III SA/Kr 708/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. w postępowania uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 22 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: skargę oddala W dniu 12 kwietnia 2013 r. K. J. – rencista policyjny, złożył w KPP pismo, w którym wniósł o wydanie zaświadczenia: "że organ działał i nadal działa w sprawie mojego prawa na podstawie odgórnych poleceń czy też wytycznych, powodując przewlekłość w zakresie wypłaty przynależnych mojej osobie świadczeń finansowych od miesiąca maja 2005 r., gdzie uwzględnić należy pismo Komendy Wojewódzkiej Policji nr [...] i dołączone do niego pismo KGP [...], stanowiące w mojej ocenie polecenie stosowane w sprawie mojego prawa do równoważnika, co powoduje brak realizacji rzeczonego równoważnika mojej osobie w formie wymaganych i comiesięcznych świadczeń finansowych, związanych z realizacją rzeczonego prawa konstytutywnego". Postanowieniem z dnia [...] 2013r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 dalej k.p.a.), odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że działa na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, powołał przepisy art. 217 § 1 i 2, art. 218 § 1 i 219 k.p.a. Nadto organ wskazał, że skoro ostatecznie zostało rozstrzygnięte, że skarżącemu nie przysługuje równoważnik za lokal od dnia 1 maja 2005 r., to w konsekwencji nie może być mowy o przewlekłości w zakresie wypłaty świadczeń finansowych. Organ podkreślił także, że pismo skarżącego w istocie dotyczy interpretacji, a nie potwierdzenia faktów albo stanu prawnego. W zażaleniu K. J. domagał się wydania przedmiotowego zaświadczenia, podnosząc, że posiada w tym interes prawny. Dodatkowo skarżący stwierdził, że organ I instancji uporczywie, działając w zmowie z Komendantem Wojewódzkim Policji działa na jego szkodę przez co pozbawia go prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, który w jego ocenie mu przysługuje. Postanowieniem z dnia 22 maja 2013 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu orzeczenia organ zwrócił uwagę, że K. J. nie posiada uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Decyzja nr [...] Komendanta Powiatowego Policji przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego ostatecznie i prawomocnie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Po przeprowadzeniu powtórnego postępowania administracyjnego, w dniu [...] 2009 r. Komendant Powiatowy Policji wydał decyzję nr [...], którą przyznał skarżącemu równoważnik za brak lokalu za okres od dnia 1 do 12 maja 2005 r. i wygasił z dniem 13 maja 2005 r. decyzję nr [...]. Decyzja ta została uchylona decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r. z uwagi na wydanie decyzji nr [...] KPP z rażącym naruszeniem prawa. Skarga K. J. na tą decyzję została oddalona przez WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Wyrok jest prawomocny. Nadto decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji odmówił stwierdzania nieważności decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r., zaś wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1402/11 WSA w Krakowie odrzucił skargę K. J. w przedmiocie niezwłocznej wypłaty w trybie egzekucji administracyjnej zaległych należności z tytułu równoważnika za brak lokalu od dnia 1 maja 2005 r. W skardze do WSA w Krakowie K. J. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez wydanie w sprawie o zaświadczenie postanowienia w związku z ze sprawą zażaleniową, co do której w myśl obecnie obowiązującej wykładni prawa, organ nadzoru uprawniony jest wydać postanowienie wyłącznie w zakresie uznania niezałatwienia sprawy przed kontrolowanym organem i w tym zakresie nałożyć na niego obowiązki prawem przewidziane, nie może jednak w postępowaniu zażaleniowym działać jako organ odwoławczy. Jego zdaniem w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzania nieważności zaskarżonego postanowienia zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. W skardze zawarto wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, nie wypowiadając się w kwestii wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. Z uwagi na fakt, że w odpowiedzi na zawarty w skardze wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym Komendant Wojewódzki Policji nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem toczącym się na podstawie art. 217 i następne k.p.a. o uproszczonym i odformalizowanym charakterze. Może się ono zakończyć w dwojaki sposób: wydaniem zaświadczenia lub wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia (art. 217 § 1 kpa i art. 219 kpa). Wydawane na podstawie tych przepisów przez organy administracyjne zaświadczenie jest jedną z tzw. czynności faktycznych administracji. Jest ono aktem wiedzy, a nie woli organu, nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego, nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych, nie ma też mieć charakteru interpretacyjnego (np. wykładni przepisów prawa). Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie tworzy nowej ani nie zmienia zastanej sytuacji prawnej, nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Poprzez wydane zaświadczenie organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 kpa, spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2010 r., II SA/Wr 551/10, dostępny w bazie LEX nr 755651). Zgodnie z art. 217§ 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przedmiotowej sprawie K. J. w dniu 12 kwietnia 2013r. zwrócił się wnioskiem o wydanie zaświadczenia żądanej treści. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2), polegające na badaniu zgodności żądanej treści zaświadczenia z posiadanymi w rejestrach lub ewidencji danymi. Konieczne postępowanie wyjaśniające nie może jednak zastępować danych wynikających z prowadzonych przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a wydane przez organ zaświadczenie nie może pozostawać w sprzeczności (niezgodności) z tymi danymi. Jeśli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu - organ winien, w trybie art. 219 k.p.a., odmówić wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, jeżeli treść ta nie znajduje potwierdzenia w posiadanych przezeń danych. Organ administracji przy wydawaniu zaświadczeń winien więc przede wszystkim opierać się na faktach, które wynikają z materiałów wytworzonych przez ten organ. W myśl art. 218 § 1 k.p.a. organ w zaświadczeniu może jedynie potwierdzić fakty albo stan prawny wynikający z ewidencji czy rejestrów będących w jego posiadaniu. Stąd uznać należy, iż przedmiotem zaświadczenia nie mogą być dane jakich oczekuje skarżący. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy wskazuje, iż organ administracji nie naruszył prawa przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Organ słusznie podkreślił, że skarżący nie posiada uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, gdyż decyzja nr [...] Komendanta Powiatowego Policji przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego ostatecznie i prawomocnie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W dniu [...] 2009 r. Komendant Powiatowy Policji wydał decyzję nr [...], którą przyznał skarżącemu równoważnik za brak lokalu za okres od dnia 1 do 12 maja 2005 r. i wygasił z dniem 13 maja 2005 r. decyzję nr [...]. Decyzja ta została uchylona decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r. z uwagi na wydanie decyzji nr [...] KPP z rażącym naruszeniem prawa. Skarga na tą decyzję K. J. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Wyrok ten jest prawomocny. Nadto, jak słusznie podkreślił organ decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji odmówił stwierdzania nieważności decyzji z dnia [...] 2009 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, zaś wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1402/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. w przedmiocie niezwłocznej wypłaty w trybie egzekucji administracyjnej zaległych należności z tytułu równoważnika za brak lokalu od dnia 1 maja 2005 r. Powyższe okoliczności powodują, że w sprawie istotnie brak przesłanki pozwalającej wydać skarżącemu zaświadczenie żądanej treści. Podkreślić również należy, że bezpodstawny jest także zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organy przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia art. 156 § 1 k.p.a., gdyż zdaniem Sądu nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniająca stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia. Również zarzut skarżącego dotyczący przewlekłości postępowania w zakresie wypłaty przez organ "należnych mu świadczeń finansowych od maja 2005 r." jest niezasadny, gdyż wobec treści powołanych powyżej decyzji organów administracyjnych, jak i wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie roszczenia finansowe skarżącego w tym zakresie są nieuzasadnione, gdyż skarżący nie posiada uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego . W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.