IV SA/Wa 1026/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...] (zwany dalej "Zarządem") z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżona decyzja zapadła w przedstawionym niżej stanie faktycznym i prawnym. A. sp. j. złożyła w dniu 11 października 2011 r. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego na aptekę ogólnodostępną. W decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. Zarząd ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego na aptekę, na parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...], usytuowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...], na terenie W. Odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "C.". W odwołaniu Spółdzielnia wskazała, że na działce, której dotyczył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, należy wyznaczyć miejsca postojowe. Działka ta jest niemal w całości zabudowana, a na pozostałej części znajduje się trawnik, na którym rosną drzewa. Spółdzielnia się sprzeciwia, ponieważ z powodu małej powierzchni działki wyznaczenie miejsc postojowych jest niemożliwe i spowoduje ograniczenie bezpośredniego dojazdu do budynku. W decyzji z dnia [...] marca 2013 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., wskazując, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Jednocześnie zasadne było przeprowadzenie analizy urbanistyczno - architektonicznej w sposób uproszczony, ponieważ ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego na aptekę nie spowoduje zmiany w otoczeniu terenu, ani nie zmieni parametrów (jak linia zabudowy, wskaźnik wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki) istniejącej zabudowy. W odniesieniu do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że organ I instancji prawidłowo ustalił liczbę wymaganych miejsc postojowych, a jednocześnie wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i realizacja zabudowy nie są uzależnione od zlokalizowania miejsc parkingowych dla obsługi tej inwestycji na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] marca 2013 r. wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "C.". Zdaniem Spółdzielni w sposób nieuzasadniony przyjęto w decyzji, że wykonanie zmiany sposobu użytkowania lokalu usługowego na aptekę nie spowoduje zmiany w otoczeniu terenu oraz że należało przeprowadzić analizę urbanistyczno - architektoniczną jedynie w sposób uproszczony. Dodatkowo organ II instancji niesłusznie stwierdził, że miejsca parkingowe nie muszą być zlokalizowane na działce o numerze ewidencyjnym [...], ponieważ w decyzji organu I instancji wskazano, że miejsca te należy zapewnić na działce o numerze ewidencyjnym [...]. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] marca 2013 r. i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 647) dalej zwanej "u.p.z.p.", wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1 do 5 tj.: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust., jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zasada wyrażona w art. 61 u.p.z.p. znajduje jednak wyjątek w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest przebudowa, montaż, remont lub rozbiórka obiektu budowlanego, które stanowią ingerencję w obiekt budowlany, który już został wzniesiony (zrealizowany). Zabudowa istniejąca składa się na miejscowe status quo i nie stosuje się do niego wymagań art. 61 ust. pkt 1 u.p.z.p. (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2011, uwagi do art. 61, teza 5). Taka interpretacja art. 61 ust. pkt 1 u.p.z.p w kontekście zarzutu skarżącego co do sposobu przeprowadzanie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, pozwala stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie słusznie przeprowadzono analizę architektoniczno – urbanistyczną w sposób uproszczony. Przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy była zmiana sposobu użytkowania lokalu usługowego na aptekę, a zatem postępowanie nie dotyczyło realizacji nowej zabudowy, na co wyraźnie wskazuje dyspozycja przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W tej sytuacji należy uznać zarzut skarżącego za niezasadny. Z kolei jak wskazuje art. 64 w zw. z art. 54 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy określa: 1. rodzaj inwestycji; 2. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, które powinny zostać określone we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W rozpatrywanej sprawie skarżący odniósł się do kwestii zapewnienia miejsc parkingowych na działce, na której ma zostać zrealizowana inwestycja. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie stawia wymogu określenia konkretnej liczby miejsc parkingowych, które należy zapewnić dla planowanej inwestycji, jednocześnie nie stawia takiego wymogu żaden inny przepis szczególny. Wobec braku dla terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ prawidłowo określił liczbę miejsc parkingowych, powołując się na [...] w tym: Zrównoważony [...] stanowiącą Załącznik nr 1 do uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] przyjmującej tę strategię. Określenie konkretnej liczby i sposób urządzenia miejsc postojowych następuje na etapie późniejszym - tworzenia projektu budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 494/12). Inwestor dopiero w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę powinien w zgodzie z wymogami stawianymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), będącym aktem wykonawczym do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), określić szczegółowo sposób, w jaki zostaną zabezpieczone miejsca parkingowe. Wobec powyższego podniesiony w skardze zarzut, że miejsca postojowe, określone w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. powinny zostać zapewnione na działce o numerze ewidencyjnym [...] jest niezasadny .Nie ma on znaczenia podczas rozstrzygania o warunkach zabudowy. Organ I instancji w części 1.5 Warunki obsługi w zakresie komunikacji wskazał, że "dla planowanej inwestycji na terenie działki ew. nr [...] należy zapewnić miejsca parkingowe dla samochodów poza pasami drogowymi (...)". Zdanie to należy rozumieć w ten sposób, że to dla inwestycji, która jest planowana na działce o numerze ewidencyjnym [...] należy zapewnić miejsca postojowe. Nie można wywodzić, że miejsca postojowe miałyby się znajdować jedynie na działce, na której została zaplanowana inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego na aptekę. Dlatego też zarzut skarżącego, co do decyzji organu II instancji, która wskazuje, że miejsca parkingowe, nie muszą znajdować się na działce objętej decyzję, nie znajduje uzasadnienia w rozpatrywanej sprawie. Ani decyzja organu I instancji, ani też decyzja Kolegium, nie nakłada obowiązku umieszczenia miejsc postojowych na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Na marginesie należy wskazać, że nawet na etapie projektu budowlanego nie ma wymogu, by miejsca parkingowe znajdowały się na działce, dla której uzyskano decyzję o warunkach zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2012 r. sygn. akt II OSK 864/11). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.