I OSK 1111/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 483/13 w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia umorzyć postępowanie kasacyjne Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 483/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Dnia 24 marca 2014 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. B. (dalej skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu – adwokata K. W. Pismem z 24 września 2014 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu cofnął skargę kasacyjną i wniósł o umorzenie postępowania kasacyjnego i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym w kwocie 180 zł (221,40 wraz z podatkiem od towarów i usług) – w wysokości 150 % stawki minimalnej, uzasadnionej wkładem pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienie sprawy, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. "nr 163, poz. 1348 ze zm." [winno być "z 2013 r., poz. 461"], dalej rozporządzenie) oraz zwrotu kosztów uzasadnionych wydatków poniesionych w tym postępowaniu w kwocie 12,60 zł (3x4,20 zł koszty wysyłki pism). Nadto pełnomocnik oświadczył, że powyższe koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części (k. 137-146, 153-155 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednak sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych (art. 193 ppsa). Skarżący kasacyjnie może rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 ppsa oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (postanowienia NSA z: 20.6.2008 r., II FSK 575/07, Lex 479000; 27.6.2008 r., II FSK 573/07, Lex 475575; 23.9.2010 r., I OSK 1517/10, Lex 741557). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 ppsa, jak również że cofnięcie skargi kasacyjnej zmierza do obejścia prawa. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż to wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa (art. 250 ppsa), przyznawane jest przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 ppsa, na podstawie odrębnego wniosku, spełniającego wymogi § 19 i 20 rozporządzenia.