I OSK 1972/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.), Sędzia NSA Bożena Popowska, Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk, Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2828/11 w sprawie ze skargi A. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2828/11 uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta – [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oraz stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Komendant –[...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz art. 108 § 1 k.p.a, obniżył A. C. z dniem 1 września 2011 r. dodatek służbowy o 30%, tj. do kwoty 434 zł miesięcznie, jednocześnie nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z kartą opisu pracy na zajmowanym stanowisku A.C. powinien m.in. odbywać zajęcia dydaktyczne w formie ćwiczeń i wykładów, prowadzić zajęcia w ramach warsztatów i szkoleń, pełnić dyżury dydaktyczne, udzielać konsultacji, przeprowadzać egzaminy z prowadzonych przedmiotów, uczestniczyć w komisjach egzaminacyjnych, a ponadto prowadzić działalność naukowo-badawczą oraz działalność publicystyczną. W 2011 r. A.C. przez 100 dni był nieobecny w służbie z powodu choroby. Tak długa absencja chorobowa dezorganizowała pracę Instytutu [...], gdyż obowiązki nieobecnego policjanta musieli wykonywać inni funkcjonariusze Instytutu. Policjant, który od wielu miesięcy nie realizuje żadnych zadań i czynności służbowych, nie może otrzymywać dodatku służbowego w uprzednio ustalonej kwocie. Zachodziły zatem przesłanki do obniżenia A.C. wysokości przedmiotowego świadczenia, zgodnie z § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Uzasadnione też było nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes społeczny, tożsamy z interesem służby, przejawiający się koniecznością niezwłocznego dostosowania kwoty otrzymywanego dodatku służbowego do wymogów zgodnych z przepisami prawa. Komendant Główny Policji - po rozpatrzeniu odwołania A.C. -rozkazem personalnym z dnia [...] października 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta – [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że dodatek służbowy nie jest premią za poprzednio nienaganną służbę. Skoro w wykonywanie obowiązków służbowych A.C., z uwagi na jego nieobecności w służbie z powodu choroby, musieli być zaangażowani inni policjanci, to zasadne było obniżenie mu dodatku służbowego. Nierealizowanie zadań służbowych przez kilka miesięcy, jest bowiem zmianą mającą wpływ na wysokość przedmiotowego świadczenia. Prawidłowe było również nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przemawiał za tym ważny interes społeczny, wyrażający się koniecznością niezwłocznego obniżenia dodatku służbowego policjantowi niewykonującemu obowiązków służbowych. Nieracjonalne wydatkowanie środków pieniężnych z budżetu Policji, niezależnie od ich wysokości, w tym wypłacenie policjantowi dodatku służbowego w kwocie nieadekwatnej do faktycznie realizowanych przez niego zadań, jest sprzeczne z interesem społecznym oraz interesem służby. Powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji A.C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze powołując się na art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, wskazał, że niedopuszczalna jest zmiana wysokości dodatku do uposażenia o charakterze stałym tylko z uwagi na korzystanie przez policjanta ze zwolnienia lekarskiego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że nierealizowanie zadań służbowych oraz wszelkie przerwy w pełnieniu służby muszą mieć wpływ na wysokość dodatku służbowego. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta – [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie spór sprowadza się do tego, czy przepisy § 9 ust. 5 i § 8 ust. 5-8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. mogą stanowić podstawę do obniżenia dodatku służbowego policjantowi korzystającemu z długotrwałych zwolnień lekarskich. Zdaniem Sądu, co do zasady istnieje ścisły związek pomiędzy przyznaniem policjantowi dodatku służbowego w określonej wysokości, a sposobem wykonywania przez niego obowiązków i zadań służbowych. Przepis § 9 ust. 5 tego rozporządzenia stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w powołanym przepisie, dotyczy nienależytego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nienależytej realizacji zadań i czynności służbowych, a także zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby, bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie przedmiotowego świadczenia w określonej wysokości. Nie obejmuje natomiast sytuacji, gdy przyczyną niewykonywania przez policjanta obowiązków służbowych jest choroba. Wskazuje na to art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi regulację szczególną w stosunku do treści art. 104 ust. 3 ustawy o Policji oraz § 8 ust. 5-8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że korzystanie ze zwolnienia lekarskiego nie można oceniać w kategoriach należytego, czy nienależytego wykonywania obowiązków w rozumieniu art. 104 ust. 3 ustawy o Policji oraz przepisów § 8 ust. 5-7 rozporządzenia. Jest to przepis o charakterze ochronnym, który, co do zasady, gwarantuje policjantowi zachowanie prawa do uposażenia w dotychczasowej wysokości w okresie, w jakim nie pełni on obowiązków służbowych w związku z zaistnieniem szczególnych sytuacji wymienionych w tym przepisie. Tym samym organy orzekające w sprawie błędnie uznały, iż zwolnienie od zajęć służbowych skarżącego z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na prawo do dodatku służbowego. Powyższy wyrok stał się przedmiotem skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji, który zaskarżając orzeczenie w całości, w oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.: 1. art. 121 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, że przepis ten wyklucza obniżenie dodatku do uposażenia policjanta na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w przypadku gdy przyczyną negatywnej oceny realizowania zadań i czynności służbowych przez funkcjonariusza są jego długotrwałe absencje spowodowane chorobą; 2. § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że długotrwałe absencje funkcjonariusza mające wpływ na realizację przez niego zadań i czynności służbowych nie uzasadniają obniżenia dodatku służbowego. Wskazując na powyższe, Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ zwrócił uwagę, że w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji została zawarta delegacja dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, został uprawniony w drodze rozporządzenia do ograniczenia w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego. Jednakże minister właściwy nie skorzystał do tej pory z tej delegacji ustawowej i nie wydał przepisów wykonawczych, które regulowałyby wymienione kwestie. Z literalnego brzmienia art. 121 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że w razie choroby policjant otrzymuje uposażenie wraz ze wszystkimi dodatkami. Zatem fakt korzystania ze zwolnienia lekarskiego nie powoduje automatycznego zaprzestania lub ograniczenia wypłacania dodatków do uposażenia w czasie urlopu lub zwolnienia, o ile co innego nie wynika z rozporządzenia wydanego przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Przepis art. 121 ust. 1 nakazuje przy tym uwzględnienie powstałych w okresie urlopu lub zwolnienia zmian, mających wpływ na wysokość uposażenia. Taka redakcja powołanego przepisu określa status policjanta w zakresie otrzymywanego uposażenia na czas choroby lub urlopu, nakazując wypłacanie mu w tym czasie wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości i ze wszystkimi składnikami, jednocześnie dopuszczając, że także w tym okresie mogą nastąpić zmiany wpływające na wysokość uposażenia. Zmianą taką jest decyzja o obniżeniu dodatku służbowego, wydana w oparciu o § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., obniżająca wysokość dodatku w sposób trwały (a zatem nie tylko na czas choroby). W ocenie Komendanta Głównego Policji nie ulega wątpliwości, iż fakt korzystania przez policjanta z długotrwałych zwolnień, ograniczający jego przydatność do służby, może stanowić przesłankę obniżenia dodatku. Na przeszkodzie nie stoi fakt niewydania rozporządzenia wykonawczego do art. 121 ust. 2 ustawy o Policji, ponieważ rozporządzenie miałoby regulować inną materię, tj. wysokość dodatków do uposażenia w czasie choroby lub urlopu, a nie przesłanki ich trwałej zmiany, które zostały sprecyzowane w przepisach innego aktu wykonawczego, to jest cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, treść przepisów § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia MSWiA jednoznacznie wskazuje na uznaniowość dodatku służbowego i uzależnia wysokość tego świadczenia od indywidualnej oceny pracy policjanta. Dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany. Tym samym zmiany powstałe w okresie długotrwałego zwolnienia lekarskiego, w szczególności nieświadczenie pracy, mają wpływ na prawo do dodatku służbowego lub na jego wysokość. W czasie choroby policjant nie wykonuje bowiem jakichkolwiek obowiązków służbowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie wobec braku usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 100 i art. 104 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Jednym z dodatków do uposażenia jest dodatek służbowy, który przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku innym niż kierownicze lub samodzielne. Taki dodatek może być przyznany za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Szczegółowe zasady otrzymywania między innymi dodatków służbowych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Stosownie do art. 104 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 powołanego rozporządzenia dodatek służbowy jest dodatkiem o charakterze stałym. W myśl § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Jego przyznanie jak i wysokość uzależnia się przy tym od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z kolei ust. 5 § 9 wskazanego rozporządzenia stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Z treści przytoczonych regulacji wynika, że prawo do dodatku służbowego uwarunkowane jest pełnieniem służby na określonym stanowisku oraz charakterem wykonywanych w niej zajęć. Natomiast wysokość przyznanego policjantowi dodatku służbowego zależy przede wszystkim od sposobu wykonywania przez funkcjonariusza powierzonych mu obowiązków i zadań służbowych. Zgodnie z § 9 ust. 5 rozporządzenia dodatek podlega obniżeniu "w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Odesłanie zawarte w ostatnio powołanym przepisie do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5-8, z zastrzeżeniem ust. 6 rozporządzenia oznacza, że tymi szczególnymi przypadkami powodującymi obniżenie pobieranego dodatku służbowego są: naruszenie dyscypliny służbowej, nienależyte wywiązywanie się z obowiązków służbowych, nienależyta realizacja zadań i czynności służbowych, a także zmiana zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie przedmiotowego dodatku w dotychczasowej wysokości. Należy zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, że za szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu § 9 ust. 5 rozporządzenia, mogący powodować obniżenie omawianego dodatku, nie można uznać długotrwałej choroby policjanta, a w konsekwencji, że niewykonywanie zadań służbowych w czasie zwolnienia lekarskiego nie może powodować obniżenia spornego dodatku. Wynika to bowiem z treści i charakteru regulacji zawartej w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Art.121 ust.1 tej ustawy stanowi, że policjant w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Powyższy przepis ma charakter ochronno-gwarancyjny. Policjantowi, który nie wykonuje obowiązków służbowych, w związku z zaistnieniem wskazanych okoliczności (w tym choroby), co do zasady gwarantuje on prawo do otrzymywania między innymi dodatku do uposażenia w wysokości należnej na ostatnio zajmowanym stanowisku. Ustawodawca wprowadzając regułę, że policjant między innymi w czasie swej choroby zachowuje prawo do świadczeń w dotychczasowej wysokości, od tej ogólnej zasady wprowadził określone odstępstwa. Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że takie odstępstwa - jako wyjątki od zasady stabilności wysokości świadczenia między innymi w czasie choroby - muszą być stosowane i interpretowane w sposób ścisły. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepisy dotyczące wynagrodzenia, w tym odnoszące się do uposażenia funkcjonariuszy służb mundurowych, należy wykładać i stosować ściśle z ich brzmieniem. Powszechnie ponadto akceptowany jest pogląd, że niedopuszczalne są takie zabiegi interpretacyjne, które prowadzą do sformułowania dodatkowych przesłanek – pozytywnych lub negatywnych – mogących w konsekwencji prowadzić do pozbawienia czy ograniczenia praw przyznanych przez ustawę. Nie można więc, interpretując przepisy przewidujące określone uprawnienia czy gwarancje, wprowadzać warunków zaostrzających, jeżeli sam ustawodawca tego nie uczynił. W pewnych granicach uznaje się możliwość przyznania uprawnienia bez wyraźnej dyspozycji ustawowej, ale wyklucza się całkowicie dopuszczalność nałożenia obowiązku lub pozbawienia uprawnień bez wyraźnej podstawy prawnej. Z art. 121 ust.1 ustawy o Policji jednoznacznie wynika, że ustanowione tam gwarancje mogą być wyłączone w dwóch przypadkach. Po pierwsze ustawodawca przewidział możliwość ograniczenia wysokości wypłaty w całości lub części niektórych dodatków do uposażenia między innymi w czasie choroby. Zastrzegł przy tym wyraźnie, iż takie modyfikacje mogą mieć charakter czasowy, tj. dotyczyć np. okresu choroby. Ponadto wskazane ograniczenia mogą być wprowadzone wyłącznie w drodze stosownego rozporządzenia właściwego ministra do spraw wewnętrznych. Minister ten w art. 121 ust. 2 ustawy został bowiem upoważniony do tego by w porozumieniu z właściwym ministrem do spraw pracy, w drodze rozporządzenia, ograniczyć wypłatę niektórych dodatków do uposażenia. W sprawie bezsporne jest, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie skorzystał z takich uprawnień i na podstawie wskazanej delegacji ustawowej nie wydał rozporządzenia. Oczywistym zatem jest - gdyż przyznaje to również skarżący kasacyjnie organ - że w aktualnym stanie prawnym nie ma podstaw prawnych, a tym samym niedopuszczalne jest ograniczenie wysokości wypłaconego policjantowi w okresach ochronnych (w tym w czasie choroby) dodatku służbowego. Na drugi wyjątek od zasady stabilności uposażenia policjanta w czasie jego choroby wskazuje treść samego art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Z przepisu tego wynika, że w czasie choroby policjant otrzymuje świadczenia w dotychczasowej wysokości z uwzględnieniem zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Nie może ulegać wątpliwości, że zmiany te mogą być wprowadzone zarówno na korzyść jak i niekorzyść policjantów. Ustawodawca gwarantując, co do zasady, stabilność świadczeń w okresach ochronnych, nie zastrzegł bowiem, że należy uwzględniać tylko takie dokonane w tym czasie zmiany, które nie są mniej korzystne dla funkcjonariuszy. Ponadto chodzi tu o zmiany, które w sposób trwały mają kształtować uprawnienia policjantów do uposażenia zasadniczego, dodatków i innych świadczeń. Ograniczenie wypłaty należności tylko w czasie okresów ochronnych stanowi odrębną instytucję. Będzie ona mogła być stosowana w przypadkach i na zasadach określonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o ile zdecyduje się on na skorzystanie z przyznanych mu uprawnień i wyda rozporządzenie, o jakim mowa w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie organu, że zmiany, o których mowa w art. 121 ust. 1 ustawy, mogą polegać między innymi na samym niewykonywaniu w okresach ochronnych obowiązków służbowych oraz że takie niewykonywanie obowiązków służbowych jest tożsame z nienależytym realizowaniem zadań służbowych, co w konsekwencji ma uprawniać organy Policji do zmniejszenia policjantowi wysokości świadczeń już w czasie choroby, urlopu i innych podobnych zdarzeń. Niewykonywanie przez policjanta obowiązków z uwagi na długotrwałą chorobę w ogóle nie może być rozważane w kategoriach nienależytego wypełniania zadań służbowych. Przedłużająca się absencja chorobowa policjanta uprawnia organy Policji do podejmowania różnorodnych działań, ale tylko takich które są zgodne z prawem. Do nich z pewnością nie można zaliczyć stosowania dodatkowych, nieprzewidzianych przez ustawodawcę sankcji finansowych. Zmiana wysokości należnego policjantowi uposażenia może być dokonywana wyłącznie w przypadku wprost przewidzianych w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Nie mogą być skuteczne próby wywodzenia rzekomo dopuszczalnych w tym zakresie ograniczeń na skutek skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Przepisy dotyczące uposażenia – o czym była już mowa – muszą być stosowane i wykładane ściśle z ich brzmieniem. Zauważyć ponadto należy, że choroba funkcjonariusza kształtuje jedynie określony stan faktyczny, a przepis art. 121 ust.1 ustawy o Policji dotyczy wyłącznie zmian prawnych a nie faktycznych. Prawne instrumenty przyporządkowania dodatków do uposażenia powodują, że zmianę wysokości dodatku może wywoływać ma przykład zmiana stanowiska lub miejsca pełnionej służby. Sformułowanie "z uwzględnieniem zmian" oznacza zatem nakaz brania pod uwagę wprowadzonych w omawianych okresach nowych, odnoszących się do wszystkich funkcjonariuszy regulacji prawnych, w tym płacowych oraz zmian prawnych dotyczących indywidualnego policjanta, kształtujących jego status prawny w służbie. WSA w Warszawie właściwie zatem ocenił, że niewykonywanie przez policjanta obowiązków służbowych, nawet z powodu długotrwałej choroby, nie stanowi szczególnego przypadku w rozumieniu § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia. Odmienna wykładnia powołanej normy pozostawałaby w sprzeczności z regulacją ustawową zawartą w art. 121 ust. 1 oraz niweczyłaby uprawnienia wynikające z tego przepisu. Oczywistym zaś jest, że skoro art. 121 ust.1 ustawy o Policji ma charakter ochronno-gwarancyjny, to nie może być wykładany w sposób negujący istotę i sens zawartej w nim gwarancji. Jeżeli przepis ten zapewnia niezmienność uposażenia i świadczeń w dotychczasowej wysokości, to nie można zakładać aby racjonalny ustawodawca jednocześnie dopuszczał, że niewykonywanie obowiązków służbowych mogło być uznane za zmianę w rozumieniu omawianego przepisu i skutkować ograniczeniem dodatku służbowego. Z tych względów Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego. Sąd ten dokonał prawidłowej wykładni art. 121 ustawy o Policji i § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust.5-8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. i zasadnie przyjął, że przepisy nie pozwalały na obniżenie A.C. dodatku służbowego w z związku z jego nieobecnością w służbie z powodu choroby. Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.