I OSK 2726/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie NSA Monika Nowicka del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 479/13 w sprawie ze skargi K.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2013 r. nr SKO RD-52/6296/288/2012 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 12 grudnia 2012 r., znak SKO.RD-52/4365/208/2012. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2013 r., II SA/Ke 479/13 po rozpoznaniu skargi K.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2013 r., znak: SKO.RD-52/6296/288/2012 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, oddalił skargę. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu legły następujące ustalenia i ocena prawna. W dniu 2 października 2012r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach wpłynął wniosek Starosty Kieleckiego o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy [..] z dnia 6 marca 1995 r., z uwagi na jej wydanie pomimo niespełnienia przez kierowcę wymogu legitymowania się pozytywnym wynikiem egzaminu sprawdzającego. Decyzją z dnia 12 grudnia 2012 r. Kolegium, na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., z urzędu stwierdziło nieważność przedmiotowej decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, K.M. zarzucił organowi, że nie sprawdził, z jakich powodów zostały wydane zakazy prowadzenia pojazdów. Podniósł, że po pierwszym orzeczeniu Kolegium Rejonowego do Spraw Wykroczeń w [..]z roku 1987, zakazującym mu prowadzenia pojazdów na okres 18 miesięcy, w roku następnym otrzymał z powrotem prawo jazdy i posługiwał się nim do roku 1994, tj. do kolejnego orzeczenia tego Kolegium orzekającego 10-miesięczny zakaz prowadzenia pojazdów. Wówczas prawo jazdy zostało zatrzymane na okres poniżej 1 roku, co uzasadniało jego zwrot decyzją z dnia 6 kwietnia 1995 r. bez konieczności przystępowania do egzaminu sprawdzającego. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2013 r. znak: SKO RD-52/6296/288/2012 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 12 grudnia 2012 r. znak: SKO.RD-52/4365/208/2012 stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy [..] z dnia 6 kwietnia 1995 r. w sprawie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kat. ABDE nr 0234/79 wydanego 14 października 1982 r. na druku nr R432487 dla K.M.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymując kwestionowaną decyzję w mocy wskazało, że w dacie ubiegania się przez K.M. o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, obowiązywały przepisy ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 1992 r., nr 11, poz. 41 ze zm.). Stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy, osoby pozbawione prawa jazdy na okres dłuższy niż rok, ubiegające się o jego zwrot, podlegały obowiązkowi sprawdzenia kwalifikacji. K.M. do egzaminu takiego nie przystąpił, a z akt sprawy wynika, że w dniu 3 lipca 1987r. Kolegium Rejonowe do Spraw Wykroczeń w [..]orzekło w stosunku do niego zakaz prowadzenia pojazdów na okres 18 miesięcy (od 24.05.1987r. do 24.11.1988r.), zaś w dniu 20 czerwca 1994 r. to samo Kolegium orzekło w stosunku do niego zakaz prowadzenia pojazdów na okres 10 miesięcy (od. 15.04.1994r. do 15.02.1995r.). Organ wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji o zwrocie prawa jazdy Wójt Gminy [..] winien był zażądać od K.M. przedstawienia wyników egzaminu sprawdzającego kwalifikacje w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy, czego nie uczynił. Zwrot zatrzymanego prawa jazdy pomimo niespełnienia przez kierowcę ustawowego wymogu stanowi więc rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, K.M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i zasady zaufania obywateli do organów państwa. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie jest ważne, czy prawo jazdy zostało zwrócone prawidłowo, ponieważ odpowiedzialność powinien za to winien ponosić urzędnik, a nie obywatel. O utracie prawa jazdy morze orzec tylko sąd, a nie organ administracji w drodze unieważnienia decyzji o zwrocie praw jazdy. Zdaniem skarżącego decyzja o zwrocie prawa jazdy wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. i nie może już być unieważniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy konkretna decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. A zatem dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie jaki konkretny przepis został naruszony i wykazanie, że miało ono charakter rażący. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach trafnie uznało, że decyzja Wójta Gminy [..] z dnia 6 kwietnia 1995r. jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną skutkującą stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W dacie wydawania przez Wójta Gminy [..] decyzji z dnia 6 kwietnia 1995 r. o zwrocie K.M. prawa jazdy kat. ABDE nr 0234/79 wydanego 14 października 1982 r. na druku nr R432487 obowiązywał przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 1992 r., nr 11, poz. 41 ze zm.), zgodnie z którym sprawdzeniu kwalifikacji podlegają osoby ubiegające się o zwrot prawa jazdy, którego kierowca był pozbawiony na okres dłuższy niż rok (przed uchwaleniem tekstu jednolitego ustawy przepis ten był oznaczony jako art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b). Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że organ wydający decyzję w przedmiocie zwrotu prawa jazdy zatrzymanego na okres dłuższy niż rok, nie mógł zwrócić tego dokumentu kierowcy nie legitymującemu się pozytywnym wynikiem egzaminu sprawdzającego kwalifikacje kierowcy. Z użytego w tym przepisie sformułowania "podlegają" wynika, że decyzje podejmowane na podstawie art. 90 ust.6 w zw. z art.88 Prawa o ruchu drogowym nie zostały pozostawione uznaniu organu administracyji, lecz mają charakter decyzji związanych. Sąd I instancji zauważył, że w aktach sprawy znajduje się orzeczenie Kolegium Rejonowego do Spraw Wykroczeń w [..]z dnia 3 lipca 1987 r. nr rej. 563/87 orzekające w stosunku do K.M. karę dodatkową w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez okres 18 miesięcy. Z akt sprawy wynika także, że pismem z dnia 1 września 1987r. Naczelnik Gminy [..] zawiadomił K.M. o wykonaniu tej kary dodatkowej zatrzymując dokument uprawniający do kierowania pojazdami. Równocześnie w piśmie tym pouczono skarżącego, że z dniem 24 listopada 1988r. może ubiegać się o przywrócenie uprawnień, co jest uzależnione od okazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji (k.5). Zdaniem Sądu Wójt Gminy [..] wydając w dniu 6 kwietnia 1995 r. decyzję o zwrocie skarżącemu prawa jazdy, powinien wobec tego dysponować dokumentem potwierdzającym pozytywny wynik egzaminu sprawdzającego kwalifikacje skarżącego do kierowania pojazdami. W sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że takim dokumentem organ nie dysponował, a skarżący nie kwestionował, że egzaminu sprawdzającego kwalifikacje po zatrzymaniu prawa jazdy na ponad rok, nie złożył. Po upływie orzeczonego środka karnego orzekającego zakaz prowadzenia przez skarżącego pojazdów mechanicznych przez 18 miesięcy, organ pierwszej instancji powinien zażądać od niego dowodu – stosownego dokumentu- potwierdzającego pozytywny wynik egzaminu sprawdzającego kwalifikacje kierowcy Wydając w dniu 6 kwietnia 1995 r. decyzję o zwrocie skarżącemu prawa jazdy bez tego dokumentu, Wójt Gminy [..] w sposób rażący naruszył normę w/w art. 88 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym z 1983r. Przepis ten był jasny i nie wymagał dodatkowej interpretacji. Sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia, a dyspozycją zawartą w powyższej regulacji jest również oczywista. Dopuszczenie do kierowania pojazdami osoby, która w świetle obowiązujących przepisów nie jest do tego uprawniona, jest w ocenie Sądu nie do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Według Sądu I instancji wobec jednoznacznego brzmienia przepisu art. 88 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym z 1983 r. drugorzędne znaczenia ma okoliczność, że ( jak twierdzi to skarżący) w roku 1988 zwrócono mu prawo jazdy. Istotne jest, że w dacie wydawania decyzji z dnia 6 kwietnia 1995 r. skarżący, w stosunku, do którego w dniu 3 lipca 1987 r. orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów na okres 18 miesięcy, nie legitymował się pozytywnym wynikiem egzaminu sprawdzającego, do czego był zobowiązany w myśl art. 88 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. ustawy, aby starać się o zwrot prawa jazdy. Wbrew twierdzeniom skarżącego wydana w niniejszej sprawie decyzja Wójta Gminy [..] nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych (art. 156 § 2 k.p.a.). Za takie nie można uznać w szczególności faktu, że skarżący prowadził pojazdy na podstawie prawa jazdy, które nie powinno mu być zwrócone. Nieodwracalność skutków prawnych decyzji polega bowiem na tym, że nie jest możliwe przywrócenie poprzedniego stanu prawnego ze względu na to, że przestał istnieć przedmiot, którego dotyczyło prawo lub podmiot utracił zdolność do zachowania tego prawa (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 1994 r., sygn. IV SA 674/93). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Decyzja obarczona wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) możne być w trybie stwierdzenia nieważności wyeliminowana z obrotu prawnego w każdym czasie. Dziesięcioletni termin, o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a. nie dotyczy bowiem decyzji wydanych bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skargę kasacyjną wywiódł K.M. zarzucając wyrokowi Sądu I instancji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 90 ust. 6 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, iż decyzja Wójta Gminy [..] z dnia 6 kwietnia 1995 r. bez uprzedniego przedstawienia przez skarżącego pozytywnego wyniku sprawdzenia kwalifikacji wydana została bez podstawy prawnej, albo z rażącym naruszeniem prawa, mimo że w świetle powołanych unormowań wskazany wymóg nie występował; - art. 90 ust. 7 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu przedmiotowego unormowania, mimo że stanowiło podstawę wydania zakwestionowanej decyzji z dnia 6 kwietnia 1995 r., co stanowi uchybienie w zakresie subsumcji stanu faktycznego w kontekście właściwej normy prawnej prawa materialnego. 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wyrażające się w uznaniu, że decyzja Wójta Gminy [..] z dnia 6 kwietnia 1995 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, gdy tymczasem przedmiotowa decyzja odpowiadała prawu w stanowiących podstawę faktyczną jej wydania okolicznościach sprawy; - art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady praworządności poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia administracyjnego o stwierdzeniu nieważności decyzji na mocy której skarżący odzyskał i realizował w oparciu o zaufanie do prawidłowości ostatecznych decyzji organów władzy publicznej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a." - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna pomimo częściowo wadliwego sformułowania zarzutów zawiera usprawiedliwione podstawy. Wskazać należy, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Sądu oddalający skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach utrzymującą w mocy decyzję tego Kolegium o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy [..] z 1995 r., którą to decyzję uznano za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Skoro podstawą stwierdzenia nieważności decyzji przez wspomniane Kolegium był przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., to nie można przyjąć, jak czyni to skarżący kasacyjnie, że naruszając powołany przepis, Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania. Przepis ten, w powiązaniu z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym z 1983 r., był podstawą rozstrzygnięcia Kolegium. W rozumieniu art. 174 P.p.s.a. jest więc on przepisem prawa materialnego. Zgodnie jednak z uchwałą z dnia 26 października 2009 r. podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Rację ma Sąd I instancji, definiując pojecie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, że za takie naruszenie uznaje się oczywiste naruszenia prawa - gdy sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, jest oczywista. Ponadto skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Jednakże zarzut rażącego naruszenia prawa musi dotyczyć konkretnej sprawy administracyjnej będącej przedmiotem oceny sądu. W rozpoznawanej sprawie natomiast rażącego naruszenia prawa doszukano się w działaniach organu, które wykraczają poza zakres rozpoznawanej sprawy. Sąd I instancji, a także oba składy Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrazili pogląd, że skarżący nie przedstawił dokumentu potwierdzającego pozytywny wynik egzaminu sprawdzającego kwalifikacje skarżącego do kierowania pojazdami - do czego był zobowiązany. Z orzeczenia Kolegium do spraw wykroczeń z 1987 r. wynika bowiem, że wobec skarżącego wymierzono karę dodatkową w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 18 miesięcy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiona wykładnia nie jest prawidłowa. W rozpoznawanej sprawie znaczenie ma okoliczność, że po wydaniu w 1987 r. w stosunku do skarżącego orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych na 18 miesięcy, prawo jazdy zostało skarżącemu zwrócone. Wniosek taki wynika zarówno z kolejnego orzeczenia Kolegium do Spraw Wykroczeń z 1994 r., jak i z pisma Urzędu Gminy [..], informującego o zatrzymaniu prawa jazdy (karta 10 akt administracyjnych). Logiczne jest więc rozumowanie, że skoro prawo jazdy w 1994 r. zostało skarżącemu zatrzymane, to wcześniej musiało być mu zwrócone. Podkreślenia wymaga, że decyzja Wójta Gminy [..] z 6 marca 1995 r. -omyłkowo określona przez Sąd I instancji jako decyzja z 6 kwietnia 1995 r., karta 4 ab initio uzasadnienia wyroku - dotyczy zwrotu prawa jazdy po jego zatrzymaniu w roku 1994. To zdarzenie - zatrzymanie prawa jazdy skarżącemu wskutek orzeczenia Kolegium do spraw wykroczeń w 1994 r. - kreuje sprawę administracyjną – jej przedmiot, podmioty oraz prawa i obowiązki podmiotów. Treścią sprawy administracyjnej, która jednocześnie zakreśla jej granice, jest orzeczenie Kolegium do spraw wykroczeń z 20 czerwca 1994 r., które wymierzyło skarżącemu karę w postaci grzywny i zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na 10 miesięcy, a także określiło obowiązek Wójta Gminy [..] polegający na zatrzymaniu i przechowaniu prawa jazdy skarżącego. Zatem ewentualne istnienie obowiązku przedłożenia dokumentu potwierdzającego pozytywny wynik egzaminu sprawdzającego kwalifikacje skarżącego do kierowania pojazdami należało odnosić do orzeczenia Kolegium do spraw wykroczeń z 20 czerwca 1994 r., gdyż to w wyniku tego orzeczenia pozbawiono skarżącego prawa jazdy na okres 10 miesięcy, a następnie to orzeczenie winno być podstawą oceny przez Wójta Gminy [..] czy skarżący jest zobowiązany do przedłożenia dokumentu potwierdzającego pozytywny wynik egzaminu sprawdzającego. Jak już wspomniano, orzeczenie Kolegium do spraw wykroczeń z 1994 r. kreowało sprawę administracyjną, jej przedmiot, podmioty oraz prawa i obowiązki tych podmiotów. W dacie orzekania przez Wójta Gminy [..], decyzją z dnia 6 marca 1995 r., o zwrocie skarżącemu prawa jazdy przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym stanowił, że sprawdzeniu kwalifikacji podlegają osoby ubiegające się o zwrot prawa jazdy, którego kierowca był pozbawiony na okres dłuższy niż rok. Z kolei art. 90 ust. 7 powołanej ustawy stanowił, że zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyn zatrzymania. Skoro nie jest sporne, że orzeczeniem Kolegium do spraw wykroczeń z 1994 r., skarżącego pozbawiono prawa jazdy na 10 miesięcy, to decyzji Wójta Gminy [..], o zwrocie skarżącemu prawa jazdy, nie można przypisać rażącego naruszenia prawa, bowiem w świetle powołanego przepisu nie było podstaw do żądania od Skarżącego dokumentu potwierdzającego sprawdzenie kwalifikacji. Tym samym nie było podstaw do analizowania legalności działania Wójta Gminy [..] w odniesieniu do orzeczenia Kolegium do Spraw Wykroczeń wydanego w 1987 r. Z przedstawionych względów zarzuty naruszenia art. 8, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 90 ust. 7 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym, okazały się uzasadnione. Chybiony jest natomiast zarzut skargi naruszenia art. 90 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym z 1983 r. Odnosząc się do powołanego przepisu w związku z art. 88 tej ustawy Sąd wyraził pogląd, że decyzje wydane na podstawie powołanego przepisu nie zostały pozostawione uznaniu administracyjnemu. Pogląd Sądu I instancji jest prawidłowy. Decyzje wydawane na podstawie powołanych przepisów są decyzjami prawem związanymi. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 188 w zw. z art. 193 i art.145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.