II SO/Lu 17/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. K. z udziałem [...] w Lublinie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi dotyczącej udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. wymierzyć [...] w Lublinie grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych; II. zasądzić od [...] w Lublinie na rzecz K. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 8 czerwca 2013 r. (data stempla pocztowego) K. K. złożył wniosek o wymierzenie grzywny [...] w Lublinie za nieprzekazanie do Sądu jego skargi z dnia 19 lutego 2013 r. na bezczynność organu polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 18 stycznia 2013 r. W odpowiedzi na wniosek [...] w Lublinie wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego lub ewentualnie oddalenie wniosku z uwagi na jego bezzasadność. Organ wyjaśnił, iż jakkolwiek skarżący w dniu 19 lutego 2013 r. przesłał pocztą elektroniczną na adres organu plik tekstowy pod nazwą "skarga na bezczynność", jednakże nie został on opatrzony podpisem własnoręcznym, lecz jedynie podpisem elektronicznym. Opisany dokument obarczony był również innymi brakami formalnymi, to jest nie zawierał odpisów pisma i odpisów załączników. Nadto skarżący przed złożeniem tego pisma nie wyczerpał środka zaskarżenia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Z uwagi na powyższe uchybienia formalne dokument ten nie mógł zostać potraktowany przez organ jako skarga do sądu administracyjnego i z tego powodu organ nie miał obowiązku przekazania go do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek K. K. o wymierzenie grzywny [...] w Lublinie jest zasadny. Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). W przypadku skarg rozpatrywanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej: ustawą, termin, o jakim mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., został skrócony i wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi (art. 21 pkt 1 ustawy). Stosownie do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niedochowania powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wyłączną przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest nieprzekazanie przez organ skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, który w rozpoznawanej sprawie wynosił 15 dni od daty wpłynięcia skargi do organu. W niniejszej sprawie jest bezspornym, że skarga K. K. na bezczynność [...] w Lublinie dotycząca nieudostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 18 stycznia 2013 r. wpłynęła do organu w dniu 19 lutego 2013 r. Od tej daty rozpoczął się bieg piętnastodniowego terminu do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy. Termin ten upłynął zatem w dniu 6 marca 2013 r. Z akt sądowych sprawy II SAB/Lu 377/13 wynika, że w dniu 8 czerwca 2013 r. (data stempla pocztowego) K. K. złożył bezpośrednio do Sądu przedmiotową skargę datowaną na 19 lutego 2013 r. Skarga ta została nadana na adres organu w dniu 14 czerwca 2013 r. W dniu 2 lipca 2013 r. organ przekazał Sądowi omawianą skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy (k. 3-11 akt sąd. sprawy II SAB/Lu 377/13). W tym stanie sprawy Sąd był zobligowany do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Grzywna ta ma bowiem charakter mieszany, dyscyplinująco-represyjny, co oznacza, że sąd wymierza ją organowi w razie uchybienia terminu do wykonania obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., nawet gdy organ dopełnił tego obowiązku przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny. Ta ostatnia okoliczność nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania (por. postanowienia NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 1024/06, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 156 oraz z dnia 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13, Lex nr 1315498). Należy podkreślić, iż fakt obarczenia skargi brakami formalnymi w postaci braku własnoręcznego podpisu czy braku odpisów skargi i odpisów jej załączników nie upoważniał organu do uchylenia się od wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy. Przepis ten nie wprowadza żadnego wyjątku od powyższego obowiązku. Ocena, czy skarga spełnia wymogi formalne należy zaś do Sądu, a nie do organu. Ustalając wysokość nałożonej grzywny Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, to jest czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, fakt przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny oraz wyjaśnienie przez organ przyczyn niedochowania terminu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.