II FSK 2564/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia del. NSA Jan Grzęda, Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej ze skargi kasacyjnej S. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Lu 173/11 w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 22 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę kasacyjną. 1.1. Wyrokiem z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 173/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z 22 grudnia 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2007 r. 1.2. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wójta Gminy S. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i ustaliło wymiar podatku za wskazany wyżej okres w kwocie 308 zł. Przedmiotem sporu była kwestia sposobu opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku po szkolnego zakupionego przez małżonków H. wraz z gruntami rolnymi klasy V o powierzchni 0,49 ha od Gminy S. na podstawie aktu notarialnego z dnia 11 lipca 2007 r. SKO zbadało czy nabyty budynek o ogólnej powierzchni 307,39 m2 podlegał opodatkowaniu w badanym okresie w części jako budynek mieszkalny zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 2 lit. a) ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; zwana dalej: "u.p.o.l.") a w pozostałej części korzystał ze zwolnienia z opodatkowania na mocy przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Przy rozstrzygnięciu organ II instancji oparł się na następującym stanie faktycznym : zakupione przez małżonków grunty rolne nie wchodziły w skład gospodarstwa rolnego a budynek po byłej szkole położony był w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem UOi - placówki oświatowe w likwidacji, obiekty do adaptacji. Ponadto, sprzedaż przedmiotowej zabudowanej nieruchomości dokonana była z przeznaczeniem jej na cele mieszkaniowe, usługowo-handlowe i usługowo-oświatowe a budynek po szkole, nie posiadał charakteru budynku gospodarczego, ponieważ małżonkowie H. nie wystąpili ze skutecznym wnioskiem o zmianę dotychczasowego sposobu użytkowania tego budynku. Jednocześnie budynek ten nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków oraz nie posiada dokumentacji budowlanej. W odwołaniu podatnik wskazał, że w związku z faktem, iż cześć budynku wykorzystywana była do działalności rolniczej (w pomieszczeniach składowane było ziarno), a sam budynek położony jest na gruntach gospodarstwa rolnego i ponadto, jest w złym stanie technicznym i sanitarnym to opodatkowanie tej części stawką od budynków pozostałych jest niesprawiedliwe. W ocenie podatnika ta część budynku powinna być zwolniona z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. 1.3. W uzasadnieniu decyzji SKO w B. stwierdziło, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. zwolnienie dotyczy "budynków gospodarczych lub ich części" służących wyłącznie działalności rolniczej. W efekcie do zastosowania zwolnienia winny być spełnione dwie przesłanki: rodzaj budynku i sposób jego wykorzystania. Organ podkreślił, że przepisy u.p.o.l., nie definiują pojęcia "budynek gospodarczy", odsyłając w tym zakresie do art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. dalej zwana: "Prawo budowlane"). SKO zauważyło, że zgodnie z uchwałą NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, istniejące w u.p.o.l. odwołanie do pojęcia budynku ustalonego na gruncie Prawa budowlanego ma charakter pełny, a nie wybiórczy (a więc nie ogranicza się jedynie do przepisów ustawy Prawo budowlane). Dotyczy zarówno ogólnej definicji "budynku" jak i poszczególnych kategorii budynków o jakich stanowią przepisy rangi podustawowej. Organ podkreślił, że zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wydanego na podstawie art. 7 Prawa budowlanego, "budynek gospodarczy" to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. W konsekwencji SKO uznało, że nie można pojęcia "budynku gospodarczego" definiować poprzez ustalenie, że jest on wykorzystywany do działalności rolniczej. W sytuacji gdy budynek nie figuruje w ewidencji gruntów i budynków oraz nie posiada dokumentacji budowlanej, to organ podatkowy przy ustaleniu charakteru budynku dla celów podatkowych powinien uwzględnić klasyfikacje określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 112, poz. 1317, dalej zwane: "rozporządzenie o KŚT z 1999 r."). Organ odwoławczy wskazał, że uwzględniając zasady Klasyfikacji Środków Trwałych, przedmiotowego budynku nie można zaliczyć do "budynków gospodarczych dla rolnictwa" tylko dlatego, że małżonkowie zdecydowali się składować w nim zboże. Według wskazanych wyżej zasad część inną niż mieszkalną budynku po byłej szkole zaliczyć należy do budynków oświatowych i taka też, była w ocenie organu dotychczasowa funkcja i sposób użytkowania budynku. Decydujące znaczenie dla zaliczenia budynku do rodzaju innego niż "gospodarczy dla rolnictwa" miał wynik odrębnego postępowania prowadzonego przez Starostę Bielskiego, w którym to małżonkowie sami określili budynek jako szkolny. Tym samym potwierdzili oni rodzaj i funkcję budynku. Jednocześnie SKO wskazało, że decyzję organu I instancji należy uchylić ze względu na błędnie przyjętą powierzchnię budynku. Przy określaniu wymiaru podatku SKO uznało powierzchnię wynikającą z operatu szacunkowego z dnia 12 czerwca 2009 r., tj. 90 m² powierzchni użytkowej części mieszkalnej i 216 m2 powierzchni pozostałej. 2.1. W skardze do WSA w Lublinie podatnik wskazał, że SKO nieprawidłowo zinterpretowało art. 7 ust.1 pkt.4 lit. b) u.p.o.l. Zdaniem Skarżącego prawidłowe zakwalifikowanie budynku wymagało zbadania nie tyko dokumentacji budowlanej obiektu, danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, ale przede wszystkim okoliczności związanych z jego faktycznym użytkowaniem. Jego zdaniem fakt, że budynek został zakwalifikowany jako budynek po placówce oświatowej z przeznaczeniem na cele usługowo-handlowe i usługowo-oświatowe na gruncie przepisów prawa budowlanego, nie przesądza, że nie może być budynkiem gospodarczym związanym z prowadzeniem działalności rolniczej na gruncie u.p.o.l. Podatnik podkreślił, że pominięcie przez organ podatkowy dowodów na faktyczne użytkowanie budynku jako gospodarczego związanego z działalnością rolniczą, a skupienie się na oficjalnym przeznaczeniu budynku i opodatkowanie go na tej podstawie stanowi naruszenie przepisów postępowania zobowiązujących organ do pełnego i obiektywnego ustalenia stanu faktycznego. 2.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. 2.3. Uzasadniając swoje stanowisko WSA w Lublinie zauważył, że organ nie naruszył standardów postępowania podatkowego określonego przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., zwana dalej "Ordynacja podatkowa"). Odnosząc się zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z uchwałą NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, użyte w art. 1a ust.1 pkt. 1 u.p.o.l. sformułowanie "przepisów prawa budowlanego" rozmieć należy jako obejmujące swoim zakresem przepisy o mocy prawnej ustawy oraz wydane na jej podstawie i w celu jej wykonania rozporządzenia. W konsekwencji wobec braku wpisu do ewidencji budynków oraz braku dokumentacji budowlanej, organy podatkowe prawidłowo odniosły się do rozporządzenia o KŚT. Zdaniem Sądu I instancji organy podatkowe trafnie uznały, że w kontekście treści przywołanego wyżej rozporządzenia budynek po byłej szkole nie mógł być sklasyfikowany jako budynek gospodarczy służący wyłącznie działalności rolniczej i w efekcie zwolniony w tej części z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie Sąd I instancji przytoczył definicję działalności rolniczej zawartą w art. 1a ust.1 pkt 6 u.p.o.l. Ponadto podkreślił, że zwolnieniem, o którym mowa w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b) u.p.o.l., objęte są budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych. Z przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.; zwana dalej : "ustawa o podatku rolnym".) wynika zaś, że gospodarstwem rolnym są grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków, jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. Sąd konfrontując powyższe z okolicznościami stanu faktycznego sprawy i dowodami, wskazał, że areał gruntów znajdujących się w posiadaniu podatników nie spełniał wskazanego kryterium powierzchni. 3.1. W skardze kasacyjnej S. H. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpatrzenie skargi lub uchylenia wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił na podstawie : - art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") naruszenie art. 145 § 1 pkt.l lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów podatkowych dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie oraz poprzez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranymi w sprawie dokumentami; - art.174 pkt.1 p.p.s.a przepisów prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie : 1. art.1a ust.1 pkt.1 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że odesłanie do przepisów "prawa budowlanego" zawarte w u.p.o.l., dotyczące pojęcia budynku ma charakter pełny i zupełny i dotyczy nie tylko przepisów ustawy — Prawo budowlane ale także wydanych na jej podstawie i w celu jej wykonania rozporządzeń, co stanowi zbyt szeroką wykładnię przepisu i nie znajduje oparcia w jego treści, 2. art.7 ust.1 pkt.4 lit. b u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że wynikająca z niego przesłanka położenia nieruchomości na gruntach rolnych jest spełniona tylko w przypadku gdy działka na której jest położony budynek ma ponad 1 ha powierzchni lub 1 ha przeliczeniowy. 3.2. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący wskazał, że Sąd w uzasadnieniu wyroku oparł się na ustaleniach, które są sprzeczne z zgromadzonymi w aktach sprawy dokumentami. Zdaniem Skarżącego Sąd I instancji błędnie ustalił, iż sporna działka gruntu na której położony jest budynek nie spełnia warunków z art.7 ust.1 pkt.4 lit.b) u.p.o.l., gdyż jej powierzchnia jest mniejsza niż 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną przepis ten nie odnosi się do pojedynczej działki, ale operuje pojęciem gruntów gospodarstw rolnych. Grunty gospodarstw rolnych są zaś szerszym pojęciem i obejmują wszystkie grunty rolne posiadane przez podatnika. Podatnik posiada duże gospodarstwo rolne w skład którego wchodzi też sporna działka i nie było to kwestionowane przez całe postępowanie przed organami podatkowymi. Sporna działka wg ewidencji gruntów stanowi użytki rolne. Jednocześnie Skarżący nie zgodził się z interpretacją odesłania zawartego w art. 1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. W jego ocenie odesłanie to dotyczy jedynie ustawy Prawo budowlane i to jedynie w tej części, gdzie zawiera ona definicję budynku. Dodatkowo podkreślił on, że prawidłowe zakwalifikowanie budynku wymaga zbadania nie tylko dokumentacji budowlanej obiektu, danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, ale przede wszystkim okoliczności związanych z jego faktycznym użytkowaniem w roku 2007. Pominięcie przez organ dowodów na faktyczne użytkowanie budynku jako budynku gospodarczego związanego z działalnością rolniczą a skupienie się na oficjalnym przeznaczeniu budynku i opodatkowanie go na tej podstawie stanowi naruszenie przez organ przepisów postępowania zobowiązujących do pełnego i obiektywnego ustalenia stanu faktycznego. 3.3. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 4.2. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego. Przy tak sformułowanych zarzutach w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, a zwłaszcza te z nich, które odnoszą się do stanu faktycznego sprawy - dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt FSK 618/04, publ. ONSAiWSA 2005/6/120). W powyższym zakresie skarżący zarzucił Sądowi I instancji, iż ten naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów podatkowych dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie oraz poprzez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranymi w sprawie dokumentami. Odnosząc się do tak formułowanego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wskazany wyżej przepis ma charakter blankietowy i wymaga wskazania jakie przepisy prawa procesowego zostały naruszone, a czego nie dostrzegł Sąd I instancji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie wskazuje ani innych przepisów p.p.s.a., ani Ordynacji podatkowej, wskutek naruszenia których Sąd I instancji nieprawidłowo zastosował wyżej wymieniony przepis. Podważenie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku z powołaniem się wyłącznie na art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a. nie jest skuteczne, gdyż przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Naruszenie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a., jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowoadministracyjnej i co do zasady nie może być samoistną podstawą kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), sam nie może ani dopowiadać, ani konkretyzować zarzutów, ani też domyślać się, co skarżący mógł mieć na uwadze, tak a nie inaczej konstruując zarzuty skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt. I OSK 632/10, Lex 745280). Reasumując tą część rozważań należy wskazać, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ustalonego przez organ podatkowy stanu faktycznego, który następnie został przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. 4.2. Przystępując do oceny zarzutu art. 1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ten zarzut jest bezzasadny. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu poprzez budynek należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Strona skarżąca uznała, że istniejące w tym przepisie odesłanie do prawa budowlanego dotyczy tylko ustawy Prawo budowlane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte przez skarżącego stanowisko jest błędne. W ocenie NSA Sąd I instancji trafnie powołał uchwałę NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09 w świetle której odwołanie do pojęcia budynku ustalonego na gruncie Prawa budowlanego ma charakter pełny, a nie wybiórczy. Tym samym nie ogranicza się jedynie do przepisów wspomnianej wyżej ustawy. Odwołanie zawarte w art. 1a ust.1. pkt.1 u.p.o.l. dotyczy zarówno ogólnej definicji "budynku" jak i poszczególnych kategorii budynków o jakich stanowią przepisy rangi podustawowej. W efekcie dalsze rozważania sądu I instancji dotyczące definiowania budynku gospodarczego o którym mowa w art. 7 ust.1 pkt.4 lit.b u.p.o.l. były prawidłowe. Należy również zwrócić uwagę, iż powyższe stanowisko zostało również potwierdzone uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r. o sygn. akt II FPS 4/11 (publ. ONSAiWSA 2012/3/36). W rozstrzygnięciu tym w sprawie dotyczącej definicji budynku mieszkalnego Sąd stwierdził, że w związku z faktem, iż w u.p.o.l brak jest definicji legalnej tego pojęcia, niezbędne jest uwzględnienie zapisów istniejących w ewidencji gruntów i budynków. W przypadku braku odpowiedniego wpisu w tej ewidencji organy podatkowe są zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Sąd podkreślił, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454; zwane dalej "Rozporządzenie MRRiB"), wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 26 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.; zwana dalej "ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne"), budynkiem jest obiekt budowlany będący budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy o statystyce publicznej. Ponadto § 65 tego rozporządzenia w ust. 1 wymienia 10 rodzajów budynków podzielonych ze względu na ich podstawowe funkcje użytkowe, w tym między innymi budynki mieszkalne oraz inne budynki niemieszkalne. Stosownie do ust. 2 tego przepisu przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzenie o KŚT z 1999 r., które zastąpione zostało rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 242, poz. 11622 ze zm.; zwana dalej "rozporządzenie o KŚT z 2010r."). Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że Sąd I instancji prawidłowo uczynił definiując pojęcie budynku gospodarczego poprzez regulacje podustawowe. W konsekwencji argumenty wnoszącego skargę kasacyjną, iż decydującą rolę przy zaliczeniu danego budynku do zakresu sformułowania "budynek gospodarczy", miał sposób jego faktycznego wykorzystywania były nieuzasadnione. Sposób wykorzystania określonego budynku może mieć jedynie znaczenie pomocnicze w sytuacji, gdy na podstawie obiektywnych okoliczności i w zgodzie z powołanymi powyżej przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, Rozporządzenia MRRiB i rozporządzenie o KŚT z 1999 r. ustalono kategorię określonego budynku. Kryterium sposobu wykorzystania budynku mieszkalnego miało znaczenie w powoływanych przez stronę skarżącą wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w sprawie I SA/Sz 277/10 i Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II FSK 542/08 w celu rozstrzygnięcia, czy budynek przeznaczony do zamieszkania należy zakwalifikować do mieszkalnych, czy też do letniskowych. 4.3. W stosunku do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 ust.1 pkt. 4 lit. b) u.p.o.l. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zwolnienie przewidziane w cytowanym wyżej przepisie ma charakter przedmiotowy. Obejmuje budynki gospodarcze związane z działalnością rolniczą, bez względu na to, czyją one stanowią własność lub w czyim posiadaniu się znajdują. Warunkiem zasadniczym jest wyłączny związek budynku lub jego części z działalnością rolniczą. Dodatkowo Ustawodawca przewidział, że muszą to być budynki położone na gruntach rolnych stanowiących gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust.1 ustawa o podatku rolnym (por. L.Etel, Podatek od nieruchomości, rolny i leśny, Komentarz , Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2003, s. 241). Możliwość zwolnienia budynku gospodarczego lub jego części z podatku od nieruchomości jest uzależniona od tego, czy obiekt ten będzie położony na gruntach gospodarstwa rolnego. Zgodnie z art.2 ust.1 u.p.r. za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. W skardze kasacyjnej Skarżący wskazał, że posiada gospodarstwo rolne, stanowiące użytki rolne. Tym samym w jego ocenie Spełnia ona kryterium powierzchniowe określone w art.2 ust.1 ustawa o podatku rolnym. Jednakże należy ponownie podkreślić, że w skardze kasacyjnej nie został podważony przyjęty stan faktyczny. Dopiero po stwierdzeniu faktu naruszenia albo nienaruszenia przepisów postępowania sąd kasacyjny jest uprawniony do zbadania zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Skarżący kwestionując ustalenia faktyczne, odnośnie spełnienia warunku wielkości powierzchni określonego w art. 2 ust.1 ustawa o podatku rolnym, nie wskazał przepisów postępowania, które byłyby naruszone przez Sąd I instancji. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zakwestionowania ustaleń faktycznych. Dopiero bowiem prawidłowe ustalenia faktyczne mogą stanowić podstawę do zastosowania prawa materialnego. Dodatkowo należy zaznaczyć, że sam sposób wykorzystania budynku położonego na terenie gospodarstwa rolnego nie może mieć decydującego znaczenia dla skorzystania przez podatnika ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt. 4 lit. b u.p.o.l. Przepis ten wymaga, aby łącznie zostały spełnione dwie przesłanki. Po pierwsze musi to być budynek gospodarczy, a po drugie musi być on położony na terenie gospodarstwa rolnego. Tymczasem jak wskazano powyżej budynek ten nie może zostać zakwalifikowany do kategorii budynków gospodarczych. Dopóki skutecznie nie zostanie zmieniony sposób jego użytkowania w rozumieniu powołanych powyżej przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, Rozporządzenia MRRiB oraz aktualnego rozporządzenia o KŚT z 2010 r., jego faktyczne obecne wykorzystywanie nie będzie miało znaczenia dla jego opodatkowania podatkiem od nieruchomości. 4.5. Z tych przyczyn na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.