I OSK 151/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bożena Popowska (spr.), Sędzia NSA Maciej Dybowski, Sędzia NSA Marek Stojanowski, Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 189/13 w sprawie ze skargi A. B. na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 189/13 oddalił skargę A. B.na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. B. [...] w prawo własności. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. A. B.(dalej jako skarżąca) w dniu [...] października 2011 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła Prezydentowi m. st. Warszawy, że prowadzone przez ten organ postępowanie w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. B. [...] prowadzone jest przewlekle. W związku z tym domagała się stwierdzenia, że organ prowadzący postępowanie dopuścił się bezczynności oraz, że przewlekłe prowadzenie postępowania i przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa a ponadto o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji administracyjnej. Po sprecyzowaniu wniosku skarżącej na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. w ten sposób, że wnosi ona o stwierdzenie przewlekłości postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 457/11, uwzględnił skargę na przewlekłość i na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej w terminie 2 miesięcy od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem oraz stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezydent m. st. Warszawy. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1643/12, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sąd ten uznał, że wobec sprecyzowania skargi na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. przez pełnomocnika skarżącej Sąd I instancji był zobligowany do ustalenia, czy strona skarżąca cofa skargę na bezczynność, a w przypadku potwierdzenia, do rozstrzygnięcia w tej części sprawy na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że może podlegać ocenie tylko postępowanie prowadzone po zwrocie akt po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/WA 171/10. W odniesieniu do przewlekłości postępowania dodatkowo uwzględnił, że instytucja ta została wprowadzona nowelą obowiązującą od 11 kwietnia 2011 r. Mając na uwadze wskazania zawarte w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ponownie rozpatrujący sprawę, zwrócił się do pełnomocnika skarżącej o zajęcie stanowiska, czy w związku ze sprecyzowaniem skargi na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. cofa skargę na bezczynność. Pełnomocnik skarżącej, poinformował Sąd, iż nie cofa skargi w części dotyczącej bezczynności Prezydenta m. st. Warszawy i wnosi o rozpoznanie obydwu elementów skargi z dnia [...] października 2011 r. tj.: skargi na bezczynność organu oraz skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Z uwagi na niedopuszczalność rozpoznania w ramach jednego postępowania, skargi na bezczynność i na przewlekłość organu Sąd I instancji, zarządzeniem z 24 kwietnia 2013 r. (k-2), wyłączył z akt sprawy I SAB/Wa 50/13 skargę A. B. na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy i zarejestrował ją za sygn. akt I SAB/Wa 189/13. Natomiast skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ została nieprawomocnym wyrokiem oddalona w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 50/13. Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 189/13, oddalił skargę w przedmiocie bezczynności organu. Podkreślił, że zgodnie z wytycznymi wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1643/12, dokonując oceny czy bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy miała miejsce, wziął pod uwagę jedynie postępowanie prowadzone dopiero po zwrocie akt po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/WA 171/10. Sąd I instancji uznał, że z uwagi na obowiązek wynikający z art. 149 § 1 zd. 2, mimo że w dniu [...] listopada 2012 r. decyzją nr [...] Prezydent m. st. Warszawy orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. B. [...] w prawo własności, konieczne jest ustalenie czy bezczynność organu, w rozpatrywanym okresie, miała miejsce. Sąd I instancji, nie stwierdził zaistnienia bezczynności po stronie organu bowiem uznał, że postępowanie miało skomplikowany charakter, zachodziła potrzeba przeprowadzenia szeregu czynności przez organ, w toku postępowania nastąpiła zmiana stanu prawnego, co pociągnęło za sobą konieczność czynienia przez organ nowych ustaleń. W ocenie Sądu, również działania samej skarżącej komplikowały sprawę i powodowały konieczność dodatkowych czynności (zabudowanie nieruchomości w warunkach samowoli budowlanej, zagospodarowanie nieruchomości niezgodnie z umową użytkowania wieczystego, wystąpienie o zmianę umowy użytkowania wieczystego). Sąd I instancji stwierdził, że pomiędzy czynnościami dokonywanymi przez organ nie zachodziły duże odstępy czasowe, a wreszcie w dniu [...] listopada 2012 r. organ wydał decyzję uwzględniającą wniosek skarżącej o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wobec treści pisma pełnomocnika skarżącej z dnia [...] sierpnia 2013 r. (k. 58-64) Sąd I instancji, uznał, że organ podejmował czynności w odstępach od 14 dni do miesiąca, a tego nie można uznać za okoliczność, która wskazywałaby na to, że organ był w stanie bezczynności, który to stan charakteryzuje się brakiem jakichkolwiek działań organu. Jednocześnie Sąd wojewódzki zaznaczył, że kwestie merytoryczne, a związane z tym według jakiej ustawy i na podstawie jakich przepisów prawa materialnego organ winien był prowadzić postępowanie, pozostają poza oceną w sprawach, których przedmiotem jest bezczynność organu. Nadmienił także, że poza kompetencją sądu, w sprawach skarg na bezczynność organów, pozostaje ocena każdej czynności podejmowanej przez organ. W jego ocenie, w rozpoznawanej sprawie podejmowane przez organ działania pozostawały w związku z rozpoznawaną sprawą. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok, zaskarżając go w całości, wniosła skarżąca. Domagała się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) skarżąca zarzuciła powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj: 1) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm. dalej jako p.u.s.a.) oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a poprzez niewłaściwą kontrolę nad działaniami organów administracji, przejawiającą się w: a. akceptowaniu braku podejmowania jakichkolwiek czynności mających na celu przyśpieszenie trwającego ponad dekadę postępowania administracyjnego, b. w akceptowaniu przewlekłego i nieskutecznego działania organów administracji i podejmowania działań zbędnych, c. akceptowaniu niezasadnego stosowania przez organy administracyjne art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (Dz. U. z 2012 r. poz. 83 dalej jako ustawa o przekształceniu)., nieruchomości, - oraz wszystkich innych artykułów tej ustawy przy ocenianiu wypełniania powinności przez organ administracji; d. akceptowaniu niezasadnego niestosowania przez organy art. 1 ust 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1299 ze zm., dalej jako ustawa o przekształceniu z 1997 r.) - oraz wszystkich innych artykułów tej ustawy przy ocenianiu wypełniania powinności przez organ administracji; e. akceptowaniu niezasadnego niestosowania przez organy art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. z 2001 r. Nr 113, poz. 1209 ze zm. dalej jako ustawa o nabywaniu) - oraz wszystkich innych artykułów tej ustawy przy ocenianiu wypełniania powinności przez organ administracji, 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się lub niewłaściwe odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do twierdzeń i zarzutów skarżącej, w szczególności do zarzutu, iż organy postępowania podejmowały - w okresie do dnia wejścia w życie nowelizacji z dnia 28.07.2011 ustawy przekształceniowej - czynności niezasadne i zbędne, opierając się na niewłaściwych przepisach prawa materialnego; 3) art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i niestwierdzenie bezczynności organu postępowania pomimo, iż miało ono miejsce w przedmiotowej sprawie, zaś na podstawie pkt 1 artykułu 174 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj.: 4) art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości poprzez jego zastosowanie pomimo jego niekonstytucyjności, jak również niezasadne stosowanie innych przepisów tejże ustawy; 5) art. 1 ust 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności - oraz wszystkich innych artykułów tej ustawy - poprzez ich niezastosowanie przy ocenianiu wypełniania powinności przez organ administracji; 6) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości - oraz wszystkich innych artykułów tej ustawy - poprzez ich niezastosowanie przy ocenianiu wypełniania powinności przez organ administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było postępowanie administracyjne prowadzone przez Prezydenta Miasta Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności złożonego w dniu [...] marca 2000 r. Podstawą kontroli WSA była skarga na bezczynność organu wniesiona przez A. B. w dniu [...] października 2011 r. Dla oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku istotne znaczenie moją dwa fakty: ten, że po wniesieniu skargi, w dniu [...] listopada 2012 r. Prezydent Miasta Warszawy wydał decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. B. [...] w prawo własności, oraz że w dniu 25 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w sprawie przewlekłości postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności złożonego w dniu [...] marca 2000 r., oddalając skargę A. B.(sygn. akt I SAB/Wa 50/13, cbois). Wyrok jest prawomocny. W skardze kasacyjnej na kontrolowany tu wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2013 r. (sygn. akt I SAB/189/13), podniesiono zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i prawa materialnego. W takiej sytuacji regułą jest rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów procesowych (por. wyrok NSA z 9.03.2005 r., FSK 618.04; ONSAiWSA z 2005 r., nr 6, poz. 120.), by następnie rozpoznać zarzuty dotyczące obrazy przepisów prawa materialnego. Reguła ta nie dotyczy jednak spraw ze skargi na bezczynność. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, kwestie merytoryczne, związane z wykładnią i stosowaniem przepisów prawa materialnego w przedmiocie, którego dotyczy skarżone przed sądem postępowanie, pozostają poza zakresem kompetencji sądu rozpoznającego skargę na bezczynność (tak też w wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1643/12). Tak więc, zarzuty sformułowane w pkt 4, 5 i 6 skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów ustawy z 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, uznać należy za nietrafne. Tym samym nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, sformułowane w pkt 1c/ (wskazać należy, że tak oznaczono dwa odrębne zarzuty) oraz w pkt 1d/, bowiem odnoszą się one do przepisów prawa materialnego. Taki sam wniosek dotyczy zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ skarżąca kasacyjnie wiąże ten zarzut głównie z niedopatrzeniem się Sądu I instancji, że organy podejmowały czynności, opierając się na niewłaściwych przepisach prawa materialnego. Pozostaje zatem rozpoznanie zarzutu dotyczącego obrazy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm. dalej jako p.u.s.a.) oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a poprzez niewłaściwą kontrolę nad działaniami organów administracji (pkt 1 a/ oraz b/ skargi kasacyjnej) a także rozpoznanie zarzutów naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a w związku z art. 151 p.p.s.a. i art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (pkt 3), znajdującego wyraz w oddaleniu skargi. Te ostatnio wskazane zarzuty sprowadzają się do konstatacji, że Sąd I instancji nie stwierdził bezczynności pomimo, że miała ona miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca kasacyjnie upatruje bezczynność w niniejszej sprawie w braku podejmowania przez organy "jakichkolwiek czynności mających na celu przyśpieszenie trwającego ponad dekadę postępowania administracyjnego", oraz w przewlekłym i nieskutecznym działaniu organów administracji i podejmowaniu działań zbędnych. Powyższe stwierdzenie wymaga przedstawienia instytucji prawnej bezczynności, w tym rozumienia, jakie przyjmuje orzekający skład Naczelnego Sądu Administracyjnego, i na tej podstawie odniesienia się do postawionych zarzutów. Zacząć należy od stwierdzenia, że na mocy nowelizacji ustaw: k.p.a. oraz p.p.s.a. (ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r., Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), wprowadzono do polskiego porządku (z dniem 11 kwietnia 2011 r.) instytucję przewlekłości postępowania, nadając tym samym nową treść instytucji "bezczynności" (art. 54 i art. 149 p.p.s.a.). Jednakże przepisy nie określiły znaczenia obu pojęć, co oznacza, że przypisywane im znaczenie wypracowywane jest w doktrynie i w orzecznictwie. Oddzielenie obu pojęć nastręcza pewne trudności, jednak tak judykatura jak i w nauka, wyraźnie zarysowują niektóre różnice między nimi. Ich wskazanie w niniejszej sprawie jest niezbędne, by móc odpowiedzialnie wypowiedzieć się co do podstawowego zarzutu skarżącej kasacyjnie, tzn., że w sprawie wystąpiła bezczynność. Przy czym, uwadze nie może ujść, że w odrębnym postępowaniu rozstrzygnięta została prawomocnie sprawa przewlekłego postępowania w tym samym przedmiocie, tj. rozpoznania wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Najczęściej pod pojęciem "bezczynności" rozumie się stan, w którym organ nie załatwia sprawy w określonym terminie (patrz J. P. Tarno, "Bezczynność organu a przewlekłe prowadzenie postępowania", w: Casus 2013, nr 3 (69) str. 11) oraz podana tam literatura, także R. Suwaj, "Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Wyd. Warszawa: Wolters Kluwer Polska, 2014 , str. 216). W przypadku skargi na bezczynność, przedmiotem sądowej kontroli jest zatem nie określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć określone działanie w określonej formie i terminie. Przedmiotem skargi na przewlekłe prowadzenia postępowania jest natomiast podejmowanie przez organ w toku postępowania czynności zbędnych lub wykonywanie czynności pozornych, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy (patrz np. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., II OSK 1031/12, cbois). Różnice powyższe (wskazane skrótowo z uwagi na praktyczny charakter niniejszej wypowiedzi) znajdują wyraz w różnych środkach prawnych służących przeciwdziałaniu bezczynności i przewlekłemu prowadzeniu postępowania (środkom tym przyświecają różne cele). W przypadku bezczynności chodzi przede wszystkim o doprowadzenie wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym (art. 149 § 1 zd.1 p.p.s.a.). Takie rozstrzygnięcie sądu zapaść może wyłącznie do czasu wydania decyzji lub dokonania czynności w sprawie. Z kolei, w przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania chodzi o uzyskanie prejudykatu warunkującego dochodzenie odszkodowania za bezprawne działania lub warunkującego odpowiedzialność majątkową funkcjonariusza publicznego za rażące naruszenie prawa (szerzej m. in. J. P. Tarno, j. w.). Rozstrzyganie w przedmiocie przewlekłości może mieć miejsce w każdym czasie, bowiem jest to okoliczność faktyczna, której nie da się usunąć. W związku z powyższymi unormowaniami w kontekście poglądów doktryny i orzecznictwa, pozostaje rozważenia kwestii stosowania art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, sąd, uwzględniając skargę (przepis wyraźnie stanowi o "uwzględnieniu skargi") na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na tle uregulowania w art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. mogą pojawiać się wątpliwości w sprawach o bezczynność, w przypadkach, kiedy przed orzeczeniem przez sąd, organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie lub dokonał czynności. Czy w takich przypadkach sąd powinien ustalać wyjaśniać przyczyny, z powodu których decyzja została wydana lub czynność została dokonana z przekroczeniem obowiązujących terminów (tak J. P. Tarno, j. w. str. 13 i 14), czy sąd traci właściwość do rozstrzygania w kwestii charakteru bezczynności (do takiego stanowiska skłania się R. Sawuj, j. w str. 218). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić można, że rozstrzygnięcie tego dylematu nie warunkuje prawidłowej oceny zaskarżonego wyroku. Jak już wskazywano, w niniejszej sprawie wydano rozstrzygnięcie merytoryczne (decyzja Prezydenta Miasta Warszawy z dnia [...] listopada 2012 r. decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. B. [...] w prawo własności), zatem cel skargi na bezczynność został osiągnięty. Zaś w dniu 25 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w sprawie przewlekłości postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Warszawy, w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, złożonego w dniu [...] marca 2000 r., oddalając skargę A. B.(sygn. akt I SAB/Wa 50/13, cbois). Wyrok ten jest prawomocny. Oznacza to, że wyrok ten na podstawie art. 171 p.,p.s.a. ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W tym kontekście należy zauważyć, że Sąd I instancji w kontrolowanej tu sprawie ustalał czynności, które były podejmowane przez organ w toku postępowania. Powyższe uznać można za służące przedstawieniu chronologii zdarzeń, która w istocie stanowiła powtórzenie ustaleń zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I SAB/Wa 50/13). Także ocena tych zdarzeń stanowi powtórzenie oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r., służącej wykazaniu, że podejmowane działania zmierzały do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego. Uwzględniając powyższe, nie można podzielić poglądu skarżącej kasacyjnie, że poprzez wydanie zaskarżonego wyroku, oddalającego skargę, doszło do obrazy art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., a także naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a w związku z art. 151 p.p.s.a. i art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.