II SA/Kr 675/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi R.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego R.T. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Marszałek Województwa postanowieniem z dnia 31.10.2012 r. (znak: [...]), wydanym na podstawie art. 106 K.p.a. oraz 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej na wniosek R. T. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - usługowego z częścią mieszkalną na działce nr [...] w B. wraz z infrastrukturą (w tym przyłączami: wodno-kanalizacyjnym, gazowym oraz elektrycznym) wjazdem na działkę, drogą wewnętrzną i parkingami (w części działki znajdującej się poza obszarem obowiązującego planu zagospodarowania). Uzasadniając przedmiotowe rozstrzygnięcie, Marszałek Województwa stwierdził, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy, przyjętego uchwałą Rady Gminy z dnia 24.06.1993 r. - teren inwestycji położony jest częściowo w strefie przeznaczonej do realizacji usług publicznych -tj. w strefie rezerwy komunikacyjnej, pod budowę drogi ekspresowej tzw. północnego obejścia Krakowa. Nadto organ I instancji wskazał, że plan zagospodarowania Województwa, przyjęty uchwałą Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 22.12.2003 (uchwała Nr XV/174/03), określa w terenie objętym wnioskiem, realizację wspomnianej drogi ekspresowej stanowiącej inwestycje celu publicznego, o której mowa w art. 39 ust. 3 i art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ podkreślił, że ustalenia te stwarzają nadal konieczność utrzymania rezerwy terenowej. Rezerwa ta, przeznaczona pod budowę obwodnicy Krakowa, utrzymywana jest od wielu lat w kolejnych planach miejscowych gminy [...], jako element zewnętrznej obwodnicy Krakowa. Zapisy zaś planu zagospodarowania przestrzennego Województwa, uwzględniają budowę obwodnicy w pasie rezerwy terenowej, zaznaczonej w obowiązującym do 31.12.2003 r. planie miejscowym gminy [...]. Organ wskazał, że uzgodnienie planowanej inwestycji będzie możliwe, po wyłączeniu obszaru objętego inwestycją z istniejącej rezerwy terenowej dla północnego obejścia Krakowa oraz wprowadzeniu nowego zapisu do planu zagospodarowania przestrzennego Województwa. Zażalenie na przedmiotowe postanowienie złożył inwestor R. T.. Wskazał, że projektowana inwestycja budynku biurowo-usługowego we wschodniej części działki nr [...] w B. w żaden sposób nie będzie zagrażać budowie drogi S7 dla której określono rezerwę terenową. Podkreślił, że tylko niewielki fragment działki wchodzi w linię granicy inwestycji planowanej obwodnicy, co związane jest z koniecznością przebudowy istniejącej trasy gazociągu na tym terenie. Zwrócił uwagę, że projekt decyzji o warunkach zabudowy uzyskał pozytywne uzgodnienie Starosty [...]. Także Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., w piśmie z dnia 26.10.2011 r. wskazał, że projektowana inwestycja nie wchodzi w linię granicy północnej obwodnicy Krakowa. W odwołaniu podkreślono także, że inwestycja drogowa S7 nie będzie mogła obejmować swym zasięgiem działki [...] - poza jej zachodnim narożnikiem tj. fragmentem zajętym pod gazociąg. Blokowanie więc inwestycji, która znajdować się będzie we wschodniej części działki nr [...] - jest nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 29.03.2013 r. wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 par. l pkt l w zw. z art. 23 i art. 144 Kpa - utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Kolegium podkreśliło, że na organie administracji właściwym do załatwienia sprawy z wniosku inwestora o wydanie warunków zabudowy, spoczywał obowiązek dokonania uzgodnienia w trybie art. 106 kpa, w związku z treścią przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stąd też skierowanie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy do Marszałka Województwa - wskazanego w wymienionej ustawie jako organ właściwy do ustosunkowania się do zakresu projektowanej zabudowy w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego o których mowa w art. 48, w odniesieniu do terenów przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 07.07.1994 o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem orzekającego w sprawie Kolegium, organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy, w sposób prawidłowy uznał, iż w realiach niniejszej sprawy nie można pominąć ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z dnia 24.06.1993 r., który przewidywał, że projektowana inwestycja położona jest częściowo w strefie przeznaczonej do realizacji usług publicznych tj. w strefie rezerwy komunikacyjnej pod budowę drogi ekspresowej tzw. północnego obejścia Krakowa. Nadto wskazano, że postanowienia zawarte w Uchwale Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XV/174/03 z dnia 22.12.2003, tj. planie zagospodarowania przestrzennego Województwa [...], określają w terenie objętym wnioskiem realizację zamknięcia obejścia północnego Krakowa, co stanowi niewątpliwie inwestycję celu publicznego. Organ odwoławczy podkreślił, że jakkolwiek charakter prawny planu zagospodarowania przestrzennego województwa nie został wprost określony w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to nie jest on jednak aktem prawa miejscowego. Nie jest też ten akt wyłącznie aktem wewnętrznie obowiązującym w systemie administracji publicznej. Plan zagospodarowania przestrzennego województwa pozostaje aktem planowania, łączącym w sobie cechy obu wymienionych wyżej aktów, przełamując tym samym zasady konsekwentnej kwalifikacji aktów planowania na akty prawa miejscowego i akry wewnętrzne w systemie organów administracji. Nie budziło wątpliwości Kolegium Odwoławczego w [...], że plan miejscowy zagospodarowania województwa w części dotyczącej rozmieszczenia ponadlokalnych inwestycji celu publicznego, stanowi podstawę do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy (art. 53 ust. 4 pkt 10 upzp.). Wskazany przepis stanowi także podstawę do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, z punktu widzenia zadań rządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, umieszczonych w planach miejscowych, które utraciły moc z dniem 31.12.2003. Takim zadaniem są niewątpliwie inwestycje znajdujące się w cytowanych zapisach planów miejscowych, przewidujące budowę drogi będącej inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Organ II instancji podkreślił, że z dołączonych do akt sprawy graficznych dokumentów wynika, że po części terenu przeznaczonego do zabudowy biurowo - usługowej na działce nr [...] w B. miałaby przebiegać droga ekspresowa S 7, co w pełni uzasadnia wydanie negatywnego uzgodnienia co do zabudowy tej części terenu, która przeznaczona jest na tę inwestycje celu publicznego. Akcentowano przy tym, że tak długo, jak w planach wojewódzkich figurują inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, wynikające z programów zawierających zadania rządowe, trafne jest negatywne uzgodnienie właściwego organu, co do realizacji inwestycji innego charakteru, planowanej na tym terenie. Wskazano, że dopóki nie nastąpi wyłączenie terenu objętego inwestycją z rezerwy terenowej dla drogi ekspresowej, uzupełnione stosowną zmianą zapisu planu zagospodarowania przestrzennego województwa, nie jest możliwe pozytywne uzgodnienie wnioskowanej inwestycji. W skardze do sądu administracyjnego na opisane powyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29.03.2013 r. R. T. zarzucił: - naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. polegające na braku rzetelnego zbadania okoliczności niniejszej sprawy, niewyjaśnieniu aktualnego kształtu inwestycji polegającej na budowie tzw. północnego obejścia Krakowa, a także nierozpatrzeniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskutek pominięcia części dokumentacji oraz nieuwzględnieniu słusznych interesów wnioskodawcy; - naruszenie art. 126 w zw. 107 § 3 k.p.a. polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wskutek braku pełnego wyjaśnienia jego podstawy faktycznej i prawnej oraz braku odniesienia się do wszystkich argumentów, twierdzeń i zarzutów podniesionych przez strony w toku postępowania, a w tym w treści zażalenia. Zarzucono także naruszenie prawa materialnego tj.: * art. 6 ust. l i 2 pkt l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 60 ust. l, art. 39 ust. 3 oraz art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a tej ustawy, poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że nieuzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy nastąpić może wyłączenie w oparciu fakt przeznaczenia nieruchomości w wojewódzkim planie zagospodarowania przestrzennego na cele rezerwy drogowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia przedmiotowych przepisów nakazuje każdorazowe zbadanie okoliczności konkretnej sprawy, m.in. w aspekcie ustalenia aktualnego stanu nieruchomości i inwestycji objętej tym planem, oraz określenia czy planowane inwestycje pozostają rzeczywiście w kolizji: * art. 7 w zw. 87 ust. 2 Konstytucji, polegające na oparciu ustaleń faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia na postanowieniach nieobowiązujące go aktu prawa miejscowego. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego podkreślono, że nie sposób podzielić stanowiska Kolegium Odwoławczego w zakresie uwzględniania i związania organów treścią postanowień uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XV/174/03 z 22 grudnia 2003 r., tj. planu zagospodarowania przestrzennego Województwa [...]. Plan ten nie będąc aktem prawa miejscowego, stanowi bowiem swoisty akt regionalnej polityki planistycznej, wskazujący zamierzenia państwa i samorządu wojewódzkiego urzeczywistniane na obszarze województwa, wiążąc wyłącznie podmioty działające wewnątrz struktur administracji samorządowej, nie zaś podmioty zewnętrzne. W tym zakresie skarżący powołał się na uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z 8 grudnia 2010 roku, II SA/Kr 1656/09). Istota tego aktu sprowadza się do określenia ogólnej strategii rozwoju województwa w aspektach wymienionych m.in. w art. 39 ust. 3 Ustawy. Plan zagospodarowania województwa (poza wyjątkowymi sytuacjami - np. określenie lokalizacji zbiornika retencyjnego) nie określa, co do zasady, szczegółów poszczególnych założeń, kwestie te pozostawiając miejscowym planom zagospodarowania przestrzennego lub stosownym uzgodnieniom dokonywanym przez organy planowania przestrzennego. Stąd też ogólne twierdzenie o konieczności zachowania rezerw terenowych pod określone inwestycje, jakkolwiek wystarczające dla określenia założeń planu wojewódzkiego, w konkretnych planach miejscowych oraz wydawanych w sytuacji ich braku decyzjach o warunkach zabudowy, musi mieć jednak odniesienie do konkretnych okoliczności i parametrów konkretnej inwestycji [por. uzasadnienie wyroku WSA w Krakowie z 30 września 2009 roku, II SA/Kr 956/09, Lex 634060]. Tylko wtedy bowiem zachowana zostaje koherencja powszechnie obowiązujących źródeł prawa z aktami wewnętrznymi administracji, niewiążącymi przecież wprost obywateli. W skardze podkreślono, że sens i bezwzględna konieczność rozdzielenia przedmiotowych kwestii wprost wynika z treści art. 87 Konstytucji. Przeciwne zaś rozumienie analizowanych przepisów stoi w rażącej sprzeczności z art. 64 Konstytucji, prowadząc do sytuacji, w której własność może być ograniczona wyłącznie na podstawie uchwały sejmiku województwa, w zakresie i czasie - z uwagi na ogólność planu wojewódzkiego - w zasadzie nieograniczonym. Tym samym uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy winno każdorazowo odnosić się do okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, stopnia zaawansowania i realizacji konkretnej zarezerwowanej w planach inwestycji, w kontekście treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz dążyć do uwzględnienia (wyważenia) zarówno interesów publicznych, jak i słusznych interesów jednostki [wyrok WSA w Krakowie z 30 września 2009 roku, II SA/Kr 956/09]. Zdaniem skarżącego nieuprawnione jest oparcie rozstrzygnięcia organu administracji na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] przyjętego uchwałą nr 25/93 Rady Gminy Zielonki z 24 czerwca 1993 roku, w sytuacji gdy został on uchylony (str. 3 uzasadnienia postanowienia SKO). Zgodnie bowiem z zasadą legalizmu, akt taki - jako niewywołujący żadnych skutków prawnych nie może stanowić podstawy prawnej i faktycznej dokonywanych przez organ uzgodnień. Oparcie zaś rozstrzygnięcia na jego treści stanowi rażące naruszenie przepisów art. 7 w zw. 87 ust. 2 Konstytucji. W kwestii naruszenia przepisów postępowania podkreślono, że lektura zarówno postanowienia organu I instancji, jak i zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego wskazuje, że organy skoncentrowały się wyłącznie na stwierdzeniu tego, że działka będąca przedmiotem wniosku znajduje się na terenach ujętych w nieobowiązującym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] jako rezerwa terenowa pod tzw. północne obejście Krakowa, a rezerwa ta (jak i inwestycja budowy obwodnicy) wciąż ujęta jest w planie wojewódzkim. Podkreślono jednak, że orzekające w sprawie organy całkowicie odstąpiły od zbadania aktualnego stanu i zakresu realizacji budowy wymienionej trasy. Wskazano, że aktualnie - przebieg planowanej obwodnicy nie narusza w istocie terenu działki skarżącego. Jedynym tylko elementem kolidującym, jest konieczność przeniesienia fragmentu istniejącego gazociągu na terem objętej wnioskiem nieruchomości. Fakt ten jednak został przez inwestora uwzględniony, przez co decyzja o warunkach zabudowy w żadnym zakresie z nim nie koliduje, zaś zarówno organ I instancji, jak i Kolegium Odwoławcze, fakt ten zupełnie pominęły. Równocześnie podkreślono, że decyzją Regionalnego Inspektora Ochrony Środowiska z 14 grudnia 2012 roku (znak [...]), po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Województwa z siedzibą w K., ustalone zostały środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: " Budowa północnej obwodnicy Krakowa". Zdaniem strony skarżącej świadczy to o tym, że jeżeli nawet inwestycja budowy północnego obejścia Krakowa zarezerwowana została "ogólnie" w planie zagospodarowania przestrzennego województwa [...] na etapie jego tworzenia w 2003 roku, to w chwili obecnej inwestycja ta została już w dalekim stopniu skonkretyzowana, co niewątpliwe rzutować musi także na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zarzucono nadto, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] całkowicie pominęło to, że objęta wnioskiem działka (a precyzyjnie rzecz ujmując znajdujące się na niej pozostałości fortu [...]) objęta jest ochroną konserwatora zabytków. Zdaniem skarżącego, nie sposób zatem twierdzić, jak czyni to organ odwoławczy (k. 4 uzasadnienia), że po części "terenu przeznaczonego do zabudowy biurowo usługowej na działce [...] miałaby przebiegać droga ekspresowa S7, co w pełni uzasadnia wydanie negatywnego uzgodnienia co do zabudowy tej części terenu". W świetle bowiem stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, nie jest możliwe przeprowadzenie planowanej drogi przez przedmiotową działkę, z uwagi na znajdujące się tam zabytki. Tymczasem, jak wskazywano w skardze, założona przez inwestora formuła zabudowy działki [...] w B. uwzględnia zarówno fakt projektowanego obecnie przebiegu obwodnicy, jak i wymagania ochrony konserwatorskiej. Fakt zaś występowania na przedmiotowej działce zabytkowych fortyfikacji oraz objęcie go ochroną konserwatorską miał miejsce pod koniec 2011 roku, przez co z przyczyn oczywistych nie mógł znaleźć się w planach zagospodarowania województwa z 2003 roku. Odnośnie naruszenia art. 126 w zw. z art. 107 par. 3 Kpa podkreślono, że jakkolwiek w zaskarżonym postanowieniu wskazano podstawę prawną przeprowadzenia procedury uzgodnień (str. 3 uzasadnienia), to jednak w pozostałym zakresie Kolegium nie przedstawiło w zasadzie żadnych rozważań dotyczących rozumienia art. 53 ust. 4 pkt 10 Ustawy w zakresie kontroli prawidłowości procedury uzgodnieniewej. Ograniczono się zaś do przywołania jedynie jednego judykatu i poglądu doktryny w zakresie określenia znaczenia wojewódzkiego planu zagospodarowania przestrzennego. Co przy tym istotne, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie zawarto także żadnego odniesienia się (pozytywnego lub negatywnego) do uwag strony i podnoszonych w treści zażalenia okoliczności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wzniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas w sprawie wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest usprawiedliwiona albowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29.03.2013 r., jak również poprzedzające je postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia 31.10.2012 r. wydane zostało z naruszeniem prawa. Podstawą odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanej przez R. T. na działce nr [...] w B. było założenie, że część terenu na którym ma zostać zrealizowana ta inwestycja przeznaczona została na zapewnienie rezerwy terenowej dla północnej obwodnicy Miasta. To przeznaczenie terenu dokonane zostało w nieobowiązującym obecnie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy (uchwała Rady Gminy Zielonki z dnia 24.06.1993 r.; nr 25/93), a także przewidziane jest w planie zagospodarowania przestrzennego Województwa (uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 22.12.2003 r.; nr XV7174/03). Zdaniem organów orzekających w sprawie, wynikające z powołanych aktów ustalenia, nakazują utrzymanie rezerwy terenowej na wskazany wyżej cel, a ta zaś okoliczność, wyklucza możliwość uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Skoro bowiem na części terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja objęta decyzją o warunkach zabudowy, miałaby przebiegać droga ekspresowa (S7), to ta okoliczność, zdaniem organów, w pełni uzasadnia brak możliwości uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przyjęte przez orzekające w sprawie organy stanowisko, ocenić należy jako nieprawidłowe. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. póz. 647; dalej ustawa powoływana jako u.p.z.p.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 4 pkt 10 i pkt 10a ustawy, decyzję o warunkach zabudowy należy uzgodnić z marszałkiem województwa w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 i art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa wart. 88 ust. 1. We wskazanych przepisach chodzi o inwestycje celu publicznego o znaczeniu krajowym i ponadlokalnym, które przewidziane były w nieobowiązujących już planach miejscowych. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a. (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Nie ulegało przy tym w sprawie wątpliwości, iż celem publicznym o którym mowa w powołanych przepisach, w kontrolowanej sprawie jest budowa drogi ekspresowej S7. Nie budził w sprawie wątpliwości też fakt, że cel ten był przewidziany zarówno w planie miejscowym gminy, jak również w planie zagospodarowania przestrzennego Województwa. Zasadniczym jednak zagadnieniem w kontrolowanej sprawie było dokonanie przez orzekające w sprawie organy jednoznacznych ustaleń w kwestii tego, czy działka nr [...] w B., na której R. T. zamierzać zrealizować inwestycję objętą uzgadnianą decyzją o warunkach zabudowy, będzie kolidowała z planowanym przebiegiem inwestycji celu publicznego (trasą S7). Jest przy tym faktem powszechnie znanym (wielokrotnie opisywanym w lokalnych gazetach - art. 106 par. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), iż koncepcje przebiegu tej trasy kilkakrotnie ulegały zmianie. Istotne w związku z powyższym było ustalenie aktualnej koncepcji przebiegu trasy S7 i porównanie jej z rezerwą terenową przeznaczoną dla niej we wskazanych wyżej aktach prawnych. Z akt sprawy natomiast nie wynika aby orzekające organy brały pod uwagę ten aspekt sprawy i ustaliły aktualnie planowany przebieg północnej obwodnicy Krakowa. Uwaga organów, w nieuprawniony sposób, skoncentrowała się wyłącznie na wykazaniu okoliczności, iż część działki [...] objęta jest rezerwą terenową. Zdaniem sądu, wskazana okoliczność nie może, sama w sobie, wyłączać możliwości uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, bez uprzedniego ustalenia, czy wyznaczona w latach 90-tych XX wieku rezerwa terenowa dalej zachowuje swoją aktualność. Nadto, zwrócić należy uwagę na fakt, że orzekające w sprawie organy, nie ustaliły także tego, czy lokalizacja inwestycji R. T. na działce nr [...] może mieć znaczenie z punktu wiedzenia przebiegu trasy S7 przewidzianego we wskazanych wyżej aktach prawnych. Abstrahując w tym miejscu od charakteru prawnego planu zagospodarowania przestrzennego Województwa, należy wskazać, że skarżący w odwołaniu podawał, iż trasa S7 może dotyczyć jedynie zachodniego fragmentu (niewielkiej części) działki nr [...] i przebieg ten pozostaje bez wpływu na inwestycję objętą uzgadnianą decyzją o warunkach zabudowy. Inwestycja ta bowiem zlokalizowana będzie we wschodniej części wymienionej działki. Stwierdzić zatem należy, że w sprawie nie ustalono, czy istnieje kolizja między planowanym przebiegiem trasy S7, a możliwym i wskazywanym przez wnioskodawcę zlokalizowaniem inwestycji objętej uzgadnianą decyzją, na działce nr [...] w B.. Do okoliczności tej, mimo, iż była wyraźnie podnoszona przez odwołującego, organ się nie ustosunkował i nie wziął jej pod uwagę. To samo dotyczy faktu (zgłaszanego także w odwołaniu) a dotyczącego pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. oraz Starostę [...] (k. 25, 26 a.a.), które także odnosiły się do kwestii rezerwy terenowej dla północnej obwodnicy Krakowa. W związku z powyższym zauważyć należy, że organ odwoławczy nie przedstawiając stanowiska wobec podnoszonych w odwołaniu zarzutów naruszył zasady prawidłowego uzasadnienia orzeczenia (art. 107 par. 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a.). Nadto podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organu odwoławczego było także uwzględnienie funkcjonujących w obrocie prawnym rozstrzygnięć i stanowisk innych organów (ZIKiT, Starosta ), skoro odnoszą się one także do zagadnienia będącego przedmiotem orzekania. W szczególności uwzględnić należało ustalenie wynikające z pisma ZIKiT z dnia 26.10.2011 r. (k. 25), że działka nr [...] w B. "w niewielkiej części wchodzi w linię granicy inwestycji" i ocenić je w kontekście przesłanek wynikających z podstawy prawnej rozstrzygnięcia. We wskazanym zakresie należało także ocenić stanowisko wyrażone w sprawie przez GDDKiA w piśmie z dnia 2.11.2012 r. (k. 65 a.a.), które wskazuje na aktualny przebieg drogi ekspresowej S-7. Powyżej wskazane uchybienia nakazują uchylić kontrolowane rozstrzygnięcia organów administracji. Wydane one bowiem zostały bez prawidłowego ustalenia faktów mających istotne znaczenie dla sprawy (art. 7 i art. 77 par. l K.p.a.), co jak wyżej wskazano, mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Błędnie przy tym zastosowany został art. 53 ust. 4 pkt 10 i l0a u.p.z.p. Z przepisu tego bowiem nie wynika dopuszczalność odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jedynie z powołaniem się na samą okoliczność objęcia działki inwestora rezerwą terenową, bez dokładnego zbadania aktualnego na dzień orzekania przebiegu inwestycji dla której przewidziano rezerwę terenową oraz zakresu w jakim działka inwestora może być wykorzystana (zajęta) na potrzeby inwestycji celu publicznego. Mając powyższe na uwadze, sąd działając na podstawie art. 145 § l pkt l lit a i lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r póz. 270 ze zm.) zaskarżone postanowienia uchylił. O kosztach sąd orzekł na zasadzie art. 200 powołanej ustawy w zw. z par. 18 ust. l pkt l lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1438 ze zm.).