I SA/Rz 594/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 września 2013r. spraw ze skarg P. W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej - z dnia [...] maja 2013r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty wynikającej z długu celnego, - z dnia [...] maja 2013r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty wynikającej z podatku akcyzowego, - z dnia [...] maja 2013r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty wynikającej z podatku od towarów i usług - oddala skargi- I SA/Rz 594/13 UZASADNIENIE Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], [...] i nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], nr [...], nr [...], określające prawnie należną kwotę wynikającą z długu celnego w związku z dopuszczeniem do swobodnego obrotu towaru objętego zgłoszeniem celnym poz. [...] z dnia [...].01.2012 r. oraz określające w prawidłowej wysokości kwotę podatku akcyzowego i kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu ww. towaru. W podstawie prawnej zaskarżonych decyzji organ odwoławczy powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.749 dalej Ordynacja podatkowa), art. 73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622 ze zm.), art. 20 ust.1, ust.3, ust. 6, art. 201, art. 214 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm., dalej WKC), rozporządzenie Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27.09.2011 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. L 282 z dnia 28.10.2011r.) a także - art. 100 ust. 1 pkt 1 i ust.4, art. 101 ust.1, art. 102, art. 104 ust. 1 pkt 3 i ust.4, art. 105 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 108 poz.626 ze zm.) oraz art. 5 ust.1 pkt 3, art. 19 ust.7, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 34 ust.4, art. 41 ust.1 w związku z art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz.1054 ze zm.). Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji i akt postępowania wynika, że w dniu 27.01.2012 r. P.W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" W.P., złożył w Oddziale Celnym zgłoszenie celne, wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu importowanego z USA używanego, uszkodzonego samochodu ciężarowego marki Ford (nr VIN [...], pojemność silnika 5.000 cm3, rok produkcji 2011). Zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod pozycją [...]. Zgłaszający zaklasyfikował przedmiotowy pojazd samochodowy do kodu CN 8704 31 39 (kod TARIC 8704 31 39 00), według którego klasyfikowane są używane pojazdy silnikowe do transportu towarowego o masie całkowitej pojazdu nie przekraczającej 5 ton, z silnikiem tłokowym wewnętrznego spalania o zapłonie iskrowym i pojemności skokowej przekraczającej 2.800 cm3. Jednocześnie zgłaszający określił wartość celną pojazdu w wysokości 29.924 USD oraz obliczył należności celno-podatkowe, tj.: dług celny w kwocie 6.583 zł (z zastosowaniem stawki "erga omnes" 22%) oraz podatek VAT z tytułu importu w kwocie 8.627 zł (z zastosowaniem stawki 23%). Wraz ze zgłoszeniem celnym zgłaszający przedłożył m.in.: rachunek zakupu nr 1102 z dnia 10.12.2011 r., dokument "Salvage Certificate" - dokument "bill of sale" z dnia 17.01.2012 r., oświadczenie o poniesionych kosztach transportu, deklarację elementów dotyczących wartości celnej D.W.1. Organ celny przyjął złożone zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 WKC. W toku rewizji celnej dokonano pomiarów rozstawu osi oraz długości przestrzeni ładunkowej oraz zbadano wartość pojazdu i nie stwierdzono nieprawidłowości w tym zakresie. Po uiszczeniu należności celno-podatkowych towar zwolniono do wnioskowanej procedury celnej. W wyniku kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących przywozu towaru, organ celny powziął wątpliwości co do prawidłowości klasyfikacji taryfowej towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. W dniu 07.01.2013 r. dokonano oględzin przedmiotowego pojazdu przy udziale jego właściciela D.S., które wykazały że samochód marki Ford F150 jest samochodem typu pick-up, 5-osobowym, posiadającym dwie oddzielne przestrzenie: zamkniętą przeszkloną kabinę do przewozu osób i otwartą powierzchnię do transportu towarowego. W części pasażerskiej w pierwszym rzędzie siedzeń znajdują się dwa miejsca siedzące - dla kierowcy i pasażera, natomiast w drugim rzędzie trzy miejsca dla pasażerów - z możliwością składania. Wszystkie miejsca siedzące wyposażone są w pasy bezpieczeństwa oraz zagłówki. Pojazd posiada elektrycznie regulowane fotele przednie z pamięcią. Szyby w drzwiach bocznych otwierane są elektrycznie, również elektrycznie odsuwana jest szyba tylna. Boki wnętrza pojazdu wykonane są z odpowiednio ukształtowanych elementów plastikowych, na podłodze na całej długości znajduje się wykładzina. Część towarową pojazdu tworzy otwarta powierzchnia do transportu towarów z otwieraną tylną klapą. Długość skrzyni ładunkowej wynosi 200 cm, natomiast rozstaw osi samochodu to 370 cm. Pojazd posiada dwie osie. Ponadto pojazd ten wyposażony jest w: klimatyzację, wentylację, oświetlenie wewnętrzne, schowki w drzwiach przednich i tylnych, napęd 4x4, system antypoślizgowy ABS z EDB i BAS, elektroniczny system stabilności pojazdu (ESP), system kontroli trakcji (TCS), poduszki powietrzne przednie, elektrycznie regulowane lusterka zewnętrzne (ogrzewane), fotochromatyczne lusterko wewnętrzne, selektor zmiany biegów zamontowany w podłodze, elektrycznie regulowane fotele przednie z pamięcią, tapicerkę podgrzewaną (tylko siedzenie kierowcy), tylną kanapę składaną 60/40 ze schowkiem, skórzaną kierownicę, uchwyty górne tylko dla pasażera przedniego fotela, przednie lampy przeciwmgielne, elektrycznie regulowane pedały, elektrycznie sterowane szyby z funkcją Auto Down/Auto Up, elektrycznie odsuwaną szybę tylną, zamek centralny zdalnie sterowany, autoalarm, immobilizer, wspomaganie układu kierowniczego, tylne czujniki parkowania, felgi aluminiowe chromowane 20", przygotowanie do montażu haka, radio, odtwarzacz CD z możliwością odtwarzania plików MP3, kamerę cofania. Naczelnik Urzędu Celnego, decyzją nr [...] z dnia [...].01.2013 r. określił w wysokości 2.992 zł prawnie należną kwotę wynikającą z długu celnego w związku z importem towaru objętego zgłoszeniem celnym [...] z dnia [...].01.2012 r. oraz orzekł zwrot kwoty w wysokości 3.591 zł, stanowiącej różnicę między kwotą zaksięgowaną i uiszczoną na podstawie ww. zgłoszenia celnego a kwotą prawnie należną. W wydanej decyzji organ I instancji zaklasyfikował samochód marki Ford F150 (nr VIN: [...]) wg kodu CN 8703 24 90 (kod TARIC 8703 24 90 00), do którego przypisana jest stawka celna "erga omnes" w wysokości 10 %, stawka podatku akcyzowego - 18,6% oraz stawka podatku VAT - 23%. Organ I instancji wskazał, że do kodu CN 8703 24 90 klasyfikowane są używane pojazdy samochodowe przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, wyposażone w silniki tłokowe wewnętrznego spalania o zapłonie iskrowym o pojemności skokowej przekraczającej 3.000 cm3. Rozstrzygnięcie, jakie zapadło w sprawie celnej miało bezpośredni wpływ na prawidłowe ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, powstałego z tytułu importu towaru. W konsekwencji decyzją nr [...] z dnia [...].01.2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił kwotę podatku akcyzowego w wysokości 6 308 PLN, należnego z tytułu importu towaru. Rozstrzygnięcie, jakie zapadło w sprawie celnej oraz w sprawie podatku akcyzowego, miało bezpośredni wpływ na prawidłowe ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, powstałym z tytułu importu towaru. W konsekwencji decyzją nr [...] z dnia [...].01.2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił prawidłową kwotę podatku VAT w wysokości 9.252 zł, powstałego w związku z importem towaru, określił niepobraną kwotę podatku VAT w wysokości 625 zł, stanowiącą różnicę między prawidłową kwotą podatku a kwotą obliczoną i wykazaną przez podatnika w ww. zgłoszeniu celnym oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, zgodnie z art.37 ust.1a ustawy o podatku od towarów i usług. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem sprawy pismem P.W., reprezentowany przez adwokata M.Z., złożył odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i zawnioskował o ich uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawach. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie: art. 20 ust. 1 WKC oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż samochód marki Ford F150 jest w rozumieniu przytoczonych przepisów samochodem osobowym; art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do przesłanek uzasadniających zaliczenie przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703 na niekorzyść strony; art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez nieuwzględnienie części dowodów przemawiających za twierdzeniami importera, a także wyciągnięcie błędnych wniosków z dowodów, które potwierdzają stanowisko importera; art. 194 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie treści amerykańskiego aktu własności, pomimo że jest on urzędowym dokumentem i potwierdza to co zostało w nim zaświadczone oraz nieuwzględnienie danych z protokołu oględzin świadczących na korzyść podmiotu. W uzasadnieniu podniesiono, że stwierdzenie organu celnego, iż wyposażenie pojazdu w postaci elektrycznych szyb w kabinie, klimatyzacji, systemu ABS, napędu na 4 koła, halogenów itp., wspomagania, haka holowniczego przesądza o przeznaczeniu samochodu do przewozu osób, świadczy o wybiórczym podejściu do dowodu w postaci protokołu z oględzin. Powyżej wskazane elementy stanowią standardowe wyposażenie pojazdu na współczesnym rynku motoryzacyjnym, nie tylko pojazdów osobowych, ale również pojazdów ciężarowych, jak również ciągników siodłowych. Dyrektor Izby Celnej, opisanymi na wstępie decyzjami utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że aby obliczyć należności celne stosując właściwą stawkę celną, należy uprzednio dokonać prawidłowej klasyfikacji towaru według kodu określonego w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich, obejmującej towarową Nomenklaturę Scaloną (CN), która stanowi z kolei rozwinięcie Nomenklatury Systemu Zharmonizowanego (HS). Przy ustalaniu prawidłowego kodu towaru w pierwszej kolejności należy kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, które wraz z uwagami do sekcji i działów pochodzą z Systemu Zharmonizowanego. Klasyfikacja towarów, zarówno w HS, jak i w CN podlega pewnym warunkom, które przesądzają, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego towaru jest przypisany odpowiedni kod taryfowy. System Zharmonizowany uzupełniony jest przez Noty wyjaśniające, opublikowane w formie załącznika do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Monitor Polski Nr 86 poz.880). Natomiast dopełnieniem Nomenklatury Scalonej są Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej, opublikowane w Dz. Urz. UE serii C Nr 137 z dnia 6 maja 2011 r. Chociaż Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej mogą odwoływać się do Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, to jednak nie zastępują tych ostatnich, powinny być uważane jako ich dopełnienie i stosowane w połączeniu z nimi. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy pojazd samochodowy zgłoszony został do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu 27 stycznia 2012 r., to przy jego klasyfikacji taryfowej zastosowanie ma rozporządzenie Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27.09.2011 r., zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L Nr 284 z dnia 29.10.2010r.). Organ odwoławczy, kierując się wynikami oględzin uznał, że stwierdzone cechy pojazdu dowodzą, że główną funkcją użytkową tego samochodu jest przewóz osób (5 miejsc siedzących umieszczonych w oddzielnej kabinie przystosowanej wyłącznie do przewozu osób, przestrzeń pasażerska w całości wyposażona w szereg elementów kojarzonych z funkcją do przewozu osób), co nie stoi w sprzeczności z faktem, że pojazd ten posiada wyodrębnioną przestań ładunkową. Możliwość przewożenia towarów stanowi jego funkcję dodatkową. W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, że Reguła nr 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) wskazuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działu oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami. Zatem kolejne reguły mogą być stosowane tylko wówczas, gdy klasyfikacja nie jest możliwa w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów. Ze względu na istotę sporu w przedmiotowej sprawie szczegółowej analizie podlegały pozycje taryfowe CN 8703 (która obejmuje "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi") oraz CN 8704 (dotycząca "pojazdów silnikowych do transportu towarów"). Analizując brzmienie ww. pozycji taryfowych organ odwoławczy stwierdził, że są one oparte na kryterium przeznaczenia pojazdu. Pozycja 8703 poprzez odwołanie się do cechy "zasadniczego przeznaczenia" nie obejmuje wyłącznie funkcji przewożenia osób, dopuszcza również przewożenie towarów, natomiast pozycja 8704 dotyczy pojazdów, które są przeznaczone tylko do transportu towarów. Przewożenie osób (w liczbie dwóch lub trzech w kabinie kierowcy) w pojazdach zaliczonych do pozycji 8704 stanowi ich marginalną funkcję. Dyrektor Izby Celnej stanął na stanowisku, że pojazd samochodowy marki Ford F150 (nr VIN: [...]) powinien być klasyfikowany do pozycji 8703 jako pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, ze względu na ogół cech jego konstrukcji i wyposażenia. W szczególności konstrukcja drzwi pojazdu wskazuje, że zostały one zaprojektowane z myślą o przewozie 5 pasażerów w dwóch rzędach siedzeń. Bezpośrednio za zaprojektowaną do przewozu pięciu pasażerów kabiną znajduje się przestrzeń do przewozu ładunku. Przestrzeń ta zamknięta jest burtami, których stylistyka podporządkowana jest projektowi kabiny pasażerskiej, stanowiąc z nią jedną kompozycyjną całość. Także inne cechy konstrukcyjne pojazdu np. aluminiowe felgi, napęd na 4 koła (4WD) wskazują, że zasadniczym przeznaczeniem pojazdu jest przewóz osób. Zatem możliwość przewozu ładunku nie ma wpływu na fakt, że przedmiotowy pojazd cały czas zachowuje cechy pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób. Ewentualne wykorzystanie samochodu do przewozu towarów odbywa się bez uszczerbku w zachowaniu standardów dla komfortowego przewożenia osób. Zasadniczego przeznaczenia pojazdu (jakim jest przewóz osób) nie zmienia fakt, iż pojazd posiada przygotowanie do montażu haka, co może zwiększać jego możliwości transportowe. Niewątpliwie ocena, czy mamy do czynienia z samochodem osobowym powinna być dokonana tak jak to uczynił organ I instancji z punktu widzenia istnienia cech dominujących a nie uzupełniających funkcję podstawową. Organ odwoławczy wskazał, że potwierdzeniem prawidłowości przyjętej przez organy celne klasyfikacji jest treść Not wyjaśniających do HS, które określają cechy wskazujące na główne przeznaczenie samochodu raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi do 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy oraz inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y, niektóre pojazdy typu pickup). Organ odwoławczy stwierdził, że ustalone w toku postępowania cechy spornego pojazdu odpowiadają cechom projektowym, jakie w Notach wyjaśniających przyporządkowano do pozycji 8703. Pojazd posiada bowiem 5 stałych siedzeń, do których zamontowane są pasy bezpieczeństwa oraz 2 przeszklonych drzwi otwieranych wahadłowo, które umożliwiają wszystkim podróżującym łatwe zajęcie miejsca (zarówno w I jak i w II rzędzie siedzeń). W samochodzie tym brak jest stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną. Wyposażenie całego wnętrza przestrzeni przewidzianej dla podróżnych kojarzone jest z wyposażeniem aut osobowych. Organ odwoławczy stwierdził również, że przedmiotowy samochód nie posiada zdecydowanej większości cech, które zgodnie z Notami wyjaśniającymi świadczą o towarowym przeznaczeniu pojazdu. Zarówno elementy wyposażenia samochodu, jak i jego zewnętrzny wygląd nie pozwalają na przyjęcie, że poddany kontroli samochód jest samochodem ciężarowym. Zatem pojazd ten został prawidłowo zaklasyfikowany przez Naczelnika Urzędu Celnego do pozycji taryfowej 8703, jako pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż pozycja taryfowa 8703 nie posługuje się zwrotem samochody osobowe, ale obejmuje szerszy zakres pojazdów, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi, które są przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą) a ich wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Ponadto o wyborze właściwej pozycji decyduje główna funkcja pojazdu, (która wynika m.in. z budowy i wyposażenia) a nie faktyczny sposób wykorzystywania towaru przez nabywcę Odnosząc się do twierdzeń odwołującego dotyczących ustalonych proporcji między częścią towarową, a osobową Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż na klasyfikację nie ma wpływu maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów (tj. 200 cm), która jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu, wynoszącej 185 cm. Wprawdzie, jak wskazuje treść Noty wyjaśniającej do Nomenklatury Scalonej, "pojazdy typu pick-up mają być klasyfikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie", jednak cecha ta nie może stanowić decydującego kryterium klasyfikacji pojazdu. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej nie zastępują bowiem Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, lecz należy je traktować jako ich uzupełnienie (wyrok Trybunału z dnia 6.12.2007r. w sprawie C-486/06 - pkt. 36). Co do zarzutu odwołania, iż w trakcie weryfikacji zgłoszenia celnego nie poinformowano odwołującego o wątpliwościach w zakresie taryfikacji, Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie weryfikowano zgłoszenia celnego pod względem klasyfikacji taryfowej. Dokonano natomiast rewizji towaru i pomiaru długości rozstawu osi oraz długości przestrzeni ładunkowej oraz sprawdzono wartość celną towaru. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji i wydają decyzję określającą prawidłową kwotę długu celnego. Odnośnie zarzutu pominięcia dowodu z dokumentu urzędowego (dokumentu rejestracyjnego, amerykańskiego aktu własności) wskazano iż, przepisy ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.1137 ze zm.), stanowiące postawę wydawania dokumentów rejestracyjnych, są całkowicie autonomiczne względem przepisów stosowanych w postępowaniach celnych, czy podatkowych z zakresu wymiaru podatku akcyzowego. Starosta lub inny organ prowadzący postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu, nie ma żadnych uprawnień w zakresie badania klasyfikacji towarowej w Nomenklaturze Scalonej. Podobna sytuacja zachodzi w przypadku amerykańskiego dokumentu urzędowego "Salvage Certificate", w którego polu "body type" wpisano pickup truck. Podstawą do wydania tego dokumentu nie było rozporządzenie Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27.09.2011 r. Dokument ten nie odnosi się do klasyfikacji taryfowej towaru według Nomenklatury Scalonej, jako wystawca dokumentu nie figuruje organ celny. Dlatego też nie może on stanowić podstawy do zaklasyfikowania pojazdu marki Ford F150 (nr VIN [...]) do pozycji taryfowej 8704. W sprawie określenia kwoty podatku akcyzowego, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 100 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest import samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Obowiązek podatkowy z tytułu importu samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 101 ust.1 ww. ustawy). Podstawą opodatkowania w przypadku importu samochodu osobowego jest wartość celna samochodu osobowego, powiększona o należne cło, prowizję oraz koszty transportu i ubezpieczenia, jeżeli nie zostały do niej włączone a zostały już poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Stawka akcyzy na samochody osobowe została określona w art. 105 ustawy o podatku akcyzowym i wynosi: 18,6 % podstawy opodatkowania dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2000 cm3, 3,1 % podstawy opodatkowania dla pozostałych samochodów osobowych. W rozpatrywanej sprawie zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego był import z USA samochodu osobowego marki Ford F150, o pojemności silnika 5 000 cm3. W decyzji z dnia 31.01.2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego zaklasyfikował samochód marki Ford F150 do kodu CN 8703 24 90. Skutkiem zmiany klasyfikacji taryfowej było powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym. Określając podatek akcyzowy za podstawę opodatkowania towaru organ I instancji przyjął kwotę 33.916 zł, stanowiącą sumę wartości celnej w kwocie 29.924 zł, cła w kwocie 2.992 zł oraz kosztów transportu w wysokości 1.000 zł. Z kolei kwotę należnego podatku obliczył z zastosowaniem właściwej dla danego towaru stawki podatku akcyzowego w wysokości 18,6 %. W ocenie organu odwoławczego postępowanie organu I instancji w sprawie określenia prawidłowej kwoty podatku akcyzowego wobec importowanego pojazdu było zgodne z przepisami prawa obowiązującymi na dzień powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym oraz stanem faktycznym sprawy. Jeśli chodzi o określenie kwoty podatku od towarów i usług organ odwoławczy wskazał, że obowiązek podatkowy w imporcie towarów, zgodnie z art. 19 ust.7 ustawy o podatku od towarów i usług powstaje z chwilą powstania długu celnego. Podstawą opodatkowania w imporcie towarów (art.29 ust. 13 i ust. 15 ww. ustawy) jest wartość celna powiększona o należne cło, a jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W rozpatrywanej sprawie zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego był import z USA przedmiotowego samochodu osobowego. Określając podatek od towarów i usług za podstawę opodatkowania towaru organ podatkowy przyjął kwotę 40.224 zł stanowiącą sumę wartości celnej w wysokości 29.924 zł, cła w kwocie 2.992 zł, podatku akcyzowego w kwocie 6.308 zł oraz kosztów transportu w wysokości 1.000 zł. Z kolei kwotę należnego podatku obliczył z zastosowaniem właściwej dla danego towaru stawki podatku VAT w wysokości 23%. Podkreślono, iż Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego rozstrzygającą o klasyfikacji taryfowej spornego pojazdu samochodowego oraz określającą kwotę podatku akcyzowego należnego w związku z dokonanym importem. Zatem organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja z dnia [...].01.2013 r. w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług została wydana zgodnie z przepisami prawa. Powyższe decyzje, P.W., reprezentowany przez adwokata M.Z., zaskarżył do tutejszego Sądu, wnosząc o ich uchylenie wraz z poprzedzającymi decyzjami organu I instancji, połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie: - art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie oceny stanu faktycznego w oparciu o wybiórczo uwzględnione dowody, - art. 210 § 1 i § 4 pkt 5 i art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyjaśnienia przyczyn odmowy uwzględnienia dowodów, z których wynika, że przedmiotowy pojazd jest samochodem ciężarowym. Skarżący wskazał również na następujące naruszenia prawa materialnego: - art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym i art. 21 ust. 1 WKC, poprzez uznanie samochodu za osobowy, - art. 106 ust. 2i ust. 3 w. ustawy, poprzez nieuwzględnienie kwalifikacji pojazdu dokonanej przez organy ruchu drogowego, podczas. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organy pominęły szereg dowodów wskazujących na ciężarowe przeznaczenie pojazdu tj. dowód rejestracyjny pojazdu, dokumentacja amerykańską. Organ odwoławczy nie wyjaśnił przy tym w należyty sposób dlaczego odmówił wiarygodności dowodowej tym dokumentom, czym naruszył art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżący uznał za błędne stanowisko organu, iż przepisy ustaw odnoszących się do ruchu drogowego nie są wiążące na gruncie niniejszej sprawy. Organ naruszył w ten sposób zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 124 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego, skoro moment powstania obowiązku podatkowego jest ustalany w oparciu o przepisy o ruchu drogowym, to także ocena statusu pojazdu powinna być dokonana z uwzględnieniem rozstrzygnięcia organu właściwego w sprawie dopuszczenia do ruchu i rejestracji pojazdu. Postanowienia art. 2 pkt 24, art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu raz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. z 2007 r. Nr 137, poz. 968 ze zm.) stanowią jednoznacznie, że pojazdem ciężarowym jest pojazd, co do którego wynik badania technicznego oraz decyzje o zarejestrowaniu pojazdu, dopuszczeniu pojazdu do ruchu oraz wydaniu dowodu rejestracji wykazały, że jest to pojazd, który w chwili badania był pojazdem ciężarowym. Ponadto organ celny błędnie przyjął, że z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym wynika, iż przeznaczenie pojazdu można ustalić na podstawie obecnego wyposażenia, charakterystycznego dla samochodów osobowych. Art. 100 ust. 4 ww. ustawy nie stanowi podstawy do dokonywania oceny pojazdu na podstawie jego funkcji zasadniczej. Natomiast wywodzenie takiego kryterium z przepisu rangi podustawowej (tj. z noty wyjaśniającej do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów wprowadzonej obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej M.P. Nr 86, poz. 880) stanowi naruszenie Konstytucji. W niniejszej sprawie opisany wyżej akt stanowił podstawę ustalenia zobowiązania podatkowego tymczasem noty wyjaśniające nie są prawnie wiążące a mają jedynie walor pomocniczy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie z przyczyn oddanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można zarzucić organom naruszenia prawa materialnego, jak również naruszenia prawa procesowego. Spór pomiędzy skarżącym a organami podatkowymi dotyczył ustalenia, czy samochód marki Ford w momencie jego importu z USA był samochodem osobowym, przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i w związku z tym klasyfikowanym do kodu CN 8703, czy też był samochodem ciężarowym, zaliczanym, jak chciał skarżący, do kodu CN 8704. Jednak w pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżone decyzje zostały wydane m.in. w oparciu o przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz rozporządzenia Komisji (UE), zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej Zgodnie z art. 20 ust. 1 cyt. Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 1987.256.1) ustanowiło nomenklaturę towarową, zwaną Nomenklaturą Scaloną (CN), a załącznikiem I do niego jest Wspólnotowa Taryfa Celna. Zgodnie z art. 12 ww. rozporządzenia, corocznie załącznik I zostaje zastąpiony pełną wersją Nomenklatury Scalonej wraz z autonomicznymi i konwencyjnymi stawkami celnymi, wynikającymi z uzgodnień przyjętych przez Radę (WE) lub Komisję (WE). Podstawę do orzekania w niniejszej sprawie stanowiło rozporządzenie Komisji (UWE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 282 z 2011 r.). Pozycja CN 8703 Nomenklatury Scalonej obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Główne kryterium klasyfikacji pojazdów w ramach pozycji CN 8703 oparte jest na zasadniczym ich przeznaczeniu, którym ma być przewóz osób. Świadczyć o nim mają cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i jego ogólny wygląd. Zauważyć również należy, iż klasyfikacja towarów w Taryfie Celnej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. A zatem do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną. Pomocnicze znaczenie mają też wyjaśnienia do Taryfy Celnej, zawarte w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006r. (M.P. nr 86, poz. 880), które posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN. W wyjaśnieniach do Taryfy celnej wskazano, że w pozycji 8703 określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów wielozadaniowych do tej pozycji mają cechy pojazdu, które mają wskazywać na to, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów. Ponadto, zgodnie ze zmianą do not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej z dnia 31 marca 2007 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 74/01, pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy wielofunkcyjne, takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary ( typu pick-up). Ten typ pojazdu posiada zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, mianowicie zamknięta kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów. Pojazdy takie mają być zakwalifikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają więcej niż dwie osie. Opisana wyżej procedura klasyfikowania pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN oznacza, że w pierwszej kolejności powinno zostać ustalone przez organy podatkowe przeznaczenie danego pojazdu. Zakwalifikowanie pojazdu jako przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób uprawnia do zastosowania dalszej procedury klasyfikacji w oparciu o noty wyjaśniające. Natomiast ustalenie, że pojazd nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób powoduje, że winien być zaklasyfikowany do kodu 8704 - tj. pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Dokonując weryfikacji postępowania w tym zakresie stwierdzić należy, że organy celne prawidłowo dokonały klasyfikacji pojazdu. W pierwszej kolejności, jak wynika to z przyjętych reguł, dokonały jego oceny na podstawie cech zewnętrznych, konstrukcji i wyposażenia, które pozwoliły przypisać mu cechy właściwe dla pojazdów przeznaczonych do przewozu osób. Jak ustalono, poddany kontroli Ford F150 jest pojazdem pięcioosobowym o karoserii dwubryłowej, składającej się z przestrzeni pasażerskiej i otwartej powierzchni do przewozu towarów. Część pasażerska wyposażona jest w dwa rzędy siedzeń, wszystkie siedzenia wyposażone w zagłówki i pasy bezpieczeństwa. Szyby w drzwiach bocznych wraz z szybą tylną otwierane są elektrycznie. Pojazd posiada cztery drzwi. Ujawnione podczas oględzin cechy pojazdu pozwalają stwierdzić, że zasadniczą jego cechą jest komfortowe przewożenie osób, podczas gdy transport towarów stanowi jedynie funkcję dodatkową. Świadczą o tym zarówno stwierdzone elementy wyposażenia, jak i estetyka, w której utrzymany jest przedmiotowy samochód, które w ocenie Sądu dały organom prawo do zakwalifikowania pojazdu na podstawie Ogólnych Reguł Interpretacyjnych Norm Scalonych. Obite skórzaną tapicerką siedzenia, wraz z umiejscowionymi schowkami, pasami bezpieczeństwa, uchwytami dla pasażerów, oświetleniem wewnętrznym, osobno otwieranymi drzwiami, wskazują na to, że w samochodzie tym zadbano o komfort każdego pasażera. Należy także ocenić, że takie cechy spornego samochodu jak: napęd 4x4, system antypoślizgowy ABS z EDB i BAS, elektroniczny system stabilności pojazdu (ESP), system kontroli trakcji (TCS), tapicerka podgrzewana dla kierowcy, elektrycznie regulowane fotele przednie z pamięcią, skórzana kierownica, przednie lampy przeciwmgielne, kamera cofania, elektrycznie sterowane szyby, tylne czujniki parkowania, świadczą o bogatym wyposażeniu pojazdu, mającym na celu zapewnienie komfortu kierowcy, jak również wysokiego bezpieczeństwa przewożonych osób. Ewentualne wykorzystanie samochodu do przewozu towarów odbywa się bez uszczerbku w zachowaniu standardów dla komfortowego przewożenia osób. Do takich wniosków prowadzi również porównanie przykładowo wskazanych cech pojazdu w notach wyjaśniających, dotyczących samochodów klasyfikowanych do pozycji CN 8703 i do pozycji CN 8704. Samochody klasyfikowane do pozycji 8703 charakteryzuje: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Podczas gdy, pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu towarowego, (8704), posiadają: a) siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) oraz bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej, znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów, składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów, b) oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup); c) brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany); d) zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną; e) brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Porównując stwierdzone wcześniej cechy pojazdu Ford F150 z wyżej wskazanymi cechami dwóch grup pojazdów, Sąd nie ma wątpliwości co do zakwalifikowania tego pojazdu jako przeznaczonego głównie do przewozu osób. Należy również podkreślić, że kryterium stosunku długości podłogi do rozstawu osi, czy też kryterium ładowności mogą być brane pod uwagę pomocniczo. W sytuacji, gdy dany samochód będzie spełniał cechy właściwe dla samochodów przeznaczonych do transportu towarowego, spełnienie dodatkowo kryterium stosunku długości podłogi do rozstawu osi oraz kryterium ładowności pozwoli zakwalifikować go do tej właśnie pozycji. Tymczasem w niniejszej sprawie cechy zewnętrzne pojazdu, jego konstrukcja, jak również wyposażenie nie pozwalały na przyjęcie, że jest to pojazd przeznaczony wyłącznie do transportu towarowego. W związku z tym ocena tych dwóch dodatkowych kryteriów była zbędna. O towarowym przeznaczeniu pojazdu typu pick-up nie decyduje wymiar powierzchni przeznaczonej do transportu towarów ani też spełnienie kryterium ładowności. Aby dany pojazd zakwalifikować do tej kategorii większość cech pojazdu musi za tym przemawiać. Spełnienie dodatkowego warunku w postaci wielkości powierzchni przeznaczonej do przewozu towaru czy też odpowiedniej ładowności w takim przypadku przesądzać będzie o jego towarowym przeznaczeniu, natomiast spełnienie jedynie warunku wielkości powierzchni towarowej przy braku pozostałych cech takiego pojazdu będzie obojętne z punktu widzenia jego kwalifikacji. W ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące nie uwzględnienia klasyfikacji dokonanej przez organy właściwe w sprawach ruchu drogowego oraz dokumentów urzędowych, (tj. dowodu rejestracyjnego pojazdu i dokumentacji amerykańskiej), nie zasługują na uwzględnienie. Podobnie należy ocenić argumenty dotyczące niedopuszczalności nadawania temu samemu pojęciu różnych znaczeń przez organy administracji publicznej jednego państwa. Choć sytuacja, w której jednemu pojęciu nadaje się różne znaczenia prawne nie jest pożądana z punktu widzenia czytelności i jasności przepisów, to jednak należy wziąć pod uwagę autonomiczność poszczególnych gałęzi prawa, która jest dopuszczalna. W takiej sytuacji, sięganie do innych aktów prawnych możliwe jest jedynie gdy ustawodawca nie uregulował pewnych kwestii na zasadzie wyjątku. W celu określenia długu celnego, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importowanego samochodu ustawodawca wprowadził odrębną klasyfikację (Taryfę Celną Wspólnot Europejskich), która nie może być zastąpiona przez inne akty normatywne. Zatem powoływanie się na zapisy innych ustaw takich jak ustawa prawo o ruchu drogowym, czy sporządzone na ich podstawie dokumenty: (w tym dowód rejestracyjny pojazdu), nie będą mogły w przedmiotowym postępowaniu odnieść zamierzonego skutku. Dokumenty rejestracyjne, jak i prawo o ruchu drogowym będą miały znaczenie tylko w zakresie w jakim stwierdzają, że samochód jest zarejestrowany. Sąd uznał również, że przeprowadzona przez organ klasyfikacja stanowiła wynik prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ dokonał oceny stanu faktycznego w oparciu o wybiórczo uwzględnione dowody. Dopuszczone przez organ dowody były koniecznym ale i wystarczającym źródłem potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy. Jak już wskazano na wstępie, dla potrzeb niniejszej sprawy koniecznym było stwierdzenie obiektywnych i zewnętrznych cech pojazdu, które warunkowały uznanie go w świetle tych przepisów jako ciężarowego. Stwierdzenie tych cech podczas prawidłowo przeprowadzonego dowodu z oględzin pojazdu w zupełności czyniło zadość tym wymogom. Nie przyznanie mocy dowodowej dołączonym do sprawy dokumentom rejestrowym czy amerykańskiemu aktowi własności było wynikiem prawidłowo prowadzonego postępowania i przyznania waloru dowodowego jedynie dokumentom, z których w danym postępowaniu można było wywieść określone skutki prawne. Wskazać należy, że organ nie kwestionował dokumentów rejestracyjnych pojazdu, ale prawidłowo wyjaśnił, że dla powyższego postępowania nie będą one miały znaczenia, jakie chciał mu nadać skarżący. Prawidłowe jest stanowisko organu, że posłużenie się w tych dokumentach pojęciem samochodu ciężarowego pozostaje bez wpływu na ustalenia w niniejszym postępowaniu, na co wskazuje autonomiczny charakter przepisów celnych i przepisów ustawy o podatku akcyzowym. W związku z powyższym niesłuszne są zarzuty zawarte w skardze, w tym zarzuty dotyczące prawidłowości postępowania. Przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe uzasadnia podjętą decyzję i nie nasuwa wątpliwości co do jej prawidłowości. Zaskarżone decyzje spełniają wymogi zawarte w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, gdyż zostały w sposób wyczerpujący uzasadnione. Organ podatkowy odniósł się również do zarzutów zawartych w odwołaniu. Organy podatkowe działały na podstawie obowiązujących na dzień wydania zaskarżonych decyzji przepisów prawa. W prowadzonych postępowaniach nie naruszyły zasady zaufania obywateli do Państwa i ochrony słusznego interesu skarżącego. Podjęły również niezbędne działania w celu należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wnioski, do jakich doszły organy podatkowe nie wykroczyły poza swobodne uznania dowodów i znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. W ocenie Sądu organy podatkowe w prawidłowy sposób ustaliły wysokość zobowiązania skarżącego z tytułu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, określonych w przedmiotowej sprawie. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).