II OSK 6/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 174/12 w sprawie ze skargi A. N. i H. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 174/12 oddalił skargi A.N. i H.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wyroku podano, iż decyzją z [...] października 2011 r. Wójt Gminy Ustka ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Decyzja ta została ogłoszona przez obwieszczenie. A.N.i H.B.w piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji, załączając do niego odwołania. W motywach wniosku skarżący wskazali, że uchybienie terminowi nastąpiło bez ich winy, bowiem Wójt zaniechał jej doręczenia. O jej wydaniu dowiedzieli się dopiero z pisma Wójta Gminy Ustka z dnia [...] grudnia 2011 r. Zdaniem skarżących brak doręczenia decyzji z dnia [...] października 2011 r. i brak wiedzy o jej wydaniu powoduje, że przekroczenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez ich winy. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku odmówiło S.N. i H.B. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy Ustka z dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowe obwieszczenie zostało wywieszone m.in. na tablicy ogłoszeń miejscowości D. i P. (obszar planowanej inwestycji) oraz na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy U. na 14 dni w dniu [...] października 2011 r., a zdjęte w dniu [...] października 2011 r. Termin 14 dni do wniesienia odwołania zgodnie z art. 49 k.p.a. upłynął w dniu [...] października 2011 r. Każdy z wnioskodawców miał możliwość złożenia odwołania w terminie 14 dni od dnia [...] października 2011 r., do dnia [...] listopada 2011 r. Organ wyjaśnił, iż przywrócenie terminu do dokonania czynności jest instytucją wyjątkową i znajdującą zastosowanie jedynie w przypadkach, gdy z powodów obiektywnie istotnych dotrzymanie terminu nie było możliwe. Tymczasem wnioskodawcy nie wykazali, że złożenie odwołania w terminie było niemożliwe z powodu nie dającej się przezwyciężyć przeszkody. Usprawiedliwienia dla uchybienia terminu nie stanowi w niniejszej sprawie brak doręczenia decyzji na piśmie, wobec innego sposobu poinformowania stron o jej wydaniu. Ponadto strony miały wiedzę o toczącym się postępowania uczestnicząc w nim czynnie, o czym świadczą pisma składane w postępowaniu w ramach którego, na tej samej zasadzie co w przypadku decyzji, obwieszczano o poszczególnych czynnościach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A.N. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie norm procesowych poprzez błędne poczynienie usta leń faktycznych w sprawie polegające na przyjęciu, że strona złożyła odwołanie z uchybieniem terminu z powodu okoliczności, za które ponosi winę oraz naruszenie norm materialnoprawnych poprzez błędne zastosowanie art. 49 k.p.a. względem strony skarżącej. Skarżący podniósł, że dotychczas organ administracji doręczał korespondencję indywidualnie przez pocztę w trybie przepisów 39-44 k.p.a., dlatego nie mógł przypuszczać, że organ pominie go przy doręczaniu korespondencji. Zdaniem skarżącego organ powinien stosować tryb doręczenia z art. 49 k.p.a. równolegle z doręczaniem indywidualnie określonemu adresatowi, skoro wiedział, że jest on stroną postępowania. Skargę tej samej treści skargę wniósł również H. B. W piśmie z dnia [...] września 2012 r. skarżący dodatkowo zarzucili, że organ nie zmieścił ogłoszenia na tablicy ogłoszeń w miejscowości D., gdzie zamieszkuje skarżący A. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że obie skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd wskazał, iż przedmiotem kontroli było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Słupsku z dnia [...] stycznia 2012 r., o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy Ustka z dnia [...] października 2011 r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Decyzja Wójta Gminy Ustka weszła do obrotu prawnego w trybie publicznego ogłoszenia uregulowanego w art. 49 k.p.a. Zgodnie z treścią tego artykułu strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, w takich przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Takim przepisem szczególnym jest art. 46a ustawy Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), który stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Zawiadomienie o wydaniu przez Wójta Gminy Ustka przedmiotowej decyzji zostało umieszczone m.in. na tablicy ogłoszeń miejscowości D. i P. (obszar planowanej inwestycji) oraz na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy U. w dniach od [...] października 2011 r. do [...] października 2011 r. Zgodnie z art. 49 k.p.a., zawiadomienie bądź doręczenie przez obwieszczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Skoro obwieszczenie zostało wywieszone w dniach od [...] do [...] października 2011 r., to należało przyjąć, iż decyzja Wójta Gminy Ustka została doręczona S.N. i H. B. [...] października 2011 r. i od tej daty biegnie czternastodniowy termin na złożenie odwołania. Zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji upływał w dniu [...] listopada 2011 r. Tymczasem odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia zostały wniesione przez skarżących w dniu [...] grudnia 2011 r. Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić go na prośbę zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zasadniczą przesłanką przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej. Strona powinna przy tym uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej. Przeszkoda ta musi istnieć przez cały czas biegu terminu przypisanego dla dokonania danej czynności. W ocenie Sądu, słusznie organ odwoławczy przyjął, że żaden ze skarżących nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. Za okoliczność taką nie mogło być uznane oczekiwanie skarżących na doręczenie decyzji organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że decyzja Wójta Gminy Ustka z dnia [...] października 2011 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań poprzedzona była decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. w tym samym przedmiocie. Obwieszczenie o jej wydaniu było również wywieszone m.in. na tablicy ogłoszeń miejscowości D. i P. (obszar planowanej inwestycji) oraz na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy U.. Skarżący A.N.w terminie wniósł odwołanie od tej decyzji, zatem posiadał wiedzę o obowiązującym w sprawie trybie doręczania decyzji. Taką wiedzę posiadał także H. B. Sąd wskazał, iż przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Z przedstawionych okoliczności wynika, że uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej nastąpiło z winy strony. Ustalone przez organ okoliczności przemawiają za przyjęciem, że zachowanie strony nosi znamiona co najmniej niedbalstwa. Ustalenie winy w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, powoduje, że organ nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu, zaś czynność procesowa podjęta przez stronę po jego upływie pozostaje bezskuteczna. Zdaniem Sądu, organ w sposób wnikliwy, spójny i wyczerpujący dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zatem zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.. Analiza ta znalazła swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.N. reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając go w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269 z późn. zm.), art. 3, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. ( poprzez jego niezastosowanie) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy polegające na zaaprobowaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnego stanowiska organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie doszło do prawidłowego doręczenia skarżącym decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia w trybie obwieszczenia, a w konsekwencji uznanie, że ponoszą oni winę w uchybieniu terminu, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż zakwestionowanie prawidłowości poczynienia ustaleń i oceny dowodów powodowałoby skutek w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia; 2) art. 1 § 1 i 2 Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. ( poprzez jego niezastosowanie) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, zaniechanie kontroli legalności rozstrzygnięcia w pełni, tj. uchylenie się od zbadania, czy w niniejszej sprawie zgodne z prawem było dokonanie zamiany w toku postępowania trybu stosowanego doręczenia korespondencji ( odstąpienie od doręczenia adresatowi i doręczenie mu decyzji w trybie obwieszczenia), która to okoliczność jest istotna w niniejszej sprawie i nie wykracza poza jej podmiot, nadto determinuje ocenę przesłanek zastosowania instytucji przywrócenia terminu, które to uchybienie Sądu pierwszej instancji miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż odmienna ocena tej okoliczności powodowałaby stwierdzenie braku winy strony w uchybieniu terminu, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia; 3 ) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3, art. 134 § 1, art. 106 § 3, art. 141 § 4, art. 160, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. ( poprzez jego niezastosowanie) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego przed Sądem pierwszej instancji w niezbędnym zakresie ( to jest celem zbadania, czy organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy) czego konsekwencją było krytyczne zaaprobowanie ustaleń faktycznych organów administracji prowadzące do stwierdzenia, że skarżącym prawidłowo doręczono decyzję dotyczącą środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, a tym samym stwierdzenia zawinienia przez nich uchybienia terminowi do złożenia środka odwoławczego, które to uchybienie Sądu pierwszej instancji mogło mieć wpływ istotny na wynik sprawy, gdyż odmienna ocena tej okoliczności powodowałaby stwierdzenie poczynienia przez organ błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie przez zaaprobowanie przez Sąd pierwszej instancji wadliwości procesu subsumpcji organu administracji, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. ( poprzez jego niezastosowanie) w związku z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że zachowanie skarżących cechowała lekkomyślność i brak dbałości o własne sprawy, czego konsekwencją było zaaprobowanie stanowiska organów administracji, że nie wystąpiły przesłanki zastosowania instytucji przywrócenia terminu. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podnieśli, że przez cały czas postępowania otrzymywali korespondencję bezpośrednio na adres zamieszkania. Nie mieli zatem podstaw, by przypuszczać, że na ostatnim etapie postępowania organ zmieni sposób doręczenia korespondencji, bez wcześniejszego uprzedzenia, czy pouczenia w tym względzie. W niniejszej sprawie istotne jest to, że organ zaniechał zawiadomienia ich o zamiarze zakończenia postępowania i uniemożliwił im wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Organ nie pouczył też ich, że zamierza skorzystać z innego trybu doręczenia korespondencji i że będzie to rodzić dla stron doniosłe skutki procesowe. Sąd nieprawidłowo uznał, że dopuścili się oni winy w postaci niedbalstwa. Skoro organ zaskoczył ich, zmieniając na ostatnim etapie postępowania sposób doręczeń, to nie można mówić, że brak wiedzy strony o wejściu do obrotu prawnego jest przez nią zawiniony. Skarga kasacyjna H.B. została odrzucona postanowieniem WSA w Gdańsku z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 174 /12. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2015 r. pełnomocnik uczestnika postępowania G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak uzasadnionych podstaw. Pełnomocnik złożył również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu w granicach zakreślonych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego koncentrując się na zakwestionowaniu stanowiska Sądu pierwszej instancji, że doręczenie decyzji skarżącemu w drodze publicznego obwieszczenia było prawidłowe, w konsekwencji stwierdzenie zawinienia przez niego uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Zdaniem skarżącego, doręczenie decyzji powinno nastąpić na jego domowy adres, skoro w toku całego postępowania otrzymywał korespondencję na adres zamieszkania. Z powodu zmiany sposobu doręczenia przez organ I instancji nie można uznać, że uchybienie terminu nastąpiło z jego winy. Ze stanowiskiem skarżącego nie można zgodzić. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że poinformowanie o wydaniu przez Wójta Gminy Ustka decyzji z dnia [...] października 2011 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą nastąpiło poprzez obwieszczenie w trybie art. 49 k.p.a. w związku z art. 46a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo o ochronie środowiska, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Ten ostatni przepis jednoznacznie stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. W myśl art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Obwieszczenie bowiem jako forma zawiadamiania o aktach i czynnościach organów administracyjnych jest stosowane w przypadku udziału znacznej liczby osób w postępowaniu administracyjnym, bądź w sytuacjach, gdy z góry nie można ustalić kręgu podmiotów, które powinny wziąć udział w postępowaniu. Dla zastosowania powyższego trybu w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, jak właściwie zaakcentował Sąd pierwszej instancji, było stwierdzenie, że liczba stron postępowania przekracza 20. Stosowne obwieszczenie, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, umieszczone było na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy U., a także wywieszone na tablicach ogłoszeń w miejscowościach [...] objętych planowaną inwestycją od dnia 4 października do dnia 19 października 2011 r. W przypadku doręczenia w drodze publicznego ogłoszenia określonej w art. 49 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od daty publicznego ogłoszenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 45/10, LEX nr 597602). Zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy U. z dnia [...] października 2011 r., jak prawidłowo uznał Sąd pierwszej instancji za organem odwoławczym, upływał w dniu [...] listopada 2011 r. Prośba o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem przez każdego skarżącego została złożona w dniu [...] grudnia 2011 r. W swoim piśmie skarżący podnosił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez ich, gdyż organ zaniechał doręczenia mu decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd Wojewódzki zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminy nastąpiło bez jego winy, gdyż brak doręczenia decyzji na adres jego zamieszkania w sytuacji zastosowania właściwego sposobu jej doręczenia z art. 49 k.p.a., nie może być uznane za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Nie można w ramach art. 49 k.p.a., tak jak błędnie wywodzi skarżący kasacyjnie, wyprowadzać stanowiska, iż wydana decyzja powinna być mu doręczona na adres zamieszkania, skoro w taki sposób doręczono mu korespondencję w toku postępowania. Taki dualizm nie znajduje racjonalnego uzasadnienia w przepisie art. 49 k.p.a., skoro do jego zastosowania dochodzi wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Jeżeli przepis szczególny, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, odsyła do art. 49 k.p.a., to w takim przypadku następuje wyłączenie stosowania przepisów art. 39 - 48 k.p.a., regulujących inne tryby doręczenia. Stwierdzić należy, że przesądza to o słuszności stanowiska Sądu pierwszej instancji, że skuteczność doręczenia skarżącemu w trybie publicznego ogłoszenia decyzji organu I instancji nie pozwalała uznać za zasadny zarzut o braku jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Należy więc w pełni podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący nie wykazał, że spełnił przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego odwołania a wydane w tym zakresie zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zatem Sąd pierwszej instancji przeprowadzając kontrolę legalności tego rozstrzygnięcia, zasadnie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. albowiem nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Tym samym za chybione należało uznać podniesione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia art. 58 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyżej przedstawione rozważania uznać należało, iż zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.