II SA/Gl 883/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant referent Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2013 r. sprawy ze skargi "A" w S. na akt Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości oddala skargę. W dniu 20 lipca 2012 r. do Urzędu Miasta i Gminy S. wpłynęło pismo Spółki "A" w S., w którym zwrócono się do Burmistrza Gminy S. o wyrażenie zgody, w trybie art. 26 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, na sprzedaż części działki nr [...] o pow. [...] m2 R. S.. Spółka wskazała, że swój tytuł prawny do nieruchomości – własność – wywodzi z treści wpisów w ewidencji gruntów prowadzonej dla tej nieruchomości. Pismem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy S. poinformował Spółkę, że nie wyraża zgody na zbycie wspomnianej wyżej nieruchomości. Uzasadniając swoje stanowisko, w pierwszej kolejności organ wskazał, że analiza czynności Zarządu Spółki związanych z wyrażeniem zgody na zbycie nieruchomości należącej do [...] w S. ujawniła wystąpienie uchybień, których konsekwencją jest uznanie wspomnianej uchwały za bezskuteczną. Organ zauważył bowiem, że nie powiadomiono wszystkich członków Spółki o zebraniu, na którymi miała zostać wyrażona zgoda na sprzedaż wspomnianej nieruchomości. Ponadto członkowie Spółki, przed terminem zebrania, nie zostali poinformowani o treści projektowanej uchwały, co w jego ocenie stanowi uchybienie formalne. Na poparcie tej tezy Burmistrz Gminy S. powołał wyrok tut. Sądu z dnia 25 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 340/12. Odnosząc się z kolei do meritum sprawy, czyli do kwestii wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości na rzecz R. S. zauważył, że brak jest decyzji wydanej na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych a ponadto, że w wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] r. sygn. akt [...] zakwestionowano moc dowodową wypisu z rejestru gruntów jako dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości. Organ w całości podzielił stanowisko sądu powszechnego zawarte w przywołanym orzeczeniu podkreślając, że dane zawarte w ewidencji gruntów nie są objęte domniemaniem ich prawdziwości, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do ksiąg wieczystych. Ponadto, przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności pierwotnego wpisu do ewidencji gruntów miasta S. w jednostce rejestrowej nr [...] Wspólnoty Sądowej w S. jako właściciela gruntów w niej wykazanych oraz zmiany polegającej na wpisaniu w odnowionej jednostce rejestrowej oznaczonej nr [...] Spółki "A" w S. jako właściciela gruntów w miejsce wspólnoty sądowej. Ponadto, przed w/w organem toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wpisu w operacie ewidencji gruntów w jednostkach rejestrowych oznaczonych numerami [...] uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej. W ocenie organu przedstawione wyżej okoliczności uzasadniają odmowę uwzględnienia wniosku Spółki i skutkowały odmową wyrażenia zgody na sprzedaż R. S. części nieruchomości nr [...] o pow. [...] m2. Spółka "A" w S., działając na podstawie art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po otrzymaniu stanowiska Burmistrza Gminy S. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Spółki kwestia powiadamiania członków Spółki o terminie zebrania nie jest uregulowana w żadnym akcie prawnym, w tym również w ustawie o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych jak również w statucie Spółki. Organ nie powołał żadnego przepisu prawa, który został naruszony, a wobec tego to do Zarządu Spółki należała decyzja o sposobie powiadomienia członków Spółki o zebraniu. Zarazem żaden z członków nie podniósł, że został w sposób nieprawidłowy zawiadomiony o terminie zgromadzenia. Za chybiony uznano również zarzut braku przedstawienia członkom Spółki projektów uchwał, które miały być podjęte na planowanym zgromadzeniu. W ocenie Zarządu Spółki tok rozumowania przyjęty przez organ jest pozbawiony racjonalności albowiem uniemożliwiałby podejmowanie uchwał zgłaszanych przez członków Spółki bądź też modyfikację treści uchwał zaproponowanych wcześniej przez Zarząd Spółki. Na koniec podkreślono, że orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym dane z ewidencji gruntów potwierdzają prawo własności gruntów stanowiących wspólnotę gruntową jest jednolite, stąd też polemika ze stanowiskiem organu prezentującego odmienny pogląd na tę kwestię jest zbyteczna. Z kolei przywołany przez organ wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] r. nie jest prawomocny, co oznacza, że nie wiąże sądów ani też organów administracji publicznej. Ponadto wniosek burmistrza o stwierdzenie nieważności wpisów w ewidencje gruntów działek stanowiących własność Spółki nie został uwzględniony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego w K.. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Burmistrz Miasta i Gminy S., w piśmie z dnia [...] r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i nie wyraził zgody na zbycie nieruchomości R. S.. Organ podkreślił, że argumenty Spółki, podniesione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa nie dają podstaw do zmiany prezentowanego stanowiska. W szczególności uznaje za zasadne swoje zarzuty dotyczące nieprawidłowego powiadomienia członków Spółki o planowanym terminie zgromadzenia, jak również te dotyczące nie poinformowania członków Spółki o treści projektowanych uchwał. W odniesieniu do reszty zarzutów organ w całości podtrzymał prezentowane wcześniej stanowisko. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka "A" w S. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w związku z rażącym naruszeniem prawa oraz o nakazanie organowi ponownego rozpatrzenia wniosku. Strona skarżąca podtrzymała prezentowane dotychczas stanowisko akcentując, że kwestia sposobu powiadamiania członków Spółki o planowanym terminie zebrania nie została nigdzie unormowana, co jej zdaniem oznacza, że to do Zarządu Spółki należy wybór sposobu dokonania tego zawiadomienia. W realiach przedmiotowej sprawy doręczeń dokonywali członkowie organów Spółki lub kurier, co wszakże nie naruszyło prawa członków Spółki do uczestniczenia w zgromadzeniu. Za nieracjonalne uznano oczekiwanie organu, że członkowie Spółki winni być przed zgromadzeniem informowani o treści projektowanych uchwał. Zdaniem skarżącej akceptacja takiego założenia czyniłaby niemożliwą modyfikacje projektowanych uchwał bądź też wykluczałaby przyjmowanie uchwał zgłaszanych przez członków. Na koniec podkreślono, że przekroczeniem delegacji ustawowej jest dokonanie przez Burmistrza Miasta i Gminy S. "merytorycznej oceny zasadności zbycia nieruchomości" gdyż żaden przepis nie daje organowi uprawnień do takiej oceny. Skarżąca podtrzymała w całej rozciągłości swoją argumentację dotyczącą znaczenia treści wpisów w ewidencji gruntów podkreślając, że wielokrotnie Spółka była stroną umów kupna – sprzedaży gruntów lub postępowań wywłaszczeniowych i zawsze wypis z ewidencji gruntów stanowił wystarczający dowód potwierdzający prawo Spółki do nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację prezentowaną w zaskarżonym akcie i podkreślając, że wypisy z ewidencji gruntów nie mogą przesądzać o tytule prawnym do nieruchomości. Przy piśmie procesowym z dnia [...] r. strona skarżąca nadesłała kopię decyzji ostatecznej Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. nr [...], w której potwierdzono wydanie decyzji ustalającej nieruchomości stanowiące wspólnotę gruntową w S. oraz wykaz osób uprawnionych do udziału we wspólnocie zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Na rozprawie, która miała miejsce w dniu 13 września 2013 r. Przewodniczący Zarządu Spółki oświadczył, że podtrzymuje skargę oraz okoliczności podniesione w piśmie z dnia [...] r. dotyczące doręczenia zawiadomień o planowanym terminie zgromadzenia członków Spółki i podkreślił, że brak jest podstaw do kwestionowania uchwały o zbyciu przedmiotowej nieruchomości. Pełnomocnik organu oświadczyła, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl natomiast art. 147 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, sąd stwierdza nieważność tego aktu w całości lub części bądź stwierdza, że akt ten został wydany z naruszeniem prawa, o ile przepis szczególny wyłącza stwierdzenie nieważności. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie formalnej dopuszczalności, a następnie merytorycznej zasadności wniesionej przez Spółkę "A" w S. skargi doprowadziło w ocenie Sądu do ustalenia, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W odniesieniu do formalnej dopuszczalności wniesionej skargi rozważenia wymagało, czy mieści się ona we wskazanym wyżej zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazać w tym miejscu należy, iż w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się 2 koncepcje odnośnie tego, w jakiej formie wójt (burmistrz, prezydent miasta) wyraża swoje stanowisko wobec zamiaru dokonania czynności rozporządzającej względem nieruchomości stanowiącej majątek wspólnoty gruntowej, obie wsparte ważkimi choć odmiennymi argumentami. Wedle pierwszej z nich akty nadzoru nad spółkami, w tym także stanowisko wobec zamiaru zbycia nieruchomości, wymagają formy decyzji administracyjnej (por. np. WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 475/06, tak też A. Matan: Nadzór nad spółkami do zagospodarowania wspólnot gruntowych, Państwo i Prawo nr 3/2011). Wedle drugiej, działanie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jako organu nadzoru na działalnością spółek do sprawowania zarządu nad wspólnotami gruntowymi nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 306/11, z dnia 18 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1093/08 i postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SAB 21/07). Skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do drugiej z wskazanych koncepcji. Trzeba bowiem zaznaczyć, jak to szeroko uzasadnił tut. Sąd w przywołanym wyżej wyroku sygn. akt II SA/Gl 306/11, że nieuprawnionym wydaje się czynienie domniemania dopuszczalności zastosowania władczej i jednostronnej formy działania jaką jest decyzja administracyjna tylko z okoliczności sprawy lub z samego przepisu art. 104 k.p.a. Musi bowiem istnieć wyraźna norma ustawowa, dająca podstawę do rozstrzygnięcia danej kwestii w formie decyzji administracyjnej. W ustawie z dnia 29 czerwca 1963r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych ( Dz. U. nr 98, poz. 169 z późń. zm.) takiej podstawy brak. Ustawa ta przewiduje bowiem przypadki działania w takiej formie jedynie przez starostę ( art. 8 ust. 1 i 2 w zw. z art. 6). W pozostałych przypadkach, również gdy chodzi o realizację obowiązków nadzorczych, ustawa nie używa określenia "decyzja" dla określenia formy działania organów. Za stanowiskiem, że wyrażenie zgody przez organ wykonawczy gminy w trybie art. 26 ust. 1 ustawy nie następuje przez wydanie decyzji przemawia nadto wykładnia systemowa (na co zwrócono uwagę w ww. wyroku WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/GL 1093/08 i sygn. akt 306/11). Skoro bowiem powszechnie przyjmuje się, że zatwierdzenie w oparciu o ten przepis czynności rozporządzających spółki jest formą nadzoru o jakim mowa w art. 23 ustawy, to ewentualne przyjęcie iż jest on realizowany w formie decyzji administracyjnej automatycznie skutkowałoby przesądzeniem, że nadzór ten jest dwuinstancyjny. Stanowiłoby to odejście od powszechnie przyjmowanego jednostopniowego trybu nadzoru jako szczególnego trybu postępowania administracyjnego. Skoro więc zgoda właściwego organu, o której mowa w art. 26 ust. 1 o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych nie przybiera, jak się wydaje, formy decyzji administracyjnej (ani też postanowienia), a mimo to podlega kontroli sądu administracyjnego, to uznać trzeba, że stanowi ona inny akt z zakresu administracji publicznej. W art. 3 § 2 pkt 4 i 6 p.p.s.a. ustawodawca wymienił dwie kategorie aktów, nie będących ani decyzjami, ani też postanowieniami, które mogą podlegać kontroli sądu administracyjnego. Pierwszą grupę stanowią akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Drugą natomiast są akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (czyli akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Zasadnicza różnica pomiędzy tymi dwiema grupami aktów sprowadza się zaś do tego, że pierwsza kategoria odnosi się do rozstrzygnięć indywidualnych, stwierdzających nabycie uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, druga natomiast obejmuje swoim zakresem inne przejawy aktywności organów administracji publicznej, które wszakże nie kreują po stronie konkretnego podmiotu ani uprawnień ani też obowiązków. W ocenie Sądu akt nadzoru jakim jest wyrażenie zgody na zbycie lub obciążenie nieruchomości, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, samodzielnie nie kreuje ani prawa, ani obowiązku. Stanowi bowiem jedynie autoryzację działań uprawnionego organu wspólnoty gruntowej (bądź odmowę jej dokonania), dokonywaną przez ustawowo umocowany organ administracji publicznej stanowiąc tym samym akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Odnośnie formalnej dopuszczalności wniesionej skargi wskazać nadto należy, iż w myśl art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku natomiast aktów lub czynności określonych w art. 3 ust 2 pkt 6 p.p.s.a. skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 p.p.s.a.). Sąd stwierdza, że wskazane powyżej warunki formalne do rozpoznania skargi na akt Burmistrza Miasta S. zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona stosownym wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Dokonując natomiast merytorycznej oceny zaskarżonego aktu wskazać należy, iż zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych zbycie, zamiana, jak również przeznaczenie na cele publiczne lub społeczne wspólnot gruntowych lub ich części oraz zaciąganie pożyczek pieniężnych przez spółkę może nastąpić tylko za zgodą właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Podstawę decyzji wyrażającej taką zgodę stanowi uchwała podjęta przez daną wspólnotę gruntową. Uchwała taka powinna stanowić potwierdzenie treści wyników głosowania, zapisanego w protokole zebrania członków wspólnoty. Jeśli natomiast uchwała jest niezgodna z przebiegiem głosowania to nie może ona stanowić podstawy przyznania nieruchomości stanowiących własność wspólnoty gruntowej – por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 475/06. Prawidłowo zatem co do zasady Burmistrz Miasta i Gminy S. nie ograniczył się do automatycznej akceptacji przedłożonej mu uchwały, lecz podjął próbę jej analizy pod kątem prawidłowości zawiadomienia wszystkich członków wspólnoty o terminie Ogólnego Zebrania Członków Spółki i treści uchwał jakie miały być rozpoznawane w trakcie tego zebrania. Przypomnieć w tym miejscu należy, że Burmistrz Miasta i Gminy S. odmawiając zgody na zbycie przedmiotowej działki podniósł 3 argumenty. Po pierwsze wskazał, że przedstawione przez Zarząd Spółki dokumenty nie dowodzą faktu prawidłowego zawiadomienia wszystkich członków spółki o terminie zebrania. Po drugie stwierdził, że zawiadomienie które zostało skierowane do członków spółki nie zawierało informacji, że w trakcie zebrania będzie rozstrzygana sprawa zbycia nieruchomości należącej do wspólnoty na rzecz R. S.. Po trzecie , brak decyzji wydanej na podstawie art. 8 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Sąd wskazuje w tym miejscu, podzielając w tej mierze tezy strony skarżącej, że choć co do zasady treść ewidencji gruntów nie przesądza o prawie własności, gdyż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jed.- Dz. U. 2001, Nr 124, poz. 1361 z późn. zm.) księga wieczysta jest prowadzona w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości, o tyle jednak, w odniesieniu do wspólnot gruntowych zasada ta nie obowiązuje. Na mocy art. 11 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, dla nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową nie prowadzi się ksiąg wieczystych. Dotychczasowe księgi wieczyste tracą moc i podlegają zamknięciu. Stąd wniosek, że to właśnie treść ewidencji gruntów stanowi zasadniczy dowód, przy ustalaniu tytułu prawnego do nieruchomości, do której rości sobie prawa wspólnota gruntowa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 708/04, wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1086/09, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 369/10 oraz przywołany już wyżej wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 306/11). W tym względzie należy też zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 18 ust. 2 ustawy m.in. obszar wspólnoty gruntowej podlega z urzędu wpisowi do ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 20 i 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2005, Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) ewidencja gruntów jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach. Jest zatem wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności. Tym samym ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że potwierdza jedynie stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej (patrz: wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 listopada 1998 r., II SA 914/98). W związku z treścią art. 11 ustawy należy wobec powyższego przyjąć, że odnośnie nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową o ich tytule własności przesądza wpis w ewidencji gruntów. Wpis ten w świetle treści art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych musiał być przy tym dokonany w oparciu o decyzję o jakiej mowa w art. 8 pkt 1 tej ustawy. Dla przyjęcia jego wiarygodności oraz podstawy ustalenia tytułu własności ujawnionych w ewidencji nieruchomości stanowiących wspólnotę nie jest zatem obecnie zdaniem Sądu konieczne, okazanie przez skarżącą Spółkę decyzji o jakiej mowa w art. 8 ust. 1 omawianej ustawy. Wymóg taki nie wynika bowiem z przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi w pozostałym zakresie stwierdzić należ, że słusznie Burmistrz Miasta i Gminy S. zbadał czynności Zarządu warunkujące prawidłowe zwołanie zebrania w I i II terminie, w szczególności czy o terminie zebrania prawidłowo powiadomiono wszystkich bez wyjątku członków Spółki. W tym celu organ wezwał Zarząd do wykazania, iż wszyscy członkowie Spółki zostali skutecznie powiadomieni. Zdaniem Sądu przedłożone przez spółkę dokumenty nie potwierdziły tego faktu jednoznacznie. Wskazać należy , że prawo do udziału w obradach ogólnych zebrań członków Spółki ma statutowo zagwarantowane każdy członek ( § 7 pkt 2 Statutu), aby mógł z niego skutecznie korzystać musi być prawidłowo zawiadomiony o terminie zebrania oraz o treści uchwał, które mają być rozpatrywane na zgromadzeniu ogólnym. Należy zgodzić się ze skarżącą , że kwestia powiadamiania członków spółki o zebraniach nie jest uregulowana w ustawie o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, chociaż ustawa ta wskazuje sposoby informowania członków wspólnoty w przypadku wydania decyzji z art. 8 ust.1 i2 powołanej ustawy, poprzez podanie do wiadomości uprawnionych do udziału we wspólnocie w sposób przyjęty w danej miejscowości, poprzez wywieszanie decyzji w urzędzie gminy na okres 14 dni, jak również poprzez doręczenie w zwykłym trybie. W niniejszej sprawie to zarząd wybrał formę zawiadomienia członków Spółki o terminie i przedmiocie zebrania, poprzez doręczenie zawiadomień za pośrednictwem Poczty Polskiej, czyli w zwykłym trybie. W tej sytuacji zastosowanie mają przepisy dotyczące doręczeń uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Na możliwość stosowania tych przepisów wskazywały już sądy administracyjne (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt VIII SA/Wa 815/10, LEX nr 954464 oraz wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2005r., sygn. akt II SA/Ke 230/05, ONSAiWSA 2006/6/159). Zgodnie z tymi zasadami pisma doręcza się stronie za pokwitowaniem (art. 39 k.p.a. i art. 40 § 1 k.p.a.), w przypadku osób fizycznych w miejscu ich zamieszkania lub w miejscu pracy ( art. 42 § 1 k.p.a.). W sytuacji zmiany adresu zamieszkania i zaniedbania obowiązku zawiadomienia o tym fakcie organu, doręczenie pisma pod dotychczasowy adres ma skutek prawny (art. 41 § 1 i 2 k.p.a.). Kwestie doręczenia zastępczego w przypadku nieobecności adresata regulują przepisy art. 43 k.p.a. i art. 44 k.p.a. Odbierający pismo potwierdza fakt doręczenia własnym podpisem ( art. 46 § 1 k.p.a.). W tym stanie rzeczy dowodem potwierdzającym fakt prawidłowego zawiadomienia wszystkich członków Spółki o zebraniu ogólnym, powinny być otrzymane z Poczty potwierdzenia odbioru pism. Z całą pewnością takiego potwierdzenia nie stanowi faktura wystawiona przez Pocztę Polską opatrzona adnotacją księgowej, że dotyczy zawiadomienia o zebraniu członków spółki. Co najwyżej może ona potwierdzać fakt skorzystania z usług Poczty przy wysyłaniu przesyłek, natomiast nie dostarcza informacji którym członkom z imienia i nazwiska doręczone zostało zawiadomienia, jak również nie pozwala na stwierdzenie, które z doręczeń było skuteczne, a które nie i z jakiego powodu. Wątpliwości budzi również oświadczenie Zarządu Spółki zgodnie z którym część zawiadomień została doręczona członkom w biurze Spółki, czego nie potwierdzają żadne dowody doręczenia. Powoływanie się na okoliczność, że do części członków nie wysłano zawiadomień z uwagi na brak ich aktualnego adresu zamieszkania, jest bezpodstawne w świetle regulacji wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego cytowanych powyżej. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżącej , że treść zawiadomienia spełniało wymóg poinformowania o treści podejmowanych na ogólnym zebraniu członków Spółki uchwał. Ze znajdującego się w aktach zawiadomienia wynika, że punktem 18 zebrania będzie odczytanie podań dotyczących terenów spółki i podjęcie uchwał. Niewątpliwie zapis ten jest na tyle nieprecyzyjne, że nie dostarcza niezbędnych informacji adresatowi. Nie wiadomo jakich terenów spółki dotyczy, na wniosek jakich osób podejmowane będą uchwały i z jakim skutkiem. Podnoszony przez skarżącą zarzut, że wskazywanie treści uchwał jest nieracjonalne nie znajduje uzasadnienia, tym bardziej że w tym samym zawiadomienia w pkt.16 i 17 Zarząd precyzuje , że przedmiotem uchwał będzie wysokość diet dla członków Zarządu, czy też przekazanie drewna dla najstarszych członków spółki. Na marginesie wskazać również należy, że Spółka "A" w S. w dniu [...]. zwołała ogólne zebranie członków spółki przy pomocy przesyłek poleconych, doręczając zawiadomienia w treści których wskazała, że przedmiotem uchwały będzie odniesienie się do uchwał o zgodzie na sprzedaż działek na rzecz wskazanych osób, w tym R.S.. W świetle przedstawionych wyżej wywodów Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu i na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.