II SA/Gd 354/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi A w G. na decyzję Wojewody z dnia 11 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 27 listopada 2012 r., nr [...], Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi "A" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku biurowego i hotelowego z garażem podziemnym i wewnętrznym układem drogowym oraz likwidacją kolizji ww. zabudowy z istniejącą infrastrukturą techniczną (rozbiórką instalacji kanalizacji deszczowej i nieczynnych wodociągów, przełożeniem gazociągu, przełożeniem i rozbiórką kabli eN)- przy [...] w G. (dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] KM-134). Decyzję wydano po rozpatrzeniu wniosku inwestora przedłożonego wraz z projektem budowlanym. W toku postępowania organ I instancji postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r. zobowiązał inwestora do usunięcia w terminie do 15 czerwca 2012 r. nieprawidłowości stwierdzonych w przedłożonym projekcie budowlanym dotyczących: – doprowadzenia rozwiązań projektowych do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Śródmieście w G., rejon ulic [...], [...] i Al. [...], zatwierdzonego uchwalą Nr [...] Rady Miasta z dnia 22 grudnia 2010 r; – uzupełnienia projektu budowlanego o ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego w bezpośrednim sąsiedztwie (S. T.), stwierdzającą jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku - zgodnie z § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dzr Dz.U. z 2002r. nr 75, poz. 690 z późn. zm.); – opracowanie dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego w tym m.in. możliwości dojazdów straży pożarnej do budynku S. T. na czas budowy i po jej zrealizowaniu - karta terenu 04 pkt 5j), zgodnie z którym do czasu realizacji inwestycji na terenie 04UT/U oraz w trakcie realizacji i użytkowania należy zapewnić bezpieczeństwo pożarowe istniejących budynków wysokościowych na terenie 3U/MW3; – uzgodnienie lokalizacji planowanej zabudowy z Dowództwem Sił Powietrznych oraz Urzędem Lotnictwa Cywilnego; – dołączenie pozwolenia wodno-prawnego na wykonanie ujęcia i zrzutu wód morskich używanych do klimatyzacji budynku; – pozwoleń wodnoprawnych wymaganych na szczególne korzystanie z wód; długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej; odwodnienie wykopów budowlanych zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1,5,8 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne budowlane (Dz. U. z 2012r. poz. 145) – doprowadzenie formy projektu do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003r. nr 120 poz. 1133 z późn. zm.); – dokonanie korekty treści wniosku, w zakresie nazwy inwestycji dot. budynku biurowego i budynku hotelowego, posadowionych na wspólnym garażu podziemnym - zgodnie z zapisem art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W dniu 16 października 2012 r. inwestor przedstawił projekt budowlany uzupełniony w zakresie określonym w postanowieniu z dnia 4 czerwca 2012 r. Inwestor uzyskał na część inwestycji związanej z przełożeniem kabla energetycznego znajdującego się na tej nieruchomości decyzję Wojewody z dnia 14 lutego 2013 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w G. wyrażając sprzeciw wobec budowy budynku biurowego oraz hotelowego o wysokości 55 m w bezpośrednim sąsiedztwie S. T. Skarżąca podniosła, że wybudowanie tak wysokiego budynku na granicy działki spowoduje, że część lokali wieży A w S. T. zostanie pozbawiona widoku na morze, i zostanie ograniczony dopływ słońca. Ponadto, w uzupełnieniu odwołania, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na: 1. błędnych ustaleniach faktycznych, stojących w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, uchybieniach w zakresie gromadzenia materiału dowodowego oraz wadliwym uzasadnieniu decyzji poprzez przyjęcie, że złożona przez inwestora dokumentacja jest kompletna, zupełna i wyczerpująca; 2. bezpodstawnym przyjęciu, iż inwestor wykonał obowiązek nałożony w treści postanowienia z dnia 4 czerwca 2012 r. w zakresie analizy oddziaływania projektowanego budynku na budynek S. T. na czas budowy oraz po jej zakończeniu dotyczącej bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego, a także braku kompletu uzgodnień (pozwolenie wodno-prawne); 3. braku badań wód gruntowych i ich oddziaływania na konstrukcję, niewykonanie przez inwestora określenia szkodliwości oddziaływań wód gruntowych na obiekt budowlany wraz ze sposobem przeciwdziałania zagrożeniom z tym związanymi oraz braku określenia zakresu pomiarów geodezyjnych pomieszczeń obiektu wznoszonego i obiektów sąsiednich oraz gruntu, niezbędnych do rozpoznania zagrożeń mogących wystąpić w trakcie robót budowlanych lub w ich wyniku. Rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia 11 marca 2013 r., [...], Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznał bowiem, że organ I instancji prawidłowo ocenił zgodność projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami miejscowego planu przestrzennego obejmującego teren planowanej inwestycji oraz zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a w konsekwencji, skoro inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda uznał, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany został sporządzony przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi a jego zawartość spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3.07.2003r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Projektowany budynek biurowy i hotelowy z garażem podziemnym jest zgodny z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr [...] dnia 22 grudnia 2010r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Śródmieście w G., rejon ulicy [...], [...] i Al. [...]. Plan ten dopuszcza w części wyższej zabudowy budynki do 55 m wysokości. Wysokość projektowanego budynku przewiduje się na 54,93 m. Dla projektowanego obiektu inwestor przedstawił w projekcie budowlanym analizę nasłonecznienia i przesłaniania sąsiedniej zabudowy, która wykazała, że nie następuje niedopuszczalne przesłanianie i zacienienie. Inwestor załączył do projektu budowlanego, w części dotyczącej konstrukcji, dokumentację geologiczno-inżynierską określającą wpływ nowoprojektowanych obiektów, na etapie ich realizacji i użytkowania, na istniejące budynki wysokościowe na terenie określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako 03/ U/MW3. Dokumentacja ta składa się z: 1. dokumentacji geologiczno - inżynierskiej dla ustalenia warunków geologiczno-inżynierskich dla zagospodarowania terenów przy ul. [...], [...] i [...] w G." sporządzonej przez "B" Sp. z o.o. (przyjęta bez zastrzeżeń przez Prezydenta Miasta); 2. dokumentacji hydrogeolologicznej określającej warunki hydrogeologiczne dla zagospodarowania terenów przy ul. [...], [...] i [...] w G. sporządzonej przez "B" Sp. z o.o (przyjęta bez zastrzeżeń przez Marszałka Województwa); 3. "Analizę wariantów odwodnienia wykopu fundamentowego planowanej inwestycji w rejonie [...], [...], [...] w G." sporządzona przez "C"; 4. "Ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego w bezpośrednim sąsiedztwie, stwierdzającą jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku." Inwestor przedłożył również opracowanie "Opinia w sprawie dojazdu dla ekip ratowniczych (drogi pożarowej) do projektowanych budynków biurowego i hotelowego "W." G. ul. [...] dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. G. [...] z uwzględnieniem warunków dojazdu dla sąsiedniego budynku S. T. w trakcie i po realizacji inwestycji" autorstwa mgr inż. H. Ł., oraz pozwolenie wodno-prawne w odniesieniu do szczególnego korzystania z wód morskich do chłodzenia budynku. Jednocześnie inwestor wykazał, że nie przewiduje innego szczególnego korzystania z wód, ani długotrwałego obniżenia poziomu zwierciadła wody w związku z wykorzystaniem technologii jet grounting i wykonaniu poziomego ekranu uszczelniającego, pozwalającego na uniknięcie obniżenia zwierciadła wody podziemnej. Inwestor uzupełnił też inne wskazane w postanowieniu z dnia 4.06.2012r. dokumenty i informacje. Wojewoda stanął na stanowisku, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Ustosunkowując się do zarzutu sporządzenia ekspertyzy technicznej przez podmiot nieuprawniony Wojewoda wyjaśnił, że ustawa nakazuje sporządzić ekspertyzę przez konkretny podmiot tylko w przypadku odstąpienia od przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i tylko wobec istniejącego budynku. W pozostałych wypadkach nie ma konieczności sporządzania ekspertyzy przez rzeczoznawców budowlanych. Podkreślono, że organy administracji architektoniczno-budowlanej są zobowiązane do wyegzekwowania sporządzenia dokumentów i opracowań wymaganych przepisami prawa, nie mają jednak kompetencji do ich merytorycznej oceny. Inwestor przedłożył dokumentację geologiczną, co do której organy architektoniczno – budowlane nie mają uprawnień do oceny takiej dokumentacji. Dotyczy to również decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. W toku postępowania odwoławczego strona skarżąca złożyła w dniu 27 lutego 2013 r. dokument prywatny w postaci wykonanej na zlecenie "D" S.A. S.ka. opinii technicznej na temat wpływu budowy budynku W. w bezpośrednim sąsiedztwie S. T. w G., sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego dr inż. B. K. W ocenie organu odwoławczego uwzględniając całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdzić należy, iż kwestie objęte ww. opinią zostały w sposób wyczerpujący poddane analizie przez organ I instancji w zakresie posiadanych przez niego kompetencji. Wynikiem dokonanej oceny było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Wojewoda przyznał, że weryfikowane postępowanie przed organem I instancji nie było pozbawione uchybień, których charakter oceniono jednak jako nie mający wpływu na wynik sprawy. Skargę na powyższą decyzję wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w G., zaskarżając ją w całości. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 6, 7, 8, 11, 77, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. skutkujących poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych stojących w sprzeczności ze zgromadzonym przez organy materiałem dowodowym. Organ odwoławczy uznał bowiem, że organ I instancji nie był zobowiązany do badania merytorycznej zawartości dokumentacji, od której przedłożenia uzależniał rozstrzygnięcie sprawy. W skardze sformułowano również zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 4 oraz art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane polegającej na bezpodstawnym przyjęciu, iż organ I instancji w sposób prawidłowy i niewadliwy zbadał kompletność projektu budowlanego złożonego przez uczestnika wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, w części dotyczącej wymogu wylegitymowania się przez uczestnika wymaganymi przez organ I Instancji opiniami i ekspertyzami, tj. w odniesieniu do analizy oddziaływania projektowanego budynku na Budynek S. T., niezbędnej do zapewnienia bezpieczeństwa jego konstrukcji oraz opracowania dotyczącego zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, w tym możliwości dojazdu straży pożarnej do budynku S. T. na czas budowy i po jej zrealizowaniu oraz braku kompletu uzgodnień oraz wobec faktu, iż przedłożona dokumentacja projektowa wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia wodno-prawnego. Wskazując na powyższe uchybienia, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Pogłębiając uzasadnienie zarzutów skargi wyjaśniono, że już w toku postępowania administracyjnego skarżąca kwestionowała prawidłowość podjętego w I instancji rozstrzygnięcia opartego na wadliwym formalnie i merytorycznie opracowaniu przedłożonym przez inwestora na wezwanie organu a dotyczącego wpływu planowanego obiektu na istniejące w sąsiedztwie budynki wysokościowe oraz stanu technicznego istniejącego w pobliżu budynku S. T. Według skarżącej przedłożone opracowania nie mają waloru ekspertyz technicznych z powodu sporządzenia ich przez podmioty nieuprawnione oraz z powodu zawartości merytorycznej odbiegającej od zakresu określonego w postanowieniu organu z dnia 4 czerwca 2012 r., którym organ zobowiązał inwestora do przedłożenia dokumentacji geologiczno – inżynieryjnej oraz ekspertyz technicznych. Zarzucono, że przedłożone ekspertyzy opracowano na podstawie założeń konstrukcyjnych określonych w dokumentacji przekazanej inwestorowi przez "E" Sp. z o.o., która powstała przed wzniesieniem i oddaniem do użytkowania budynku S. T.. Sporządzenia ekspertyzy nie poprzedzały żadne oględziny budynku i pomiary w terenie dokonane już po wzniesieniu budynku i jego zasiedleniu. Według skarżącej organ I instancji nie ocenił przedłożonej przez inwestora dokumentacji uzupełniającej przyjmując bezrefleksyjnie jej poprawność. Tymczasem opracowanie przedłożone przez inwestora nie realizowało celu wskazanego w postanowieniu organu, tj. zbadania rzeczywistego oddziaływania budynku S. T. na otoczenie oraz związanych z tym interakcjami z gruntem i wodami gruntowymi z substancją tego budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Wojewoda stwierdził, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami, w tym z przepisami techniczno – budowlanymi. Organ uznał, że wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 Prawa budowlanego organ architektoniczno – budowlany nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda ocenił, że przedłożona na wezwanie organu dokumentacja uzupełniająca projekt budowlany spełnia wymogi formalne i jest kompletna merytorycznie. W piśmie procesowym z dnia 3 września 2013 r. inwestor ustosunkował się do zarzutów skargi wnosząc o jej nieuwzględnienie. Wyjaśnił, że inwestycja w żaden sposób nie zagraża bezpieczeństwu budynku S. T., co wbrew twierdzeniom skarżącej potwierdzają wyniki przeprowadzonego postępowania. Działania skarżącej od samego początku zmierzają do storpedowania inwestycji i zaszkodzenia słusznym interesom uczestnika postępowania, a zarzuty skargi opierają się na stwierdzeniach ogólnych i gołosłownych. Skarżąca przedłożyła w formie załącznika do protokołu rozprawy z dnia 18 września 2013 r. pismo procesowe, w którym podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz ustosunkował się do twierdzeń inwestora. Przede wszystkim skarżąca podtrzymała swój zarzut co do braku właściwego zweryfikowania projektu budowlanego wraz z załączoną dokumentacją, do czego organy architektoniczno – budowlane są uprawnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli legalności w przedmiotowej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia 11 marca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 listopada 2012 r. udzielającą inwestorowi "A" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku biurowego i hotelowego z garażem podziemnym i wewnętrznym układem drogowym zlokalizowanych przy [...] w G. Materialnoprawną podstawę kwestionowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Sąd uznał, że organy orzekające rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały się i zastosowały przepisy prawa budowlanego. Wobec tego zarzuty skargi należało uznać za nieusprawiedliwione. Z materiału zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, a także skargi oraz pisma procesowego złożonego przez skarżącą w toku postępowania sądowego wynika, że kwestionuje ona przede wszystkim kompletność dokumentacji złożonej przez inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę organom, przypisując uchybienia w zakresie weryfikacji projektu budowlanego. Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 2). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę projekt budowlany podlega sprawdzeniu przez organ administracji. Zakres sprawdzenia jest jednak inny w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu, a inny w odniesieniu do projektu architektoniczno – budowlanego dotyczącego bezpośrednio obiektu budowlanego. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega pełnej weryfikacji pod względem zgodności z prawem, a więc zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i przepisami techniczno – budowlanymi oraz pod względem kompletności i wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Natomiast projekt architektoniczno – budowlany jest sprawdzany pod względem zgodności z planem miejscowym lub decyzją o warunkach, kompletności oraz wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Zatem zakres jego weryfikacji przez organ jest węższy, bo nie obejmuje oceny zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno – budowlanego spoczywa na projektancie. W związku z tym przepis art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno – budowlanego z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Ustawodawca konsekwentnie przyjął, iż zakres tej weryfikacji pokrywa się z ograniczeniem zakresu kontroli ze strony organu administracji. Projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, biorąc za to odpowiedzialność. Takie właśnie oświadczenia zostały dołączone do przedmiotowego projektu budowlanego. Powyższe prowadzi do wniosku, że właściwy organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. NSA w wyroku z dnia 15 maja 2012 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 345/11 (LEX nr 1219136) wskazał, że ocena organu jest ściśle limitowana przepisami Prawa budowlanego. Dopuszczalne jest więc jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z akt sprawy wynika, że po złożeniu wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę organ I instancji zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku o stosowne dokumenty. Wedle organu przedłożone przez inwestora dokumenty czyniły zadość wezwaniu organu uzupełniając wniosek we właściwym kierunku. Przede wszystkim organ I instancji zmierzał do tego, ażeby inwestor przedłożył dokumenty i ekspertyzy potwierdzające brak negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na znajdujący się w bezpośrednim jego sąsiedztwie budynek S. T. W ramach tego inwestor przedłożył dokumentację geologiczno – inżynierską, dokumentację hydrogeologiczną, analizę wariantów odwodnienia wykopu fundamentowego planowanej inwestycji, ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego w sąsiedztwie inwestycji, która potwierdziła stan jego bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania uwzględniając oddziaływanie wywołane realizacją nowego budynku, opinię w sprawie dojazdu ekip ratowniczych do nowego budynku z uwzględnieniem warunków już istniejących oraz pozwolenie wodnoprawne w zakresie szczególnego korzystania z wód morskich. Nie budzi zastrzeżeń Sądu zakres przeprowadzonej przez organy architektoniczno – budowlane kontroli przedłożonej dokumentacji ani ocena końcowa prowadząca do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organy poza przeprowadzoną kontrolą zgodnie z przepisami prawnymi nie miały obowiązku prowadzenia dodatkowych badań ani ustaleń w przedmiocie, czy projekt zawiera wszystkie stosowne rozwiązania techniczne uwzględniające fakt oddziaływania planowanego budynku na istniejący już w jego bezpośrednim sąsiedztwie budynek S. T. Kompletność przedłożonej przez inwestora wraz z wnioskiem i następnie uzupełnionej dokumentacji nie nasuwa również żadnych zastrzeżeń. Sąd nie podziela zarzutów skarżącej dotyczących ekspertyzy technicznej stanu obiektu S. T. z uwzględnieniem oddziaływania planowanej inwestycji. Według skarżącej ekspertyza została sporządzona przez niewłaściwy podmiot, zamiast przez jedynie uprawnioną jednostkę badawczo – rozwojową albo rzeczoznawcę budowlanego. Przepis § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), stanowi bowiem, że w przypadku wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Wskazany przepis nie nakłada jednak obowiązku sporządzenia takiej ekspertyzy przez rzeczoznawcę budowlanego lub właściwą jednostkę badawczo – rozwojową. Obowiązek taki dotyczy, z mocy § 2 ust. 2 rozporządzenia, wyłącznie ekspertyz sporządzanych przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania określonych w przepisie budynków i tylko na wypadek odstępstw od wymagań określonych w rozporządzeniu. Przedmiotowa inwestycja w żadnym razie nie może być objęta hipotezą wskazanego przepisu, a w konsekwencji zarzuty formalne zmierzające do dyskredytacji przedłożonej ekspertyzy technicznej nie mogły odnieść skutku. Podkreślić należy, że ekspertyza techniczna przewidziana w § 206 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie jest dowodem z opinii biegłego przeprowadzanym i ocenianym przez organ w toku postępowania administracyjnego zgodnie z ogólnymi zasadami dowodowymi, lecz stanowi niezbędne dla projektu budowlanego opracowanie. Należy bowiem mieć na uwadze, że § 206 rozporządzenia zawarty jest w dziale V określającym techniczne warunki bezpieczeństwa konstrukcji, które odnoszą się do projektowania i wykonywania budynków. Te właśnie warunki zostały uwzględnione w niniejszej sprawie, jako że ekspertyza została sporządzona przez uprawnionego projektanta, co zostało potwierdzone stosownym zaświadczeniem dołączonym do projektu. W związku z tym Sąd podziela wniosek organów orzekających w przedmiocie pozwolenia na budowę, które przyjęły przedłożoną ekspertyzę jako spełniającą wymagania § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. W tej sytuacji nie mogła mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przedłożona przez skarżącą w toku postępowania odwoławczego opinia techniczna. Na marginesie jedynie wskazać należy, że opinia ta potwierdza co do zasady pozytywne wnioski wynikające z załączonej do projektu ekspertyzy, jako że nie wyklucza możliwości bezpiecznej koegzystencji istniejącego budynku S. T. i nowo projektowanej zabudowy przy założeniu zabezpieczenia fundamentów i monitorowania ich stanu oraz kontroli warunków wodnych w podłożu przy budynku W. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że ekspertyza techniczna wraz z opracowaniem dotyczącym bezpieczeństwa pożarowego potwierdziła, że planowana inwestycja nie zagraża bezpieczeństwu użytkowników bezpośrednio sąsiadującego z nią budynku S. T. ani nie obniża jego przydatności do użytkowania z powodu tego sąsiedztwa. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Powyższa regulacja, nawiązując do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), stanowi rozwinięcie i konkretyzację zasady wyrażonej w art. 140 Kodeksu cywilnego, w myśl której właściciel może, z wyłączeniem innych osób, m.in. korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa z tym, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Własność nie jest więc prawem absolutnym, która dawałaby właścicielowi niczym nie skrępowaną władzę nad rzeczą. Każdy ma bowiem prawo, również w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być respektowane na każdym etapie postępowania inwestycyjnego, w tym na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane). Ochrona ta obejmuje bardzo szeroki wachlarz zagadnień obejmujący oddziaływanie jednej nieruchomości na drugą i to nie tylko z punktu widzenia zachowania wymagań określonych w przepisach techniczno – budowlanych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 87/95 – OSNCP 1996 r. z. 21, poz. 316). Z drugiej jednak strony ochrona tych interesów nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza postępowania przeprowadzonego przez organy administracji architektoniczno – budowlanej w przedmiotowej sprawie pozwala na stwierdzenie, że stanowiło ono właściwe miejsce dla ochrony interesów osób trzecich sąsiadujących z inwestycją i w sposób zgodny z prawem pozwoliło te interesy zabezpieczyć. Organy zgodnie ze swoimi kompetencjami i w wyznaczonym przez ustawę zakresie oceniły projektowaną inwestycję a uznając, że spełnia ona wszystkie wymogi przewidziane prawem nie mogły odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając powyższe zasady na uwadze należy uznać, że tak decyzja Wojewody, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta, są zgodne z prawem, nie naruszają bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów procedury. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.