II SA/Go 636/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi P.D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] roku, znak: [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] marca 2013r. Znak [...] Starosta Powiatu orzekł o utracie z dniem [...] marca 2013 r. przez P.D. statusu osoby bezrobotnej. Decyzja wydana została na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DZ.U. z 2008 Nr 69 poz. 415) oraz art. 104 kpa. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że przyczyną orzeczenia o utracie statusu osoby bezrobotnej był fakt niestawiennictwa strony w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomienie organu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym podała że w dniu [...] marca 2013 r. nie stawiła się w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy (dalej PUP) w celu zwrotu skierowania do pracy, ze względu na chorobę dziecka, która trwała do [...] marca 2013 r. W dniu [...] marca 2013 r. spotkanie strony z przedstawicielem zakładu pracy, którego dotyczyło skierowanie, miało miejsce dopiero o godz. 18.00, a zatem po godzinach urzędowaniu PUP, dfatego w tym dniu zwrot skierowania do pracy nie był możliwy. . Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu rejestracji skarżąca jako osoba bezrobotna, została pouczona o konsekwencjach niezgłoszenia się do urzędu na wyznaczoną wizytę, w tym również w celu rozliczenia się ze skierowania do pracy. Podaną przez stronę przyczynę niestawiennictwa w PUP w dniu 22 marca 2013 r. organ odwoławczy nie uznał za przyczynę usprawiedliwiającą niestawiennictwo. Organ odwoławczy stwierdził, że choroba może zostać uznana za przyczynę obiektywną i niezależną od strony oraz może stanowić usprawiedliwienie, jeżeli bezrobotny przedstawi w terminie 7 dni dokument potwierdzający fakt choroby, np. zaświadczenie lekarskie. Z akt sprawy wynika, że w dniu rejestracji strona została pouczona o obowiązku poinformowania urzędu pracy o swojej niezdolności do pracy w terminie 2 dni od daty wystawienia zaświadczenia lekarskiego o niezdolności do pracy oraz o obowiązku przedstawienia tego zaświadczenia w terminie 7 dni od daty jego wydania, również w przypadku sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Wobec powyższego, stwierdził organ, strona była poinformowana o obowiązku dostarczenia zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego jej niezdolność do pracy spowodowaną opieką nad chorym dzieckiem. Ponieważ strona nie dostarczyła wymaganego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego chorobę dziecka i konieczność sprawowania nad nim opieki, brak jest podstaw do usprawiedliwienia niestawiennictwa strony w PUP w wyznaczonym terminie. Dalej organ wskazał na treść art. 54 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, który daje możliwość uzyskania prawa do ubezpieczenia społecznego. Od powyższej decyzji organu drugiej instancji strona wniosła skargę. W skardze skarżąca przytoczyła argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, nadto podała że w dniu 22 marca 2013 r. przeszła zabieg lekarski, po którym ze względu na złe samopoczucie, nie stawiła się w PUP. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna. Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415) - dalej zwana ustawą, Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Z treści przytoczonego przepisu ustawy wynika, że niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie może, ale nie musi skutkować pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej. Jeżeli w terminie do 7 dni strona powiadomi organ o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, brak jest przesłanki do orzeczenia wobec niej o utracie statusu osoby bezrobotnej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 28 marca 2013 r. skarżąca złożyła w siedzibie organu oświadczenie, w którym podała że ze względu na chorobę dziecka nie stawiła się w dniu 22 marca 2013 r. w PUP. W aktach sprawy znajduje się również skierowanie do pracy dotyczące skarżącej, w którego treści jako datę zwrotu skierowania wyznaczono dzień 22 marca 2013 r. Pismo to zawiera pouczenie o konsekwencjach zwrotu skierowania do pracy po wyznaczonym terminie. W tym stanie sprawy należy zatem rozważyć, czy rzeczywiście stan faktyczny analizowanej sprawy administracyjnej odpowiada dyspozycji przytoczonego powyżej przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Wskazany przepis nakłada na osobę bezrobotną obowiązek powiadomienia organu w terminie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W wypadku wypełnienia tego obowiązku rzeczą organu jest rozważenie, czy wskazane przez stronę przyczyny są uzasadnione. W wypadku uznania, że podane przez osobę bezrobotną przyczyny niestawiennictwa w wyznaczonym terminie nie zasługują na uwzględnienie, organ opierając się na przepisie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, orzeka o utracie statusu osoby bezrobotnej. Trzeba zauważyć, że wskazany przepis ustawy nie wymaga od strony udowodnienia danej okoliczności, nadto nie wymaga nawet jej uprawdopodobnienia. Przepis ten nakłada jedynie na stronę obowiązek powiadomienia organu, przy czym udzielenie stosownych informacji powinno nastąpić w terminie do 7 dni. Wobec powyższego, w wypadku powoływania się przez osobę bezrobotną na okoliczność choroby jako powodu niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, nie ma podstaw prawnych żądania przedstawienia na tę okoliczność zaświadczenia lekarskiego ( podobne stanowisko przykładowo - por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/GL 501/11, Lex nr 1139574). W takiej sytuacji organ administracyjny winien dokonać analizy czy podana przez stronę przyczyna jest tego rodzaju, że stanowiła rzeczywistą przeszkodę do stawiennictwa w wyznaczonym terminie. Uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego. Do stanu hipotetycznego zapisanego w przepisie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy należy zaliczyć zdarzenia nagłe, których bezrobotny nie mógł przewidzieć ( por. wyrok NSA z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt IOSK 942/10, Lex nr 745385). Nie budzi w sprawie wątpliwości, że w dniu 28 marca 2013 r. skarżąca złożyła w organie pisemne oświadczenie, w którym podała przyczynę niestawiennictwa w dniu 22 marca 2013 r. A zatem powiadomienie, o którym mowa wart. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, nastąpiło przed upływem 7 dni. Jak wyżej wywiedziono, ustawodawca nie wymaga, aby bezrobotny udowodnił czy też uprawdopodobnił przyczynę niestawiennictwa, wystarczy jedynie powiadomienie, co też w badanej sprawie administracyjnej nastąpiło. W tej sytuacji organ winien rozważyć, czy podana przez skarżącą przyczyna uzasadniała jej niestawiennictwo w PUP. Dopiero negatywna ocena dokonana przez organ w tym zakresie skutkować może pozbawieniem skarżącej statusu osoby bezrobotnej. W tym stanie sprawy należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270) Sąd uchylił decyzje obydwu instancji. Na podstawie art. 152 zawarto orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. ----------------------- Sygn. akt II SA/Go 636/13