II SO/Łd 9/13

Dnia 13 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2013 roku sprawy z wniosku A. K. o wymierzenie grzywny A Spółce z o.o. w B. za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. grzywnę w kwocie 200 (dwieście) złotych, 2. zasądzić od A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na rzecz skarżącego A. K. kwotę 171,90 (sto siedemdziesiąt jeden 90/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS W dniu 23 czerwca 2013 r. A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. grzywny organowi, tj. A w B. Spółka z o.o., w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., z uwagi na nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. nr 112 poz. 1198 ze zm.) – dalej w skrócie "ustawa", tj. w ciągu 15 dni od daty jej doręczenia. Jednocześnie A. K. wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że w dniu 11 maja 2013 r. zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., wniósł za pośrednictwem strony przeciwnej skargę na bezczynność A w B. Sp. z o.o., adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skargę tę doręczono stronie przeciwnej w dniu 17 maja 2013 r. Pomimo upływu terminu, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy, skardze nie nadano dalszego biegu i nie przesłano jej zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. do rozpatrzenia przez tutejszy Sąd. Wspomniana skarga dotyczyła wniosku z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów prowadzonej w autobusach A w B. Pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ nie udostępnił w pełni informacji na wniosek, co poskutkowało skargą na bezczynność organu. W dniu 21 czerwca 2013 r. skarżący uzyskał w Wydziale Informacji Sądowej tutejszego Sądu informację, iż skarga nie została przesłana do WSA. Skarżący dodał przy tym, iż pismem z dnia 23 maja 2013 r. organ uwzględnił skargę w całości poprzez udzielenie wnioskowanej informacji publicznej. Zdaniem strony nie zwalnia to jednak organu z obowiązku przekazania skargi do rozpatrzenia przez WSA. Odpowiadając na wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosło o oddalenie w całości wniosku A. K. o ukaranie A Sp. z o.o. w B. grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Spółka wyjaśniła, że A. K. na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, pismem z dnia 8 listopada 2012 r. wniósł do A w B. prośbę o udzielenie informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów prowadzonej w komunikacji autobusowej A. W dniu 16 listopada 2012 r. A w B. udzielił odpowiedzi na pytania przedstawione przez stroną, lecz nie przesłał wnioskodawcy wzoru identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów i nie uczynił tego, pomimo powtórnego wezwania skierowanego ze strony A. K. W dniu 17 maja 2013 r. Spółce została doręczona skarga A. K. na bezczynność A w B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów prowadzonej w komunikacji autobusowej A, a ściślej nieprzesłania wzoru identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów. Pismem z dnia 23 maja 2013 r. A w B. działając na podstawie art. 54 ust. 3 p.p.s.a. uwzględnił skargę w całości, przesyłając jednocześnie wzór identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów. Opierając się na prezentowanym w literaturze przedmiotu poglądzie, że w przypadku uwzględnienia skargi w trybie autokontroli organ administracji publicznej nie jest obowiązany dopełnić obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. przekazać skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy sądowi administracyjnemu (tak m.in. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2009), A B. z racji uwzględnienia skargi w całości i uczynienia zadość żądaniu wnioskodawcy, mając na uwadze zasady ekonomiki procesowej, nie przesłał skargi A. K. wraz z aktami postępowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Uwzględnienie skargi w trybie autokontroli doprowadziło do realizacji celu jej wniesienia, co uczyniło - zdaniem A B. - dalsze procedowanie w sprawie zbędnym, tym bardziej, że doszło do wydania w sprawie nowego rozstrzygnięcia, które może być przedmiotem kontroli sądu (pismo o uwzględnieniu skargi) tylko w razie zaskarżenia go przez stronę. Przekazywanie sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na nią w sytuacji, gdy istnieje nowe rozstrzygnięcie sprawy (niekwestionowane przez stronę) jest tylko i wyłącznie poszerzaniem biurokracji, poprzez mnożenie szeregu czynności sądu (np. utworzenie akt sprawy - art. 12a § 1), które są podejmowane tylko i wyłącznie w celu umorzenia postępowania. Kierując się powyższym stanowiskiem doktryny prawa administracyjnego, A B. uznał, że sprawa wywołana wniesioną skargą z racji jej uwzględnienia w całości, jest już zakończona i nie wymaga przekazywania akt postępowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, tym bardziej że żądanie wnioskodawcy zostało zrealizowane. Nie było intencją A B. doprowadzenie do utrudniania toczącego się postępowania, czy też niewypełnienie obowiązków nałożonych ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie z ostrożności procesowej, A B. Sp. z o.o. przedłożyło odpowiedź na skargę A. K. wraz z aktami postępowania. Skarga A. K. na bezczynność A B. Sp. z o.o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została zarejestrowana przez Sąd pod sygn. akt II SAB/Łd 94/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast w myśl art. 55 § 1 wskazanej ustawy, w razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Uznać zatem należy, że powołane wyżej przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny, to jest stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody takiego stanu rzeczy. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Należy również podkreślić, że dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 wskazanej wyżej ustawy z uchybieniem terminu przez organ nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, czy też umorzeniem postępowania sądowo-administracyjnego. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09 ( ONSAiWSA 2010/1/2 ) podniesiono bowiem, iż skoro z art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 tej ustawy. W istocie zatem przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 ustawy obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności ( vide : postanowienie NSA z dnia 30.01.2013 r. sygn. akt I OZ 45/13 – LEX Nr 1273880 ). Z przepisu art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast stosownie do treści art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) termin przewidziany w art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został skrócony do 15 dni. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że organ nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi w przewidzianym do tego terminie. Natomiast to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość, bowiem zadaniem grzywny nie jest tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej. Odnosząc się natomiast do wysokości wymierzonej grzywny należy wskazać, iż rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczynę niedopełnienia obowiązku, jak również czas opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu. Określając wysokość grzywny w przedmiotowej sprawie, Sąd miał na uwadze niedługi okres zwłoki w przekazaniu skargi oraz fakt uwzględnienia skargi na bezczynność w trybie autokontroli ( art. 54§ 3 P.p.s.a ). Dlatego też wymierzył grzywnę w niewielkiej kwocie 200 zł. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 P.p.s.a. LS