreowało w ogóle – co warto podkreślić – nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., iż decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie ma przymiotu wykonalności, nie jest zatem możliwe wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.