II OSK 8/14

Dnia 28 sierpnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 353/13 w sprawie ze skargi J. P. i A. P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 353/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi J. P. i A. P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, J. P. i A. P. wystąpili do Prezydenta Miasta Gdyni z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę domu jednorodzinnego z usługami, na działce nr [...] w G., przedkładając projekt budowlany oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec stwierdzenia braków w przedłożonej dokumentacji, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 35 ust. 3 w związku z art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz ustalił termin wykonania tego obowiązku. W ocenie organu pierwszej instancji należało doprowadzić projekt budowlany m.in. do zgodności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Orłowo w Gdyni, rejon Drogi Czerwonej – odcinek południowy, uchwalonego uchwałą nr XXXIV/764/09 Rady Miasta Gdyni z dnia 26 sierpnia 2009 r. w zakresie: sporządzenia projektu zgodnie z przeznaczeniem terenu, wysokości zabudowy, linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, ilości miejsc postojowych, przedstawienia kolorystyki elewacji, dotrzymania właściwych warunków akustycznych wewnątrz budynku, uzgodnienia z Miejskim Konserwatorem Zabytków, odprowadzenia wód opadowych. Inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany oraz w piśmie ustosunkował się do postanowienia z dnia 3 sierpnia 2012 r. Po przeanalizowaniu całego materiału dowodowego w szczególności projektu budowlanego, Prezydent Miasta Gdyni decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 3 oraz art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego odmówił inwestorom wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu pierwszej instancji inwestor nie wywiązał się z nałożonych obowiązków nałożonych w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2012 r. Zdaniem organu pierwszej instancji, przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie szerokości elewacji, linii zabudowy, wysokości zabudowy i odprowadzenia wód opadowych. Organ pierwszej instancji stwierdził też niezgodność projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie § 12 – odległości okien budynku od granicy z działką sąsiednią, oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zakresie warunków jakie winien spełniać projekt zagospodarowania terenu. J. P. i A. P. odwołali się od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z dnia [...] listopada 2012 r. Wojewoda Pomorski po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W ocenie organu odwoławczego kwestia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego nasuwa uzasadnione wątpliwości. Dla terenu objętego powyższą inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Orłowo w Gdyni, rejon Drogi Czerwonej – odcinek południowy zatwierdzonego uchwałą nr XXXIV/764/09 Rady Miasta Gdyni z dnia 26 sierpnia 2009 r. Teren działki objętej inwestycją oznaczony jest w planie symbolem 04 MN2, MW1, U i zgodnie z kartą terenu nr 04 przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą lub bliźniaczą, zabudowę wielorodzinną w budynkach zawierających do czterech mieszkań, zabudowę usługową. Zgodnie z zapisami zawartymi w § 2 tekstu planu dopuszcza się wydzielenie w budynkach jednorodzinnych nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku dla usług stanowiących uzupełnienie funkcji mieszkaniowej. Wg punktu 6 karty terenu, zawierającego zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu intensywność zabudowy dla zabudowy bliźniaczej (jedna ściana budynku przylega do budynku na sąsiedniej działce lub do granicy działki sąsiedniej) wynosi 0,9 a dopuszczalne gabaryty zabudowy wynoszą: wysokość zabudowy do 10 m kondygnacji nadziemnych, szerokość elewacji frontowej w zabudowie bliźniaczej do 10 m, dachy płaskie, linie zabudowy wg rysunku planu: nieprzekraczalna i obowiązująca linia zabudowy od linii rozgraniczających ul. Inżynierską wynosi 5,0 m, nieprzekraczalna tylna linia zabudowy – wg rysunku planu zmienna i dla zabudowy mieszkaniowej wynosi od 16,5 do 20 m od linii rozgraniczających ul. [...]. Według rysunku planu nieprzekraczalna i obowiązująca tylnia linia zabudowy dla zabudowy mieszkalnej w tej części terenu wynosi 15 m. Powierzchnia zabudowy dla zabudowy bliźniaczej nie może przekraczać 0,3 powierzchni działki, ale nie więcej niż 150 m2, powierzchnia biologicznie czynna – min. 35% powierzchni działki. Na obszarze objętym planem ogrodzenia od strony ulic, ogólnie dostępnych ciągów pieszych i innych miejsc publicznych powinny być ażurowe, o wysokości nie przekraczającej 1,6 m oraz dostosowane do architektury budynku z którymi są związane. Według rysunku planu nieprzekraczalna i obowiązująca linia zabudowy wynosi 5 m, nieprzekraczalna tylnia linia zabudowy dla zabudowy mieszkalnej wynosi 15 m. Na działkach istniejących, na których w momencie wejścia w życie planu przekroczone zostały powyższe, dopuszczalne gabaryty budynków, wysokość, rodzaj dachu linie zabudowy lub intensywności wykorzystania terenu, dopuszcza się adaptację istniejącej zabudowy z zakazem jej rozbudowy lub nadbudowy, powodujących dalsze przekroczenie dopuszczalnych wskaźników lub parametrów. Odnosząc powyższe ustalenia planu miejscowego do badanego projektu budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja przewiduje rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej. Powierzchnia zabudowy rozbudowywanego budynku wynosi 147,14 m2, co stanowi 17,45% (wg planu do 30% pow. całkowitej budynku) i jest mniejsza o 150 m. W projekcie na parterze budynku planuje się pomieszczenia garażowe, techniczne (kotłownie i pomieszczenia gospodarcze) oraz część pomieszczeń lokalu usługowego, pozostałe pomieszczenia usługowe usytuowane zostały na pierwszym piętrze. Lokal mieszkalny zaprojektowano na II i III piętrze istniejącego budynku oraz na II piętrze części rozbudowywanej. Suma powierzchni pomieszczeń przeznaczonych pod usługi wynosi wg projektu 172,46 m2, co stanowi 28,89% powierzchni całkowitej budynku i zgodna jest z ustaleniami planu. Wojewoda podkreślił, że nie zostały naruszone przepisy dotyczące wydzielenia lokali użytkowych i mieszkalnych, a z projektu nie wynika ustalenie organu pierwszej instancji, że w budynku przewidziano 2 lokale użytkowe i dwa lokale mieszkalne. Wprawdzie, w ocenie organu odwoławczego, zaprojektowana klatka schodowa i ilość pokoi na II i III piętrze z węzłami sanitarnymi i kuchniami może budzić zastrzeżenia i wskazywać, że istnieje w przyszłości możliwość utworzenia w budynku dwóch lokali mieszkalnych i dwóch lokali usługowych, jednak definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawarta w art. 3 pkt 2a ustawy – Prawo budowlane nie narzuca rozwiązań architektonicznych budynków jednorodzinnych jak i nie ogranicza ilości pokoi mieszkalnych oraz ilości łazienek i kuchni w budynku. Organ ten podkreślił przy tym, że każda zmiana funkcji i sposobu użytkowania budynku zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane wymagać będzie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej i musi być ona zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ odwoławczy ustalił, że szerokość elewacji frontowej budynku istniejącego wynosi 8,67 m natomiast części rozbudowywanej wynosi ponad 3,5 m, co stanowi w sumie ponad 12 m przy dopuszczalnej wg planu miejscowego 10 m. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że projekt nie spełnia warunku dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej. Zdaniem organu odwoławczego, interpretacja linii zabudowy wskazana w odwołaniu jest niezasadna. Za szerokość elewacji frontowej przyjąć należy całą szerokość elewacji budynku istniejącego z jego częścią rozbudowywaną w obrysie elewacji frontowych. Jest to bowiem jeden budynek, skutkiem czego brak jest podstaw do wyodrębniania tylko jednej szerokości elewacji frontowej. Według planu miejscowego suma tych elewacji nie może przekraczać parametru 10 m. Definicję szerokości elewacji frontowej wyprowadzić można z § 2 pkt 5 w związku z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i będzie to szerokość elewacji znajdującej się od frontu działki, tzn. od tej części działki, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Interpretacja ta zgodna jest także z przyjętym orzecznictwem sądowym. W ocenie organu nadto, projekt nie spełnia również warunku dopuszczalnej wysokości budynku, gdyż wg karty terenu nr 04 obowiązującego planu miejscowego, dopuszczalna wysokość budynku wynosi 10 m i nie może przekraczać 3 kondygnacji. Według § 12 planu "wysokość wyrażona w metrach to pionowy wymiar budynku mierzony do kalenicy, punktu zbiegu połaci dachowych bądź górnej krawędzi ściany zewnętrznej, gzymsu lub attyki, od naturalnej rzędnej terenu znajdującego się poniżej"; przy czym za naturalną rzędną terenu przyjmuje się rzędną terenu wynikającą z wartości określonych na mapie sytuacyjno-wysokościowej, na której został sporządzony rysunek niniejszego planu miejscowego, a budynek nie może przekraczać dopuszczalnej wysokości w żadnym miejscu swojego rzutu. Natomiast "wysokość wyrażona w liczbie kondygnacji to dopuszczalna liczba kondygnacji nadziemnych projektowanych budynków"; przez poddasze rozumie się kondygnację w dachu stromym, której wysokość umożliwia realizację pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W projekcie budowlanym w rozbudowywanej części budynku, powyżej 10 m, zaprojektowano obudowaną windę wraz z przedsionkiem i wyjściem na dach o dodatkowej wysokości jednej kondygnacji (w projekcie budowlanym brak wymiaru wysokości tej części budynku). Przy rozbudowie lub nadbudowie plan miejscowy nie dopuszcza przekroczenia gabarytów budynku. Natomiast nie został przekroczony parametr wysokości w istniejącym budynku, gdyż plan miejscowy dopuszcza adaptację istniejącej zabudowy mieszkaniowej, przekraczającej dopuszczalne gabaryty, pod warunkiem zachowania istniejących gabarytów. Projekt przewiduje wymianę dachu bez zmiany wysokości budynku, co zdaniem organu odwoławczego, wbrew ustaleniom organu pierwszej instancji, nie narusza ustaleń planu miejscowego. Sprawdzając projekt budowlany pod kątem zachowania nieprzekraczalnych linii zabudowy organ odwoławczy stwierdził, że rozbudowywana część budynku mieszkalnego jednorodzinnego znacznie przekracza nieprzekraczalną tylną linii zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej. Projekt swoim zakresem obejmuje rozbudowę budynku mieszkalnego i w związku z tym należy kierować się wytycznymi dotyczącymi linii zabudowy jak dla terenu zabudowy mieszkaniowej. W ocenie organu, niedopuszczalna jest interpretacja skarżących, że przekroczenie linii zabudowy występuje w zakresie funkcji usługowej i jako taka jest możliwa i powstała dla potrzeb tego projektu. Organ odwoławczy podkreślił, że projekt budowlany w rozbudowywanej części przewiduje na całym II piętrze budynku funkcję mieszkaniową, która także nie spełnia warunku linii zabudowy. Zdaniem organu, bez wątpienia, inwestycja obejmuje budynek mieszkalny jednorodzinny z jednym mieszkaniem i jednym lokalem usługowym, który winien zatem spełniać wymogi jak dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej. Organ podkreślił przy tym, że jego rolą jest – przed wydaniem pozwolenia na budowę – sprawdzić projekt budowlany z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a pozytywne uzgodnienie projektu z Miejskim Konserwatorem Zabytków z dnia 11 września 2012 r. nie ma wpływu na jego ocenę, gdyż dotyczy ono jedynie oceny zgodności projektu z zasadami ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej dla tego terenu. Wojewoda Pomorski zważył też, że zaprojektowane odprowadzenie wód opadowych jest niezgodne z planem miejscowym. Stosownie do § 10 pkt 2d planu określającego zasady obsługi infrastruktury technicznej wody opadowe z terenów zabudowanych należy odprowadzać na tereny zieleni lub retencjonować w granicach własnej działki. Warunki techniczne Zarządu Dróg i Zieleni w Gdyni z dnia 12 stycznia 2012 r. jednoznacznie wskazują, że zgodnie z planem wody opadowe i roztopowe należy zagospodarować na terenie własnym inwestora. W warunkach podano, że w przypadku braku możliwości ich zagospodarowania istnieje możliwość odprowadzenia wód do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej. Organ wskazał przy tym, że plan miejscowy nie dopuszcza możliwości odprowadzenia wód opadowych do sieci miejskiej. Zatem zastosowanie innych rozwiązań, niezależnie od stosunku inwestorów do ich zasadności, wymagałoby wcześniejszej zmiany w planu w drodze uchwały, a organy architektoniczno-budowlane zobowiązane są do przestrzegania obowiązujących przepisów prawa. Dokonując sprawdzenia projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami budowlanymi, w tym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ odwoławczy wskazał, że niezasadne jest ustalenie organu pierwszej instancji dotyczące naruszenia § 12 rozporządzenia i usytuowania w projekcie ściany z otworami okiennymi w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką. W ścianie południowej w części opisowej projektu wskazano, że zaprojektowane naświetla należy wykonać z luksferów lub stolarki o odporności ogniowej E 30, co wskazali skarżący w odwołaniu. Nie jest spełniony natomiast, w ocenie organu odwoławczego, wymóg zgodności projektu z przepisem § 22 ust. 1 warunków technicznych, zgodnie, z którym na działkach budowlanych, należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. W projekcie zagospodarowania terenu nie wskazano miejsca przeznaczonego na gromadzenie odpadów stałych. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu także nie wskazano miejsc gromadzenia odpadów oraz nie przewidziano sposobu odbioru śmieci przez służby komunalne. Wojewoda uznał za prawidłowe ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące niezgodności projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zgodnie z § 8 pkt 3 rozporządzenia "część rysunkowa, sporządzona na mapie, powinna przede wszystkim określać: orientację położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów i stron świata; granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową; oraz ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu". Tymczasem, w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie zagospodarowania terenu nie naniesiono przede wszystkim obiektów istniejących podlegających rozbiórce. Nie określono odległości dla linii zabudowy wg planu miejscowego. Na załączonej do projektu planszy z rzutem partem budynku i zagospodarowaniem działki w skali 1:50 również nie naniesiono obiektu przeznaczonego do rozbiórki i wymaganych wyżej wymiarów linii zabudowy. Na projekcie inwentaryzacyjnym zagospodarowania terenu także nie naniesiono podstawowych wymiarów inwentaryzowanych obiektów. Powyższe uchybienia świadczą o wykonaniu projektu niezgodnie z warunkami wyżej cytowanych przepisów rozporządzenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 8 marca 2013 r. wnieśli J. P. i A. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 353/13, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż nie podziela stanowiska organu zajętego w zaskarżonej decyzji, że projekt budowlany jest niezgodny z planem zagospodarowania w części dotyczących ustalonych w planie gabarytów budynku, tj. szerokości elewacji frontowej i wysokości budynku. Sąd zważył, że § 2 pkt 5 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) stanowi, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o froncie działki należy przez to rozmieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, nadto plan zawiera definicję obowiązującej linii zabudowy jako linię ustawienia frontowej ściany projektowanego budynku (§ 12 ust. 1 pkt 3 lit. a/). Mając na uwadze powyższe regulację Sąd uznał, że zapisy planu w sposób jednoznaczny ustaliły szerokość dla elewacji frontowej, co oznacza, że przy ustalaniu tej szerokości należy uwzględnić szerokość elewacji przylegającą bezpośrednio do obowiązującej linii zabudowy (drogi), bezpośrednio do linii zabudowy przylega elewacja frontowa, której szerokość nie przekracza 10 m. Powyższe znajduje uzasadnienie wbrew stanowisku organu, w definicji zawartej w cyt. wyżej § 2 pkt 5 rozporządzenia frontu działki budowlanej, jako tej części, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W zakresie dotyczącym dopuszczalnej wysokości zabudowy, plan zawiera zapis: wysokość zabudowy – do 10 m, do 3 kondygnacji nadziemnych. Zgodnie z definicją zawartą w planie wysokość zabudowy jest to wysokość służąca do określenia dopuszczalnego, zewnętrznego gabarytu projektowanych budynków, wysokość wyrażona w metrach to pionowy wymiar budynku mierzony do kalenicy, punktu zbiegu połaci dachowych bądź górnej krawędzi ściany zewnętrznej, gzymsu lub attyki, od naturalnej rzędnej terenu znajdującego się poniżej; przy czym za naturalną rzędną terenu przyjmuje się rzędną terenu wynikającą z wartości określonych na mapie sytuacyjno-wysokościowej, na której został sporządzony rysunek planu miejscowego, a budynek nie może przekraczać dopuszczalnej wysokości w żadnym miejscu swojego rzutu. Natomiast zgodnie z definicją wysokości wyrażonej w liczbie kondygnacji jest to dopuszczalna liczba kondygnacji nadziemnych projektowanych budynków; przez poddasze rozumie się kondygnację w dachu stromym, której wysokość umożliwia realizację pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Jednocześnie plan stanowi w karcie terenu 1504 pkt 6 lit. i/, że na działkach istniejących, na których w momencie wejścia w życie planu przekroczone zostały dopuszczalne gabaryty budynków, wysokość i rodzaj dachu, linie zabudowy, dopuszcza się adaptację istniejącej zabudowy z zakazem jej rozbudowy lub nadbudowy, powodujących dalsze przekroczenie dopuszczalnych wskaźników lub parametrów. W rozpoznawanej sprawie nie została zakwestionowana wysokość zabudowy przyjęta w projekcie dla części istniejącej, gdyż zgodnie z ww. przytoczonym zapisem została ona zaadoptowana. Natomiast organ w zaskarżonej decyzji wskazał, że wysokość zabudowy określona w planie na do 10 m została przekroczona w części rozbudowywanej. W części tej bowiem powyżej 10 m zaprojektowano obudowaną windę wraz z przedsionkiem i wyjściem na dach o dodatkowej wysokości jednej kondygnacji. Przy rozbudowie i nadbudowie plan miejscowy nie dopuszcza przekroczenia gabarytów budynku. Skarżący wywodzili, że zaplanowana w projekcie maszynownia dźwigu wraz z nadszybiem i przedsionkiem jest zaliczona do pomieszczeń nieprzeznaczonych na pobyt ludzi, nie jest więc dodatkową kondygnacją w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dalej rozporządzenie. Podnoszono, że dla części rozbudowanej przewidziano w projekcie 3 kondygnacje oraz wysokość poniżej 10 m (zgodnie z projektem największa wysokość części rozbudowanej ma wynieść 9,845 m), co jest zgodne z planem miejscowym. Projektant w projekcie, skarżący w toku postępowania oraz w skardze podnosili, że projektowana rozbudowa nie spowoduje zmiany wysokości budynku istniejącego, gdyż tej części budynku rozbudowa nie dotyczy. Skarżący wskazali, że maszynownia dźwigu z nadszybiem i przedsionkiem stanowi nadbudówkę, o której mowa w § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia wyłączając ją tym samym z pojęcia kondygnacji. Natomiast w planie brak jest zapisu dotyczącego wliczania do wysokości lub nie nadbudówek na dachu budynku takich jak maszynownie dźwigów, centrale wentylacyjne czy klimatyzacyjne. Sąd podkreślił, że zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kondygnacji należy przez to rozumieć nadziemną lub podziemną część budynku zawartą miedzy górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiąca przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą w świetle nie mniej niż 2 m z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Wobec powyższej definicji uznać należy, że zaprojektowana maszynownia dźwigu nie jest kondygnacją. Zatem liczba kondygnacji jest zgodna z zapisem planu. Odnośnie wysokości zważyć należy, że zaprojektowane urządzenie nie stanowi miejsca przeznaczonego na pobyt ludzi. Plan jak to wskazano w skardze nie zawiera definicji pomieszczenia nie przeznaczonego na pobyt ludzi. § 6 rozporządzenia stanowiący o sposobie mierzenia wysokości budynku w celu przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia stanowi, że wysokość tę mierzy się bez uwzględniania wyniesionych ponad płaszczyznę najwyżej położonego stropu łącznie z grubością izolacji cieplnej maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych. Przepis ten zatem ustala ogólną zasadę, iż wysokość budynku nie obejmuje urządzeń niemieszkalnych znajdujących się na dachu. Powyższe znajduje uzasadnienie w wykładni tego przepisu planu, albowiem na co powoływali się skarżący, plan nie zawiera żadnych zapisów dotyczących wliczania lub nie do wysokości nieuznawanych za kondygnacje nadbudówek w postaci maszynowni dźwigów, central klimatyzacyjnych, czy też tradycyjnych kominów. Nadto wskazany w planie zapis o wysokości budynku stanowi o jej pomiarze jego wysokości do zbiegu połaci dachowych, gzymsu lub attyki. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zastrzeżenia organu co do wysokości budynku nie były uzasadnione. W zakresie dotyczącym nieprzekraczalnych linii zabudowy w § 12 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 3 lit. a/ i b/ planu miejscowego zawarte zostały definicje linii zabudowy oraz definicje obowiązującej linii zabudowy i nieprzekraczalnej linii zabudowy (linia ograniczająca obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków). W karcie terenu nr 1504 pkt 6) lit. f/ wymieniono występujące w planie dla obszaru MN2 linie zabudowy: nieprzekraczalne linie zabudowy, obowiązujące linie zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej oraz nieprzekraczalne tylne linie zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej (wszystkie według rysunków planu). Nieprzekraczalna tylna linia zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej została wprowadzona w celu ochrony mieszkańców budynków mieszkalnych przed hałasem występującym z uwagi na przebieg i planowaną realizację Drogi czerwonej i istniejącą sieć drogową. W zapisach planu wskazano, że obszar ten znajduje się w zasięgu oddziaływania hałasu drogowego ulic Wielkopolskiej, Lotników – Drogi Czerwonej (karta terenu nr 1504 pkt 4 lit. b/ w związku z § 8 ust. 1 pkt 4 planu). Nieprzekraczalna tylna linia zabudowa oznacza zatem linię ograniczającą obszar, na którym dopuszcza się funkcję mieszkaniową i jej celem jest ochrona przed hałasem drogowym. W projekcie część parterowa budynku jest przeznaczona na pomieszczenia techniczne i gospodarcze, I piętro na funkcję usługową i II piętro na funkcje mieszkalną. Z rysunków planu wynika, że projekt przewiduje przekroczenie linii zabudowy określonej w planie jako nieprzekraczalna tylna linia zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej na I piętrze, na którym przewidziano funkcję usługową oraz na II piętrze, na którym przewidziano funkcję mieszkalną. Skarżący podnosili, że na drugim, piętrze został zaprojektowany ogród zimowy, który nie będzie pełnił funkcji mieszkaniowej, lecz będzie wykorzystywany przez mieszkańców i klientów Kancelarii dla celów rekreacyjnych. Sąd podniósł, że przedmiotem projektu budowlanego jest rozbudowa domu jednorodzinnego na dom jednorodzinny z usługami. Na obszarze planu obowiązuje bowiem zabudowa jednorodzinna wolnostojąca lub bliźniacza, z dopuszczeniem jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego. Projekt swoim zakresem obejmuje rozbudowę budynku jednorodzinnego z usługami i przewiduje przekroczenie tylnej linii zabudowy ustalonej przez plan dla zabudowy mieszkaniowej dla pomieszczeń znajdujących się na I piętrze części budynku przeznaczonej na funkcję usługową (I piętro) oraz na II piętrze przeznaczonym na funkcję mieszkaniową. Przy czym przekroczenie tej linii zabudowy ustalonej przez plan dla zabudowy mieszkaniowej nastąpiło w części budynku (na II piętrze) jedynie w zakresie części budynku przeznaczonej na cele usługowe, nie mieszkalne (na ogród zimowy), pomieszczenie nie będzie wykorzystywane do celów mieszkalnych. Na rozprawie przed Sądem skarżący wyjaśnili, że ogród zimowy będzie służył do celów rekreacyjnych, wejście do ogrodu odbywa się z klatki schodowej znajdującej się w części mieszkalnej. Sąd uznał, że takie rozwiązanie, z odrębnym wejściem z klatki schodowej pozwala na ustalenie, że w projekcie wyodrębniono z części mieszkalnej część niemieszkalną – pomieszczenie o niemieszkalnym przeznaczeniu, wyizolowane od funkcji mieszkaniowej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał zastrzeżenia organu za niezasadne. Projektowana część budynku skarżących, która przekracza tylną linię zabudowy została w całości przeznaczona na cele niemieszkalne, co Sąd uznał za dopuszczalne skoro plan na terenie, na którym ma być realizowana inwestycja przewiduje zabudowę mieszkalną z dopuszczeniem usług a nieprzekraczalna tylna linia zabudowy mieszkaniowej została wprowadzona w celu ochrony przed hałasem pomieszczeń mieszkalnych. W zakresie dotyczącym ustaleń organu, że zaprojektowane odprowadzanie wód opadowych jest niezgodne z planem miejscowym Sąd zważył, że organ administracji zakazu odprowadzania wód opadowych do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej upatruje w postanowieniach planu, tj. § 10 ust. 2 pkt 1 lit. e/ stanowiącym, że odprowadzanie i oczyszczanie wód opadowych z terenów zabudowanych należy odprowadzać na tereny zieleni lub retencjonować w granicach własnej działki. Taka wykładnia postanowień planu nie jest przekonująca, w sytuacji gdy uchwała o planie miejscowym nie zawiera wyraźnego zakazu odprowadzania wód opadowych z terenów zabudowanych do sieci miejskiej. Ograniczenia w sposobie odprowadzania wód opadowych zostały wprowadzone rozporządzeniem. Zasadnie skarżący powołują się na jego postanowienia w § 28, który stanowi, że działka budowlana, na której usytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej (ust. 1). W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na teren własny nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W zakresie dotyczącym odpadów, to miejsce ich składowania zostało oznaczone w projekcie budowlanym w garażu – a więc w miejscu dopuszczonym przez rozporządzenie zgodnie z przepisem § 22 ust. 2 (wyodrębnione miejsce w budynku). W zakresie dotyczącym gospodarki odpadami plan zawiera zapis: gospodarka odpadami: selekcjonowanie i wywóz do miejsc ich unieszkodliwienia lub odzysku. Organ zarzucił, że nie jest spełniony wyżej przytoczony przepis § 22 ust. 1 rozporządzenia a w projekcie zagospodarowania działki nie wskazano miejsca przeznaczonego na składowanie odpadów oraz nie przewidziano sposobu odbioru śmieci przez służby komunalne. Skarżący podnieśli, że miejsca gromadzenia odpadów zostały wskazane w projekcie zagospodarowania terenu, w garażu, a więc, jak podniesiono w pomieszczeniu dopuszczonym do gromadzenia odpadów w świetle § 22 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów. Ze złożonego do akt sprawy projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania terenu wynika, że miejsce składowania odpadów jako śmietnik zostało wskazane w projekcie zagospodarowania terenu (s. 390), a nadto w zagospodarowaniu parteru 4 pojemniki w garażu. Zarzut ten nie jest zatem zasadny. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że kwestie gromadzenia odpadów i m.in. sposobu ich odbioru zostały uregulowane w ustawie z dnia 3 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 391). Zarówno po nowelizacji powyższej ustawy (Dz.U. z 2013 r. poz. 391), jaki i przed nowelizacją obowiązkiem właścicieli nieruchomości jest zapewnienie utrzymanie czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Nadto na mocy art. 4 ww. ustawy rada gminy uchwala regulamin, który jest aktem prawa miejscowego, dotyczącym m.in. zbierania odpadów, rodzaju pojemników na odpady, częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów. Zatem kwestie podnoszone przez organ uregulowane są ustawą i w konsekwencji obowiązki skarżących dotyczące odbioru śmieci przez służby komunalne regulowane są w akcie prawnym i wydanym na jego podstawie regulaminie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia niezgodności z planem miejscowym projektu budowlanego w zakresie dotyczącym odprowadzania wód opadowych oraz odbioru odpadów. Nadto Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organu drugiej instancji dotyczące zgodności projektu budowlanego w pozostałym zakresie, które zakwestionował organ pierwszej instancji, a mianowicie zachowanie wymogu § 12 rozporządzenia w zakresie dotyczącym usytuowania ściany w odległości mniejszej niż 4 m (montaż luksferów) oraz uznanie za nieprawidłowe stanowiska organu pierwszej instancji, że w budynku przewidziano 2 lokale użytkowe i 2 lokale mieszkalne. Sąd podzielił wprawdzie stanowisko organu drugiej instancji, iż pozytywne uzgodnienie projektu budowlanego z Miejskim Konserwatorem Zabytków decyzją z dnia 11 września 2012 r. nie dotyczy zgodności z planem miejscowym, jednakże taka pozytywna ocena projektu oznacza akceptację przyjętych rozwiązań projektowych pod względem wymagań ochrony kultury i zabytków, co oznacza również akceptację dla określonych rozwiązań projektowych, umożliwiającą realizację inwestycji. Powyższe oznacza, również akceptację dla wyglądu przyszłego budynku (brak zastrzeżeń co do posadowienia na dachu budynku wyżej opisanego nadszybia windy). Sąd zważył, że zgodnie z zapisem § 7 ust. 1 wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania terenu należy spełnić z zachowaniem przepisu art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego, uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie złożoność rozwiązań technicznych. Organ wydający decyzję odmowną w przedmiocie pozwolenia na budowę jest zobowiązany jednoznacznie wskazać, które z obligatoryjnych wymagań nie zostały przez inwestora spełnione. Niespornym winno być, że takim wymaganiem jest zgodność z zapisami planu miejscowego, a w przypadku projektu zagospodarowania terenu zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi, takimi przepisami są w szczególności postanowienia powoływanego rozporządzenia i inne, jeżeli mają zastosowanie poprzez określenie warunków realizacji inwestycji. W powyższym zakresie organ w zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia wymogów rozporządzenia, w tym w szczególności co do występujących odległości od terenów sąsiednich działek w związku z usytuowaniem projektowanej przebudowy, czy też ewentualnego zacieniania działek sąsiednich. W zakresie dotyczącym zgodności projektu zagospodarowania terenu, podstawowe elementy projektu zagospodarowania zawiera przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Zatem organy winny dokonać sprawdzenia przedmiotowego projektu stosownie do postanowień tego przepisu. Natomiast powoływane rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego zostało wydane w wykonaniu przepisu ustawy upoważniającego do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, uwzględniając zawartość projektu w celu zapewnienia czytelności danych (art. 34 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego). Elementy projektu zagospodarowania działki wymienione w części opisowej i w części rysunkowej mają charakter fakultatywny a nie bezwzględnie obowiązujący, albowiem stanowią o tym co powinna zawierać część opisowa i rysunkowa, a ich zakres jest uzależniony, od warunków wymienionych w § 7. Organ winien zatem ustalić, czy i które z elementów wymienionych w rozporządzeniu są obligatoryjne w rozpoznawanej sprawie stosownie m.in. do powołanego wyżej § 7 rozporządzenia. Innymi słowy obowiązki te nie mogą być nakładane dowolnie lecz winny mieć swoje uzasadnienie. Wskazać należy, że wobec uznania zgodności projektu z planem miejscowym nie jest dopuszczalnym żądanie od inwestora uzupełnienia planu zagospodarowania działki z powołaniem się na występujące niezgodności, tak jak to miało miejsce w postanowieniu z dnia 3 sierpnia 2012 r., nadto organ uwzględni złożone przez skarżących wyjaśnienia dotyczące zarzucanych i powołanych braków tego projektu. Odnośnie akcentowanego braku naniesienia obiektów podlegających rozbiórce, to ww. postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia braków projektu, obowiązek taki nie został nałożony na skarżących. Brak nałożenia takiego obowiązku powoduje, że organ nie może powoływać się na jego niewykonanie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nieuprawniona jest teza organów administracji, iż zamierzona przez skarżących inwestycja narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji powoduje, że również ustalenia organów odnośnie sprzeczności projektu zagospodarowania działki z planem są niezasadne. Nadto ustalenia organów co do sprzeczności projektu zagospodarowania działki z przepisami odrębnymi zostały poczynione z naruszeniem zasad postępowania, tj. z naruszeniem art. 7 k.p.a. stanowiącego, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organy nie rozważyły i nie wyjaśniły bowiem czy i jakie elementy tego projektu zagospodarowania terenu winny być obligatoryjne w okolicznościach sprawy i których brak uniemożliwi zatwierdzenie projektu budowlanego. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wojewoda Pomorski zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że decyzja skarżącego kasacyjnie i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego zawartych w art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, podczas gdy zamierzenia budowlane inwestorów występujących w charakterze skarżących przed Sądem pierwszej instancji były niezgodne z przepisami powszechnie obowiązującymi, tj. regulacjami zawartymi w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego części dzielnicy Orłowo w Gdyni, rejon Drogi Czerwonej – odcinek południowy, uchwalonego uchwałą nr XXXIV/764/09 Rady Miasta Gdyni z dnia 26 sierpnia 2009 r. w zakresie szerokości elewacji, linii zabudowy, wysokości zabudowy planowanej inwestycji i odprowadzenia wód opadowych z nieruchomości; 2) art. 4 ustawy – Prawo budowlane przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zamierzenia budowlane występujących przed Sądem pierwszej instancji skarżących były zgodne z przepisami wynikającymi z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego części dzielnicy Orłowo w Gdyni, rejon Drogi Czerwonej – odcinek południowy, uchwalonego uchwałą nr XXXIV/764/09 Rady Miasta Gdyni z dnia 26 sierpnia 2009 r.; 3) art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że inwestorzy występujący w sprawie realizują swoje prawo do zagospodarowania terenu, do którego mają tytuł prawny zgodnie z warunkami ustalonymi w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego części dzielnicy Orłowo w Gdyni, rejon Drogi Czerwonej – odcinek południowy, uchwalonego uchwałą nr XXXIV/764/09 Rady Miasta Gdyni z dnia 26 sierpnia 2009 r. Skarżący kasacyjnie organ zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. przez uwzględnienie przez Sąd skargi i uchylenie zaskarżanej decyzji Wojewody Pomorskiego mimo nie zaistnienia przesłanki do jej uchylenia, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody Pomorskiego odpowiada prawu. Wojewoda Pomorski wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania, ewentualnie w razie zaistnienia przesłanek określonych w art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi J. P. i A. P. oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. P. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. W dniu 18 sierpnia 2015 r. wpłynęło do NSA pismo A. P. dotyczące podobnej inwestycji przy ul. [...] w G. wraz z odpowiedzią Wojewody Pomorskiego na skargę J. B. (II SA/Gd 326/15). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepisy art. 35 Pr. bud. wskazane w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej nie zostały w żaden sposób naruszone zaskarżonym wyrokiem, bowiem jak w uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, zamierzenie budowlane (projekt budowlany) skarżących, nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXXIV/764/09 Rady Miasta Gdyni z dnia 26 sierpnia 2009 r., w zakresie: – szerokości elewacji frontowej, – dopuszczalnej wysokości zabudowy, – nieprzekraczalnej linii zabudowy, – wyznaczenia miejsca gromadzenia odpadów. Wszystkie powyższe kwestie zostały w zaskarżonym wyroku skrupulatnie przez Sąd przeanalizowane w świetle odpowiednich postanowień planu miejscowego z uwzględnieniem obowiązujących przepisów rozporządzeń oraz ustaw. Natomiast w skardze kasacyjnej organ odwoławczy jedynie powtarza w powyższym zakresie poglądy które zawarł w zaskarżonej decyzji i które zostały krytycznie ocenione przez Sąd pierwszej instancji, nie przedstawiając żadnych nowych argumentów mogących podważyć stanowisko Sądu. Plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednak jego postanowienia oraz wykładnia ich, nie mogą być sprzeczne z przepisami wyższej rangi a więc ustawami oraz rozporządzeniami, jako aktami wykonawczymi do ustaw. Plan miejscowy nie może zawierać własnych definicji odmiennie regulujących dane kwestie, niż wynika to z ustaw bądź rozporządzeń. Prawidłowo zatem Sąd analizując przyczyny odmowy wydania pozwolenia na budowę, odwoływał się do przepisów rozporządzeń, czyli aktów hierarchicznie wyższych. Na problem hierarchii źródeł prawa, którego nie dostrzegły organy w tej sprawie, trafnie również zwraca się uwagę w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Gdyby przyjąć pogląd prezentowany w zaskarżonej decyzji oraz w skardze kasacyjnej, niezwiązania postanowień aktów prawa miejscowego przepisami wyższej rangi, to w każdej gminie kwestie takie, jak np. szerokość elewacji frontowej, czy wysokości zabudowy byłyby regulowane odmiennie, według różnych definicji. W związku z powyższym zarzut zamieszczony w pkt 1 skargi kasacyjnej nie jest uzasadniony, gdyż nieuprawniony jest pogląd organów orzekających w tej sprawie, że projektowane zamierzenie budowlane narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu pierwszej instancji przedstawionej w zaskarżonym wyroku, projektowane zamierzenie budowlane jest zgodne z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego, ocenę tę również akceptuje Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe stanowisko przesądza również o tym, że pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej są nietrafne, gdyż opierają się na błędnym założeniu o niezgodności przedstawianego przez skarżących projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie możliwości odprowadzania wód opadowych do kanalizacji miejskiej, co było jednym z punktów spornych w tej sprawie należy zauważyć, że w podobnej sprawie dotyczącej tej samej ulicy (II SA/Gd 326/15) w odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski stwierdził: "cytowana uchwała o planie miejscowym (nr XXXIV/764/09 z dnia 26 sierpnia 2009 r.) nie zawiera wyraźnego zakazu odprowadzania wód opadowych z terenów zabudowanych do sieci miejskiej". Poglądu tego zapewne nie znała autorka skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, podtrzymując pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.