II OSK 3002/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. WSA Paweł Groński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 164/13 w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 164/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J.G. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2012 r. (nr [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Starosta Koniński decyzją z dnia [...] września 2012 r. (nr [...]), po rozpatrzeniu wniosku J.G. i G.G. o pozwolenie na budowę stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji na części nieruchomości nr [...] w K., zatwierdził przedłożony przez inwestorów projekt budowalny i udzielił wnioskodawcom pozwolenia na budowę. Organ I instancji podał, że planowana inwestycja, zgodnie z projektem budowy obejmuje zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego (na magazyn odpadów niebezpiecznych) i garażowego (na pomieszczenie demontażu wraz z jego rozbudową o pomieszczenia biurowo-socjalne oraz wiatę magazynową), zbiornik ścieków technologicznych o poj. 5 m3 wraz z separatorem. Sektor magazynowania przyjętych pojazdów ma znajdować się na utwardzonej, szczelnej powierzchni o powierzchni nie mniejszej niż 200 m2 z zachowaniem pola manewrowego i systemem odprowadzania ścieków. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew (uchwała nr XX/135/2012 Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 13 marca 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy i Miasta Kleczew, Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 2012 r. poz. 1993). Jest położona na obszarze oznaczonym symbolem PU, na którym m.p.z.p. przewiduje przeznaczenie podstawowe – tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług. Według Starosty Konińskiego sporny projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, określonymi dla tej inwestycji w ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] marca 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Spełnia warunki określone w raporcie o oddziaływaniu na środowisko w tym: ustalony poziom hałasu nie przekracza norm dopuszczalnych określonych w przepisach szczególnych, projekt zagospodarowania terenu zawiera opis wykonania ekranu akustycznego z płyt żelbetonowych oraz zieleni zimozielonej. Projekt budowlany przewiduje zabezpieczenie budynku przed ewentualnymi szkodami górniczymi. Projekt został zaopiniowany bez zastrzeżeń przez rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz sanitarnohigienicznych, posiada wymagane uzgodnienia i opinie i został sporządzony przez uprawnionych projektantów. W odwołaniu od powyższej decyzji J.G. podniósł, że stanowisko organu nie uwzględnia tego, że działalność stacji demontażu pojazdów jest poważnym zagrożeniem dla zdrowia i życia jego rodziny. Zdaniem strony, projekt budowlany nie spełnia wymogów ochrony środowiska. Jego dom, posadowiony na działce bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, jest kilka metrów wyższy od wysokości projektowanego ekranu akustycznego. W związku z tym ekran nie spełni swojej roli. Według skarżącego nie są również prawidłowe ustalenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko w zakresie określonego poziomu hałasu. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty Konińskiego. W uzasadnieniu powtórzył argumentację prawną organu I instancji. Podkreślił, że decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jeżeli inwestor wypełnił wymagania, określone przepisami art. 32 ust. 1 pkt 2, ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 1, ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowalne (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), to organ jest obowiązany zatwierdzić projekt budowany i udzielić pozwolenia na budowę. Odnośnie przyjętych rozwiązań technicznych w projektowanych obiektach, w tym sposobu rozwiązania ekranu akustycznego organ odwoławczy podkreślił, że rozwiązania techniczne ujęte w projekcie budowlanym nie podlegają badaniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Od 11 lipca 2003 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 718 ze zm.) organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają kompetencji do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający projekt budowlany zobowiązani są dołączyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zatem odpowiedzialność za błędy w sztuce budowlanej ponoszą, zgodnie z wolą ustawodawcy uczestnicy procesu inwestycyjnego wymienieni w art. 17 Prawa budowlanego. Ocena projektu budowlanego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej dokonywana jest wyłącznie pod względem jego zgodności z prawem i nie może odnosić się do zasadności przyjętych rozwiązań technicznych. J.G. zaskarżył tę decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy naruszył: a) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez brak poszanowania występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich – skarżącego, b) art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez niesprawdzenie przez organ zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, c) § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. 2005 r. Nr 143, poz. 1206 ze zm.) poprzez uznanie, że sektor manewrowy przedstawiony w projekcie budowlanym zawiera odpowiednie pole manewrowe, d) art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co znajduje wyraz w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w tym brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Według J.G., projektowana stacja demontażu pojazdów znajduje się za blisko jego domu mieszkalnego, zatem będzie bardzo uciążliwa dla jego rodziny. Zarówno w projekcie budowlanym, decyzji środowiskowej i w raporcie o oddziaływaniu na środowisko stwierdzono, że demontaż pojazdów musi odbywać się wyłącznie w pomieszczeniach zamkniętych. Zgodnie z przedstawionym projektem hala demontażowa ma mieć powierzchnię 58,14 m2 z czego powierzchnia użytkowa ma mieć 48,96 m2. Brama wjazdowa do hali ma zaś szerokość 5,1 m i wysokość 2,35 m. W decyzji o pozwoleniu na budowę nie określono jakiego rodzaju pojazdami ma zajmować się stacja. Uznać więc można, że przedmiotem działalności stacji ma być demontaż wszelkiego rodzaju pojazdów. Określona w projekcie powierzchnia stacji demontażowej jest zbyt mała, aby mógł w niej odbywać demontaż innych pojazdów poza samochodami osobowymi i motocyklami. Niemożliwe jest, by do hali wjechał autobus, czy samochód ciężarowy. Można więc przyjąć, że demontaż samochodów o większych gabarytach niż bramy wjazdowej do hali będzie odbywał się poza jej obrębem, co jest niezgodne z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji przewidującej demontaż jedynie w zamkniętych pomieszczeniach. W ocenie strony, takie działanie skutkowałoby emisją hałasu w wysokości powyżej 55 dB, co jest sprzeczne z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, zgodnie z którym dla terenów mieszkaniowo-usługowych maksymalny poziom dźwięku w godzinach od 6:00 do 22:00 wynosi 55 dB. Według skarżącego, ekran akustyczny nie będzie skutecznie chronił jego nieruchomości od emitowanego ze stacji hałasu. Według strony projekt budowalny narusza § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, ponieważ na określonej w nim powierzchni magazynowania nie jest możliwe przechowywanie 10-15 samochodów z zachowaniem pola manewrowego. J.G. podkreślił, że organ architektoniczno-budowlany akceptując projekt budowlany powinien, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, bezwzględnie wykluczyć naruszenie projektowaną zabudową uzasadnionych interesów osób trzecich, występujących w obszarze oddziaływania zamierzonego obiektu. Brak zbadania projektu budowlanego świadczy o naruszeniu przez Wojewodę art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Projekt powinien zostać poddany weryfikacji pod względem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno-budowlanymi oraz pod względem kompletności i wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a., stwierdził, że rozwiązania techniczne ujęte w projekcie budowlanym, w tym dotyczące ekranu akustycznego, nie podlegają badaniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta (zawodową i cywilną). Projektant ma obowiązek zapewnić zgodność projektu architektoniczno-budowlanego m.in. z przepisami techniczno-budowlanymi. W rezultacie organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z wymaganiami projektowania ponoszą projektanci. Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z decyzją środowiskową, w celu ograniczenia uciążliwości hałasowej prace budowlane będą prowadzone w porze dziennej (w godz. 6:00-22:00), demontaż pojazdów odbywać się będzie w halach dla stłumienia hałasu, powstaną płyty żelbetonowe pełniące rolę ekranu akustycznego, stacja będzie ogrodzona pasem wysokiej zieleni dla ograniczenia transportu zanieczyszczeń poza zakład, prace związane z demontażem pojazdów prowadzone będą wewnątrz budynku. Organy architektoniczno-budowlane były związane tymi postanowieniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie mogły ingerować w ustalenia zawarte w tej decyzji, zobowiązane były jedynie do sprawdzenia, czy te wymogi zostały uwzględnione w projekcie budowlanym. Sąd podzielił stanowisko organów, co do tego, że plac manewrowy spełnia warunki określone w § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W projekcie budowlanym przewidziano miejsca postojowe z kostki betonowej szarej wibroprasowanej gr. 8 cm na podsypce cementowo-piaskowej (1:4) gr. 5 cm (punkt 5.13 projektu). Następnie w opisie technologicznym podano, że sektor ten (magazynowania) będzie zlokalizowany w pobliżu bramy wjazdowej na utwardzonej, szczelnej powierzchni nie mniejszej niż 200 m2, z zachowaniem pola manewrowego, wyposażony w system odprowadzania ścieków przemysłowych kierowanych do separatora substancji ropopochodnych (punkt 3.2. projektu). Te ustalone wymagania stacji demontażu (a w zasadzie sektora magazynowania pojazdów i pola manewrowego) są w istocie powtórzeniem § 6 ust. 1 rozporządzenia. Sąd podkreślił, że zarzut skarżącego dotyczący niemożności jednoczesnego magazynowania w sektorze pojazdów w ilości 10-15 sztuk bez względu na ich wielkość, nie może prowadzić do stwierdzenia naruszenia powołanego przepisu rozporządzenia. Inwestor musi tak zorganizować sektor magazynowania z polem manewrowym, by pomieściły się w ich obrębie demontowane pojazdy. Przy czym co istotne, kwestia ta dotyczy fazy użytkowania stacji demontażu, a nie jej projektowania. Z kolei zarzuty dotyczące ewentualnego przekroczenia w trakcie funkcjonowania stacji demontażu pojazdów norm hałasu i innych potencjalnych naruszeń z zakresu ochrony środowiska, w tym dotyczących użytkowania placu manewrowego, są oparte na przypuszczeniu i nie mają znaczenia na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdarzenia te mogą być zaś przedmiotem postępowania przed organami Inspekcji Ochrony Środowiska. W skardze kasacyjnej J.G. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie organom do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie jego skargi i w konsekwencji uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych. Skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, art. 7, art. 75, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i sporządzenie lakonicznego, niejasnego uzasadnienia decyzji; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ odwoławczy art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, art. 7, art. 75, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący zarzucił wyrokowi I instancji naruszenie art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że złożenie przez projektanta oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zwalnia organ od sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami prawa, w tym techniczno – budowlanymi. Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzył zasadniczy argument podniesiony w toku postępowania sądowoadministracyjnego, że organ wydal zaskarżoną decyzję mimo braku sprawdzenia czy projekt budowlany nie narusza interesów osób trzecich. Zdaniem strony, Sąd nieprawidłowo zaakceptował i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny ustalony przez organ administracji, pomimo nierozważenia przez ten organ w sposób kompleksowy i wszechstronny wszystkich dowodów i okoliczności podnoszonych w rozpatrywanej sprawie przez skarżącego (powierzchna stacji demontażowej, umiejscowienie placu manewrowego i ekranu akustycznego). Wojewoda Wielkopolski nie skorzystał z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ jej zarzuty nie są uzasadnione. W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy dopuszczalnego zakresu oceny przez organ architektoniczno-budowlany projektu budowlanego. Zdaniem skarżącego, organ budowlany miał obowiązek sprawdzenia czy projektowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Był więc zobowiązany do zbadania zgodności projektu budowlanego i projektu zagospodarowania działki z przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi oraz wymaganiami ochrony środowiska. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku uznał, że organ architektoniczno-budowalny przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego prawidłowo sprawdził zgodność tego projektu z ustaleniami m.p.z.p. oraz wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Zbadał również zgodność projektu zagospodarowania działki przeznaczonej pod inwestycję z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi (rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Organ budowlany nie był natomiast uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. Stanowisko Sądu I instancji w tej kwestii należy uznać za całkowicie prawidłowe. W związku z tym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nie jest uzasadniony. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Według art. 35 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, organ wydający pozwolenie na budowę (lub odrębną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego) nie jest uprawniony do badania zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Według art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektant jest zobowiązany do opracowania projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wymaganiami prawa budowlanego oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający dołączają do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z kolei organ budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność (zawodową oraz cywilnoprawną) za zgodność tego projektu z prawem regulującym techniczne zasady projektowania ponoszą projektanci (por. np. wyroki NSA z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 508/06, z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09, z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1214/10, z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 345/11 oraz z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 44/12, wszystkie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kierując się tymi przepisami Wojewoda Wielkopolski a następnie Sąd I instancji zasadnie przyjęli, że organ budowlany jest związany postanowieniami decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia i jest zobowiązany jedynie do sprawdzenia, czy zawarte w niej wymogi (dotyczące m.in. ekranu akustycznego) zostały uwzględnione w projekcie budowlanym. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji uznał za prawidłowe stanowisko organów budowlanych, co do zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym z przepisami techniczno – budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Zdaniem Sądu, sektor magazynowania przyjętych pojazdów spełnia warunki określone w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposoby demontażu pojazdów. Zgodnie z tym przepisem sektor magazynowania przyjętych pojazdów lokalizuje się na utwardzonej, szczelnej powierzchni nie mniejszej niż 200 m2, z zachowaniem pola manewrowego, wyposażonej w system odprowadzania ścieków przemysłowych kierowanych do separatora substancji ropopochodnych. Z kolei z opisu technologicznego projektu budowlanego wynika, że pojazdy będą magazynowane na terenie pokrytym kostką betonową o grubości 8 cm, na posypce cementowo-piaskowej gr. 5 cm, na utwardzonej, szczelnej powierzchni nie mniejszej niż 200 m2. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje te ustalenia i oceny za prawidłowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ, a w ślad za nim Sąd I instancji, prawidłowo przyjął, że podnoszone w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a następnie w skardze kasacyjnej zarzuty odnoszące się do ewentualnego przekroczenia w trakcie funkcjonowania stacji demontażu pojazdów norm hałasu i innych potencjalnych naruszeń ochrony środowiska oraz użytkowania placu manewrowego są oparte wyłącznie na subiektywnych obawach skarżącego, wynikających z jego przekonania, że działalność stacji demontażu pojazdów nie będzie prowadzona zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Jeżeli ewentualne takie naruszenia w przyszłości miałyby miejsce, skarżący miałby podstawę do żądania wszczęcia odpowiedniego postępowania. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Omawiana regulacja określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, który ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia i umożliwić kontrolę instancyjną. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca, że uzasadnienie orzeczenia jest lakoniczne, niejasne, brak w nim odniesienia się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane, § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz zarzutów proceduralnych (art. 7, art. 75, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) postawionych w skardze do Sądu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie niezbędne, wymagane prawem elementy, sporządzono je w sposób umożliwiający kontrolę kasacyjną. Sąd odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, w sposób dostateczny wyjaśnił podwody rozstrzygnięcia. Zarzut ten zmierza w gruncie rzeczy do podjęcia polemiki z podjętym przez organ rozstrzygnięciem, które Sąd I instancji ocenił jako prawidłowe. Sąd I instancji nie dopuścił się więc naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. i zasadnie oddalił skargę JG. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2012 r. W związku z tym Naczelny Sad Administracyjny stwierdza, że wszystkie zarzuty postawione w skardze kasacyjnej są nieuzasadnione. Biorąc pod rozwagę przedstawione okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.